Dlaczego robie coś wbrew sobie krzywdząc innych? - Netkobiety.pl

nie robie tego dlatego ze chce.. gdyby sprawialo mi to przyjemnosc to nie pisalabym o tym i nie chciala tego zmienic..

Więc uwierz, bo można. Zachwianie emocjonalne to niekontrolowane wybuchy złości, płaczu, rozpierającej od wewnątrz radości, osoba nawet się nie zastanawia, to działa za nią. Dopiero jak emocje opadną, te złe - jak np wybuch złości - dociera do tej osoby co złego zrobiła i dopadają ją wyrzuty sumienia, płacze i wyrzuca sobie swoją głupotę. Niektóre osoby jeszcze tego samego dnia przepraszają, bo wiedzą, że zraniły. Inne są zbyt pochłonięte wyrzutami i nerwami i nie mają siły na spojrzenie w oczy powiedzenie "przepraszam" tym bardziej, że wiedzą, że to się powtórzy.

Wiem, że tak napisała. Chodziło mi o fragment twojego postu:"Na pewno wbrew sobie? Nie wierzę."

Ale to nie jest kwestia religijna, opierająca się na wierze, tylko psychologiczna. I Inori ma rację.

Inori, dziękuję bardzo za to co piszesz bo widzę że w końcu ktoś mnie rozumie..
co do wizyty u specjalisty chciałam z tym poczekać i spróbować uporać sie z tym  sama dlatego tu jestem
a co do tego ze mam idealne wyobrazenie rodziny to wcale tak nie jest, wcale nie mam wspanialego kolorowego zycia..
moze w skrocie opowiem cos na ten temat i moze ktos z was ma podobna sytuacje i bedzie umial cos doradzic

no wiec zacznijmy od tego ze mialam bardzo trudne dziecinstwo.
ucieczki z domu, codzienne wizyty policji, awantury,  itd a wszystko spowodowane alkocholizmem rodzicow ;/ wciaz mam przed oczami widok zakrwawionej matki albo ojca w szale.. kilka lat temu wyprowadzilam sie z matka ktora co prawda podjela leczenie i choc i tak zaglada do kieliszka jest duzo spokojniejsza i nie robi awantur choc tez czasami reaguje nerwica na nie umyta szklanke.. osoba z ktora teraz jestem pozwolila mi o tym wszystkim moze nie zapomniec ale zatrzec troche te wspomnienia. dlatego bardzo chcialabym pokazac mu ze jest dla mnie najwazniejszy

nie wiem jak odbierzecie to co pisze.. wiem ze niektorym z Was moze sie wydawac ze poprostu lubie krzywdzic innych, ale jezeli tak by bylo to dlaczego plakalabym nocami, nienawidzila za to siebie i przede wszystkim szukala pomocy ?

chcialam jeszcze cos dodac apropo tego robienia na zlosc. mam na mysli wlasnie cos takiego jak to ze chlopak zabiera mnie np nad morze czy w gory a ja ciagle narzekam ze goraco, ze zimno, ze duzo ludzi.. bardzo denerwuje sie teaz jak ma spotkac sie z kolegami. zawsze mu pozwalam ale w srodku az we mnie krzyczy.. mimo ze wiem ze mnie nie zdradzi ani nie zrobi nic zlego a wiem jak bardzo mu na mnie zalezy bo udowodnij mi to nie raz...

odpowiadając na Twoje pytanie, co do osób obcych to trudno powiedziec. przed nowymi znajomymi nigdy nie pokazuje ze jest cos nie tak, zakladam ze tak to nazwe maske na ktorej zawsze widnieje usmiech i dlatego osoby ktore mnie nie znaja zapewne maja wrazenie ze jestem najszesliwsza na swiecie...

" Szkoda, iż w swoim pierwszym poście nie zawarłaś tak ważnych informacji o Twych rodzicach i atmosferze panującej w Twym rodzinnym domu. "

wiesz, zeby opisac wsystko co sie dzialo to jednak by tego troche bylo.. wiem sama ze przezylam juz zbyt wiele jak na swoj wiek.
nie chcialam o tym pisac ale mysle ze moge tu byc szczera a nawet musze jesli oczekuje pomocy, wiec dodam tez ze mam za soba probe samobojcza. powodem byla sytuacja w domu do tego nieudana milosc kilka lat temu o ktora walczylam 3 lata.. nie wyszlo. wiem ze mozecie sobie pomyslec ze 15 latki zawsze sie zakochuja  a potem rozpaczaja ale ja musialam dojrzec wczesniej niz wiekszosc nastolatek dlatego nie byl to jakis bunt przed rodzicami czy cos

Rozumiem Cię.
Współczuję takiego domu dzieciństwa, przeżyć.
Znajdź odpowiedź na zadane wyżej pytania: dlaczego...?

mysle ze dlatego ze jestem osoba bardzo nieufna i nie lubie pokazywac tego co sie ze mna dzieje.
kiedy szlam do szkoly po calonocnej awanturze w domu itd tez nigdy tego nie pokazywalam..

Napiszę to, co sobie wyobrażam. Być może nie mam racji, ale tu nie o czyjąkolwiek rację chodzi.

Myślę, że masz w sobie dużo złości, złości chowanej przed innymi przez długie lata. Nigdy lub rzadko czułaś się bezpieczna, wówczas też nie ujawniałaś swych uczuć, udawałaś zadowolona i szczęśliwą. Teraz odreagowujesz, złościsz się w towarzystwie bliskich osób, być może sprawdzasz ich wytrzymałość.

Co mogę doradzić?
Byś jednak podjęła terapię, poszukała grupy dla Dorosłych Dzieci Alkoholików (DDA).
Byś zaczęła odreagowywać swą złość na worku treningowym, w siłowni, nie zaś na najbliższych osobach (na tych dalszych też nie).
Pomocnym byłoby przeczytanie książki Janet Woititz "Dorosłe dzieci Alkoholików".

***
Wysłałam do Ciebie e-mail'a. Przeczytaj.

***
Przeszłość, podobną do Twojej, ma sporo osób, które tutaj na forum pisały lub piszą. W realu jest podobnie.

Odbierz pocztę e-mail.

Powodzenia.

hej jestem w podobnej sytuacji jak ty. Moją historię opowiedziałam tu: http://www.netkobiety.pl/t30213.html . Od jakis 3 miesięcy dzieją się ze mną okropne rzeczy, tak jak piszesz, niekontrolowane wybuchy gniewu, płaczu. Gdy to mija wszystko wraca do normy. Tylko, że mój chłopak sobie z nimi nie dawał rady, jak sam powiedział odpychalo go moje zachowanie i bał się go. rozstaliśmy się kilka dni temu. Zdecydowalam się na ponowną terapię u psychologa, biorę też leki przepisane przez psychiatrę. Ponoć u mnie występuje zespół stresu pourazowego. Kompletnie sobie nie daję rady, gdy działo się coś nie tak zaczynałam płakać, gdy pytał nie odpowiadałam, nie umiałam tego wytłumaczyć. nie było ze mną kontaktu, musiałam się wypłakać. a teraz już niestety nie wiem co robić. znów jestem przekonana, że muszę swoje wycierpieć alby chwilę było dobrze. nastepną wizytę u psychologa mam dopiero w czerwcu. to do kogo mam się zwrócić o pomoc przez te dwa miesiące?

Jakże inny jest ton tego postu w porównaniu do tego rozpoczynającego wątek. Gratuluję!

nestle19 byłabym wdzięczna za przesłanie

Prócz terapii pomocna jest także autopsychoterapia. Są także książki o pomaganiu sobie. Polecam.

Skrywana złość i tłumiona agresja do bliskich w dzieciństwie zalega całymi latami i odkłada się na świadomości kolejnymi warstwami, zasłaniając i fałszując obraz siebie. Przekłada się to na brak akceptacji siebie.

Poczucie krzywdy i rany od osób bliskich, w szczególności rodziców, sprawiają, że w dorosłym życiu pojawiają się lęki przed tymi osobami, z którymi łączą nas uczucia.

Próba samobójcza, cięcie się, nałogi są znamionami autoagresji. W wymiarze uczuciowym możemy się karać tym, że narażamy się na zerwanie w obawie, że ktoś nas porzuci. To paradoksalne, ale w ten sposób się asekurujemy, wystawiając inne osoby na próbę w okazywaniu akceptacji dla ekscesów z naszej strony.

Taki mechanizm nie jest objęty świadomością, dlatego terapia polega na poszerzaniu pola świadomości i ujawnieniu przyczyn, motywów takich zachowań.