znowu to samo -zniknął..dlaczego mnie to spotyka??? - Netkobiety.pl

Szczerze? Facet któremu zalezy tak nie postępuje.

To bardzo przykre taka ignorancja na najwyższym poziomie.
Nic się nie zapowiadalo, ze tak nagle postapi.

A jaka kobieta się nie wkręca? takie już zazwyczaj jesteśmy, że się wkręcamy bo taka nasza natura. Ale to już nie chodzi o tej seks. Zreszta to nie był jeden seks przygodowy. Robilismy mnóstwo innych rzeczy, rowery, podroze itp itd. I on się zawsze odzywal, napisał 5 dni temu smsa i od tego momentu już koniec.. a na moje nie odpowiada;/
DLa mnie ignorancja jest najgorsza forma zakończenia znajomosci

A to ma do końca życia seksu nie uprawiać, żeby się nie wkręcić? Czy czekać ze dwa lata?
Facet postąpił jak frajer. Olej go...

Jak się czuję? No cóż... nie płaczę po kątach, nie rozpaczam aż tak, ale zwątpiłam już całkowicie. A na dodatek czuję się taka bezsilna.. Nie jestem tym faktem zachwycona..ciągle łudzę się, że może jeszcze napisze.. chociaż chyba podświadomie wiem, że to nie nastąpi. Ja już nie wiem czy to ze mną coś nie tak czy co.. ani go nie osaczyłam ani nic innego.
Czy tak trudno napisać "przykro mi, ale nie zobaczymy się więcej"?! Myślałam, że na takie coś zasługuję. Nie wiem sama...może gdybyśmy byli nastolatkami to takie zachowanie nie zdziwiłoby mnie, ale teraz??? Nie wiem dlaczego boi się cokolwiek napisać, jest to totalna ignorancja na najwyższym poziomie. Jak można kilka dni temu pisać, że nie może się doczekać spotkania ze mną a teraz olać i potraktować jak powietrze???? Czuję sie jakbym dostała po twarzy..
A najgorsze to jest to,że chciałabym mu napisać w smsie wszystko to co czuję teraz, jak się czuję, że zachował się jak ostatni najgorszy.... ale z drugiej strony nie chcę wysyłać mu już żadnych sms żeby już się nie ośmieszyć..

NO coz.. facet tydzień temu się odezwal. Przepraszal, ze się nie odzywal itp. Napisal również, ze czuje ze ja w tym związku jestem bardziej zaangazowana niż on ( Ameryki nie odkryl, kazda kobieta po seksie się wkręci chociaż troche..). Napisal jeszcze, ze mnie uwielbia itp., wcale nie jest zadnym graczem, ale to wszystko to jest problem, poniewaz mieszkamy w roznych państwach i jak ja sobie wyobrażam taki związek.. Na dodatek on nie może za każdym razem kiedy ja jestem na jeden dzień czy 2 u niego w kraju zwalniac się z pracy i przyjezdzac do mnie, tak jak to robil przez ostatnie miesiące bo to nie jest na dluzsza mete. I w sumie tyle. Moja babcia powiedziała mi, ze coz.. miał racje i go poparla. Ja w sumie mimo ze nie chce, to również uważam, ze w sumie na przekor tych wszystkich haseł, ze "milosc kazde granice zniesie" to ma racje i chyba postapil wlasciwie.
W związku trzeba mieć osobe dla siebie tutaj, żeby nas wspierala i po to żeby spedzac z nia kazde chwile a nie zasypiać z telefonem komórkowym w reku czy na skypie.A taki związek na odleglosc kiedy się widuje driga osobe przez kilka godzin raz na 2 tygodnie to jest taka jakby iluzja..
Odpisalam mu na sms, ale co mnie najbardziej boli.. nie odpisal nic i już nic nie pisze.

Hmm.. no ale nie jest to zupełnie możliwe dlatego, ze sam jak siedzieliśmy w knajpie bral mnie za reke, sam calowal w usta, w czolo, glaskal to tu to tam. Sam to robil z siebie. Nigdy mu nie powiedziałam wprost, ze traktuje to na zasadzie czegos lajtowego. Może pierwsze 2 , 3 spotkania takie były, ale potem to człowiek się wkreca..nigdy bynajmniej nie dalam mu tego odczuc, a i on zawsze był na czas, zawsze zaplanowane miał wszystko, kino, kręgle, kolacje u jego znajomych, spanie u niego, spanie u mnie. Rozmawialismy wprost o tym, ze ja nie chce relacji fuckin friends, albo friends with benefits i jeśli takiej szuka/ chce to może od razu pojsc sobie gdzie indziej. Zawsze mowil, ze traktuje mnie poważnie...

Teo, ale skoro to prawda. Ok- może sa jakies wyjątki (ja takich nie znam) lecz kobiety do takich rzeczy podchodzą w większości emocjonalnie. Zupelnie inaczej niż mezczyzni.
Może po jednym szybkim numerku z jakims gościem od razu się nie wkrecisz...ale po kilkunastu to stawiam za pewnik, ze tak.

ja jestem w  bardzo podobnej sytuacji :(:(
masakra:(
napisal do mnie nie pisz nie dzwon bo mam teleofn  na podsluchy odezwe sie

to nie jest glupota. jezeli facet pokazuje ci, ze mu w jakis sposob zalezy, kiedy decydujecie sie na ten krok, kiedy przedstawia cie swoim znajomym i mowi rodzinie, ze spotkal fajna dziewczyne, to seks wkreca jeszcze bardziej. bo kobieta oddajac swoje cialo w jakis sposob oczekuje szacunku. i tyle. ja ja rozumiem, bo przezywam dokladnie to samo...

No coz.. gdybym chciała fuck friends to on by o tym wiedział bardzo szybko, zresztą nie o to chodzilo. Jeśli ktoś nastawia się na fuck friends to raczej się nie wkręci, chociaż również slyszalam, ze i takie kobiety się wkrecaly. To jest wszystko nasza psychika. Możesz mowic sobie, ze się nie wkrecisz, ze traktujesz seks , fuck friends dla sportu itp. itd. ale do czasu... tak jest/było prawie w większości przypadkach które ja znam.
Co do mojej całej sytuacji.. napisal jeszcze sms, ze sadzi ze najepsze dla nas będzie jeśli przestaniemy się widywać. Ponadto nie jest w stanie wyobrazić sobie jak ten związek miały funkcjonować tak na odleglosc na dluzsza mete..i to nie jest cos czego on by chciał.
Przykro mi się zrobilo, ale staram się patrzeć na to trzeźwo i chyba musze mu przyznać racje. Nawet moja mama powiedziała, ze jeśli to jest serio powod i jeśli nie sciemnia, to dobrze gość zrobil bo to nie miałoby przyszłości w sumie.
Ja mam mu jedynie za zle, ze nie spotkalismy się,nie poszedł ze mna na kawe czy piwo i nie powiedział mi tego prosto w twarz.
Jak to wygląda, żeby dorosły facet zalatwial takie rzeczy sms. Przykre.. i przykro mi ze tak zadecydowal również w moim imieniu..chociaż znając mnie i zycie to jeszcze pociagnelabym to, wiec może dobrze ze tak się stalo

Napisala Ci tak dziewczyna?
Obwiniac się nie obwiniam, ale wiesz..było to mega zaskoczenie dla mnie. Nie wiem zresztą czy to co napisal to prawda i pewnie nigdy się nie dowiem, a szkoda. Kto wie.. może poznal kogos tam u siebie a to co napisal to były tylko wymówki.
Szanuje jego decyzje, tylko szkoda ze tak sam zadecydowal bez jakiejś konsultacji ze mna.
Glupota było, ze napisałam do niego kilka tyg. meila takiego zwyczajnego..no ale coz..on nie odpisal. I to uważam już za szczyt prostactwa..

aronia85 no tak, te same słowa, tylko u nas byla duza wiez emocjonalna, duze plany, obietnice, zapewnienia. Nie cos w rodzaju, że lekkie zauroczenie, wkręcenie się itd tylko cos intensywnego, na głębokim poziomie. Jak to mowiła jej sie tylko wydawało, że jest fajnie i że da radę, a nie potrafiła.

alisesa: A to w Polsce jest inaczej? Przeciez ludzie tu są wiecznie nieszczęśliwi, bo nie mogą się realizować, rosną kompleksy, nie widzą siebie za 10 lat jako kogoś innego. Nie widzą tego "w rozowych barwach" i dlatego staja sie toksyczni.
Przede wszystkim nieszczęście buduje egocentryzm, zabija empatie, wzmacnia generalizacje (moja dola).
Czy ci ludzie z niemiec aby na pewno są mocni i niezależni? Ludzie tyle potrafią masek założyć, że nie odkryjemy tego. A niezaleznosc zawsze burzy więź czemu kobiety nie potrafią się oprzeć (generalizacja ).  A to o czym opowiadasz u siebie to desperacja i takze nieszczescie (wzmozona emocjonalnosc). Szybko angazujesz sie, nie poznasz kogos i masz rozne wizje, wymagania i pozniej bach, nie dostajesz tego, jestes skrzywdzona. Jak człowiekowi brakuje pieniędzy i uzależnia szczescie tylko od tego, dostaje prace i nagle ją traci, to czuje sie 2x gorzej jak przed podjęciem tej pracy. To jest desperacja właśnie, ubytek, ktory ma powodowac szczescie i jest zależnością od czegos co nie siedzi w nas samych.

E tam. Kobietę też.
Duza ta odległość między wami była? No bo po co sie fatygować X godzin, by tylko powiedzieć że to koniec i nie umieć sie wytłumaczyć. Mnie w sumie najbardziej boli to, że dana osoba potrafi sie martwić o drugą osobę gdy kocha, a nagle przestaje i ktos juz nagle nie istnieje. Czyli jakby martwi sie tylko dla własnych korzyści. Tez bym chciał spotkania, pogadać o tym wprost, żeby to zrozumienie jeszcze było przy pożegnaniu. No ale nie ma tak łatwo, ludzie są jacy są. Tak naprawde to ta druga strona zachowała się źle, więc czemu ma to Tobie obniżać wartość?

To skopiuje pewien tekst który sie odniesie do Ciebie i podobnych kobiet (tylko prosze, nie popadnij w skrajnosc, ze sugeruje że lecisz na totalnych chamów i idiotów, bo to nie w tym sęk)

Miły, szczery, dobry = nieprawdziwy, uciekam, nie będe mogła go kochać. Mechanizm obronny, bo sama siebie nie traktujesz dobrze.

No tak jest, taki mechanizm. Zanim nie pokochasz siebie, nie docenisz siebie, nie pomyslisz ze to Ty tez wybierasz faceta, a nie on Ciebie bo jest taki super - to ani nie dasz sie prawdziwie pokochać (bo tej osoby nie ma, musiałabys sie zmienic), bedziesz ciągle tą gorszą, ciągle winną, ciągle niewystarczająco dobrą. A on bedzie robił co chciał, bo Ty chcesz zasluzyc na uczucia, bo jesteś wrażliwa i uważasz, ze kazdemu moze sie przydarzyć błąd, bo wierzysz w ludzi. To są cechy, które mogą przyciągnąć kogos dobrego (i moglby zostac przyjacielem, bo nie jest Twoim przeciwienstwem), ale tez cechy przez ktore latwo mozna wykorzystać i utkwic w relacji bez przyszlosci - omijając duzo lepszych ludzi.
Moze brak przykładu jest brakiem przykładu, ale jednak masz mózg i umiesz oceniać sytuacje. Nie tłumaczyć, a właśnie widzieć co jest NAPRAWDE.
Matka jak matka teresa i zamiast robić na przekór to robisz jak ona. Szukasz chyba podswiadomie powtorki z domu, by brać odpowiedzialnosc za wszystko, troszczyć się o degenerata nawet...

Dlatego ja powtarzam, że takie kobiety to są i tak bardzo silne. Tylko nie wykorzystujecie potencjalu na te osoby które należy! Masz prawo oczekiwać, przeprosin, wyjasnien, dobrego traktowania, na równi. Masz prawo i tego sie trzymaj.

Ah, mam tysiąc myśli na sekundę w głowie. Chciałabym, żeby ktoś mi powiedział w twarz, że było więcej minusów, niż plusów tej znajomości, żebym wreszcie przestała o nim myśleć. Ale rozpamiętywanie i analizowanie jest chyba nieodłączną częścią rozstania. Dzisiaj dopadły mnie znowu myśli, że za bardzo na niego naciskałam, a naciskałam bo było zbliżenie fizyczne, które było bo widzieliśmy się tylko w weekendy,a z chemią ciężko wygrać... Mogłam to oczywiście inaczej rozegrać. Mogłam spotykać się z nim czasem na randki. Ale czułam, ze trzeba wykorzystać ten czas, poznać się maksymalnie, bo dziwnym zbiegiem losu zostałam wysłana w podróż służbową pół godziny od jego miasta, w miesiąc po tym jak się poznaliśmy. A z drugiej strony on ma samochód i mógł kiedyś po pracy zabrać mnie na randkę, czy obiad... Ok, pisaliśmy na whatsupp do siebie, ja częściej, czasem zadzwonił, ale może gdybym mu się rzeczywiście podobała, to miałby chęć zadzwonić. Na początku kiedy jeszcze byłam w Polsce dzwonił i z chęcią coś opowiadał. Potem jak dowiedział się, że przyjeżdżam to kontakty były jakby troszkę mniejsze, a potem jak przyjechałam, to wprawdzie powiedział o mnie rodzinie, przedstawił znajomym jako dziewczynę, ale kontakty były w moim przekonaniu małe. A może ja przesadzam, za dużo wymagam? Czuję się okropnie, że zepsułam ja coś na prawdę fajnego. Chociaż czuję, że były punkty w których on nie miał racji, które miały mnie prawo (a może nie miały, może było za wcześnie?) zaniepokoić. Brak czułości, w większości inicjowanie czułości z mojej strony, mam na myśli buziaki, czy przytulenie się. Niby kontakt, ale jednak brak. Prawie o sobie nie opowiadał, musiałam pytać i męczyć. To znaczy mam wrażenie, że cały czas świetnie się bawiliśmy, spędzaliśmy weekendy ze sobą, ale nie poznaliśmy się. Ja próbowałam go poznać, pytałam o rodzinę o życie, jak to się zazwyczaj pyta, ale tak praktycznie nic nie wiem. No i brak czułości po zbliżeniu. Wyjście do innego pokoju, żeby napisać wiadomość do koleżanki w której się kochał, zero przytulania, wspólnych rozmów, takich ciepłych miłych kontaktów, bliskości... To chyba najbardziej mi doskwierało, bo z jednej strony mi się tak bardzo podoba, a z drugiej czuję, że brnę w coś, gdzie nie jestem w pełni doceniona... Nie wiem czy to kwestia dnia, zachmurzonego i zimnego, czy moich analiz, którymi się codziennie zamęczam próbując się przekonać, że jest lepiej tak jak jest... Ja jestem bardzo logiczną osobą... Jak nie znajdę argumentu dla siebie, że mimo mojego zachowania głupiego, jego zachowanie też nie było ok, to tak się będę zamęczała... Dwa razy napisałam mu, że mam dość tego braku kontaktu, wyrzuciłam mu to. Dwa razy w okresach czasu zadzwoniłam do niego, że zrywam to, bo i tak mamy słaby kontakt... Za każdym razem to on łagodził sytuację i odzywał się do mnie nie chciał się kłócić. Ostatnim razem dostałam nawet rano ładnego smsa, ale potem znowu to samo i ja znowu mu powiedziałam, że to koniec. On się rozłączył i tyle było wiadomo... Nawet ta ostatnia rozmowa trwała tak długo jak on był w drodze z punktu a do b. Nigdy nie brał sobie czasu, żeby za mną na spokojnie pogadać, tylko zawsze jak akurat gdzieś jechał, był w drodze.. Najczęściej.. Zwariuję od tych myśli wszystkich

Thepass, fajnie, że mogę z Tobą pogadać i popatrzeć na pewne rzeczy z perspektywy innej osoby, której sposób myślenia w jakiś sposób do mnie przemawia. Siedzę sama w hotelu i chyba za dużo mam wolnego czasu. W domu zajęłabym się pracami domowymi, czy swoimi rzeczami, a tutaj mam kilka ciuchów i książek ze sobą i to by było na tyle. Dostałam jakieś zaproszenie dzisiaj wprawdzie do koleżanki, ale już się tak zgnębiłam, że nie nadaję się do towarzystwa. Choć boli mnie, że mieszam w hotelu z koleżanką, której po krótce opowiedziałam dlaczego już nie wyjeżdżam na weekendy, widziała, że płakałam, ale stara się unikać jak może tego tematu. A mi brakuje tutaj przyjaciółki, która by mnie przytuliła, czy po prostu ze mną chwilę posiedziała. Może to głupie, ale tak czuję. Z drugiej strony kiedy ja widzę czyjeś łzy, to starałabym się zapytać czy wszystko w porządku, spróbować wyciągnąć na jakieś lody, albo po prostu pogadać i spróbować wesprzeć. Ja chyba w ogóle ostatnio przechodzę jakiś weltschmerz.
Co do niego, to patrząc na to w ten sposób, z takim pożytkiem dla mnie, że mogę coś z tego wynieść, nauczyć się, on pod tym względem wszystko zrobił dobrze. Jest pewny siebie, zainicjował kontakt, chciał i powiedział to do mnie, że ludzie powoli się poznają, a to ja spieprzyłam naciskami, pretensjami i wyrzutami. Źle postawiłam granicę, wszystko zrobiłam źle. On mi nawet kiedyś powiedział, że taka ładna i mądra dziewczyna ze mnie, żebym miała trochę wiary w siebie. W tym nie znajdę niestety argumentu dla mnie. Jestem ewidentnie winna. Różnica w zaangażowaniu bo na niego naciskałam i za wcześnie wszystko dostał... Wiesz, gdyby był w tym samym mieście co ja, gdybyśmy mogli normalnie chodzić na randki, gdybym nie musiała kombinować, żeby móc go spotkać, to jestem pewna, że byłabym spokojniejsza, wywoływałoby mi to uśmiech na twarzy, a nie strach, brak zaufania, te ciągłe rozstania... A my nie byliśmy sobie wystarczająco bliscy, a w weekendy żyliśmy jakbyśmy byli razem i to było totalnie bez sensu... Na prawdę nie przeżywałabym tego też tak, gdyby on mi się tak nie podobał. Ja mam trudny charakter, ale jestem bardzo ciepłą i serdeczną osobą, chciałabym móc dostać szansę naprawienia tego, bo dawno nie spotkałam tak świetnego faceta... Tyle pozytywnych cech, które on miał. A przecież nie można mieć wszystkiego.
A propos kluchowatych mężczyzn... Od dwóch takich już uciekłam. Jeden nawet mi się podobał, do czasu, aż wyznał mi miłość itd. A to był przedobry chłopak. Bardzo się przyjaźniliśmy, po kilku miesiącach znajomości oglądaliśmy raz jakiś romantyczny film i pili wino. No i nas poniosło. Ale to było straszne. A potem jeszcze on mi powiedział, że już nie może dalej swoich uczuć ukrywać, a ja uciekłam... Jak to jest dziwnie w życiu... Ja mogę podjąć w głowie taką decyzję. Ale czy byłabym w stanie w ogóle żyć z takim człowiekiem, z którym by nie było tej "iskry" w życiu? Moja mama mówi, że życie później to rodzina i są inne ważne cechy, które facet musi mieć, a nie iskry. I jest dokładnie tak jak mówisz, trudniej się na to wszystko zdobyć. 
Thepass, jak myślisz jako mężczyzna, czy on był po prostu niezaangażowany, bo miał za mało czasu, czy gdybym mu dała więcej czasu, była bardziej cierpliwa, czy mężczyzna mógłby się odmienić? Stać się czułym facetem, kiedy kobieta jest jego, jest zakochany?
Co zabawne, z jednej strony czuję jakąś dziwną ulgę, że to się skończyło, bo nie czułam się wystarczająco doceniona, a z drugiej chlipię i piszę tutaj na forum, bo się całkiem pogubiłam...

Kurcze czytam sobie tak to co piszecie i probuje się w tym jakos odnaleźć. U mnie wlasnie byla czulosc, nie wstydzil się mnie trzymać za reke, calowac publicznie, zawsze był chętny na spotkania. Biegl na nie jak na skrzydłach. Inicjowal sam kolacje, wychodziliśmy do kina, do jego znajomych, do restauracji, barow, do teatru. Oczywiście czas był cenny bo widziałam się z nim jak już wcześniej pisałam raz na 10 dni, albo i rzadziej ale czas był wykorzystywany na maxa.
Wlasnie widze, ze zupełnie to było inaczej u mnie niż u Ciebie w tej relacji.
Mysle sobie, ze jeśli facet po seksie mialby mnie gdzies tak jak ten Twój, który poszedł i pisal sms do jakiejś koleżanki w której się kochal, to od razu wyslalabym go na księżyc i u mnie mimo jaki bylby cudowny nie byłoby z nim dyskusji.
Coz..mnie również ten mój trochę obnizyl poczucie mojej wartości tak sobie mysle.. bo takie akcje chyba zawsze powodują cos takiego. Nie jest milo jak ktoś urywa znajomość..podaje jakiś tam powod- u mnie odleglosc. Nie wiem nadal czy to powod realny, ale teraz kiedy emocje opadly to mysle, ze dobrze się stało jak się stało. Moglibysmy się spotykać dalej, spedzac milo czas, ale ciagle tkwiloby to w zawieszeniu i nigdy nie miałabym go tutaj dla siebie co rodziloby to frustracje. A jeden czy 2 dni widzenia sie na 2 tyg. to nie jest opcja na związek. To niby związek. Może i się pocieszam, ale chyba mam trochę racji... no i gościu tez. Chociaz to jak skonczyl.. sms to zenada.

Ja już miałam 2 takie relacje.. tzn ta była chyba najbardziej powazna..najbardziej poważnie się zapowiadala- może tak to ujme. W poprzednia nie wchodziłam w ogole. Jak to jest ze poznajemy ludzi, którzy pasuja nam ale zwyczajnie nie możemy z nimi być. Nie wiem.. nie możemy być fizycznie- bo wlasnie np. za daleko co nie wrozy dobrze przyszlosciowo.
Masz racje, ale ja jestem taka kobieta ze nigdy nie chciałabym zyc na utrzymaniu faceta, ani nie przeniosłabym się tak od razu do niego.. wiedzac ze tutaj mam fajna prace, mieszkanie itp. itd. Mam koleżanki, które twierdza, ze dla "milosci" powinno się zrobić wszystko, dac jej szanse...ale po 1sze- co tu dawac, jak on to skonczyl, a po drugie- ja i tak raczej nie rzuciłabym zycia tutaj, po to aby wyjechać gdzies i w sumie pracować dajmy na to w knajpie czy w restauracji, skoro tutaj mogę robic zupełnie co innego.
Ktos może mi zarzucić- co już się zdarzylo, ze nie wierze w milosc itp. W sumie ma racje... wiesz, ja raczej na 99,9% jestem realistka. Może mi z kims być fajnie, możemy mieszkac, uwielbiać się, kochac, ale nigdy nie zatracę się tak całkowicie żeby zrezygnować ze swojego zycia np. z pracy dla faceta którego poznalam...
Jezu , chyba to egoistyczne jak cholera.

thepass - - > przeczytałam Twój tekst i myślę, że właśnie jest o mnie... trochę to smutne dla mnie ale  taka jest prawda...
ciągle narzekam, że jestem sama a jak ktoś chce się zbliżyć to we mnie pojawia się blokada - o nie jaki pantofel, jaki laluś, i po co mi tak ciągle słodzi, zrobiłby dla mnie wszystko... i takiego człowieka odrzucam, własnie takiego, który oddałby dla mnie wszystko, byłby najlepszym przyjacielem, adoratorem, nosiłby mnie na rękach wręcz... a ja co robię ? uganiam się za kimś kto mnie nie chce... daje nadzieje na chwile i mówi że nie chce się wiązać. i jak się zastanowię teraz to on zawsze ode mnie wymagał więcej i więcej, a dlaczego nie jesteś taka? a dlaczego nie umiesz tego? a dlaczego nie robisz tego tak?.... itp.. Dla niego nie byłam idealna, wspaniała, cudowna. a kiedy juz powiedział mi komplement to to jeszcze bardziej mnie fascynowało bo skoro zawsze coś jest nie tak zawsze coś mogłam zrobić lepiej to taki banalny komplement uważałam za mega szczery, prawdziwy i cieszyłam się z niego...
I to trwa do teraz... rozstajemy się, schodzimy i rozstajemy... i tak bardzo mnie to męczy... bo kiedy już wierzę że uwolniłam się od niego na zawsze i moge być szczęśliwa on wtedy pojawia się na mojej drodze i niszczy wszystko nad czym tak długo pracowałam...... i znów się miotam: kocham, cieszę się, myslę, tym razem będzie inaczej, on wreszcie mnie zechce tak na poważnie, na zawsze, ale czuje ogromną niepewność, strach, aż w końcu kolejne rozstanie, ból, płacz i wkur.........
I uczę się na nowo. Zapomnieć. Zakochać się. Ale nie mogę. Dla mnie każdy inny jest zły. A największa wada to taka że jest dla mnie za dobry, że mnie docenia, podziwia.... i ja już wtedy nawet nie próbuję...
I dlaczego ja ciągle popełniam ten sam błąd? i ranię sama siebie.... ;(

Mądre i prawdziwe słowa ja tez to zrozumiałam, ale po fakcie a moja historia jest bardzo podobna do autorki, nawet mogę powiedzieć, ze chwilami czułam jakbym to ja pisała. Tylko roznimy się wiekiem jestem starsza i tez sie wkreciłam w zwiazek bez przyszosci
Masz rację Aronia mezczyznę poznaje się nie po tym jak zaczyna tylko jak kończy

Pozdrawiam serdecznie

Thank you Szkoda tylko, że rozumienie kobiet, ich psychiki i ogólnie mechanizmów nimi rządzących nie przenosi sie na efekty w wiadomej postaci, więc to niestety tylko czysta teoria, a ważniejsze są jednak inne rzeczy.
A na moj temat nie chce sie tu rozdrabniać.

Rzekłbym, że to trwalsze, bo zbudowane na innych odczuciach niż egocentryczna przyjemność z motylków. Tyle, że do czego zmierzasz? Jak sie bedziesz zmuszała by sie o niego nie troskać to tym mocniej będziesz to robiła. Problem rozwiązany nie będzie.

Do czego zmierzam? Sama nie wiem, tak mnie po prostu to uderzyło, że istnieje potencjał i że w przypadku takim jak ten gdy nie była to wielka passionate love, można byłoby przekuć to w solidną przyjaźń, która nie jest aż tak zachłanna o uwagę. Mimo wszystko - brak porozumienia, dojrzałości i krytycznego spojrzenia na rzeczywistość czyni to prawie niemozliwym.

Tak smęcę. Kombinuję czy / ewentualnie kiedy przesłać mu linka do artykułu o wpływie niedoczynności tarczycy na samopoczucie i stany depresyjne. Nie chcę na desperatkę wyjść, a z drugiej strony.. może on nie robił takich badań, a nóż pomogę...

"Przesadą jest pomagać komuś kto tej pomocy nie chce". Prawda to. W sumie jako jego dziewczyna też nie miałam dużo okazji pomagać, bo  kontakty nie były aż tak częste aby wyłapywać chwile "dołków" . Naiwnością byłoby myśleć, że po rozstaniu nagle zapragnie mojej obecności jako motywujacego i wspierającego przyjaciela, a w sumie tylko to mogłabym mu zaofiarować.