Stres - stymulant czy depresant? - Netkobiety.pl

A to wszytko zależy od tego, z jaką sytuacją mam się zmierzyć. Czy jest to zadanie do którego mam kompetencję, czy też coś, o czym bladego pojęcia nie mam.
Jeśli czuję się w swoim żywiole, to zdecydowanie mnie to pobudza. Jeśli to nie jest moja działka, to nie czuję się w prawdzie przygnębiona, ale mogę się zacząć wycofywać. Też zależy, czy mi się włącza dioda gracza i fightera, czy też nie mam ciśnienia i szukam lepszej osoby do rozwiązania problemu. Kobieta zmienną jest

Generalnie stres raczej mnie mobilizuje. A właściwie, to nie sam fakt wystąpienia takiej sytuacji, a moje działanie. Jak robi się gorąco, to przeprowadzam ze sobą szybki i ostry dialog wewnętrzny pt. You can do it

Najgorzej jest, jak przychodzi stres i tapla się człowiek w tym wspomnianym bagnie niemocy - np. stresujące dla mnie sytuacje , gdy bliska mi osoba mówi o śmierci swojego bliskiego. Totalna niemoc, bo wiem, że nic nie pomogę. Jasne wesprę, pocieszę, ale nic nie zdziałam. Stres dla mnie ogromny + strach o tego mojego bliskiego. Jak się wydostaję z tego bagna? To dziwaczne, ale mi pomaga totalne odmóżdżenie, najchętniej jakaś głupia gadka i głupie żarty. Tak, aby zniwelować kiepskie emocje.

Jesli chodzi o stresowe sytuacje zawodowe, to zdecydowanie pobudza, daje ostrego kopa do działania.Adrenalina dziala jak kubel zimnej wody
Jesli chodzi o stersowe sytuacje domowe ,to dziala na mnie przygnebiająco, mimo,że staram sie nie dawac po sobie poznac,ze cos mnie podlamalo,zestresowało, stwarzam pozory że wszystkoi wporządku,to jednak w srodku czuje  calkowita beznadzieje i podlamanie,piekielne przybicie i niechęć do czegokolwiek...,ale mimo tego nie załamuje rece, tylko zakasam rekawy i biore sie do dalszej kontunuacji czegos lub przechodze do porzadku dziennego dalej zyjąc i funkcjonując,jak w normalnych dniach
Nie lubie rozczulać sie nad sobą

Dobrze to odczytales i podsumowaleś.Nie uwazam sie,że mam męski sposób bycia,ale konstrukcja psychiczna raczej jest z solidnych fundamentów zbudowana na twradym podłożu

Ja też specjalnie nie czuję się facetem Należę do ludzi dość świadomych siebie. W sytuacjach stresowych po prostu korzystam z pokładów wiedzy i nie panikuję. Działają tak zarówno faceci jak i kobiety. Najważniejsze być pewnym siebie i wierzyć w siebie. Jeśli nie posiada się tych cech, stres rozkłada na łopatki w każdej sytuacji.

Tak sobie myślę, że pomaga też dystans do siebie. Niektórzy panikują w sytuacjach stresowych, bo myślą o nich, jak o czymś, co diametralnie wpłynie na ich wizerunek. Wizja porażki paraliżuje. Pewno dotyczy to w większości facetów.
Ja podejmuję wyzwania i walczę do końca. Zawsze mam jednak świadomość, że coś może nie wyjść. No bogiem nie jestem, więc zaliczam czasem obsuwy
Nie dołuję się tym jednak. A niektórzy działania poprzedzają bilansem strat, które niepotrzebnie im tylko życie utrudniają.

Nie chodziło mi o to, że jesteście babo-chłopy tylko raczej o fakt iż to kobiety w dzisiejszych czasach są bardziej odporne na stres niż mężczyźni, którzy nomen omen coraz bardziej staczają się w zniewieścenie. Tak w pracy jak i nawet tutaj na forum zauważyłem, że "modne" wśród męskiej populacji jest narzekanie. I tak narzekają na zły los, kobiety, pracę i całą masę innych zdarzeń. Dla mnie jest to o tyle szokujące, że mnie od dzieciństwa wpajano zasadę: "nie podoba ci się coś?, to zmień to własnoręcznie bo nikt inny tego za ciebie nie zrobi". Nie ukrywam nie jest to tak łatwo wprowadzić w życie ale odrobina determinacji i konsekwencji czynią cuda. A tutaj litania za litanią: nie uda mi się, nie ma sensu znowu próbować, wszyscy wiemy jak jest itp, itd.
Jak Wy jesteście w stanie to wytrzymać skoro nawet mnie to zaczęło irytować.

Generalnie jak się stresuję, to zamyka mi się przełyk i przestaję jeść - albo całkowicie, albo max 400-500 kalorii dziennie. Tak mam zawsze, niezależnie czy mi ciężko przed trudnym kolokwium czy przed trudną rozmową. I nawet tak strasznie na to nie narzekam, brzuch mi się robi taki przyjemnie płaski

Ale ogólnie to jako kobieta, mam tak jak poprzedniczki Sytuacje zawodowe, na uczelni - dzięki stresowi spinam się w sobie, bo wiem że muszę i jest zazwyczaj sukces. Trochę nerwów, ale nastraja mnie to raczej bojowo, choć nieco wykańcza fizycznie. Jak taki stres ze mnie schodzi, to tylko dajcie mi poduszkę
Sytuacje w domu, dotyczące życia osobistego - nie umiem sobie z takim stresem radzić, płaczę, rozpaczam i gadam strasznie głupie rzeczy, których potem się wstydzę. Wydaje mi się wtedy, że już nigdy nie będzie lepiej... Ale to trwa góra 3-4 dni, potem jakoś zawsze się zbieram Ale no, myślenia że mi w życiu prywatnym nie idzie staram się unikać, bo wiem że strasznie to przechodzę.

Stres zawodowy to jak odurzenie :-) pełna mobilizacja, klarowne myśli, rzeczowe oceny i "oczy naokoło głowy". Lubię to uczucie, sprężenie sił i ten wysiłek umysłowy. A później, już po wszystkim jak napięcie już opada to często czuję jak drżą mi nogi w kolanach :-) też przyjemnie.
A stresy prywatne ... osłabiają mnie, upuszczają ze mnie powietrze, ale potem następuje mobilizacja, zebranie sił i szukanie rozwiązania. Czyli zasadniczo kolejność reakcji odwrotna do tych zawodowych.

Kurcze co to jest stres?
Serio jakos go albo rzadko odczuwam albo nie rozpoznaje.
Mnie raczej kazda sytuacja pobudza. Ale nie chodze w stresie tylko z konkretnym planem sytuacji i przygotowaniem na niepowodzenie.
Jak czegos chce to jestem na tyle pewna siebie ze nawet przeszkod nie dostrzegam a co dopiero o stresie mowic

Ale np nie cierpie stresu u innych. Normalnie w glowe zachodze na co i po co ludziom to? Czy to w jakis sposob rozwiazuje sytuacje?

Zależy. Jeżeli jest to coś przesądzającego np matura, bo jakby nie patrzeć chyba każdy się przejmował, to stres był ogromny, jak pisałam maturę, to nawet wtedy trzęsła mi się ręka, a ja czułam się okropnie. Jednym słowem ten stres był duży, moim zdaniem za duży. Maturę zdałam dobrze, ale np gorzej z publicznymi wystąpieniami, potrafię "zawalić", za długo się zawiesić czy zacząć gadać głupoty z nerwów, na szczęście na takich egzaminach zazwyczaj nauczyciele są przychylni i chyba rozumieją

Zdarzały się jednak sytuacje, gdy podeszłam spokojnie do czegoś, ale raczej nie była to matura czy coś innego ważnego, coś co wymagało ode mnie ważnych decyzji. Niestety w takich wypadkach jest kiepsko, toteż wiem, że muszę nad tym popracować ewentualnie brać przed coś lekkiego na uspokojenie, coś co nie otumania. Także jestem panikara pod tym względem i chcę z tym walczyć

Chyba, że faktycznie to jest sytuacja, że wiem, że sobie dobrze poradzę, to wtedy stres nie jest tragiczny. No, ale jednak często jest tak, że jestem dobrze przygotowana, ale stres jest za duży i na pewno przez to czasem coś poplątałam.

Stresowe sytuacje w rodzinie przygnębiają mnie, ale jak ktoś wspomniał, to tak ja też staram się nad tym pracować, bo generalnie fajną mam rodzinkę, chociażby tę najbliższą, mamę, tatę. Nie wiem co by było, jakby było patologicznie, wtedy mogłabym być faktycznie na to za słaba.

A ludzi znam różnych, też oczywiście facetów, którzy bardzo się stesują jak ja, a może i bardziej

Jednak na stres w pewnym stopniu wiadomo pomagają mi bliscy, nie wiem jak bez nich dałabym radę No i sen, lekka książka czy film czasami coś pomogą

No, ale jak mówiłam chcę walczyć z tym stresem, bo bywało, że przez niego było mi niedobrze, kręciło mi się w głowie czy bardzo trzęsłam, a wolałabym już takich objawów nie odczuwać

Sadie, każdy jest inny. Ty masz taki a nie inny charakter, a ktoś co bardzo przeżywa, stresuje się. Po prostu trzeba zrozumieć, że ludzie są różni, to w niczym niby nie pomaga jak jest tego zbyt wiele, ale tak to już jest

Podpisuję się pod tym, panikarze ogromnie działają mi na nerwy i podobne jak Ty chciałabym im strzelić lufę :-) Niestety, jest to dość powszechna reakcja na sytuacje stresowe. Panika, nie chęć strzelania lufy ;-)

Za chęć trzaśnięcia panikarzowi?

Nie denerwuj się Kobra, domyślam się, że ciężko jest żyć z taką rekacją na stres, moja mama reaguje tak na prawie każdą stresującą sytuację. Z panikarzami kłopot jest taki, że często to nimi trzeba się zajmować zamiast skoncentrować się na rozwiązaniu problemu. Ciężko się z nimi porozumieć, ciężko uspokoić, często trzeba przejąć ich obowiązki w momencie "ataku" i nie da się ich zwyczajnie wystawić za drzwi.
Nikt do końca nie wie jak zachowa się w sytuacji, w której nie był do tej pory.

Nie denerwuje się, po prostu skupiam się na swoich odczuciach i reakcjach a co mnie cudze obchodzą? Większość kobiet to panikary (akurat tutaj prawie sama opanowane ) i jakoś nie pomyślałam, żeby każdą lać po mordzie .

kobra 99, nie mówię że, nigdy nie panikuję. Zdarzy mi się wrzeszczeć. Na tym się panika zaczyna i kończy. działanie i tylko działanie jest lekiem na problemy. Bezruch zabija np mnie, odbiera siły życiowe.