Czy ten ból minie? Czy spotka mnie jeszcze coś dobrego? - Netkobiety.pl

Wytłumacz mi - jak można w tak krótkim tekście trzy razy pomylić własną płeć?

(Albo raz, jeśli jesteś gejem - w każdym razie ja nie wiem, czy jesteś gejem, facetem udajacym kobietę, kobieta z zaburzeniami płci, czy trollem, płci oboojetnej dlatego powstrzymam się od zaglebiania w temat )

Może pisze z telefonu. Mój słownik też robi  czasem ze mnie mężczyznę.

Maju po nocy przychodzi dzień 

Moja historia jest bardzo banalna.
Mój już były mąż zdradził mnie z siostrzenicą naszych znajomych. On 40, ona 26 lat. Najbardziej boli, że trwało parę lat...
Trzy lata temu odkryłam billingi. I wtedy on poszedł w zaparte, że to kolega, że mnie nie zdradza. Ja głupia uwierzyłam...Kochałam i chciałam wierzyć... Do głowy by mi nie przyszło, że człowiek z którym spędziłam większą część mojego życia może okazać się taki podły, taki perfidny i taki wyrachowany... Dziś wiem, że wtedy nie "przepracowaliśmy" tematu, że nie postawiłam jasnych granic i to popchnęło go dalej... Nie będę pisać co było pomiędzy, bo to była wegetacja, stracony czas, stracone złudzenia...
W zeszłym roku przeczytałam smsa do niej jak to bardzo ją kocha... I już nie uwierzyłam. Złożyłam pozew o rozwód. Bolało jako cholera... Miałam wątpliwości... Ale paradoksalnie mój były pokazał wtedy swoją prawdziwą twarz i to mi pomogło wytrwać...
Dziś jestem po rozwodzie, minęło parę miesięcy....
Trafiłam tutaj bo pomyślałam, że znajdę tu osoby, które są lub były na podobnym etapie. I ich doświadczenie pomoże mi w dniach kiedy nie potrafię powstrzymać  łez....
Mam wsparcie rodziny, przyjaciół, ale oni nie doświadczyli zdrady i bólu z tym związanego.... W dobre dni potrafię postawić się do pionu - powtarzam sobie - zdradził, oszukał, okłamał, odszedł, nie był wart twojej miłości. Ale czasem przychodzą wieczory takie jak ostatnio.... Jestem sama... Przy moim byłym to ja musiałam być ta odpowiedzialna, poukłada, rozwiązująca problemy... I teraz czasem najzwyczajniej w świecie jest mi ciężko, że nie ma przy moim boku faceta, który zadbał by teraz o mnie... W ogóle zastanawiam się, czy po takich przejściach można jeszcze komuś zaufać? I kiedy w końcu przyjdzie ta obojętność?
Może piszę troszkę chaotycznie ale jednak mimo wszystko dalej mnie to boli...

Witaj Maja1977 czuję dokładnie to co i ty mój mąż odszedł w marcu, pozew o rozwód złożyłam niestety mam utrudnioną sprawę bo mąż się ukrywa u kochanki i cała ta procedura trwa. Prawie 20 lat małżeństwa. Ból ciągle jest no może mniejszy niż na początku, ale samotność przygnębienie, brak poczucia własnej wartości, a czasami kiedy mam dołek myślę że on może wróci?

Liza2014  po jakim czasie udało Ci się zamienić te zdania. Bo ja też by tak chciała, naprawdę chciała bym mieć ten najgorszy czas za sobą. Iść do przodu a właściwie ruszyć z miejsca.

Ja też miałam momenty, że myślałam że może wróci....Miałam wtedy jeszcze nadzieję, że on mnie kocha i będzie o nas walczył. Ale on tego nie zrobił. Wtedy bolało strasznie. Ale dzięki temu nie wycofałam pozwu. Nie złamałam się.  My byliśmy 18 lat małżeństwem plus 5 razem. Większa część mojego życia..
Teraz mam dobre dni kiedy nawet o nim nie myślę. Tylko właśnie niektóre wieczory są kiepskie. Tak jak piszesz - samotność, żal, u mnie przede wszystkim poczucie krzywdy....
Gdybyś chciała pogadać to pisz śmiało. Rozwód już za mną więc może będę mogła Ci coś pomóc czy doradzić.

Dziewczyny, to minie ja jestem po roku od wykrycia zdrady.  Zaczynam uśmiechać sie do ludzi /a oni do mnie /

Maja, potraktuj ten czas jak żałobę, bądź dobra dla siebie, rozpieszczaj się /sukienki, fruzury.../. Bardzo pomaga  ruch /fitness, tańce, bieganie/.

W miare upływu czasu dociera do mnie z kim tak naprawdę żyłam. Bo wcześniej kochałam iluzję człowieka - wymyśliłam go, a on okazał sie kimś innym. Potrzebny jest dystans, czas... Będzie lepiej Jest lepiej z każdym dniem...  Szczęścia szukam w sobie i je znajduję. Oczywiście wpadam też w dołki /jakieś dziwne odruchy pamięci, fałszywe wrażenia/, ale są one coraz rzadsze.  Nowe życie rodzi się w bólach, jednak może być znacznie weselsze. Teraz zaczynam widziec i doceniać dobre strony rozstania - jestem wolna i robie, co uważam. Nikt mnie nie dołuje, nie marudzi, nie ocenia.
Czy zaufam znów? - Pewnie będzie z tym kłopot, może coś na zasadzie "zasady ograniczonego zaufania" - jak na drodze

Będzie lepiej - skupcie sie na sobie. Ten czas jest nam dany po coś. Żeby dowiedzieć sie czegos o sobie, o ludziach, zyskać odrobinę mądrości
Przyda się na przyszłość:)

Staram się żyć dalej. Wychodzę z domu, spotykam się z przyjaciółmi. Robię rzeczy o których marzyłam a których nie robiłam bo spełniałam zachcianki byłego....
Ja po prostu chciałabym żeby to poczucie krzywdy zniknęło... Może jestem dziwna ale nie mam do niego żalu że kogoś pokochał. Tylko o to że przez trzy lata oszukiwał mnie, oklamywał, niszczy mnie i moje poczucie własnej wartości. Że okazał się tak podłym człowiekiem, tchórzem po prostu. Czasem zastanawiam się czy to też nie żal, że sama przez tyle czasu pozwoliłam się ranić. Że moja intuicja podpowiadają mi, że to wszystko fałsz. A ja głupia wierzyłam jak on mówił, że to wszystko tylko mi się wydaje...
Ale mam nadzieję, że kiedyś wyjdę całkiem na prostą.:-)

Mam nadzieję. :-)

bo tak na prawdę świat nie kończy się na jednym . gdyby ludzie nie zaufali ponownie wielu by było do dziś samotnych.

No właśnie. Ja też już wiem jak grał, jaki jest naprawdę. Tylko nie chce już płakać...
Wiesz ja zawsze byłam osoba, która raczej w ludziach patrzyła na te dobre strony niż szukała tych złych. Jestem osobą bardzo emocjonalną. Więc jak on jest wredny  to jest mi łatwiej. Tyle że potrafi być jeszcze miły i wtedy ja głupia też staram się być miła. Nie potrafię tak ma zimno być wredna. W złości mogę wykrzyczeć wszystko ale jak ona minie to już nie..
On był moim jedynym facetem i po prostu chyba dlatego tak mi ciężko. Całe życie byłam romantyczką i to miało być na całe życie przecież....

No a ja właśnie myślałam że to jest ten jeden na całe życie....
Może kiedyś komuś zaufam. Teraz to na razie dla mnie kosmos.

Na tą chwile tak,ale to minie.Zapragniesz kiedyś "oparcia" w kimś.To się tylko tak mówi,że "never for ever".Jesteśmy zwierzątkami stadnymi...stety albo niestety.Potrzebujemy się nawzajem...i nie mówię tu o seksie.

Cóż nie powiem, że nie brakuje mi bliskości z kimś, czułości i nie mówię tu o seksie  ( chociaż tego też mi brakuje.... ;-))
Tylko ze zawsze był tylko on i nie potrafię sobie wyobrazić na tą chwilę kogoś innego.
Obcy facet ma mnie całować? :-D
To na razie przerasta moja wyobraźnię.  :-P

hahahha..."gupie" jesteście,rośniecie jeszcze i o życiu goowno wiecie.Co ma wiek do tego?Zycie jest piękne,są fajni ludzie,dobrzy faceci...i miłość istnieje.Mówię Wam
A tak na marginesie...wyobraźnię trzeba karmić...

Przez grzeczność nie zaprzeczam

Maju, mam tak samo, tylko lat trochę więcej. Płacz kiedy możesz i nie miej z tego powodu żadnych wyrzutów - z każdą łzą wypływa z ciebie żal i ból. Kiedyś wypłynie do końca.

Posłuchaj, ja też sobie nie wyobrażałam żadnego faceta obok /mąż był pierwszym i jedynym/ a dziś? Umawiam sie na kawę z kolegą - nie podoba mi się, ale nie zamierzam zamknąć sie w domu i zdziczeć . Chociaż kolega nie jest w moim typie -  wyobraźnia  podkręca mi libido, że tak powiem...   Czyli jeszcze żyję

trudno mi tak jednoznacznie powiedzieć po jakim czasie. Walka miedzy moimi emocjami, a rozumem trwa 4 miesiące. Po około
2 miesiącach czułam się już tak wymiętolona psychicznie ciągle pojawiającymi się myślami, pytaniami etc, że coś pękło we mnie i uznałam, że muszę coś z tym zrobić. Jedyne co przyszło mi do głowy, to nie zadręczać sie tym cholernym pytaniem "dlaczego...?", bo to mnie tylko pogrążało. To swoista walka między emocjami, a rozumem po to, aby pomóc sobie i iść do przodu ( nikt tego za nas nie zrobi- trzeba to samemu przepracować)
Jak tylko powraca myśl, zaraz ją "kasuję" mówiąc sobie  głośno " STAŁO SIE - SKOŃCZYŁO- NIE MAM NA TO WPŁYWU". I wiesz co , robiąc to konsekwentnie- od ok. miesiąca jest mi lepiej ( pewnie, że ta moja wewnętrzna walka trwa nadal, ale zdecydowanie  coraz częściej rozum w niej zwycięża)

Nie pytajmy dlaczego.
Pytajmy jak?
Jak sobie poradzić.
Potrzebujemy czasu.

Współczuje mam to samo- jak masz ochotę pogadać na priv gdzieś jestem do dyspozycji- Justyna7314@wp.pl

No niestety wokół mnie wszyscy są zajęci... Znajomi znajomych również.
Kolegów mam i jak jest okazja to się spotykamy, ale znam również ich żony także wszystko odbywa się jak pan bóg przykazał...:P:P:P
Na razie nie wyobrażam sobie kogoś innego u mego boku. A z drugiej strony nie wyjdę przecież z tabliczką - jestem wolna....:P:P:P
Na obecną chwilę wydaje mi się, że wolnych facetów brak. Przynajmniej wokół mnie.:)

Staram się tak robić. Czasem się udaje, czasem nie.
W ogóle zauważyłam, że mam najgorsze spadki formy przed okresem.... Macie może tak samo?

Jest łatwiej jak zajmie się sobie czas, nie ma czasu na myślenie.  Mnie pomogła też medytacja.  Jednak wczoraj gdy znieniacka wpadłam na eksa - nie powiem - ruszyło mnie.  Dłuższą chwilę musiałam ustawiać sie do pionu. Gdybyż on nie był taki przystojny...  Wydaje się, że ładne osoby są też z automatu dobre.  Guzik prawda w jego przypadku

Przejdzie ci Jak skończysz żałobę po byłym...

Nie duś emocji Jak chcesz to sobie wybuchnij - masz prawo - nie? A że tam podkręcisz mu ego, a kogo obchodzi jego ego? 
Ja w takich razach staram sie przypominać złe rzeczy z nim związane. Też mam poczucie krzywdy, żal. Zamierzam przerobić je na terapii. Czasem wyobrażam sobie, że pomogłoby mi gdybym spacyfikowała go fizycznie Może zapiszę się na jakąś sztukę walki?

Normalnie jak Cb czytam to mam tak samo. Zawsze bylam spokojna osoba opanowana jestem takze wrazlwa i romantyczka. Moj maz jest wyrachowany bez skrupulow i odszedl bez slowa od kilku miesiecy nie wiem dlaczego nie rozmawial ze mna. Ja przezywam horror zdrowie mi szwankuje ile jedna osoba moze zniszczyc zdrowia drugiej. Wzial adwokata i bawi sie stosujac do mnie pisma

Mail poszedł.:)

Taka huśtawka teraz niestety będzie. I to potrwa jeszcze...
Ciężko pogodzić się z tym, że najważniejszy dla nas w życiu człowiek mógł nas tak skrzywdzić.... Ale tak się stało. Na tym forum znalazłam dużo podobnych historii, podobnych emocji i podobnych schematów zachowań...
Sama widzisz, że były próbuje jeszcze z Tobą, żeby w razie czego mieć gdzie wrócić. Czasem mamy przebłyski świadomości i widzimy sprawy rozumem, a nie sercem... Ono teraz jest nieobiektywne...
Może nie mów mu, że jest dla Ciebie wszystkim i boisz się jego utraty. Lepiej tutaj wylać swój ból i żal. Jak go utwierdzisz w tym  przekonaniu to dalej będzie Cię ranił. Oczywiście piszę to tylko ze swojego doświadczenia. To my same pozwalamy się ranić i poniżać. Ciężko było mi się sama przed sobą do tego przyznać, ale sama mu pozwoliłam sobą pomiatać... Przykre ale prawdziwe...
Pisz tutaj, to naprawdę pomaga.

Bardzo Wam dziękuję, to co piszecie jest bardzo rozsądne. Dzisiaj jest lepszy dzień, dzisiaj sobie mówię dam radę! dzisiaj przypominam sobie jak się czułam przez dwa latam, zapomniana i nie widzialna a w momentach ciężkich kiedy był w szpitalu zawsze byłam przy nim. Żeby w domu nie myśleć kiedy mała zaśnie oglądam filmy, umawiam się z koleżankami. W niedzielę zabieram ją do teatru i rozważam zapisanie się na zumbę, rozruszam kuper. O dziwo teściowie mnie bardzo wspierają i chcą zajmować małą. Najgorsze, że faktycznie on gdzieś jest tam przekonany że do mnie wróci jak mu nie wyjdzie a to jest najgorsze. Jak ostatnia kretynka zanim przyjdzie pędzę do łazienki i poprawiam makijaż. dam radę dam rade dam radę jutro jak (jeśli) będzie gorzej przeczytam sobie co tutaj napisałam

No właśnie. .szacunek chyba wszystkie musimy się nauczyć kochać siebie. Po dziesiejszej fazie nienawiści teraz jestem taka rozczarowana jak człowiek mógł być taki głupi. Najgorsze że przeraża mnie pustka, mam sporo znajomych ale żadnych bliskich odkąd byłam z tym pajacem większość znajomości wygasła.  Ciężko mi się nawiązuje nowe a teraz właśnie przydałyby mi się głośne imprezy...jak Wy radzicie sobie np. Wieczorami tykający zegar i ten natłok myśli..

Wiem, tyle że w czasie takich wieczorów nie do końca rozumie samą siebie. Wiem, że mnie skrzywdził, okłamał, zdradził. Więc to nie tak, że chce jego powrotu. Tego co było już nie będzie bo przede wszystkim ja się zmieniłam. Dostrzegłam, że istnieję, że ważne są moje potrzeby.
Teraz muszę "przepracować" że facet nie jest wyznacznikiem mojego szczęścia. Mimo, że oficjalnie byłam w związku, byłam sama i dałam sobie radę.  Na razie to błędne koło - bo z jednej strony nie wyobrażam sobie kogoś innego u mego boku, a z drugiej czasem chciałabym żeby teraz to ktoś się mną zaopiekował. Ale tak jak mówisz - czas na pewno sprzyja.
Mam świadomość, że pewnie jeszcze nie raz się potknę, ale też że się podniosę.