Gdy szczęście pęka jak bańka mydlana? - Netkobiety.pl

Pamiętam Twój wątek. Powiem szczerze, że nie przyszło mi do głowy, że to choroba jest powodem unikania zbliżeń przez Twojego chłopaka, choć oczywiście jest to realny powód. Obstawiałam zupełnie inne opcje niż brak czucia pociągu seksualnego, jak widać, życie czasem potrafi zaskoczyć.

Zafundował Ci wiele stresów, widocznie bał się powiedzieć o wirusie. Dla każdego chorego to z pewnością trudne, wiadomo, że wpływa to na współżycie, musiał się bardzo bać, że Cię zarazi, pewnie czuł się gorszy. Nie możemy go oceniać, bo możliwe, że spotkał się z niemiłym traktowaniem np kogoś, kto wiedział o jego chorobie. A że jesteś bardzo ważna, to bał się, że Cię straci. Sądzę, że to realne...

Wiadomo, nie powinien odjeżdżać, bez wytłumaczenia... Co Ty teraz możesz zrobić? Spróbować się z nim skontaktować, zapewnić, że nadal bardzo go kochasz i chciałabyś z nim o tym porozmawiać, a nie być na odległość... Może przemyśli, ochłonie i wróci, a wtedy szczerze o tym porozmawiacie. W końcu znasz prawdę i będziecie mogli wszystko sobie wyjaśnić.
Zgadzam się z dorotą.f, to jego wybór, ale jeżeli czujesz, że go kochasz, nie chcesz rozstania, to działaj. Jeżeli on przemyśli sprawę, to może też zrozumie, że wyjazd nie był dobry i że możecie się jeszcze dogadać.

Kocham a zarazem nienawidzę, wcześniej nie wiedziałam że tak można. Chciałabym uszanować tę decyzję ale nie potrafię przez Niego. Skoro zdecydował się odejść i żyć po swojemu to dlaczego ciągle przypomina mi o sobie i nie daje zaznać spokoju? Jestem zła, że nie przygotował mnie na to odejście, że do końca pozostał wspaniałą osobą. Cierpię bo czuję się oszukana przez kogoś kto zawsze brzydził się kłamstwem. Nie rozumiem dlaczego On zdecydował co jest dla lepsze, lepsze według Niego.

On nigdy nie widział u mnie ataku choroby, choć wiedział, że z nerwicą zetknęłam się kilka lat wcześniej po przeżyciach związanych z nowotworem mamy. Podczas naszego związku owszem zdarzały się pojedyncze epizody kiedy byłam w gorszej formie ale radziłam sobie z tym sama. On uważał mnie za silną osobę, zresztą sama się za taką uważałam, nie przypuszczając że choroba zaatakuje z taką siłą, że będę zmuszona korzystać z pomocy terapeuty.

Kiedyś wiedziałam, ale czy nie mogłam zwątpić? Wierzyłam, że jak ludzie się kochają to są w stanie przezwyciężyć wszystko, a skoro uciekają to może nie ma w tym miłości.

Truskaweczko ja sama nie mogę nawiązać z Nim kontaktu. Nie mam pojęcia gdzie jest, czy 5 km ode mnie, czy 50, czy może 500. Nie wiem jak wygląda teraz Jego życie. Jedyne czego jestem pewna to to, że wszystkie głuche telefony z zastrzeżonego numeru i wszystkie prezenty które przychodzą do mnie co jakiś czas są od niego.

Do tej ?ciszy, którą słyszę? w słuchawce prosiłam by wrócił.. ale nie do mnie.. prosiłam by wrócił dla siebie, bo tu ma bliskich. Zostawił mnie ale dlaczego pozwolił by to odbiło się na Jego rodzicach? Dlaczego zrezygnował ze swojego dotychczasowego życia, dobrej pracy i przyjaźni? Mógł odejść ale nie musiał tak znikać.

Jesteś pewna?
To dwa skrajne uczucia. Tyle w tym stwierdzeniu dramatyzmu, ale czy ono jest prawdziwe?

Skoro nie potrafisz, to nie zmuszaj się do tego.
Jak zadzwoni, powiedz mu dokładnie to samo, że chcesz, aby dał Ci spokój.
Możesz też powiedzieć mu o złości na niego, którą w sobie kumulujesz.
Warto mówić bliskim o swoich uczuciach. Skoro on je spowodował, niech zostanie nimi obarczony. To jego konsekwencje takiego odejścia.

Czasami to oznaka dojrzałości i rozsądku, czasami głupoty i tchórzostwa. Możesz go o to zapyć.

Oczywiście, że mogłaś. Czy jednak to jego brat powinien Cię o tej miłości upewniać?
Niektórzy uważają, że kochać, to też pozwolić komuś odejść lub odejść samemu. Nie ma jednej miłości i jednej jej definicji.

fajny temat dla tych co czekały na faceta . Ja poznałam 5 lat temu faceta kilka lat starszego i co? Miałam na uwadze zastrzeżenia innych że partner jest nie w porządku wobec innych . on zachowuje się jak nastolatek naskrobie i przeprasza i w kółko . Jak można odpuszczać facetowi skoro już ma 34 prawie lat. to przerosło mnie. Tkwiłam w tym związku i dalej niezaplanowana wpadka ale dobrze się stało przynajmniej dla mnie uwolniłam się od matki nie będzie dyktować ale nie całkiem bo mieszkając dalej z nią duszę się. Jest złośliwa nie wiem skąd wzięło tyle u niej podłości . wszystkich chce podporządkować sobie.
wracając do tematu małżeństwa potraktowałam jako deskę ratunku, żeby nikt mi się nie wpieprzał do moich interesów. On che mnie zmienić , żebym ustępowała bo jestem młodsza od niego i innych. myślę nawet odejść porozmawiam z pracownikiem że chcę na nowo ułożyć życie podejmę pracę i poszukam mieszkania . u mnie w gminie rzadko jest znaleźć mieszkanie do wynajęcia bo wszystko idzie na sprzedaż . urząd gminy też nieudolny nie wie jak mieszkania przydzielać. taka polityka . Na szczęście że mam wsparcie od osób które wiedzą o mojej sytuacji bytowej i życiowej . Może źle ukierunkowałam albo źle trafiłam w życiu intymnym. Przestałam kochać partnera który oznajmił że dobrze było kiedy byłam w szpitalu. Zranił mnie i wtedy miałam z człowiekiem który wolałaby być kawalerem. on na tyle bezczelny płaci na jedzenie na opłaty a reszta ja dziecko nie obchodzimy go.nie wiem kogo wzięłam byłam nieświadoma że on taki jest. Myślę że nadszedł czas od nowa swoje życie zacząć z dala od partnera .

Możliwe. Dla mnie to jednak za dalekie pojęciowo emocje. Jedno wyklucza drugie. Jeśli czuje się ich mieszankę, to myślę, że w takim układzie miłość jest już u schyłku albo tylko wspomnieniem.

Miłość to pojemne naczynie; podczas jej trwania mieszają się w nim również i inne emocje oraz uczucia.
Więc jeśli pojawi się nienawiść za czyn, to powinna minąć, gdy człowiek się otrząśnie. No chyba, że jest to czyn niewybaczalny (tu każdy ma swoją listę).
W Twoim przypadku musisz zdecydować, czy negatywne emocje są na tyle trwałe i mocne, że przyćmiły i zniszczyły miłość, czy też okazała się ona silniejsza.

Ale taką nienawiść to chyba odczuwa się do samego uczucia (na odczuwalną dalszą miłość), a nie do osoby. No chyba, że do samego siebie...

Jest wiele sytuacji, kiedy powinno się partnerowi pozwolić na zdecydowaną i mocną reakcję. Uważam, że wygaśnięcie miłości to tylko skrajny przypadek.
A co jak jedna ze stron zacznie wątpić? Chociażby w swoją rolę w związku?
Nie znam Waszej sytuacji na tyle, żeby stawiać mocna hipotezy, ale tak sobie gdybam, że może Twój mężczyzna podłamał się tym, że nie może być dla Ciebie stuprocentowym partnerem?
Odszedł, by dać Ci temu wyraz. Nie powiedział o tym, żeby pokazać swoją decyzję bez konsultowania.
Jeśli jednak te głuche telefony są od niego, to być może są jego wyrazem tego, że czeka na Twoją decyzję.
Możesz nic nie robić, wtedy on do końca zniknie z Twojego życia. Jeśli będziesz jednak pewna i zdeterminowana, dasz mu sygnał, by wrócił.