Teść doprowadza mnie do depresji ;( - Netkobiety.pl

Sytuacja nie do pozazdroszczenia, bardzo Ci współczuję. ;( Jedyne wyjście, jakie widzę to wyprowadzka i to najszybciej jak się da! Inaczej depresja na pewno Cię nie ominie.
Powinnaś poważnie porozmawiać z mężem, wyjaśnić mu jak się czujesz i co przeżywasz. Jeśli jest mądry to zrozumie i będzie działał.
Z doświadczenia jednak wiem, że rodzinne więzi to skomplikowany węzeł. Na dodatek rodzina męża jest toksyczna więc najpewniej czeka Cię niełatwy okres.

Jedno jest pewne - nie możesz tam mieszkać. Działaj więc i zaangażuj w to męża! Powodzenia i 3mam kciuki, masz moje wirtualne wsparcie.

Wiem, że to nie jest proste, ale to najlepsze co możecie zrobić w tej sytuacji. Nie mówię, żebyście wyprowadzali się z miasta, tylko od teściów. Jeśli to duże miasto to tym bardziej nie powinno być problemów z wynajęciem, choćby kawalerki. Ciasne, ale własne. I spokój by był i samopoczucie by się poprawiło. Mogłabyś w spokoju szukać pracy i rozwijać swój związek, a tak? Masz stresy, napastliwego teścia i męża rozdartego między Tobą, a toksyczną rodzinką.
Teraz finanse: zastanów się, czy najważniejsze są pieniądze, czy Twoje dobre samopoczucie, co ja mówię: Twoje MAŁŻEŃSTWO!
Droga Lenne, jeśli czegoś nie zrobicie, to konflikty mogą się pogłębić. Teściowie się nie zmienią, a dalsza egzystencja w taki sposób może sprawić, że mąż stanie się jeszcze bardziej rozdarty, być może zacznie nawet powielać toksyczne zachowania wyniesione z domu, będzie brał stronę rodziców, a Twoje "humory" ignorował.

Czy jest inne wyjście? Trudno powiedzieć. Możesz próbować rozmawiać, albo ignorować, albo nie przejmować się i robić swoje. Tylko to będzie trudne, wszystko zależy od twojej siły i odporności. Zastanów się, czy ją masz? Lenne masz siłę, żeby to wszystko wytrzymać? I czy warto?
Musisz odpowiedzieć sobie na te pytania.

Nie pasujesz do jego rodziny, nie pasujesz do niego. Przykro mi. Uciekaj póki nie masz dzieci. Kredyty na 25 lat... Kiepsko. Ale nie tragicznie, w końcu macie mieszkanie.

Jeśli on nie rozumie, jeśli mówi, że masz się nie przejmować TERAZ, to później będzie Cię bił. Jak ojciec matkę. Będzie poniżał. Przy świątecznym stole teksty czy jesteś dobra w łóżku? Szok. Co za prymityw.

Widzę jedno rozwiązanie. Powiedz mężowi, że nie zniesiesz takiego traktowania i jeśli chce być w dużym mieście, to w innym. Ale przy Twoich rodzicach, a od jego rodziców macie się odciąć.

To nie jest temat do negocjacji. Albo się odetniecie, albo Wasze dzieci będą widziały często chamstwo i buractwo, co im na dobre nie wyjdzie.

Wybacz Lenne, nie doczytałam z tym mieszkaniem. Tak czy inaczej nie zmienia to faktu, że coś musisz zrobić. Nie masz prawa być tak traktowana, bo to zakrawa na psychiczne dręczenie.
Daleka jestem od proponowania Ci rozwodu, ale Twój mąż nie zachowuje się jak mężczyzna.
Jest mocno uwikłany w toksyczną relację z rodzicami i ciężko będzie to zmienić.
Próbuj jednak. Dużo rozmów i przekonujących argumentów. Powinien stać za Tobą murem, a wiedząc jaką ma rodzinę: ograniczyć kontakty do minimum, albo odciąć się całkowicie.

Jeśli to nie pomoże, to pozostaje jeszcze terapia (o ile się zgodzi, w co szczerze wątpię), lub twarde postawienie sprawy: albo żyjemy razem i dbamy o siebie nawzajem, albo on żyje z rodzicami, a Ty idziesz w swoją stronę.
Pozdrawiam

Myślę, że w takiej sytuacji najlepszym rozwiązaniem byłaby przeprowadzka do innego miasta. Niestety przez kilka najbliższych lat musimy mieszkać w tym mieście, ponieważ mąż ma tu pracę, a o przeniesieniu nie ma mowy ... już się dowiadywał. Rozwód załamałby mojego męża, a przecież On nie jest winny, że ma taką rodzinę. Kiedyś byłam wręcz obrażona na niego dlaczego nie chce mnie przedstawić swoim rodzicom. Pokazać gdzie mieszka, jak mieszka. Dziś już wiem. Gdybym poznała jego rodzinę wcześniej nie bylibyśmy małżeństwem. Kiedy go zapytałam dlaczego studiuje 500 km od domu rodzinnego powiedział mi wprost "chciałem być jak najdalej od nich". Tak Nam się tam dobrze żyło i po 6 latach przeprowadzka i takie piekło Nam na głowę spadło.

Powiadasz, ze tesc doprowadza Cie do depresji, tak?
Twój mąż opowiada o Waszych prywatnych sprawach, aby  stawały się publiczną rozrywką podpitego towarzystwa.
Twój mąż pozwala Cie poniżać i gnoić.
Twój mąż milczy kiedy Twoja prywatność jest gwałcona.
Twój mąż pozwala na kontrole nad Waszym życiem i planowanie go przez innych ludzi zgodnie z ich widzimisie.
Twój mąż nie potrafi jasno zaznaczyć granic które przebiegają pomiędzy jego domem rodzinnym, a jego nową rodziną.
Ale to tesc jest Twoim problemem? Czy aby na pewno?

Jest takie powiedzenie:"Niedaleko pada jabłko od jabłoni", więc musisz być czujna i uważać, bo skoro mąż jest tak podporządkowany ojcu, to i kiedyś może dać się namówić na jednego "głębszego", a dalej już pójdzie gładko.
Uważam, że kochający mąż powinien murem stać za swoją żoną, a nie dolewać oliwy  do ognia.
Ja nie mam męża, żyjemy (tak brzydko to nazwę) "na kocią łapę", ale nie było takiej sytuacji, żeby moja teściowa, bądź teść mogli coś złego powiedzieć pod moim adresem. No może raz się to zdarzyło, i mimo że była tam jakaś prawda, to mój facet od razu zastrzegł, że nikt nie ma do tego prawa, żeby źle o mnie mówić. Na szczęście relacje między mną i teściami się nie popsuły i szanują mnie i moje życiowe decyzje.
W nawiązaniu do tego "jabłka"-mój ojciec też pił, bił i poniżał.Mój brat również się zapierał, że nie będzie taki jak on. Początkowo tak było, ale jak to się mówi "kto z kim przystaje, takim się staje", no i przesiąkł ojcem. Razem pili, coraz więcej miał do powiedzenie na temat swojej żony i małżeństwo się rozpadło, a cierpią na tym dzieci. Aktualnie mieszka w UK, ma drugą żonę i nie pije, bo nie ma styczności z ojcem. Jest dobrym mężem i tatą i zrozumiał swój błąd, choć trochę późno.
Dlatego, jeśli kochasz męża i uważasz, że na Ciebie zasługuje, to zbuduj mur i odseparuj go od wpływowego ojca, bo Wasze małżeństwo nie przetrwa.
Życzę Ci wszystkiego najlepszego.

No tak, ale to nie z rodziną bierzemy ślub. Wszystko zależy od przyszłego męża, by miał głowę, tam gdzie powinien mieć. A prawda jest taka, że człowieka poznajemy całe życie, a i tak do końca nie wiemy z kim dzielimy małżeńskie łoże Pozostaje nam  ryzyko, które się opłaci bądź nie

Dałam mu ultimatum Ja albo oni. Mąż zgodził się na przeprowadzkę. Będzie kilka trudności, ale mamy już pierwsze rozwiązanie. Jego kolega wynajmie nasze mieszkanie. Moje życie zaczęło mieć sens!

Yes! Yes! Yes!

Buziaczki.

@Lenne87  -  Dużo wskazuje na to, że twój ślubny jest ofiarą tzw. przemocy domowej. I ty już też. Poczytaj o DDA, DDP.

wiecie co ja miałam podobny problem.przeprowadziłam się do męża i jego rodziny.to była masakra,my mieszkamy na dole a oni na górze.zaczęło się wszystko gdy zaszłam w ciążę.ciągle tylko latali z góry na dol,szwagierka to potrafiła 10 razy do mnie przychodzić.ciągle mi narzucali swoją wolę,nie miałam nic do powiedzenia.czułam się okropnie bo bałam się odezwać bo w końcu nie byłam u siebie.już w ciąży nerwy miałam w strzępkach.jak urodziłam to było już tylko gorzej.ciągle rządzili się moim dzieckiem,szwagierka to normalnie mi małą z rąk bez pytania zabierała.mąż jak przyjeżdżał z pracy to lecieli tak szybko do nas na dół że o mało schodów nie połamali.nawet jak moja matka przyjechała to od razu lecieli i nie mogłam z nią pogadać.jak mąż zwrócił uwagę na to,to szwagierka stwierdziła że niby o czym ja mam z moją matka do gadać że chce być z nią sama.normalnie masakra.byłam tak stłamszona że szok.nawet przed urodzeniem jak kupowałam ubranka dla dziecka to szwagierka uznała że ja nie wiem co kupić i nawet w sklepie się rządziła i wybierała za mnie rzeczy dla dziecka.teraz mamy osobno wejście.z tą terrorystka się nie odzywam bo w końcu pękłam i jej wygarnelam.tyle że przez te stłumione emocje i parę innych spraw mam teraz nerwice lękową.więc dziewczyny jeżeli macie takie problemy z teściami to od razu trzeba postawić sprawę jasno i nie siedzieć cicho bo to tylko źle dla was.nie życzę nikomu czegoś takiego