netkobietyWszystkie działy
Prawdziwe historieMiłość po rozwodzie · Druga szansa

„Tylko się nie zakochaj” – powtarzał. Ona złamała tę jedyną zasadę

Po latach złego małżeństwa wreszcie spotkała kogoś, kto pasował do niej pod każdym względem. Był tylko jeden warunek – i właśnie go złamała.

5 min czytaniainspirowane historiami z forum

Dołącz do Forum Kobiet Netkobiety.pl! To miejsce zostało stworzone dla pełnoletnich, aktywnych i wyjątkowych kobiet, właśnie takich jak Ty! Otrzymasz tutaj wsparcie oraz porady użytkowniczek forum! Zobacz jak wiele nas łączy ...

Szukasz darmowej porady, wsparcia ? Nie zwlekaj zarejestruj się !!!


Forum Kobiet

„Tylko się nie zakochaj” – powtarzał. Ona złamała tę jedyną zasadę

Historia inspirowana opowieściami z forum netkobiety.pl i fabularyzowana.

Telefon zawibrował na kuchennym stole tak gwałtownie, że łyżeczka zadźwięczała o brzeg kubka. Ewa nie musiała patrzeć. Wiedziała, czyje imię zobaczy, i wiedziała, co będzie w wiadomości.

Nie odchodź. Odezwij się, proszę.

Odwróciła telefon ekranem do blatu. Dłonie jej drżały, więc objęła nimi kubek, choć herbata dawno wystygła. Za oknem sierpniowe słońce prażyło podwórko, a ona siedziała w swoim wymarzonym, wreszcie urządzonym mieszkaniu i czuła się tak, jakby ktoś wypompował z niej całe powietrze.

Miała prawie pięćdziesiąt lat, dorosłe dzieci, które dawno wyfrunęły z domu, i za sobą małżeństwo, o którym starała się myśleć jak o złym śnie. Przez długie lata żyli osobno, zanim sąd postawił kropkę nad i. Za późno – powtarzała sobie. – O całe życie za późno.

Obiecała sobie, że nigdy więcej nie będzie prosić o miłość. A teraz jedna krótka wiadomość sprawiała, że chciała chwycić telefon i odpisać: „Jestem”.

„Nie jesteś w moim typie”

Zaczęło się od słów. Po kilku nieudanych próbach poznania kogoś – każda kończyła się, zanim cokolwiek się zaczęło, bo która kobieta chce trafić z deszczu pod rynnę – został jeden mężczyzna. Andrzej.

Kiedy zobaczył jej zdjęcie, napisał bez ogródek, że gustuje w drobnych, filigranowych kobietach. Ewa pamiętała, jak zapiekły ją wtedy policzki. Powinna była zamknąć okno rozmowy.

Nie zamknęła. Pisali dalej – o książkach, o pogodzie, o tym, co komu leży na sercu. Wieczorami czekała na jego wiadomości jak nastolatka.

Po roku poprosił o spotkanie. Stała na peronie i widziała, jak rozgląda się po tłumie, szukając kogoś znacznie większego – takiej kobiety, jaką sugerowało tamto nieszczęsne zdjęcie. Kiedy w końcu na nią spojrzał, zobaczyła w jego oczach zaskoczenie. I coś jeszcze. Coś ciepłego.

Nie wiedziała jeszcze, jak bardzo przywiąże się do tych spotkań. I jak trudno będzie jej potem odpuścić.

Pierwsze spotkanie na peronie po roku pisania listów

Tylko się nie zakochaj

Dzieliła ich ponad godzina drogi, więc widywali się rzadko. Ale każde spotkanie było dla niej jak haust świeżego powietrza. Mogli rozmawiać o wszystkim i bez końca. Kiedy on rzucał: „Jedziemy pod namiot?”, ona po prostu pakowała plecak, nie pytając dokąd.

Wieczorem przy ognisku siedzieli ramię w ramię, a dym pachniał żywicą. Przy nim nawet zwykły wieczór stawał się czymś, do czego chciała wracać.

– Tylko się nie zakochaj – powtarzał z półuśmiechem.

Śmiała się wtedy, jakby to był żart. Ale mówił to zbyt często, żeby mogło chodzić tylko o żart.

Przecież tego nie da się zaplanować ani zakazać – myślała, patrząc na jego profil w świetle płomieni. Nigdy nie wierzyła, że istnieje ktoś, kto pasuje do niej pod każdym względem. A jednak siedział obok.

Minął kolejny rok. I pewnego dnia zrozumiała, że jest już za późno, żeby posłuchać jego prośby.

Kobieta i mężczyzna siedzą ramię w ramię przy ognisku pod namiotem

Zdanie, które nie było pytaniem

To on powiedział to pierwszy. Nie zapytał – stwierdził spokojnie, jakby czytał prognozę pogody.

– Ewo, ty mnie kochasz.

Serce podeszło jej do gardła. Mogła zaprzeczyć, obrócić to w żart, uciec wzrokiem. Spodziewała się, że prawda wszystko zakończy. Że on wstanie, podziękuje i zniknie.

– Tak – powiedziała.

Nie wstał. Rozmawiali pół dnia. Przyznał, że od dawna to czuł. Że jest mu z nią dobrze. A potem padły słowa, które zabolały bardziej niż odrzucenie: że zbyt długo był sam, że związek to odpowiedzialność za drugiego człowieka, a on tej odpowiedzialności się boi.

Nie marzyła o ślubie. Chciała tylko, żeby widywali się częściej. Żeby między spotkaniami nie zostawało tyle pustych tygodni i tyle tęsknoty. Czy to naprawdę tak dużo?

Wtedy po raz pierwszy pomyślała, że szczęście, na które czekała całe życie, może stać się jej największym nieszczęściem.

Para rozmawia na pomoście nad jeziorem w pochmurne popołudnie

Cisza po drugiej stronie

Już raz napisała mu, że odchodzi. Wtedy przyszły wiadomości: „Nie odchodź”, „Odezwij się”. I wróciła, bo jak tu nie wrócić do kogoś, kto sprawia, że serce bije szybciej ?

Tym razem postanowiła inaczej. Przerwała kontakt. Nie odbierała telefonów, nie odpisywała na SMS-y. Daję mu czas – tłumaczyła sobie. – Niech sam zrozumie, co traci.

Wiedziała, że bez wahania spakowałaby całe swoje nowe życie i przeprowadziła się do niego, gdyby tylko… Nie kończyła tej myśli. Bała się, że jeśli ją dokończy, zacznie żebrać.

Noce były najgorsze. Leżała, wsłuchując się w ciszę, i zastanawiała się, czy on też nie śpi. Czy tęskni. Czy żałuje.

A potem, któregoś dnia, postanowiła coś sprawdzić. Musiała wiedzieć.

Siedziała nad tym długo, z palcem zawieszonym nad ekranem, a w głowie dudniło jedno pytanie: kim on naprawdę jest?

Odpowiedź przyszła szybciej, niż się spodziewała.

Co radziły kobiety z forum

Zanim zamilkła, Ewa opisała swoją historię na forum i poprosiła o radę. Odpowiedzi przyszły w kilka minut. Jedna z kobiet zadała praktyczne pytanie: przy takiej odległości któreś z nich i tak musiałoby się przeprowadzić – jak ona to sobie wyobraża?

Inna była bardziej stanowcza:

Skoro tak boi się zaangażowania, to dlaczego wciąż szuka kontaktu? Jesteście dorośli, nie bawcie się w podchody.

Radziła, by zerwać, jeśli nie widać szans na nic poważniejszego – bo im dłużej to trwa, tym trudniej będzie zapomnieć.

Trzecia forumowiczka opowiedziała o przyjacielu, który całe lata żył sam, przyzwyczaił się do swobody, a mimo to tęsknił za bliskością. Kiedy wreszcie się zakochał, wszystko układało się dobrze – do czasu:

Ona zaczęła coraz częściej wspominać o ślubie. On zwyczajnie się tego boi, jemu jest dobrze tak, jak jest teraz.

Ewa przyznała, że te słowa rozpaliły w jej sercu iskierkę nadziei. Dodała też coś, co brzmiało jak obietnica złożona samej sobie: że nikt nie podejmie za nią decyzji, ale wsparcie kobiet jest bezcenne.

Co było dalej?

Dwa tygodnie później Ewa wróciła na forum z krótką wiadomością: to koniec. Napisała, że po tym, co sprawdziła, nie chce go już znać i że okazał się taki sam jak inni. Co dokładnie odkryła, zostawiła dla siebie.

Zamiast płakać, zrobiła coś zaskakującego. Zaproponowała ma forum, by kobiety z jej okolicy stworzyły paczkę: tańce, weekendowe wypady, choćby pod namiot. Bez drogich kolacji – za to z nową fryzurą i sukienką, która za długo wisiała w szafie. Odezwała się kobieta, która przyznała, że też czuje się samotna, a bardzo chce żyć.

Nie siedźmy w domu przed telewizorami, wyjdźmy do ludzi.

Tego wieczoru Ewa otworzyła szafę i długo patrzyła na sukienkę, której nie zakładała od lat. Telefon leżał na stole, cichy. Nie odwróciła go już ekranem do blatu – nie musiała. Nie wiedziała jeszcze, kto odpowie na jej zaproszenie. Wiedziała za to, że tym razem nie będzie czekać, aż ktoś inny zdecyduje, czy zasługuje na dobre życie.

Masz za sobą podobną historię? Opisz ją na forum – ktoś właśnie potrzebuje ją przeczytać.

Ona i on – zagłosuj

A Ty dałabyś mu czas czy odeszłabyś od razu?

Jestem

Po oddaniu głosu zobaczysz, jak odpowiedziały kobiety, a jak mężczyźni.

Przeczytaj też

Wszystkie historie

Forum Kobiet


Mapa strony - Archiwum | O forum | Poradnik | Prawdziwe historie | Kontakt | Regulamin | Polityka Prywatności



© www.netkobiety.pl 2007-2026