Strach przed utratą najbliższych - Netkobiety.pl

Niewątpliwie, śmierć najbliższych osób, osób których darzymy swą miłością i szacunkiem, jest trudnym przeżyciem. Odejście z tego świata jest jednak nieuchronne.

Masz 25 lat. Sporo.
Uważasz jednak, że po odejściu rodziców i brata nie poradzisz sobie w życiu. Twierdzisz, że nie poradzisz sobie, bo jesteś wrażliwą. Zadziwiające myślenie o sobie. Idąc tym tokiem, wszyscy, którzy radzą sobie po odejściu najbliższych, to osoby gruboskórne, niezdolne do uczuć. Przecież nie jest to prawdą, sama wiesz (?) o tym dobrze.

Rozumiem jednak, że jesteś bardzo zależna od swych bliskich. I to jest główną przyczyną Twych lęków. Może najwyższa pora na zbudowanie swej niezależności (psychicznej)?

Rozumiem Ciebie bardzo. Moja mama była bardzo chora, nie pamiętam ile wtedy nocy przepłakałam. Też czułam, że sobie bez niej nie poradzę. I nie w sensie, że jestem słaba, niesamodzielna, tylko w sensie, że bardzo będzie mi jej brakować no i że ciężko mi wyobrazić sobie życie bez niej, jest mi bardzo bliska. No i myślę, że nie jest to nic nienormalnego ,na pewno każdego dopadają takie myśli, tym bardziej w takich chwilach. Nawet jak się bardzo samodzielną osobą, to chyba nie da od razu pomyśleć się "To smutne, że odchodzi, ale świetnie dam sobie radę"? Z moją mamą jest Ok, ma kontrole i bardzo się z tego powodu cieszę, choć nie przeczę, nadal mam strach o nią. Chcę, by np była na moim ślubie, widziała moje dziecko (które pewnie nie wcześniej niż za 5 lat), chcę spędzić z nią jeszcze bardzo dużo czasu. Dlatego doskonale Ciebie rozumiem. Może w przypadku Twojego brata nie jest wszystko przesądzone? Medycyna poszła do przodu, próbujcie dalej. Generalnie może postaracie się o pomoc psychologa? To musi być straszny czas dla Was.No i myślę, że to, że ciągle mówicie o śmierci jest niedobre dla Was, spróbujcie to przerwać. Naprawdę, nie ma sensu ciągle o tym mówić, bo jak widzisz to nastraja pesymistycznie.

Może spróbuj zmienić ton tych rozmów o śmierci. Zamiast rozpaczać nad koniecznością i nieuchronnością odejścia i pożegnania najbliższych, może dobrze zrobiłoby każdemu z was, gdybyście odpowiedzieli sobie na pytanie: "co mogę jeszcze zrobić, by w chwili odejścia nie żałować, że tego nie zrobiłam/em?".

Czytając kiedyś jakąś mądrą książkę zauważyłam zdanie, które wywarło niezatarte piętno na moim życiu i decyzjach. To jeden z mnichów buddyjskich stwierdził, że nie warto tracić swej energii na coś, na co nie ma się wpływu; warto zaś tą samą energię przeznaczyć na rzeczy, na które wpływ mamy.

Smutna123, rozumiem. Moja mama jest młoda -43 lata, tata 42 lata, ale jak widzisz, młody wiek chorobie nie zaradził. Spędzajcie więcej czasu razem, lecz skupiajcie się na pozytywach, poza tym przy wielu chorobach pozytywne nastawienie pomaga przy walce z chorobą. Moja mama na początku była załamana, ale potem nie poddała się, potem miała w sobie tyle siły, że dziwiłam się skąd ją czerpie . To tata miał już mniej, bo np czasem zapijał smutki w alkoholu, ale na szczęscie mama przetłumaczyła, że to nie ma sensu i wszystko będzie dobrze! Ja płakałam, ale to nocą w poduszkę, by być silną, przy mamie. No i bardzo się bałam. Nie wiedziałam co to będzie, myślałam, że takie poważne choroby to nie w naszej rodzinie. Życzę wszystkiego dobrego :*.

Wielokropek ma rację. Z pewnością warto robić to na co mamy wpływ. Ja teraz częściej pokazuje mamie jak ją kocham, na pewno to wszystko jeszcze bardziej nas do siebie zbliżyło. Przed tym zdarzało się, że mimo że jest mi bliska, to byłam niemiła czy zachowywałam się tak jak nie powinnam. Teraz, gdy miałabym powiedzieć coś zastanawiam się 3 razy albo gdy mama mi coś powie, to też zastanawiam się. No bo czasem byłam zbyt wybuchowa. Teraz jest lepiej. Umiemy lepiej ze sobą rozmawiać.
Mama jest wspaniałą osoba, lecz czasem naprawdę przeginałam. Fakt faktem trochę też mnie "rozpuściła", wiecie jak takie oczko w głowie, że dlugo było tak, że było "mama posprzątaj mi", choć powinnam zrobić to sama, ale i ja sama w końcu dostrzegłam, że to jest złe i że muszę wziąć życie w swoje ręce . Ale oczywiście nie jest mi bliska dlatego, że wiele rzeczy, których tak naprawdę nie powinna robić robiła za złe, tylko dlatego, że po prostu jest wspaniałą, dobrą osobą. No i zawsze moge sie jej zwierzyć .

smutna jak ja dobrze Cię rozumiem....
Mam 23 lata, moja mama zmarła kiedy miałam 6 lat, nagle, a tata zmarł 3 miesiące przed moimi 18 urodzinami na raka. Najlepszy kontakt miałam z tatą bo mamy tak dobrze nie pamiętam, a tata był mi tak bliski, tęsknie za nim wciąż i cierpie kiedy przypomni mi się jak bardzo cierpiał w szpitalu, w wieku 18 lat zostałam zupełnie sama. Miałam jeszcze rodzeństwo ale to nigdy nie to samo co najukochańszy tata. Nie wiem sama jak ale poradziłam sobie. Chyba dlatego że śmierc której sie spodziewamy, jestesmy w stanie się do niej w pewnym sensie przygotowac. Ja już czułam że z tata jest coraz gorzej i że nie wyjdzie z tego i tak naprawdę wiedziałam że to się stanie. Myślę że najgorsza śmierc to nagła, w wypadku itp. Tego już bym nie zniosła i tego sie najbardziej boje!
Zobacz, masz jeszcze tyle czasu aby powiedziec bratu i rodzicom jak bardzo ich kochasz, jak są dla ciebie ważni. Nie martw sie na zapas choc wiem że to trudne. Dla mnie w obecnej chwili najwazniejszy na świecie jest mój chłopak. Jest moją podporą, wsparciem, nie przeżyła bym gdybym go straciła i też często myślę o tym i paraliżuje mnie strach.