Chora miłość, chory układ, który niszczy mnie psychicznie..pomocy!! - Netkobiety.pl

Łooo matko, trudna sytuacja
najlepiej sądownie ustalić widzenia i tyle.... wtedy nie można szantażować, manipulować drugim człowiekiem. A tak ....szarpanina jakaś, dzieci są ważne, ukochane....ale jeśli chcemy być z kimś w związku to ta druga osoba powinna być najważniejsza. Jak w rodzinie, zdrowej rodzinie małżonkowie są dla siebie najważniejsi, później dzieci....kochane i upragnione, ważne...ale jednak żona, mężem.

To nie jest takie proste jak sie wydaje. W grę juz wchodziła sprawa w sadzie. Jeździliśmy i staraliśmy sie o widzenia. Do sprawy jednak nie doszło.. A teraz jak ona sie dowiedziała, ze taka sprawa miała miejsce, to zagroziła E wyjedzie z kraju i małego juz nie zobaczy nigdy! Plus, wniesie sprawę o alimenty na siebie, gdyż nie pracuje! Kocham go i wiele juz znioslam dla niego i wspierałaby go w trudnych chwilach, ale ile można.. Jestem u progu wykończenia psychicznego.. Codziennie biorę tabletki na uspokojenie, gdyż bez nich porostu nie funkcjonuje..o ile to można nazwać funkcjonowaniem.. Ile można dać jej czasu, aby wkoncu dała nam żyć ?? Ile jeszcze zniesie to moja psychika..??

Jeśli ON jest podany jako ojciec dziecka i nie ma ograniczonych praw rodzicielskich,to MUSI być przy wyrobieniu dziecku dowodu osobistego, tym samym wyrażając zgodę na wyjazdy dziecka z matką. Najprościej uniemożliwić jej wyrobienie dziecku dowodu/paszportu.
Ale druga sprawa, że Twój partner musi się zastanowić jak długo da się wodzić za nos.
Ciekawe...gdybyście wzięli ślub... powiedzieli jej po fakcie, niech się wścieknie i może pojmie ,że jej gierki nic nie dadzą.

Niestety on juz podpisał papiery na wyjazd małego. Ona podsunela mu je pod nos i on stwierdził, ze nie będzie jej utrudniał wyjazdu, skoro chce sobie ułożyć wkoncu życie na nowo. Nawet by sie cieszył, jak by wkoncu miała ona kogoś. A mały juz ma paszport, gdyż tylko jak sie urodził, to oni mu wyrabiali..

colinka21, napisałaś,że Twój partner ma pracę (kluczowy argument), a ta dziewczyna nie ma, poza tym pali(nałóg przy dziecku jest eliminujący w niektórych przypadkach). Jedna rada,żeby zaprzestać strachu o dziecko. SĄD. Twój partner może ubiegać się o prawa rodzicielskie z argumentami : ojciec posiada pracę a matka nie, matka ma nałóg, ograniczanie widzenia się z dzieckiem mimo żadnych przeciwwskazań. Radzę przejść się do prawnika a on udzieli wam dobrych rad, a nie ja tutaj przez Internet nie znając dobrze całej sytuacji. Najpierw pomyśl czy chciałabyś się opiekować takim dzieckiem, a jeżeli tak to przekonaj do tego swojego partnera.

Powodzenia ! Jestem dobrej myśli, jeżeli zrobisz tak jak Ci doradzam :)

Tak łatwo jest powiedzieć, aby go zostawić.. Może to głupio zabrzmi, ale on jest wszystkim co mam w życiu..o takim facecie zawsze marzyłam i on rownież o mnie. Juz raz jej sie prawie udało rozwalić nasz związek. I to właśnie było przed naszym urlopem:( dlatego musieliśmy go spędzić osobno. Sprawy sie tak potoczyły, ze on jej w twarz powiedział, ze mnie kocha, ze nie potrafi beze mnie żyć, ze ja jestem najważniejsza dla niego..itp.. Powiedział jej wszystko co on do mnie czuje i w żadnen sposób nie jest wrócić do niej nawet ze względu na dziecko. Z tego co wiem, to po niej to spłynęło. Dalej nie daje mu dziecka, a tylko pozwala sie widywać u siebie w domu.  Próbowałam, aby on ja nakłonił do rozmowy ze mną, lecz ona nawet nie chce słyszeć o tym. Nie wiem, może powinnam napisać do niej czy jak.. Sama nie wiem juz co robić.. Staramy sie o dziecko, planujemy wspólna przyszłość, kupno domu..

Dlaczego błąd ? Jest mi naprawdę dobrze z nim..oczywiście poza ta zolza! dlaczego takie zolzy (nie można ja nazwać nawet kobieta, gdyż prawdziwa matka nie robiła by takiej krzywdy dziecku!) dlaczego człowiek jest bezsilny w stosunku do takich nieludzkich manipulacji?? Dlaczego on nie może wyluzować? DlacEgo tak bardzo jej zależy aby zniszczyć nasz związek?

Jak to dlaczego ? Związek wykańcza Cię psychicznie, a Ty się zastanawiasz ?
Postawiłaś wszystko na 1 kartę, na tą właśnie miłość, nie dociera do Ciebie ,że on (mimo wielkich słów i zapewnień) NIE postawił ?
On chce zjeść cukierka i mieć cukierka.

Wie, że ma szaloną ex, albo da jej wszystko zamienić w gruzy, albo się postawi i zaryzykuje kontakty z dzieckiem i walkę o nie.
Na razie daje jej się wodzić za nos, a to że "jesteś jego całym światem" się jakby nie pokrywa skoro ważniejsze było widzenie się z dzieckiem niż wspólny wyjazd.

Niestety tutaj muszę przyznać tobie racje.. On najlepiej by chciał, aby tu i tam było dobrze. A najlepiej, abyśmy my były w dobrych kontaktach. Do tego niestety trzeba dwóch stron..ja juz do niej wyciągnęłam rękę, pomimo tych wszystkich złych rzeczy, które ona mam wyrządziła, jestem w stanie żyć z nią w zgodzie, dla dobra dziecka. Niestety ona nie.. A czy warto rezygnować tak łatwo ze związku, przez była ex..? I co wtedy będzie z nami? Każde z nas będzie płakać w kacie za sobą?? Ja juz raz byłam spakowana (właśnie przed urlopem) i gotowa na powrót w rodzinne strony, i postawiłam sprawę jasno, ze jak sie rozstaniemy to juz na zawsze i nie ma powrotu, nie ma juz więcej nas..zatrzymał mnie i pózniej stwierdził, ze teraz to naprawdę wierzy w to, ze jesteśmy sobie przeznaczeni i nic i nikt nie jest w stanie nas rozłączyć. Płakał jak dziecko..szcErze, to nie chce niszczyć tego co nas łączy, ale tez nie lubię sie dzielić. Bo przecież która z nas lubi

Ogólnie przez byłą nie warto rezygnować z własnego szczęścia.
Ale u Was problem jest taki, że:
1-    ta ex ma życiowy cel rozwalenia Was w drzazgi.
2-    Twój partner nie umie zadbać o swoją silną pozycję wobec ex. Podpisuje papiery, umożliwia jej manipulowanie Wami i sam się podkłada.  Co by było gdyby wtedy przed urlopem powiedział jej ?trudno, ja miałem czas, Ciebie nie było teraz ja go nie mam, zobaczę się z dzieckiem po powrocie?.
3-    Dajecie się terroryzować, a ona widzi realne efekty swoich działań więc dalej mąci. I ciągle będę powtarzać ? Twój partner nie stawia jej granic, a to, że określił że Cie kocha i ona o tym wie ?co to zmienia czy kocha czy nie skoro to ex rządzi?

Co by było gdyby On przy najbliższej okazji ją olał ?
Powiedzmy w momencie jej propozycji wizyty u dziecka ,odmówił jej ? I nie dał się rozmiękczyć, że dziecko chodzi i woła za tatusiem ...

Wyprowadź się na chwilę - zamieszkaj u koleżanki,na spokojnie powiedz mu ,że musisz zwyczajnie odpocząć i jakby co zawsze możecie się spotkać i normalnie telefonować i nic to nie zmienia w Waszym związku, że go kochasz i nie zostawiasz, ot idziesz odpocząć.
Pozwól mu wreszcie podejmować męskie decyzje ! Jest odpowiedzialny nie tylko za swoje dziecko , za swój związek z Tobą też.

Baju baju, będziem w raju... Gościu bawi się Tobą, niezłe sztuczki manipulacyjne stosuje-gra na uczuciach, bo wie, że Ci zależy, a sam przy tym ma czas by lawirować pomiędzy Tobą, nią i dzieckiem. Nie daj się wciągnąć w taką grę, pokaż mu gdzie są drzwi i finito, nie ma się nad czym zastanawiać.

Cwaniaczek, w dodatku bardzo pewny siebie i bezczelny, się zdziwi, gdy się przeliczy
Kierunek? Drzewo i najlepiej dla Ciebie, by z niego nie schodził
Pozdrawiam.

meczysz się i płaczesz rok ,jak długo jeszcze chcesz ?do dziecka będzie go odciągać wiecznie za pięć lat ,za dziesięć ,partner nie jest zdecydowany co wybrać ,jemu pasuje ,ty będziesz płakać wiecznie i cierpieć ,lepiej zakończ ten układ, ex zna go lepiej od ciebie i wie jak nim manipulować ,i ma nadzieję ,że go odzyska i będzie walczyć wiecznie ,a jak się rozstaniecie ,to ma większe szanse ,że go odzyska ,dlatego zrobi wszystko ,aby to popsuć,a ty tracisz czas i zdrowie, twoja walka o ten związek nie ma sensu. daj im swobodę niech żyją razem lub nie , jesteś w trudnej sytuacji, ale dasz rade, nie wracaj do rodziny , sama sobie poradzisz ,zobaczysz, znajdziesz faceta bez zobowiązań i zobaczysz, że można być wolnym i szczęśliwym , w tym toksycznym układzie nie będziesz nigdy.powodzenia

Mam nadzieje, ze macie racje aczkolwiek na sama myśl, ze go juz nie będzie w moim życiu, w sercu ściska ból.. Po ostatnim rozstaniu, w którym byłam zdradzana, ledwo co doszłam do siebie po prawie pół rocznej walki zabijania smutku i samotności. Myślałam, ze teraz nam sie uda, tym bardziej on wiedział o moich przykrych doświadczeniach życiowych i twierdził, ze on tak nigdy nie zrobi, gdyż ja jestem wszystkim co on ma w życiu. Uwierzyłem..i dostałam następnego kopniaka od życia.. Staram sie iść do przodu, ale czuje ze ten ból zabija mnie powoli..tak cieszko jest mi sie pogodzić z jego odejściem a najgorsze jeszcze przede mną - czyli jego wyprowadzka..

Skoro tak się męczycie bez siebie ja bym dała szansę, jedną  i ostateczną, żeby miał świadomość, ale musi zrobić wszystko i stanowczo, żeby teraz było tak jak być powinno.
Możecie nawet pewne zasady spisać na kartce, żeby było jasne.
Musicie zmienić, a zwłaszcza on swoje postępowanie i myślenie.
Porozmawiajcie. Niech się określi czy na pewno jest gotowy na tak radykalny zwrot. Nie może być jak chorągiewka na wietrze.
W ogóle nie rozumiem po co przejmujecie się ex, która wami (nim) manipuluje i traktuje dziecko jako kartę przetargową .

Załatwić sprawy sądownie, a z nią się nie szarpać, nie dyskutować, nie wkręcać w jej gierki. Robić swoje. W końcu zrozumie, że na nic jej manipulacje. I tu są potrzebne czyny a nie słowa

A ja myslalam, ze ja jestem jakiś ewenement.. Ze znalazłam sie w tak beznadziejnej sytuacji sama.. Powiedz mi, jak sobie z tym radzisz??

Przepraszam Collinka, chwile mnie tu nie bylo...
Czytac Twoj post, widze podobienstwo mojej sytuacji. Wydaje mi sie, ze tak jak ja sama dobrze wiesz, ze w tej sytuacji najlepiej bylo by zakonczyc ten zwiazek. Facet, jakby nic nie chcial od zony, to twardo by postawil sprawe i wiedzial juz jak rozwiazac problem z dzieckiem.
"Moj" mieszka nadal z zona, wiem ze spia osobno, poniewaz rozmawiamy i piszemy kazdego wieczoru. Mimo wszystko nadal tam mieszka, ze wzgledu na dziecko, tak twierdzi. Mieszkamy za granica, wiec jakby sie z nia rozstal, to ona z dzieckiem musieliby wrocic do Polski, a on tego nie chce, chce widziec syna codziennie. Tu jest problem dla niego...ale z drugiej strony, realnie patrzac,( przynajmniej ja bym tak zrobila jakby sytuacja byla odwrotna) wszystko da sie rozwiazac, gdy sie czegos chce. Mam z nim bardzo dobre relacje i mam duzo dowodow na to, ze mu bardzo na mnie zalezy, ale z drugiej strony jakby tak bardzo zalezalo, to by nie mieszkal z kims innym.... Patrzac realnie na sytuacje, powinnysmy sobie dac spokoj z nimi, ale uczucia sa silniejsze od rozumu, probowalam sie z nim rozstac, ale bylam az chora przez to... jestem sama na obczyznie i moze dlatego jest dla mnie wszystkim i przyjacielem i ukochanym...