mój mąż powiedział do mnie spierd... - Netkobiety.pl

Coz... Znalas wczesniej jego prawdziwe oblicze, czy objawilo sie ono teraz? Jesli myslisz, ze to sie zmieni - jestes w bledzie.
Naprawde nie mialas w okresie narzeczenstwa sytuacji w ktorych moglabys podejrzewac go o takie zachowanie? Maz naduzywa alkoholu?

Najgorsze jest to, że przez pół roku przed ślubem mieszkaliśmy razem i taka sytuacja się nie zdarzyła. Nie były ataku agresji ani przemocy. Dlatego tak boli... dwa miesiące po ślubie. Jeśli chodzi o alkohol- nie ma z nim problemów.

bemar, ja uważam że pól roku to i tak krótko aby się dobrze poznac. Opisałaś tylko jedną sytuację, a jak było wcześniej? Piszesz że nigdy się tak nie zachowywał, ale czy na pewno?
Wiesz, ja mam zupełnie inny temperament niż mój mąż. Mój mąż jest człowiekiem nerwowym, szczerym, ja natomiast jestem obdarzona anielską cierpliwością. Dzięki temu dotarliśmy się - bywało, że przed ślubem mąż nie raz wykrzyczał mi takie słowa jak twój. Ale brałam to na dystans, stwierdziłam, że on szybciej mówi jak myśli. Jesteśmy udanym małżeństwem. Mój mąż bardzo dobrze wie, że jego krzyki i tak nic nie pomogą. Ja czasami nawet się z nim nie kłócę, obracam się na pięcie i sobie idę. Uważam, że gdybym miała też taki wybuchowy charakter jak mój mąż, to prędzej czy później, na pewno byśmy się rozstali. Nie raz trzeba się dograc ze sobą. A wy podczas tej głupiej kłótni, nie dogadaliście się. Kompletne nieporozumienie. A poszło o pierdołę. Sama widzisz, on próbował sie pogodzic, ty stwierdzilas że wyjezdzasz, on się wkurzył, ty wyjechalas bo chciałaś byc konsekwentna. Głupia sytuacja. Jak wasze emocje opadną, to musicie szczerze pogadac.

Edit: Napisze Ci jeszcze, że mnie się wydaje, że nie raz dobrze jest miec trochę pokory w sobie. Może niektóre kobiety mnie za to zlinczują. Ale ja teraz wiem, że moje zachowania zaprocentowały. Wiesz, mój mąż nie raz mówił mi, idz stąd, spierd.... itp. w nerwach człowiek mówi różne rzeczy. Ja nigdy nie brałam tych słów do siebie, i sądze, że jakby6m faktycznie wyjechała do siebie do domu, to nasz związek by nie przetrwał. Słuchaj, ludzie tak się właśnie sprawdzają. Czy wyjedziesz czy nie.

Nie wiem, czy jego post mógłby brzmiec właśnie tak. Każdy z nas ma swoje racje, ja nie twierdzę że jestem bez winy. Nie ma sytuacji, nie ma konfliktów gdzie tylko jedna strona jest winna. Natomiast nie chcę tolerowac i akceptowac takiego zachowania. Boli...to spierdalaj bardzo boli. A hasło "spierdoliłaś mi życie"???A mocne ściśniecie moich ramion tak że zostały ślady?

No ja nie twierdzę, że on aniołek, a Ty hetera, ale że oboje spowodowaliście tę sytuację i nie jest tak jednak, że on wredny agresor, a Ty niewinna. Moim zdaniem powinnaś z nim na spokojnie pogadać o tym, co Cię zabolało, wysłuchać JEGO, co jego zabolało i starać się potem uszanować wzajemnie w przyszłości.

No ale jeśli uważasz, że "spierdalaj" w nerwach jest warte związku, no to Twój wybór, może masz taką zasadę akurat. Ja raczej uważam, że jak się nie da sobie wzajemnie zrozumienia dla nerwów, to ciężko stworzyć coś długotrwałego.

"Moim zdaniem powinnaś z nim na spokojnie pogadać o tym, co Cię zabolało, wysłuchać JEGO, co jego zabolało i starać się potem uszanować wzajemnie w przyszłości."

Oczywiście, nie wyobrażam sobie żeby nie było rozmowy. Tylko jak? Teraz jestem u rodziców. On od soboty nie dzwoni, chciałabym żeby mnie przeprosił. A co będzie po rozmowie?

Wy kompletnie nie umiecie ze sobą rozmawiać, a wyjazd nie jest rozwiązaniem. Gdyby rozmowa nastąpiła po tym jak mu nie smakował twój obiad to by do niczego nie doszło. Swoją drogą jakbym ja usłyszała, że zrobiłam niesmaczny obiad to bym zapytała dlaczego, nie wszystko wszystkim musi smakować i nie chciałabym mężowi do końca życia serwować niesmacznych obiadów.
Moja rada to wróć do domu, przeproś (tak to ty masz najpierw przeprosić bo ślubowałaś, że nie opuścisz, a sobie pojechałaś) i wyjaśnijcie sobie wszystko na spokojnie, jakie teksty i zachowania was drażnią, irytują, sprawiają, przykrość. I wyjaśnijcie sobie kwestie niesmacznych obiadów.

Klasyka gatunku, że tak powiem.

A gotowałaś wtedy obiady?

A on by powiedział "A dlaczego JA, skoro to ona sprowokowała całą awanturę swoimi fochami." ;-) I jesteście w martwym punkcie.

No właśnie obiad jest tylko pretekstem. Nie chcę i nie mogę pozwolic na takie traktowanie. Kłótnie to normalna rzecz w związku, bez nich on nie dojrzewa. Ale szanujmy się wzajemnie. Pewnie, że ślubowałam, on też. Ślubował miłośc...To on mnie wyrzucił, to on złapał mnie za ramiona i przycisnął do okna grożąc że mnie wyrzuci...

Po tym jak stwierdziłaś, że odchodzisz. ;-)

Bemar, związałaś się z cholerykiem, nie wymagaj cudów. Cholerycy właśnie wybuchają i potrafią bluzgnąć. Po chwili im przechodzi POD WARUNKIEM, ŻE druga strona nie zaognia sytuacji, bo wtedy znowu się nakręcają. Sama jestem cholerykiem, więc wiem jak to jest. Jeśli tego nie jesteś w stanie zaakceptować, to odejdź jak najszybciej, bo temperament to nie jest coś co można łatwo zmienić. Można najwyżej jakieś elementy STARAĆ SIĘ, próbować zmienić przy wsparciu i zrozumieniu partnera.

Bemar, ewidentnie taki flegmatyczny nie jest jakby się zdawało, prawda? ;-)

Ja chyba powiedziałem ze dwa razy w trakcie naszego związku spierdalaj i jakoś się nie rozpadł, ani nie leję żony. Dziwne nie? Tak, jestem cholerykiem i potrafię wybuchnąć. I żona nie jest jedyną osobą, która moją wiązankę usłyszała. Choleryk tak ma że najpierw mówi potem myśli.

Hahaha, nie no, stara odmiana, mało kto jest wyłącznie jednym typem, takim modelowym cholerykiem czy melancholikiem.

Fakt - Twój mąż jest spokojny, ale do czasu.
Fakt - Twój mąż wybucha i wtedy potrafi być wulgarny.
Fakt - Twój mąż źle reaguje na Twoją ukrytą agresję (fochy).

Pytanie, co z tym zrobisz?

...boli i będzie bolało, bo takie sytuacje powodują spadek nastroju i wszystko co się z tym wiąże, a mianowicie zwątpienie i po pewnym czasie rezygnacja z chęci naprawy relacji...w efekcie życie obok siebie, problem z komunikacją...wyjazd nie jest żadnym rozwiązaniem...oddalicie się...wymagaj szacunku do siebie, ale nic nie ma za darmo...

"...wyjazd nie jest żadnym rozwiązaniem...oddalicie się...wymagaj szacunku do siebie, ale nic nie ma za darmo..."

Co według Ciebie oznacza nic nie ma za darmo?

Moja kumpela miała właśnie takie podejście: jak coś nie pasuje, to ucieczka do rodziców. Rozwaliła małżeństwo tym. Można się pokłócić, można nawyzywać, można milczeć przez tydzień, ale w ramach związku. Gdy ktoś sobie wychodzi poza tę ramę kiedy mu się podoba to jest do dupy.
I jeszcze to żałosne droczenie kto kogo za co ma przeprosić. Wiesz, do momentu gdy wyszłaś z domu, to on Ciebie.Ale teraz to już Ty jego.
Ma rację, że nie dzwoni i się nie kontaktuje. Zeszłaś z boiska więc Cię nie ma w grze.

Bemar, usłyszałaś spierdalaj w reakcji na swoją ukrytą agresję (poczytaj o tym), zastanowiłaś się, co by było, gdybyś po prostu przyjęła jego krytykę i powiedziała "ok, na drugi raz spróbuję inaczej"? Moim zdaniem, skoro awantura się de facto zaczęła od Ciebie, to i od siebie powinnaś zacząć zmiany, wtedy będzie większa szansa uniknąć takich sytuacji z przeszłości. Z nim też możecie spróbować wypracować jakieś strategie, żeby nie bluzgał, np. niech wyjdzie i niech wróci jak się uspokoi.

Ale z Twojej strony fochy muszą odejść.
Z Twoich postów bardzo przebija przekonanie, że Ty jesteś mniej winna, bo nie wydarłaś się, nie bluzgnęłaś, nie zrobiłaś mu siniaka zbyt mocnym chwytem, a to nieprawda. Bierna czy ukryta agresja jest równie, jeśli nie bardziej, raniąca niż jawna (krzyki, wyzwiska, ciskanie rzeczami itd), ponieważ trudniej ją rozpoznać i praktycznie nie można sobie z nią radzić konstruktywnie.

A przeprosić, to się oboje powinniście.

"Nie, w pierwszym rzędzie powinnaś wrócić DO DOMU."

Przecież on mnie z niego wyrzucił.

Wyrzucił Cię czy po prostu nie błagał żebyś została na co liczyłaś chyba ale się przeliczyłaś ?

..praca nad związkiem, szczera rozmowa ...rozwiązywanie problemów wtedy gdy się pojawiają...nie pozostawianie ich na dogodniejszą chwilę...zrób co się da..utwierdź w swojej miłości...Ty też chcesz się czuć kochana i mieć poczucie bezpieczeństwa, a takie sytuacje to zaburzają...

O nie nie, godzenie się w łóżku to fajne jak ktoś sie o puszczenie bąka pokłóci, a  nie jest poważny kryzys. ;-) Poważne kryzysy to wymagają przepracowania.

No z tego co pisałaś, to sama się wyrzuciłaś. ;-)
On tylko stwierdził, że jak chcesz iść, to świetnie - idź. Potem mu przeszło, ochłonął, prosił, żebyś została, ale Ty nie i nie, no to się znowu wkurzył. ^^'

Masz schizofrenię, czy zwyczajnie nie rozumiesz zwrotu ''wyrzucić z domu''?

Na dodatek sarkastyczne pytanie męża na temat ucieczki do rodziców sugeruje, że już wcześniej go tym SZANTAŻOWAŁAŚ.
Ten typ tak ma.

Uczepiłeś się tego obiadu jak nie wiem co;) Obiad to była reakcja zapalna. Potem były jego słowa że spierdoliłam mu życie, po co za niego wychodziłam, że nie znam życia. Po co to mówił? Dla mnie słowo spierdalaj to nie jest przecinek. Wczoraj kocham Cię a dzisiaj spierdalaj?

Jak dla mnie klocic się można, choćby nawet   wulgaryzmy z ust padly pal licho, trudno,    lepiej stracis kontrole nad jezorem nic rekoma, ,ale jak dochodzi do szarpaniny, fizycznej agresji, człowiek traci panowanie nad własnym cialem i czynami  to już ostra jazda bez trzymanki  na jaką nie można przymykać oka
W samoobronie   jak dla mnie wszystkie chwyty dozwolone i nie patyczkowalbym sie

To była Twoja reakcja na co? Na jakieś wcześniejsze problemy duszone na maksa w sobie aż wystarczy iskierka do wybuchu?

...nie każdy takie fajerwerki lubi

Chyba jesteś mocno osamotniony w tym stwierdzeniu.

"Jedyne, do czego nie miał prawa, to do popchnięcia Cię i szarpnięcia. Nie miał i gdyby mój mąż zrobił coś takiego, to by miał przewalone. I zastanowiłabym się na Twoim miejscu, czy chcesz być z facetem, który robi takie rzeczy. Bo przemocy fizycznej NIC nie usprawiedliwia."

Zatem co dalej według Ciebie? Jak mam wrocic skoro mało nie oberwałam?

Co w żaden sposób nie godzi w prawdziwość stwierdzenia

Czyli ślady na ramionach od ściśnięcia to jest nic dla Ciebie?

Autorko, ja bym zadzwoniła i poprosiła o spotkanie. Pogadała na spokojnie. Przeprosiła za swoje zachowanie, może on też przeprosi?
Powiedz, że się wystraszyłaś, że Cię zabolało, nie wiem. I obserwuj go uważnie po ewentualnym powrocie. Bo jak się to będzie powtarzać, to radzę wiać.

Pitagoras, czyli dla Ciebie agresja słowna nie istnieje?
Osoba wrzeszcząca, bluzgająca jest dla mnie jak najbardziej agresywna w danym momencie. A jak dochodzi do szarpania, to już w ogóle.