Nerwica nie pozwala mi żyć... - Netkobiety.pl

Przede wszystkim: jak długo masz te objawy? I w jaki sposób rzutują one na Twoje życie? Robisz coś, pracujesz, czy siedzisz zamknięta w domu? Jeśli to ostatnie to koniecznie wybierz się do psychologa - IMHO najlepsza inwestycja w nerwicę. Kąpiele, sport, diety, czy treningi relaksacji owszem są przydatne, ale jako DODATKOWE sposoby niwelowania przykrych objawów.
Nerwicy nimi nie wyleczysz, ale w połączeniu z terapią mogą dać dobre efekty.

Jeśli masz ostre napady lęku (panika, omdlenia, derealizacja) to polecam też psychiatrę. Ale nie psychotropy uzależniające i działające krótkoterminowo (nimi się nic nie leczy, co najwyżej otumania), tylko antydepresanty - nie uzależniają, trzeba je brać długo, ale są skuteczne.

Z doświadczenia powiem Ci jeszcze, że zbawienny jest czas. Nie chciej za bardzo się pozbyć przykrych uczuć, nie walcz z nimi, przyjmij je i zaakceptuj jako część siebie - nawet nie będziesz wiedziała, kiedy Ci się poprawił. Jak będziesz płakać, lamentować, narzekać i wciąż mieć poczucie, że się nie udaje - nerwica nie minie.

U mnie mija 6 lat od pierwszego ataku i prawie 7 miesięcy od odstawienia leków (od 2 miesięcy już nawet ziołowymi się nie wspomagam). Nadal uczęszczam na terapię i żałuję, że nie podjęłam jej wcześniej. Szybciej bym wyzdrowiała.
Tak więc Enigma - głowa do góry i marsz do dobrego psychologa - na pewno będzie dobrze.
Pozdrawiam

Stokrotko, to, co czuję i jaka jestem na co dzień (choć wiem,że to nerwica)jest już od lat jakoś zakotwiczone we mnie, ciężko mi to nawet opisać... Takie objawy mam hmm od ok. 7 lat. Próbowałam z tym walczyć,tzn. chodziłam (i co jakiś czas  zmieniałam..) psychiatrów, chodziłam też do psychologów, ale to ostatnie pomagało i uśmierzało ból tylko na parę godzin po takiej wizycie. Próbowałam już chyba wszystkich najróżniejszych z różnych grup antydepresantów, ale zwyczajnie nie czułam po niczym poprawy, w końcu sama lekarka zaczęła podchodzić do mnie sceptycznie i z dziwnym uśmiechem i nie widziała sensu zmieniania ciągle leków, które i tak nie działały...No cóż...Na co dzień żyję i działam, choć tracę na to całą swoją energię, niektórzy się dziwią, kiedy po załatwieniu jednej rzeczy jestem wykończona i padam z nóg, ale kontakt z ludźmi odbiera mi energię i szybko muszę się na nowo zresetować.. Na psychoterapię niestety mnie nie stać i szybko stać nie będzie, a psychologom na NFZ zwyczajnie już nie ufam i nie chcę znowu być kolejnym "odbębnionym" pacjentem i szybko zapomnianym....To dla mnie sytuacja bez wyjścia, choć nigdy nie sądziłam, że są takie sytuacje..

Stokrotko, na mnie naprawdę nie działają leki:) Ja je brałam wedle zaleceń lekarza bardzo długi czas, przetestowałam ich naprawdę wiele,a w sumie brałam je kilka lat.... Psychoterapia na pewno by się przydała, ale nie jestem w stanie fizycznie przeznaczyć tyle pieniędzy na to

Czyli jedynym wyjściem może być terapia, na którą obecnie mnie nie stać?;) Czy są jeszcze jakieś drogi ewakuacji z nerwicy? Stokrotko dużo czytam, ale czy mimo wszystko mogłabyś mi polecić jakieś książki, cokolwiek, bo wiem, że jest tego cała masa.

Droga enigmo_f
Trzeba dać sobie czas. Jako to zrobić - wiem, że pewnie o to byś zapytała. Jednak wiem, przeszłam przez to. Warto iść na jakąś terapię indywidualną czy grupową - ja dwukrotnie byłam na grupowej 2 razy po 3 miesiące. Jedna 5 razy w tygodniu a druga 3 razy w tg. Nic mnie to finansowo nie kosztowało. Zorientuj się czy w pobliżu twojego miejsca zamieszkania są ośrodki Poradnictwa Zdrowia Psychicznego NZOZ Feniks - ja do takiego uczęszczałam u siebie w Sosnowcu. Bardzo chwale sobie te terapie.
Co do leków - to bardzo ciężko je dobrać. U mnie wyglądało to tak, że dopiero po jakiś 4 miesiącach trafiliśmy na właściwe leki i dawkę. Usypianie to często efekt uboczny - który może minąć po jakimś czasie. W leczeniu schorzeń/zaburzeń psychicznych trzeba czasu. Trzab uzbroić się w cierpliwość, choć to nieziemsko trudne.
Tego ci właśnie życzę - masę cierpliwości, pokory i determinacji :-)

Stety, niestety, też z tego co wiem, najlepszym rozwiązaniem jest psycholog. Ja osobiście cierpię na lęk...paniczny podobno. Zdarzają mi się napady lęku, teraz już znacznie rzadziej ale bardzo często odczuwam niepokój o różnym nasileniu. Czasem bardzo silny. Wtedy oczywiście natłok myśli itd.
Na samym początku, byłam przerażona co się ze mną dzieje i modliłam się żeby to jak najszybciej przeszło. Miałam nadzieję, że w aptece będą jakieś cudowne leki, które spowodują, że lęk minie. Wtedy bardzo pomógł mi mój lekarz rodzinny, który nawet w nocy, sms'ami starałam się mi pomóc gdy miałam napad lęku. Przepisał mi wtedy Sympramol, który łykałam przy każdym napadzie. Niestety nie pomagał mi on wcale, czasem brałam nawet dwie tabletki. Efekt był tylko taki, że robiłam się coraz bardziej skołowana, senna. Zapisałam się też do psychologa. Niestety wtedy mieszkałam w moim, nie największym mieście rodzinnym, gdzie darmowych psychologów za wielu nie było. Na wizyty chodziłam raz na miesiąc - co to w ogóle jest raz na miesiąc?

Niestety te problemy nie biorą się z powietrza. To złe doświadczenia, stres, traumy itd. Leki tu nie pomogą. Trzeba iść do psychologa i powolutku, krok po kroku rozmawiać, poznawać siebie. Trzeba odnajdywać, głęboko zakorzenione w nas mechanizmy, przekonania podstawowe, które będzie trzeba próbować zmieniać.

Obecnie mieszkam w stolicy. Tu pracuję, skończyłam studia. Dzięki temu, że byłam studentką udało mi się zapisać do psychologa do akademickiego ośrodka, gdzie prowadzą terapie, z udziałem kooterapeutów. Nie przeszkadza mi obecność dwójki studentów dodatkowo, a spotkania są tydzień w tydzień (poza przerwą wakacyjną i jakimiś świętami). Skończyłam studia, ale mimo to terapia jest dalej kontynuowana.
Pierwsze co zrobiłam to odstawiłam te przymulające leki. Zrozumiałam ich mechanizm i doszłam, że one nic nie dają i nie są mi potrzebne. Tak polegałam tylko na tym, że one załatwią problem, a ten problem po prostu trzeba przepracowywać. Nie można lęku unikać, bo to go potęguje i wraca. Teraz nie łykam niczego. Problem ciągle jest, ciągle się zmienia, ale żyję, pracuję. Napady są znacznie rzadsze.

Także przede wszystkim musisz poszukać jakiejś pomocy z zewnątrz, żeby porozmawiać. Może jednak jest jakiś bezpłatny ośrodek, który zaoferował by cotygodniową pomoc? Poza tym nie wstydzić się problemu i go nie ukrywaj, nie bój się, że ktoś się dowie. Staraj się dzielić z jakąś przyjaciółką problemami. Przede wszystkim niektóre z tych rzeczy trzeba zaakceptować, a wtedy one trochę się uspokajają.

No widzisz, bo jak pisałam, ja zaczęłam szukać jako studentka więc załapałam się na cotygodniową terapię do ośrodka psychoterapii należącego do wyższej uczelni. Studenci gdzieś muszą się uczyć, a zajęcia i tak prowadzą psychologowie, którzy są wykładowcami. Teraz to mogę kontynuować mimo, że już nie studiuję. Natomiast gdybym od początku nie była studentką to pewnie nie załapałabym się tam...tak mi się wydaje, choć pewna nie jestem. Powiem szczerze, że ja też nie wiedziałam, że jest tego typu pomoc, ale w kryzysie spytałam o radę moją promotorkę ze studiów, która wykłada psychologię, czy nie zna jakiś bezpłatnych ośrodków, które mogłaby polecić i właśnie ona podsunęła mi ten pomysł.

A czy Twoja rodzina była dysfunkcyjna? Alkohol, hazard, oziębłość? Jeśli jest choć cień takich przypuszczeń, to polecam znaleźć terapię dla DDA (przyjmują nie tylko dzieci alkoholików). Z doświadczenia wiem, że są to częste spotkania i co dla Ciebie najważniejsze - spotkania indywidualne. I nie jest to wcale tak, ze na takiej terapii rozmawia się tylko o rodzicach - mówi się przedewszystkim o swoich problemach a grupa stara się wysłuchać i pomóc.

Druga opcja - piszesz, że mieszkasz w dużym mieście. Możesz poszukać centrum pomocy rodzinie, tudzież centrum pomocy kobietom. Tam zazwyczaj jest sporo miejsc na terpię indywidualną (mnie przyjmowano raz w tygodniu).

Co do leków. Jak to określa mój lekarz - leki są jak laska na której można się podeprzeć. Nie załatwią problemu, ale pozwolą spojrzeć na niego z lekkim dystansem co, kiedy człowiek jest w skrajnej nerwicy, bardzo pomaga.