ciężkie chwile - Netkobiety.pl

Przepraszam, że to powiem, ale dobrze, że w końcu zdecydowanie odciął się od Ciebie. Dobrze dla Ciebie. Życie w takim napięciu i niepewności mogłoby Cię wykończyć. Co z wyjazdem ? Do kiedy musisz podjąć decyzję ?

Wiesz co.. A może On naprawdę kogoś ma. Jego nagła zmiana zachowania i odejście delikatnie przypomina mi mojego męża. Też zaczęła się chęc imprezowania, wyjazdów, nagle wzmocniona "przyjaźń" z ludźmi ze studiów, mnie rzekomo nie kochał od roku, dzien po tym jak mi to powiedział, wyprowadził się i zabrałw szystkie swoje rzeczy, podkreślam- wszystkie! I od razu zapewniał, że nie ma szans na wspólną przyszłośc, że jest w 100% procentach pewny swojej decyzji, był aż zbyt pewny tego, że między nami to nieodwracalny koniec.. Podkreslał mi to bardzo czesto, tak zapobiegawczo żebym "nie robiła sobie nadziei". No i potem okazało się, że jednak ktoś zaswirował mu w głowie.. A zapewniał, że nie ma nikogo i nie chce miec ehh..

Nie twierdzę oczywiście, że u Ciebie też tak musi byc, ale coś musiało się wydarzyc, skoro tak nagle zmienił swoje zachowanie. Coś tu jest nie tak.. Czyżby aż taki wpływ matki? No nie wiem..

A co do wyjazdu, to faktycznie trochę zniechęcające są te negatywne opinie, ale czy zostając tu masz szanse na lepsze życie? Myślę, że to duża szansa, może warto zaryzykowac..

A mąż niech spierdziela, nie warto płaszczyc się przed nim. Faktycznie może coś mu odbiło, poczuł magię wolności, ale szybko może tego załowac. Pokaż mu, że dasz radę, że poradzisz sobie bez niego świetnie. Bo napewno tak będzie Palant!

Staram się słuchać rad innych osób, bardziej doświadczonych. Kolega też ma za sobą nieudane małżeństwo. Był z dziewczyną 10 lat i 1,5 roku po ślubie on wniósł pozew o rozwód. Ona nie chciała dzieci i bardzo go ograniczała. Poznał nową kobietkę w pracy, po pół roku wzięli ślub a teraz, za 4 miesiące urodzi im się dzieciątko Dlatego uważam, że coś może mi doradzić, bo był tą stroną, która odeszła. Poza tym zna mojego męża prawie 20 lat. Tyle, że twierdzi, że on nie rozmawia z nim już tak, jak kiedyś. Ma mu za złe, że nie zerwał ze mną kontaktu i nie wziął jego strony. A kolega powiedział od razu, że oboje jesteśmy dla niego ważni i nie będzie stawał po żadnej ze stron. Po tym wszystkim powiedział, że mąż uważa na każde słowo, które przy nim wypowiada. I tyle, na ile go zna uważa, że on nie jest do końca pewny swojej decyzji. Że nie wie sam czego chce. Że się miota w tym wszystkim a matka tylko dolewa oleju do ognia. Widziałam przecież wczoraj jego zachowanie. Miał zostać na noc. A wpadł wkurzony prosto do szafy, zabrał ciuchy i praktycznie wyszedł bez słowa. A wrócił od niej. Znam tą kobietę 8 lat i wiem jaka jest. Sama rozbiła małżeństwo i złapała obecnego męża na dziecko... Przykro tak pisać o własnej teściowej, ale taka jest prawna i postronne osoby też to widzą. Ja nie zauważałam tego przez te wszystkie lata, byłam na każde jej kiwnięcie i tak na prawdę zawsze czułam do niej dystans... Czułam się zawsze gorsza. Ona wszystkich ocenia z góry, liczy się dla niej tylko status materialny i pod tym kątem ocenia ludzi. Często w mojej obecności stosowała na mężu szantaż emocjonalny. "Jak to nie możesz? MUSISZ! Bo skończy się źródełko". Kiedyś mąż podczas rozmowy telefonicznej z nią rozwalił telefon, bo nie potrafiła zrozumieć, że nie może urwać się wcześniej z pracy, żeby odebrać młodszego brata ze szkoły. Owszem, jak się kogoś kocha to nie zważa się na opinię innych ludzi. Ale inaczej wygląda sytuacja, kiedy jest się tych uczuć niepewnym, szuka się być może jakiegoś utwierdzenia i znajduje się osobą, która potwierdza słuszność decyzji i wręcz namawia do odejścia... Tym bardziej, że mąż zawsze był osoba bardzo wpływową. A do matki zawsze miał słabość. Nie wiem z czego to wynika. Być może z jej braku w dzieciństwie?

Na razie się wstrzymam z wyjazdem. Porozsyłałam cv również do innych, bardziej wiarygodnych agencji. Prace mam taką, że w każdej chwili mogę odejść, więc jeżeli będzie okazja to się zdecyduję na wyjazd. Rozmawiałam dzisiaj również z mamą tego kolegi i uświadomiła mi pewne rzeczy. M.in. to, że nie jestem teraz w dobrym stanie psychicznym i taki pobyt z dala od rodziny i bliskich może źle na mnie wpłynąć... Nie wiadomo czy za tydzień nie będę chciała wracać, a taka opcja w ogóle nie powinna być brana pod uwagę. To ciężka decyzja... Tym bardziej, że on w trakcie mojego pobytu za granicą może złożyć pozew, sprzedać mieszkanie. Będzie miał wolną rękę. A ja zamierzam wnioskować o podział majątku. Bo o ile mieszkanie jest jego, o tyle wkład w nie był wspólny. On ten wyjazd może wykorzystać przeciwko mnie. Jedno co muszę zrobić na pewno to wyprowadzić się z tego mieszkania, bo to miejsce źle na mnie wpływa. Nie mogę odciąć się od przeszłości, cały czas wspominam i widzę wszędzie nas... Stoję ciągle w miejscu. Muszę mu pokazać, że daję sobie radę bez niego. Że nie muszę liczyć na jego łaskę. Zobaczymy jak sytuacja się rozwinie.Odpowiedziałam dzisiaj na kilka ofert pracy, może uda mi się zahaczyć na jakiś drugi etat popołudniami. Tak, żeby stać mnie było na wynajem jakiegoś lokum. No i muszę się pochwalić, że od wczoraj się do niego nie odzywam. Jest ciężko, ale jakoś zaczyna do mnie docierać, że to jedyne wyjście. Bo w tej chwili nie mam nic do stracenia. Albo on się opamięta widząc, co rzeczywiście może stracić, albo mi już nie będzie zależeć na tym, żeby wrócił.

Dzisiaj poprosił mnie, żebym przyjechała do niego do sklepu na chwilę, bo chce porozmawiać. Zapytałam co z pozwem, czy już go złożył. Odpowiedział, że nie, bo jest pewien, że będę robić mu problemy a na razie chce mieć jako taki spokój... Poruszył natomiast kwestię mieszkania. Powiedział, że chce je jak najszybciej sprzedać. Wcześniej wspominał, że zrobi to dopiero po rozwodzie, bo w trakcie trwania małżeństwa będzie mi się należała połowa z jego wartości... Teraz powiedział, że jak je sprzeda to z części spłaci długi, część odda mi - no bo przecież też "coś" do tego mieszkania włożyłam a za resztę kupi sobie jakieś mniejsze. Poprosił czy mogę się tym zająć, podzwonić do biur nieruchomości, żeby znaleźć pośrednika, bo on nie ma na to czasu... Ja na prawdę nie wiem o co mu chodzi... Jednego dnia mnie nienawidzi, a drugiego rozmawia prawie normalnie. Zapytał czy jestem głodna, zamówił pizzę. Gdy wychodziłam zapytał dlaczego już idę, przecież mogę sobie u niego siedzieć, nie wygania mnie. Powiedziałam, że umówiłam się do kina. Zapytał, czy chcę jakieś pieniądze... No paranoja! Powiedziałam, że na weekend posprzątam mieszkanie, żeby można było ewentualnie zrobić zdjęcia do ogłoszenia. Zapytałam też czy mam przykleić listwy sufitowe w sypialni, bo już dawno je kupiliśmy a nie dokończyliśmy tego. I też dziwna odpowiedź z jego strony - że mam tego nie robić, bo są wyliczone, mogę coś zepsuć a już takich nie dokupi, bo nie ma w sprzedaży... Ja się zastanawiam, czy on nie jest chory psychicznie... Ja natomiast postanowiłam, że na razie nie będę wyjeżdżać. Dzisiaj byłam w biurze pośrednictwa pracy, od czwartku zaczynam pracować dorywczo na kasie. Pójdę do fryzjera, bo wyglądam jak ostatnia fleja. Już pomijam fakt, że schudłam w ciągu tych trzech miesięcy 12kg. Jak mnie wczoraj zobaczyła mama kolegi to prawie się nogą przeżegnała... Zamierzam nie dzwonić i nie pisać. Może czasami odwiedzę go w sklepie - z nową fryzurą, ubrana w jakiś fajny ciuszek z uśmiechem od ucha do ucha. Skupię sie na sobie i na pracy. A resztę pozostawię w "rękach" czasu

Ej , dziewczyna tutaj przyszła nie po to, żeby ją osądzać. Ja sobie nie wyobrażam jak musisz się czuć. Ale wiedz, że jak chcesz porozmawiać to ja z chęcią będę dla Ciebie. Sama miałam depresję i wiem jak ta choroba niszczy człowieka.

Dobrze, że zaczynasz patrzeć pozytywnie na niektóre rzeczy:) Fajnie z pracą:) trzeba coś robić, żeby nie zwariować;)

Analizując własne doświadczenia i historie czytane tutaj na forum, widzę że w 99% przypadków, kiedy mąż odchodzi, bo rzekomo już od dawna nie kocha i wypalił się, chodzi o inną kobietę. I prędzej czy później wychodzi to na jaw.. Na początku jak pisałam tutaj na forum dziewczyny mówiły mi, że stu procentowo jest ta trzecia, ale miałam choć rąbek nadziei, głupiej nadziei, że nie..
Oczywiście mąż autorki nie musi mieć kogoś na boku, ale to wielce prawdopodobne..

Daphny co u Ciebie nowego?

O tyle lepiej, że mam tą dodatkową pracę. W sumie wychodzę z domu przed 7 a wracam po 22. Ale i tak ciągle myślę... Nie ma minuty, żebym o nim nie myślała. Wczoraj miał urodziny. Tak mi się przykro zrobiło, bo zobaczyłam życzenia, które kolega napisał mu na fb: "wszystkiego najlepszego na Nowej Drodze Życia". Czuję, że to już koniec... Że już nic ani nikt nie jest w stanie tego poskładać, bo on tego nie chce... Nie nocuje już w domu od momentu, kiedy przyjechał po ciuchy. Ciągle jeszcze coś mi każe wierzyć i nie tracić nadziei. Ale z każdym dniem ta nadzieja gaśnie coraz bardziej...

Ja rano, przed pracą. Później koleżanka jak wraca z pracy. No i potem znowu ja przed pójściem spać. Spokojnie, zwierzątkom nie dzieje się żadna krzywda Dawno mnie tu nie było. Praca, praca, praca... Nie mam czasu myśleć Jestem zdziwiona tym, jak się obecnie czuję. Chyba nadszedł w końcu ten czas, kiedy mogę powiedzieć, że pogodziłam się z tym, co przyniosło mi życie. Jeszcze wiele smutnych chwil przede mną, jeżeli oczywiście dojdzie do rozwodu, ale na razie o tym nie myślę. Co ma być, to będzie. Na razie spokojnie mieszkam w JEGO mieszkaniu, pracuję i zarabiam na wynajem mieszkanka Dzisiaj czwarty dzień bez kontaktu. Nie dzwonię, nie piszę. Żyję dla siebie. W sobotę w końcu idziemy ze znajomymi do klubu poszaleć. Ostatnio usłyszałam od psiółki, że zdziadziałam No i postanowiłam jeszcze, że więcej nie dam się gnoić. Nie będę uległą, przestraszoną, szarą myszką. Mam prawo się bronić! Odważyłam się w końcu i powiedziałam mu to w czwartek. Że nie zgodzę się na rozwód bez orzekania winy. No bo niby dlaczego miałabym to zrobić?! Powiedział, że jeżeli tak chcę grać, to zrobi mi z życia piekło... Straszne! Chyba się po tym załamię... Wiecie co mnie tak podbudowało? Reakcje mężczyzna na moją osobę w pracy... Że co ja w ogóle robię na kasie. Taka piękna buźka się marnuje. Ile zaproszeń na obiad i próśb o podanie nr telefonu. A ja głupia przez cztery miesiące płakałam za kimś, kto nie jest mnie wart! Kto widzi we mnie wroga i osobę bez żadnych wartości! Coś czuję, że jeszcze mu podziękuję za to, że podjął taką decyzję

I znowu zły dzień... Mąż zadzwonił do mnie dzisiaj i zapytał, kiedy będę w domu, bo chce porozmawiać. Zapytałam więc o czym. Odpowiedział, że o rozwodzie... W tym tygodniu chce złożyć pozew. Zapytał, czy nie będę robić problemów. Że chce to zrobić bez orzekania o winie. Porozmawialiśmy szczerze po raz pierwszy od bardzo dawna. Fakt, że przez telefon, ale to zawsze coś. Przyznał, że nie kochał mnie już od dawna. Przeprosił mnie, że podjął taką decyzję. Że mam prawo czuć się oszukana. Że to trwało za długo, że wcześniej powinien był odejść. Dalej twierdzi, że nikogo nie ma i chce być sam. Zapytał ile chcę pieniędzy ze sprzedaży mieszkania. Powiedziałam, że nie chcę nic. Stwierdził, że teraz tak mówię, ale odłożone pieniądze będą na mnie czekać, aż zmienię zdanie. Że nie zostawi mnie bez niczego. I to jego argument - po prostu wszystko się w nim wypaliło. Przyznał, że popełnił błąd nie mówiąc mi o tym, co czuje i nad czym się zastanawia, ale że taki już jest. Że dla niego to już jest rozdział zamknięty i każde z nas powinno pójść w swoją stronę. Że może za rok, dwa spotkamy się i wtedy powie mi dlaczego tak postąpił, ale teraz jest na to za wcześnie, bo i tak tego nie zrozumiem... Rozpłakałam się... Staram się jak mogę - dla siebie przede wszystkim. Pracuję, spotykam się z przyjaciółmi. Ale nic nie jest w stanie zmienić moich uczuć do niego... Zapytałam kiedy mam się wyprowadzić. Odpowiedział, że to i tak jeszcze trochę potrwa, więc mogę sobie spokojnie mieszkać w mieszkaniu. Powiedział, że zawsze będę obecna w jego sercu i wspomnieniach, że nic tego nie przekreśli. Ale, że to już koniec...