czy to depresja? co się ze mną dzieje? - Netkobiety.pl

Witam wszystkich.
Jestem tu pierwszy raz i w sumie nie wiem od czego zacząć. No, ale jak to mówią najlepiej od początku. Może mój problem wyda się niektórym błahy lub ktoś stwierdzi, że sama je sobie stwarzam. Jednak ja nie wiem już co robić, poprostu nie mam siły. Uważam, że moje życie to jedna wielka porażka choć z pozoru wygląda normalnie. Musiałam się wreszcie wygadać. Jeśli to możliwe to liczę na jakąś radę, opinie. Zatem zacznę od początku. Odkąd pamiętam zawsze byłam (i jestem) osobą skrytą, zamkniętą w sobie. Nie byłam i nie jestem duszą towarzystwa a swoje problemy zwykle duszę w sobie. I może miarka się przebrała? Od dłuższego czasu mam problemy ze sobą. Czasami poprostu nie chce mi się żyć. Wiem, że to straszne, ale tak mam. Nie wiem skąd się to wzięło. Oprócz tego często czuję się zmęczona, senna, nic mi się nie chce. Chodzę przygnębiona, mało rzeczy mnie cieszy, zwykle jestem smutna. Wiem, że powinnam być szczęśliwa, wdzięczna za to co mam. Okropnie się z tym czuję, że taka jestem chciałabym inaczej, ale to silniejsze ode mnie. Mam rodzinę, koleżanki nawet narzeczonego. Na codzień staram się żyć w miarę normalnie więc narazie chyba nikt nie domyśla się co się ze mną dzieje. Tylko już dłużej tak nie mogę. Rodzice zawsze powtarzali, że mogę z nimi pogadać jak coś jest nie tak, mam problem. Nadal tak jest, ale nie potrafię. Mam problem z poczuciem własnej wartości, ciągle uważam się za gorszą, że sobie nie poradzę itp. Rodzice nigdy nie dali mi odczuć, że uważają mnie za gorsza czy kochają mnie mniej niż mojego brata. Ja jednak ciągle czuję się jak zero. On mimo tego, że jest trochę młodszy nie mieszka już z nami. Pracuje i studiuje. Jest pewny siebie, umie walczyć o swoje nawet jeśli przeciwstawia się rodzicom to zwykle przechodzi to bez echa. Czasami nie są zadowoleni, mówią,że zrobiliby inaczej - jak to rodzice chcą dobrze. No, ale on żyje własnym życiem. Ja jestem zwykłym tchórzem. Nie wiem czy to depresja czy coś innego, ale często mam zmienne nastroje. Czasami mam lepszy dzień, jest ok, mam plany. A za jakiś czas wręcz przeciwnie nic mi się nie chce, wszystko mnie drażni, płaczę bez powodu (albo dlatego, że jestem taka beznadziejna itp.). Niby skończyłam studia zaoczne, pracowałam dorywczo. Później miałam pracę - żadna rewelacja, ale zawsze coś, nie mogłam przecież żerować na rodzicach. Później namawiali mnie (rodzice) na kolejne studia. Nie byłam przekonana, ale poszłam. Nie było łatwo, miałam poprawki. Chciałam zrezygnować. Jednak wszyscy nakłaniali mnie żebym została. Zostałam. Teraz żałuję. To już prawie koniec, ale ja mam dość. Nie wiem co robić. Nie chcę przystępować do magisterki. Przynajmniej nie teraz. Nie mam bladego pojęcia co pisać w tej pracy i siły na pisanie też. Brak mi motywacji. Wiem, że studia są ważne obecnie a ja co? tak sobie rzucę. Mam mętlik w głowie. Pisałam też, że mam narzeczonego. On nie wie o moich problemach. Nie wiem jak on ze mną wytrzymuje. Często jestem dla niego okropna. Wiem,że go ranię i nie chcę się tak zachowywać, ale to silniejsze ode mnie. Nie chcę się kłócić jednak czasami drażni mnie w nim wszystko, czepiam się o coś. Kocham go, kocham moją rodzinę. Nie wiem co ze sobą zrobić. Co mam im powiedzieć? Moi kochani mam wszystko w d..ie? Nie chce mi się żyć, nie będę kończyła mgr? Zawsze mam poczucie, że ich zawiodłam, że nie jestem taka jak mój brat. A teraz? Jak im to powiem to załamią się chyba. Jeśli ktoś to przeczyta proszę niech mi coś poradzi.