jak dalej żyć - Netkobiety.pl

A dlaczego z nimi mieszkacie? Zamieszkajcie sami.

Mało szczegółów, ale jakby nie było, to co zrobił Twój mąż, właśnie teraz, przed samymi świętami, zostawiając Ciebie z dziećmi, jest paskudne i egoistyczne. Wynika z tego, że zadbał tylko o siebie pozostawiając Was na pastwę losu i ojca/dziadka alkoholika. Gdzie tu dobroć? Współczuję. Spytaj go może, czy odszedł, aby szukać dla Was spokojnej przystani, choćby na święta?

Czy dom w którym mieszkacie jest wspólną własnością Waszą i Twojego ojca? Czy może zainwestowaliście swoje pieniądze w remont domu ojca? Czy Twój ojciec jest stary, schorowany i niesamodzielny, czy czujesz się zobowiązana do opieki nad nim? Jeśli nie, to dlaczego tkwisz w tym układzie? mimo wszystko, Twój mąż zachował się fatalnie. Za chwilę wigilia, skoncentruj się na przygotowaniach do świąt, żeby dzieci jak najmniej odczuły kryzys w rodzinie. Może przedświąteczna krzątanina wypełni Twój czas i pozwoli Ci  choć na chwilę zapomnieć o kłopotach. Jeśli z Twojego męża taki dobry człowiek, to może się opamięta i przypomni sobie, że ma rodzinę.

Nie dodałam, że w tym wszystkim jest jeszcze mama, która jest w tym nic nie winna i w nas zawsze miała podporę. a chwil kiedy nas potrzebowała było bardzo dużo.jest osobą chorą i potrzebuje kogoś przy sobie.Ojciec też choruje, ale za bardzo się tym nie przejmuje, nic nie robi sobie ze swoich dolegliwości.Przez wiele lat myślałam o tym ,żeby odejśc z tego domu, i chyba trochę choroba mamy mnie powstrzymywała.
Dom jest niestety rodziców, ciągle mieliśmy plany załatwienia tego formalnie, ale jak to w życiu bywa odkładaliśmy to na potem.Przez jakiś czas mieszkało się całkiem niźle, potem jakoś to się popsuło. Gdyby ojciec nie patrzył na ręce, nie pouczał jak robić, nie przypisyał sobie wszystkich zasług to byłoby dobrze. A wiadomo, że dochodzący alkohol to wszystko wzmaga.
Cały czas rozmawiamy z mężem co teraz zrobić żeby w calej tej sytuacji znaleśc najlepsze rozwiązanie. Najlepsze wyjście to zamieszkanie osobno.Pozostaje nam wzięcie kredytu i odwrócenie życia do góry nogami.
Koszmar, w głowie mam jeden wielki haos.
Niewiem jak to przetrwam.
W tym wszystkim szkoda mi mamy, bo ona jest naprawdę dobra,często jest mi przyjaciółką.
Dzięki za wsparcie

Nie chcę Cię obwiniać autorko wątku bo przeżywasz trudne chwile ale powiedz nam proszę jakim cudem po ślubie zgodziłaś się mieszkać w domu gdzie Twój ojciec urządza awantury i pije? Czy łudziłaś się że to się zmieni? Nie mów proszę że to się stało z dnia na dzień - alkoholizm rozwija się latami.
Moim zdaniem podobnie pewnie jak Twoja mama jesteś współuzależniona i to współuzależnienie nie pozwoliło Ci podjąć tej decyzji aby się odciąć od domu rodzinnego. Nie możesz żyć wiecznie tym co się dzieje w domu, nawet jeśli rodzice są chorzy. Sama też masz swoje życie i swoje dzieci! One też zasługują na to aby mieć spokój a nie dziadka awanturującego się i pijącego! I to Ty musisz o to zadbać razem z mężem bo kto inny o to zadba?
Nie wiem jakie miałaś relacje z mężem ale możliwe że Twój mąż widział Twoje współuzależnienie które Ty nazywasz po prostu troską o rodziców, jego mogło to drażnić i wcale sie nie dziwię. Ale przyznam jak moi poprzednicy że zrobił świństwo zostawiając Cię z dziećmi samą przed świętami. Spróbuj spotkać się i porozmawiać, powiedz że ważne są dzieci i że decyzję jakąś podejmiecie wspólnie ale żeby nie rozwiązywał sytuacji ucieczką...

Ja myślę że problemem jest tutaj ten alkohol Twojego ojca ale chyba nie tak na 100%. Chodzi o to że cały czas żyliście pod dachem z rodzicami a ojciec robił z Was ułomne dzieci. Myślę też że Twój mąż mógł nie widzieć tego na samym poczatku (sytuacja mogła być znajoma podświadomie z jego domu rodzinnego) i mogło mu to nie przeszkadzac za bardzo aż w końcu pękło. Tylko że on już nie jest sam, ma dzieci i moim zdaniem nie może ich odgradzać od siebie bez względu na to wszystko co się dzieje. Może pochopnie i nerwowo zareagował, może się zastanowi nad wszystkim i coś razem zadecydujecie. Jedno wiem - MUSZISZ (nie masz innego wyjścia) zadbać o spokój swoich dzieci a tego spokoju nie będa miały dopóki nadal będziesz w tym domu. Dziewczyno wyprowadź się, bułkę ze smalcem jedz a miej święty spokój. Mieszkanie z rodzicami którzy udowadniają Ci że niczego nie robisz dobrze czy najlepiej a oni są bezbłędni doprowadza do strasznej ruiny psychicznej. Wiem coś na ten temat bo mieszkałam z rodzicami którzy udowadniali mi codziennie że bez nich to zginęłabym marnie, nie daję sobie z niczym rady nic nie robię dobrze... Odbudowałam pewność siebie po wyprowadzce z domu i teraz nawet daję sobie prawo do popełniania błędów, nie przeżywam tego tak nie muszę być idealna.
Dodatkowo Twoja mama jeśli jest chora pomyśl o tym jak zapewnić jej opiekę - może ktoś niech przychodzi z ośrodka pomocy społęcznej jeśli wymaga jakiejś stałej opieki? Pamiętaj że masz swoje życie, nie żyj tylko życiem swoich rodziców i problemami swoich rodziców, moim zdaniem tracisz sporo życia na to a jesteś już mamą, pamiętaj że dzieci patrzą na Ciebie, Twojego męża i dziadka też...

Niestety mój mąż zadziałał pod wpływem impulsu, jeno słowo za dużo, jak to zwykle bywa i pękło co myślę zbierało się od pewnego czasu. Trzaśnięcie drzwiami.........
To smutne, że nie chodzi o jakieś bardzo poważne sprawy, o poważne decyzje, chodzi o sprawy dnia codziennego, ale w sumie to z nich tworzy się życie. Jak to jest, każdy człowiek jest inny a historie powtarzaja się książkowo.
Niestety u mojego męża to okropna wada-brak dystansu do siebie do świata. Zawsze tak było, że wszystko brał bardzo serio, do wszystkiego podchodził bardzo ambicjonalnie, a tak się nie da.
Zastanawiam się czy myśli w tym momęcie o dzieciach co one przeżywają.
wkur........ bo mówi, że on świąt nie obchodzi, czy macie zrobine zakupy, czy prezenty wszystkie-pyta. Mam gdzieś prezenty one są przecież miłym dodatkiem. Nie że może kupimy, coś zrobimy wspólnie ,tylko wy świętujecie ja nie mam ochoty. Dla dzieci chociaż stworzył by pozory.
Jesteś facetem co tym myślisz?
Mi się wyrzygać na to wszystko  i tyle

nie śmiem nic stwierdzać
to jaki zawsze był, ma na pewno też wiele wspólnego z wychowaniem, wyniesionym z domu

ja nie pisze kto co albo komu za co

rzucam przemyślenia, generalnie uważam że wina zawsze jest gdzieś po środku

kwestia wyciąganai wniosków z tego co na s juz spotkało
żeby wyeliminować błędy w przyszłości

przy braku pracy nad tym, chociażby przemyślenia istoty problemu, złych relacji, jakiegoś ciśnienia w związku, itd itp

się człowiek oszukuje, bo niby wie zrozumiał,
ale nic nie zmienił, nie wprowadził tego w zycie

byc moze się mylę, być moze mnie tu ktoś zaraz zjedzie

no przecież po to mówimy jednym językiem, po to wyznajemy w większości jedną wiarę, podporządkowujemy się jednym przepisom

z założenia mamy wiele podstaw do tego żeby egzystować w zgodzie

jeśli jest źle, i wiemy co jest źle
i rozumiemy skąd się bierze to  "źle"

poprostu możemy to zmienić, lub się nad sobą użalać, kogoś gnębić

może wystarczy spokojna rozmowa, moze facet po prostu z czymś sobie nie radzi, a tutaj znalazł upust energii w sobie nagromadzonej,
to nie musi być sama domowa sytuacja, może być kilka czynników

często tak się kończy że wychodzi, czy to po prostu pierwszy raz ??

mój odbiór wtrącających się teściów był po pewnym czasie tragiczny, uwierz

generalnie jeśli sie jest nie u siebie, to jest naprawdę drażniący temat, ja rozumię realia że są różne, ale to Ty powinnaś tego typu akcję prostowac mówię o Twoich rodzicach

bo jego "prostowanie" przyniesie tylko kolejne, kłótnie, problemy

zawsze brałem kawały o teściowych przez przymróżenie oka,

ale uważam że im szybciej się dzieciarnie na swoje "wywali" tym szybciej wydorośleje
małżeństwo szybciej się dotrze, zweryfikuje że tak powiem

siedzenie z teściami, to zawsze COŚ, jak nie szybciej to póżniej

powodzenia i spokoju, na święta

dziękuje za wszyskie posty dało mi to trochę do myślenia. czasem dobrze posłuchać zupełnie obcych ludzi okazują się. tak bliscy i mają inne patrzenie na sprawę.  przeszło mi przez myśl czygdybyśmy mieszkali sami mój mąż nie szuklby dziury w całym w związku z innymi prblemami a przecież w życiu ich nie brakuje.masz rację że nigdy nie jest idealnie . może to w nim jest problem może nie udzwigna problemu ,czym dłużej się zastanawiam to myślę że najgorsze jest nie mieć dystansu do sobie i tego co przynosi nam los co do świat nie ma obowiązku obchodzenia tylko my zawsze obchodziliśmy go miło i naprawdę w fajnej atmosferze trochę z rodzina ale tylko trochę a resztę we dwójkę z dziećmi

Teraz (może tylko przejściowo) wszystko na Twojej głowie ....
Jak nie będziesz użalać się nad sobą to dasz radę ....
Wszystkiego dobrego świątecznie Ci życzę...

fajnie się mówi weź się uzalaj gorzej zrobic. gdybym jeszcze wiedziała że jestem czemus. winna

Dlaczego autorko napisalas o kredycie niejako z automatu? Nie znasz powiedzenia z deszczu pod rynne? Z jednego problemu chcesz wejść w drugi problem? Przeciez można cos wynająć na jakiś czas. Musi nie znaczy ze musi...

mój mąż utrzymuje nadal że musi wszystko przemyśleć w samotności słowa wyjaśnienia dzieciom .jaki egoista . mam dość życia w zwiazku. w ktorym każdy dzień to niepwnosc . rozmowy. nie wchodza. w grę .zostawił mnie z problemem sama i jeszcze. każe rodzinie. klamac. dlaczego go nie ma .
postaralam stworzyc dzieciom namiastkę świat robiłam dobra minę do złej gry koszmar. niewiem czy kiedys. zdolam. mu to wybaczyć.