porzucił mnie dla byłej, która go zdradzała.... - Netkobiety.pl

Witam Cie, ja byłam w podobnej sytuacji tylko, ze moj mezczyzna nie zostawil mnie dla swojej bylej tylko po prostu dla innej po prawie 6 latach wspolnego zycia szykowania sie do ślubu, z dnia na dzien odszedl chwalil sie naszym wspolnym znajomym jaka to wspaniała dziewczyne ma ja to wszystko musialam wysłuchac i przetrawic w sobie, tak bardzo bolalo ze do dnia dzisiejszego pozozstawilo to w mojej psychice slad nie widze go bo wyjechal, ale wiem, ze teskni za mna jest ciekawy mnie itd. zobaczysz ze jeszcze za Toba zateskni i bedzie chcial wrocic a reszta w Twoich rekach...

Wychodzi na to,że raczej dobrze tłumił swoje uczucia i robił wszystko zeby zapomniec o byłej bedac przy Tobie,niestety nie udało się jemu.
Wszystko to Twoim kosztem trochę za szybko myślałaś ,o tym,ze Wasz związek dobrze rokował na przyszłość i przykro powiedziec ale tylko Ty tak uważałaś.
Wiesz myslę,ze jeszcze pozna po raz kolejny smak zycia z byłą,puki co to ona ma tą satysfakcje,że zostawił Ciebie dla niej,ale codzienna rutyna z biegiem czasu da im się we znaki i może zrozumie jaki popełnił błąd.
A Ty się nie przejmuj wyprowadz się dalej od niego i unikaj kontaktów nawet z Waszymi wspólnymi znajomymi,a czas...czas leczy rany.

Jak tam sie trzymasz kobietko, zobaczysz przejdziesz to wszystko i bedzie dobrze, czas leczy rany jak to mowia i chyba w tym jest duzo prawdy odezwij sie ...

Dzisiaj przeżyłam najboleśniejszy dzień w życiu. Pojechałam do mieszkania pod jego nieobecność i spakowałam się, znalazłam nowe lokum...Nie czułam jeszcze tak ogromnego bólu, nawet po zakończeniu niemal 4 letniego związku...ten, który teraz się kończy jest dla mnie znacznie bardziej poważny. Napisałam mu wiadomość - że dziękuję za możliwość zamieszkania z nim, że to miejsce i wszystko, co z nim związane ma w moim sercu szczególne znaczenie, że życzę mu szczęścia... Zadzwonił po czasie...pod innym pretekstem - z pytaniem od przyjaciół...Zapytał co u mnie, a ja na to, czy otrzymał wiadomość...stwierdził, że niewiele z niej wynika...oświadczyłam, że zabrałam swoje rzeczy, wyprowadziłam się i przywiozłam jego, pozostawione u mnie...był ogromnie zdziwiony..."wyprowadziłaś się? jak to?", powiedziałabym, że był w szoku... zapytał dlaczego - a ja na to, że zaczyna beze mnie nowe życie, nie mogę naruszać jego intymności...że na pewno będzie chciał zamieszkać z byłą. Stwierdził, że ona ma swoje mieszkanie, a on będzie też mieszkał sam, tam gdzie byliśmy razem. Poczuł się rozczarowany...myślał, że pozostanę tam przynajmniej do końca roku, a potem coś znajdę na spokojnie....mówił, że mam zatrzymać klucze, bo jemu nie będą potrzebne...a gdybym czegoś zapomniała, chciała wrócić, to je mam...

Dokladnie tak jak piszesz myslal ze zostaniesz na mieszkaniu a jak mu nie wyjdzie z byla (przypuszczam ze nie wyjdzie za duzo sie wydarzylo) to bedziesz ty bardzo blisko i malymi kroczkami ponownie sie do Ciebie zblizy, ale pamietaj ty nie jestes zabawka, wiem ze w jakis sposob on tez ,to przezywa, ale zostawil cie bo zjawila sie ona powtarzaj to sobie caly czas, co ci zrobil, jak bardzo teraz cierpisz a przejdzie...

Bardzo dziękuję za wszelkie odpowiedzi. Jest mi bardzo trudno wytrwać w tym wszystkim. Wciąż bardzo go kocham i chciałabym, by zrozumiał, że powinien nam dać szansę, bo to co nas łączyło było niezwykłe. Mam nadzieję, że choć trochę odczuje mój brak, że z czasem uświadomi sobie, że brakuje mu tego dobra i ciepła, które ode mnie biją - tak zawsze mówił... Wczoraj długo z nim rozmawiałam...przerwało nam, gdyż na jego koncie skończyły się środki (lub rozładował telefon...nie wiem dokładnie, co oznaczało to piknięcie...). W końcu mówiliśmy o nas, o jego decyzji. Byłam stanowcza, z czego się cieszę...on zaś średnio radosny, tak mi się wydaje. Powiedział, że przemyślał tę decyzję, że odżyło w nim uczucie, które w sobie tłumił... Nie wierzę jednak, że jeśli się kogoś kocha, można tak bardzo stłumić miłość, tak bardzo poważnie się zaangażować. Starania z jego strony widzieli wszyscy...nasze rodziny i przyjaciele... i nastąpiła nagła odmiana....

Czuję, że tamta dziewczyna, choć przyznała, że również go kocha, nie robi tego w tak samo silnym stopniu jak on...On jest bardziej zaangażowany i zrobi wiele...moim zdaniem jednak może to nic nie dać, gdy ona nie podejdzie do niego z naręczem równie szczerych i silnych uczuć...wątpię, by to zrobiła...skoro przed kilkoma miesiącami zdradziła i trwała w tym...wtedy nie zależało jej na nim, nie chciała tego związku ratować...A może mój ukochany zostawia sobie rezerwę, bo uświadamia sobie, że choć chciał wybaczyć, to nie jest do końca przygotowany...? Sama już nie wiem :(Tak mi ciężko:(

Droga Brzanko, masz rację. Wiem, że myślenie mnie wykończy...postaram się więc żyć dalej...ale uniosę w sercu nadzieję na to, że zabraknie mu tego, co wspólnie tworzyliśmy. Wiem, że prościej byłoby sobie odpuścić...ale nie potrafię przekreślić tego, co było między nami...wierzę, że on jeszcze zrozumie, co zaprzepaścił...

Nie wiem, czy dałabym radę. Spotkało Cię coś takiego? Zapewne więc wiesz, jakie to trudne...Myślę, że spróbowałabym, choć zapewne nie od razu. Musiałby udowodnić mi, że nie ma z nią nic wspólnego, zadeklarować, że nic już do niej nie czuje, że zrozumiał, iż to, co było ze mną stanowiło większą wartość...

Tak, wiem. Zobacz...jakie to jest paradoksalne...Porzucił mnie dla byłej, która nadwyrężyła jego zaufanie...musiał przemóc się i jej na nowo uwierzyć...gdyby wrócił do mnie - po nieudanej reaktywacji związku - postawiłby mnie w takiej samej sytuacji w jakiej sam teraz jest. Musiałabym wybaczyć, zapomnieć. Skoro to takie trudne, jak mówisz...a zapewne masz rację...dlaczego się do tego zmuszać - dlaczego on się do tego zmusza, mając oparcie w zdrowej i wartościowej relacji? Nie rozumiem tego...

Wyobrażam sobie Twoje cierpienie. Uważam, że dobrze postąpiłaś. Podziwiam Twój chart ducha. On na pewno bardzo żałuje, że tak Cię potraktował. Nie wiem jednak czy byłabym w stanie zachować konsekwencję, gdyby przydarzyło mi się coś takiego. Zwyczajnie nie wierzę w to uczucie - skoro ona kochałaby, to nie podważyłaby fundamentów uczucia zdradą i dalszym związkiem z inną osobą, żałowałaby od razu, gdyby zdrada była impulsywna...przynajmniej ja tak bym zrobiła. On...stara się, musi się przekonać...jednak, czy gdyby szczerze kochał, nie czekałby na nią, nie próbował jej odzyskać...porzucił ją...czemu się nie dziwię i zaangażował w poważny i pewny związek ze mną. Dlatego nie mogę tego przeboleć - ponieważ oboje byliśmy siebie pewni

chętnie poczytam...a jak mogę go znaleźć?

Dziękuję wszystkim za wyrażenie zdania na temat mojego problemu. Niestety nieustannie myślę o naszym związku i realnych szansach na jego powrót. Od naszej ostatniej przerwanej rozmowy nie kontaktował się za mną. Ja także się nie odezwałam, choć pomyślałam, że może żyje w świadomości, że się rozłączyłam umyślnie - prowadziłam rozmowę dość kategorycznie, jednak sam zaczął na nowo krążyć wokół tematu swojej decyzji i mnie sprowokował. Podczas rozmowy miał smutny głos, często zapadało milczenie, albo nie bardzo wiedział co powiedzieć... Odniosłam wrażenie,że jest przygnębiony...nie mówił tak, jak wtedy, gdy był szczęśliwy przy mnie - jego barwa nie była miła i ciepła... Powiedziałam mu, że moim zdaniem chce zagłuszyć wyrzuty sumienia dobrymi uczynkami (proponowanie wspólnego mieszkania w dalszym ciągu, wyświadczanie przysług, pytanie o podtrzymanie kontaktu itp.) stwierdził, że ma wyrzuty sumienia, ale nie takie, o których pewnie myślę - dziwne jest dla mnie to, dlaczego się tak tłumaczy...? może właśnie zaczyna żałować podjętej decyzji, ale nie chce zdradzić...?

W głębi serca mam wciąż nadzieję, że nie pogardzi tym, co razem tworzyliśmy, że się ocknie. Czekam, ale nie mam cierpliwości...nie wiem, czy warto mieć jeszcze nadzieję...Wydaje mi się, że jeszcze trochę za szybko na refleksje, odwrót sytuacji...z drugiej strony ta ostatnia rozmowa z nim wciąż mnie zastanawia. Zauważyłam też, żę nie wykasował - jak na razie - naszych zdjęć z konta na portalu społecznościowym. Nie wiem, czy warto czekać na zmianę sytuacji... wiem jednak, że to co przydarzyło się nam miało także dla niego szczególną wartość. Nadal czuję, że to prawda, że szczerze mnie kochał....

W ostatnich dniach, przed wyprowadzką, zauważyłam, że pogorszyła się jakość jego życia...wracałam z pracy późnym popołudniem, był nieobecny, w domu panował nieład (brudne naczynia, niepościelone łóżko, kurze). Gdy byliśmy razem, dbał bardzo o porządek, funkcjonował inaczej, lepiej, był radosny. Teraz chyba nie ma na to czasu i siły...tylko skoro jest zakochany, to powinien o to dbać - tak mi się wydaje...tak było, gdy był zakochany we mnie...

Nie wiem już, czy warto mieć złudzenia...męczy mnie to wszystko bardzo. Z dnia na dzień boli coraz gorzej

Troublemaker czy Twój były chciał do Ciebie wrócić? Długo czekałaś? I czy długo trwała Ta Jego przygoda z Ex? Opisz coś więcej... jak potoczyła się Twoja historia.

Pisanie czy mówienie o tym już w ogóle mnie nie rusza.
Więc tak: mój były(roboczo nazwijmy go M.) po ponownym rozstaniu ze swoją byłą nie przejawił żadnych chęci do odnowienia kontaktu ze mną. Nie wiem czy nie chciał czy po prostu wiedział, że już za późno. Czekałam ponad rok i dziś żałuję, że aż tyle. Jeszcze długo po tym nie potrafiłam zaangażować się w żadną inną znajomość z mężczyzną, ale dziś jest już dobrze - no prawie dobrze.  Z tego co usłyszałam od innych (kontakt z nim zupełnie zerwałam) "bawił" się z nią jeszcze około 1,5 roku ale ostatecznie nic z tego nie wyszło. Nie wiem jak przebiegała ich relacja bo na prawdę nie chciałam wiedzieć. Dla mnie jego decyzja była szokiem i choć on proponował przyjaźń nie zgodziłam się. Co prawda później irracjonalnie czekałam aż się odezwie ale tak na prawdę chyba od początku podświadomie wiedziałam,że tego nie zrobi.
W okresie kiedy próbowałam o nim zapomnieć spotykałam się z kilkoma mężczyznami ale żaden nie był nim więc na starcie miał utrudnione zadanie.  Tylko jeden z nich zainteresował mnie na tyle bym poważniej zaczęła myśleć o ewentualnym związku z nim. Niestety za nim do czegokolwiek doszło on (o ironio!) wrócił do swojej Ex. Dotknęło mnie to, ale dlatego ,iż był on przede wszystkim moim przyjacielem a po zejściu z byłą już nie potrafił nim być. Koniec końców  po ponad 3 latach poznałam mojego aktualnego chłopaka;) potrwało zanim się zaangażowałam i przekonałam ,że chcę z nim być. Od początku nasza relacja różniła się od moich doświadczeń z M.,co  powodowało moje wahania. Ale dziś wiem, że to co nas łączy jest większe niż to co łączyło mnie z M. Jestem szczęśliwa.

Piszę to nie po to, żebyś wzorowała się na moim postępowaniu i kopiowała moje decyzje. Być może Twój były chłopak jest zupełnie inny-mądrzejszy, i szybko zorientuje się, ze to jego z chadzanie się z byłą nie ma sensu i będzie dla was jeszcze jakaś szansa. Pisze to po to byś wiedziała, że jeśli tak się nie stanie to naprawdę masz jeszcze szansę na inną miłość.

Troublemaker, bardzo się cieszę, że znalazłaś szczęście. Podziwiam Twoją odwagę. Ja - na dzień dzisiejszy - nie wyobrażam sobie budowania relacji z innym mężczyzną. Za bardzo się zawiodłam. Nie wiem, czy to rozczarowanie nie jest silniejsze od mojego pragnienia stabilizacji przy boku wartościowej osoby i posiadania rodziny. Czekam na wiadomość od niego...ale milczy od ostatniej soboty, gdy oświadczyłam, że się wyprowadzam, od momentu, gdy przerwało nam rozmowę. W moim sercu jest ogromna gorycz, która miesza się z nadzieją...nie wiem, czy słusznie...nie wiem już co myśleć. Chciałabym, by przemyślał wszystko i docenił nas, ale obawiam się, że nawet jeżeli będzie żałował nie przyzna się, nie wróci... gdy się rozstawaliśmy powiedziałam, że ma zostawić mnie w spokoju, stwierdziłam też, że skoro tak nagle rezygnuje z uczucia do mnie, to zapewne było ono nieprawdziwe, że byłam pocieszeniem - wiem, że to go zabolało, wcale tak nie myślałam...ale zwyczajnie szukałam racjonalnych odpowiedzi Wie, że bardzo mnie zranił...gdy byliśmy razem miałam wrażenie, że nie może uwierzyć w swoje szczęście - w to, że jesteśmy razem...często zdawał się obawiać, że go zostawię...z różnych przyczyn...byłam bardziej wykształcona...on uważał się za nudziarza..itp.Nie wiem, czy znajdzie odwagę, by spróbować jeszcze raz, jeśli rozczaruje go podjęta aktualnie decyzja...

Kochana jeśli będziesz potrzebowała porozmawiać, wyżalić się, posłuchać rady czy wspomnień to pisz do mnie śmiało! Jeśli będę potrafiła to na pewno Ci pomogę..

Niestety, prawda jest taka, że pośród osób które są szczere i kochają, zajdują się osoby, które potrafią to perfidnie wykorzystać.
Poki nie ma się peności, że poprzednie uczucie w nas wygasło, nie można na zgliszczach budować nówki sztuki...
Bardzo przykre co piszesz. To strasznie boli.
Przypomina mi to moją sytuację. Przed terazniejszym zwiazkiem byłam 2,5 roku z facetem. Zostawił mnie dla innej. Czekałam, śledziłam rozwój wydarzeń, on się z nią ożenił. Czekać nie było warto ale to mineło. Czułam się wtedy jak śmiec, jak gorsza osoba, ale czas mnie pozbierał. Niestety poznałam kolejnego mężczyzne, którego pokochałam bardziej niż umiałam sobie to uczucie wcześniej wyobraić. Sama zostawiłam g po 3 latach. Robił wiele rzeczy, które spedzały mi sen z powiek, podkopał moje zachowanie do granic możliwosci, chodz dodam, że nigdy na zdradzie go nie złapałam choc juz i takie podejzenia miałam. Miałam nadzieje, że gość ochłonie, przemyśli, w końcu błagał żebym wróciła. Nie przemyślał, zaczął się spotykac z innymi. I wiesz co, po wielu poprotach do niego wiem, że po takim świństwie już nigdy nie będzie tak samo. NIGDY. codziennie będziesz drżeć,  ze on znow postanowi odejsc bocośtam poczuł. Facet jest nieodpowiedzialny. NIedorosły skoro leci do kogoś kto go robił w bambuko. o jak to wyjaśnić? normalni ludzie nie pchaja sie w ogien. Ona go skrzywdzi predzej czy pozniej. Bedzie cierpial za to co zrobił, bo zostanie sam i ponownie zdradzo. Ty się wez w garsc. Mi pomogło, poblokowanie wszelkich kontaktów z był. Mijaja dwa miesiace. poki mialam z nim kontakt ciezko było mi sie pozbierac. Tam przynajmniej staram sie nei myslec juz u kogos sie pocieszyl. Oczywiscie mamy wspolnychjomych i jakies tam wiesci przeciekna i wtedy koczy sie płaczem. Ale Kochana, pomyśl teraz o sobie, odetni sie od niego. Niech sie dowie co straci, nie teraz to za jakis czas zrozumie. Nie zasłużył na Ciebie.
Bądz dzielna i bądz samolubna. Nie daj mu poczucia, że może krzywdzić ludzi.

Bardzo Ci współczuję, bo przeżywam podobne wątpliwości jak Ty, choć u mnie powód rozstanie nie był taki sam. On zerwał, mija 2, 5 miesiąca. W tym czasie ja ani razu się do niego pierwsza nie odezwałam, tylko odpowiadałam. Teraz wogóle nie odpowiadam na jego zaczepki, choć jest mi źle. Od jakiegoś czasu wysyła mi albo smsy z pytaniem co słychać albo maile z jakąś informacją, że coś fajnego dzieje się na mieście. Usunęłam go z fejsa, więc zaczął komentować, lajkować statusy moich przyjaciółek. Ostatnio napisał, nazywając mnie tak jak one, że spodobałoby mi się pewne zdjęcie (chodziło o zdjęcia nieba i gwiazd w Kanadzie). On wie, że astrofotografia jest moją pasją. Jak mi to powiedziała przyjaciółka, to się wzruszyłam i popłakałam, pierwszy raz od tygodni. Po co tak zaczepia? Chce aby moje przyjaciółki to zobaczyły i przekazały mi? Po co to robi? Do mnie oczywiście nie pisze, nie odzywa się, tylko stosuje takie podchody. Po takim czymś nie mogę dojść do siebie przez kilka dni. Czy ja coś powinnam zrobić? On czeka na moją reakcję? Mimo tego, że postanowiłam, że nie będę odpowiadać na takie zaczepki, to biję się z myślami. Co znaczą jego zachowania, po co tak postępuje skoro to on zerwał? Czuje się beznadziejnie z tym.

Noami24 niestety to trochę samolubne ze strony Twojego mężczyzny, że nadal próbuje podtrzymywać kontakt. Powinien pomyśleć, że zraniony człowiek potrzebuje czasu. Bardzo dzielna jestes, że nie odpowiadasz  te jego zaczepki. Potraktuj to jako budującą rzecz, że moze czuje że stracił kogoś ważnego. Ale jeśli chciałby wrócić, ma Twój telefon wie jak się skomunikować. Nie wiem jak poważny był powód waszego rozstania. Może potrzebuje czasu, żeby zrozumieć jeszcze wiecej? choć jesli powód był powany, a człowiek nie warty zaufania to skoro mineły 2,5 miesiaca, może lepiej nie zaprzepaszczac tego czasu cierpienia i nie zastanawiac sie, dlaczego on to robi tylko odzwyczaic sie do konca...

witam serdecznie. przedstawię w telegraficznym skrócie swój przypadek. moja obecna żona E..... z którą nie mieszkam już 3 miesiące (odszedłem bo nie dałem rady - jakkolwiek to brzmi) była 17 lat w związku ze swoim eks K...... Facet  robił ją w konia na lewo i na prawo - o czym doskonale wiedziała.rozeszli się 5 lat temu - oczywiście przez inną kobietę. po ślubie ze mną  moja żona nadal była i jest uzależniona od swojego byłego męża. codziennie wydzwania (nie dzwoni ale wydzwania - jak sama to określa) - do tego  spotkania, kawki i inne sprawy - non stop niejasne niby przypadkowe sytuacje  itp. KŁAMSTWA na każdym kroku co do ich relacji.
Niekiedy chyba tak się dzieje, że nie można się uwolnić od byłego partnera emocjonalnie - i to niestety sprawiło, że Nas nie ma.
na potwierdzenie tej tezy napiszę, co o tym wszystkim powiedziały bliskie mojej żonie osoby  :

1. K..... jest za dużo w Twoim życiu (do mojej żony)
2. K..... owinął E .... wokół palca (o mojej żonie)
3. dopóki jest K.... to E .... nigdy nie ułoży sobie życia i odwrotnie (o nich)

toksyczne uzależnienie..........

jest mi cholernie ciężko, gdyż zostawiłem 2 letniego syna - i podwójnie dlatego, że straciłem coś w co wierzyłem

noami24, myślę, że bardzo dobrze postępujesz i podziwiam Cię za konsekwencję i wielką wewnętrzną odwagę, siłę. Skoro wycierpiałaś tyle, zaczekaj na jego wiarygodną deklarację, tak, abyś mogła być pewna (choć sama już nie wiem, czy pewność w uczuciach istnieje) co do jego zamiarów. Kibicuję Ci i wspieram. Pisz, jak toczy się sprawa. Pozdrawiam!

witam serdecznie. przedstawię w telegraficznym skrócie swój przypadek. moja obecna żona E..... z którą nie mieszkam już 3 miesiące (odszedłem bo nie dałem rady - jakkolwiek to brzmi) była 17 lat w związku ze swoim eks K...... Facet  robił ją w konia na lewo i na prawo - o czym doskonale wiedziała.rozeszli się 5 lat temu - oczywiście przez inną kobietę. po ślubie ze mną  moja żona nadal była i jest uzależniona od swojego byłego męża. codziennie wydzwania (nie dzwoni ale wydzwania - jak sama to określa) - do tego  spotkania, kawki i inne sprawy - non stop niejasne niby przypadkowe sytuacje  itp. KŁAMSTWA na każdym kroku co do ich relacji.
Niekiedy chyba tak się dzieje, że nie można się uwolnić od byłego partnera emocjonalnie - i to niestety sprawiło, że Nas nie ma.
na potwierdzenie tej tezy napiszę, co o tym wszystkim powiedziały bliskie mojej żonie osoby  :

1. K..... jest za dużo w Twoim życiu (do mojej żony)
2. K..... owinął E .... wokół palca (o mojej żonie)
3. dopóki jest K.... to E .... nigdy nie ułoży sobie życia i odwrotnie (o nich)

toksyczne uzależnienie..........

jest mi cholernie ciężko, gdyż zostawiłem 2 letniego syna - i podwójnie dlatego, że straciłem coś w co wierzyłem

Witaj! Bardzo Ci współczuję. Zwierzam się na forum ze swoich problemów, a ludzie mają znacznie poważniejsze... Szczerze powiedziawszy nie dziwię się, że odszedłeś. Chyba nikt nie dałby rady wytrzymać czegoś takiego. Jak można sprawiać bliskiemu człowiekowi taki zawód? Jak można krzywdzić dziecko? Nigdy tego nie zrozumiem. Twój post dobitnie uświadamia mi, co mogłoby spotkać mnie być może za kilka lat - gdyby sentyment mojego byłego się pogłębił.... również nie byłoby nas :(Nie mogę zrozumieć, dlaczego ludzie wracają do upokarzających układów, jeżeli dane im było poznać znacznie lepszą jakość, zdobyć prawdziwe zaufanie, wierność, oparcie, miłość... Wydaje mi się, że to świadectwo zwykłej głupoty i skrajnego egoizmu, braku poszanowania dla tego, co szczerze oferuje z siebie drugi człowiek... To bardzo boli...Wierzę i wiem...Pamiętaj jednak, że masz dla kogo żyć. Twój synek Cię potrzebuje. A miłość...znajdzie się, liczę na to, że ta szczera i prawdziwa...A może przyjdzie opamiętanie...? Ale nie wiem, czego oczekujesz...? Wszystkiego dobrego!

Kochana co u Ciebie?

wysłałam do Ciebie wiadomość, mam nadzieję, że dotarła.

tak

Witam wszystkich bardzo serdecznie i jeszcze raz dziękuję za wszelkie wsparcie. Mam nadzieję, że święta minęły Wam w serdecznej, rodzinnej atmosferze, a Nowy Rok przyniesie wiele pomyślności!
     Milczałam długo, szczerze powiedziawszy rzuciłam się w wir pracy i próbowałam zapomnieć...Od mojej wyprowadzki i naszej ostatniej telefonicznej, przerwanej rozmowy minęły niemal dwa miesiące. Ogromnie bolało mnie, to, że się ze mną nie kontaktuje...sama podjęłam jednak decyzję o tym, by wytrwać w milczeniu...miałam nadzieję, że może przyniesie ono coś dobrego.
     Po rozmowie z przyjaciółką zaczęłam dopuszczać drugi wariant, dla którego mógł mnie porzucić...pewnego razu zwierzył mi się, że w poprzednim związku (z dziewczyną, byłą, do której rzekomo odszedł) przez dwa ostatnie lata starali się o dziecko, bezskutecznie...:(niepokoił się tym, jak przyznał.My też krótko przed rozstaniem zaczęliśmy próbować. Bardzo się kochaliśmy i czuję, że uczucie z jego strony było szczere...niestety i nam się nie udało. Mieliśmy raz poważną rozmowę. Przyznałam, że jest mi źle, chciałam dziecka, chciałam, by wiedział, że ufam mu bezgranicznie, że chcę to dzieciątko mieć z nim i z nim wychowywać...Przedstawiałam łagodnie argumenty, dla których moim zdaniem powinien postarać się o zdiagnozowanie problemu...dwa bezskuteczne lata to sporo czasu...:( obruszył się i wyraził obawę, że może ja chcę wiedzieć szybko, że być może zostawiłabym go, gdyby nie mógł dać mi dziecka. To oczywiście nieprawda, wiem, że byłoby ciężko, ale bardzo go kocham, powiedziałam mu o tym. Po rozmowie było normalnie przez jakieś 20 dni...wtedy zaczęło się sypać.
     Przyjaciółka twierdzi, że ma podobny przypadek w rodzinie - jej wujek, upewniony o bezpłodności, zerwał zaręczyny z kobietą, którą bardzo kochał...aby nie wiązać jej życia i nie unieszczęśliwiać...Być może moim ukochanym kierowała taka pobudka...a historię z powrotem do byłej wymyślił...wiedział, że jeżeli nie wyjaśni mi powodu rozstania w sposób dosadny, nie odejdę...na pewno nie zrobiłabym tego z powodu problemu niepłodności. Jednocześnie mój ukochany wiedział też, że bardzo pragnę rodziny...może pomyślał, że tylko dziecko jest w stanie mnie uszczęśliwić...?
Podczas rozstania nie myślałam o tym...później nie miałam kiedy rozwiać wątpliwości...
     Nadeszły święta...postanowiłam wyciągnąć rękę...wiem, że jest nieśmiały, wie, że bardzo mnie zranił, nie chciał robić nadziei...Wysłałam miłe życzenia przez gg (przez ten komunikator rozkręciła się nasza znajomość...mój ukochany był dostępny przez wigilię, a po odebraniu życzeń ode mnie też przez połowę pierwszego święta....może czekał na coś więcej...?). Na życzenia odpisał w sms. Bardzo się wzruszyłam. Zrobił to bardzo mile i subtelnie...w 4 wiadomościach. Napisał, że życzy mi szczęścia w życiu, bo zasługuje na nie jak nikt inny, zapewnił, że wie, że święta w moim domu rodzinnym są pełne ciepła, miłości. Wyraził nadzieję na to, że u mnie wszystko w porządku...i dodał, że na pewno bo otaczają mnie sami wartościowi ludzie. Nadesłał też jeszcze jedną wiadomość - "Mam też nadzieję, że będzie mi dane jeszcze kiedyś cię zobaczyć".
     Ucieszyłam się i wzruszyłam, ale moja odpowiedź była raczej oszczędna, że dziękuję i moja rodzina także, że serdecznie pozdrawiam. W następnej wiadomości dopisałam, że żałujemy, że nie będzie go z nami przy wigilijnym stole...odpisał po około h: "powiem ci szczerze, że również żałuję...ale wiem, że święta u was są na pewno wyjątkowe...".
Moja rodzina twierdzi, że oczekiwał zaproszenia...nie wysłałam...bałam się jednoznacznej i raniącej odpowiedzi
Napisałam w drugie święto, ale dość późno, około 11. Zapytałam, czy ma jakieś plany na dzień, bo jeśli nie zapraszamy na obiad i kawę, gdyż zgodnie stwierdziliśmy, że nawet kawa bez niego nam nie smakuje (na początku naszego związku pisał mi, że gdy nie ma mnie przy nim, to nawet kawy nie pije, bo mu nie smakuje - mieliśmy taką tradycję). Nie spodziewałam się takiej odpowiedzi, jaką otrzymałam...napisał, że w życiu nie spodziałby się tak miłego zaproszenia, że bardzo by chciał przyjechać, ale nie da rady być tego dnia w kilku miejscach (powtórzył to dwa razy, że naprawdę bardzo by chciał przyjechać, ale nie da rady...), potem wyjaśnił mi gdzie dokładnie będzie spędzał ten dzień i podziękował za zaproszenie. Odpisałam, że trudno, ale rozumiem...że będę jeszcze w domu do niedzieli, jeśli zechce, zapraszamy...
      Wczoraj zagadał mnie na gg. Powtórzył się - podziękował za zaproszenie...napisałam, że jest miłym gościem w naszym domu, a on na to, że naprawdę bardzo wiele to dla niego znaczy. Chciał pisać dalej o różnych sprawach...o spędzaniu świąt, pracy, znajomych...rozmawialiśmy długo. Zaskoczyło mnie, że bardzo dokładnie opisuje mi rozkład swojej pracy do niedzieli...postanowiłam zapytać, czy ma wolną sobotę, czy wpadnie...bo jeszcze będę w domu. Napisał, że może być, ale dość późno...stwierdził: "szczerze, chciałbym się z Tobą zobaczyć...", potem dodał" wypić kawę, pogadać...". Napisałam, że ja też oraz, że zapraszam i mam nadzieję, że ta rozmowa będzie dla mnie przyjemna..." On na to: "tzn.?". Odpowiedziałam, że mam nadzieję, że jestem mu jeszcze choć trochę bliska  - odpowiedział:"oczywiście, że tak, mówiłem Ci już, że zawsze będziesz..." (mówił to przy rozstaniu, wtedy też twierdził, że nadal mnie kocha...ale to uczucie jest słabsze od tego do byłej .
Po tej części rozmowy nasza konwersacja stała się jakby luźniejsza a obu stron, bardziej swobodna, pojawiało się więcej emotek :)ja poczułam się jakaś szczęśliwsza, a on...nie wiem.
     Nie wiem, czy przyjedzie...ma dać mi znać jutro o 11.00 czy wyrobi się z zajęciami...Nie wiem jak odczytywać jego zachowanie...nie chce mi się wierzyć w to, by chciał przyjechać po to, by przyklepać rozstanie (przecież nie musiałby się fatygował, wystarczyłoby, gdyby napisał mi coś jednoznacznego lub kontynuował ciszę, która trwała przez 2 miesiące...), dziwne byłoby dla mnie, aby jechał w odwiedziny, gdyby miał dziewczynę...osobiście nie chciałabym, by mój mężczyzna marnował sobotę po późnych godzin nocnych na spotkanie ze swoją byłą... Dodatkowo wie, że nie tylko ja, ale także moi bliscy bardzo przeżyli rozstanie i zawiedli się na nim... jak teraz mógłby spojrzeć w oczy moim rodzicom, gdyby odwiedził mnie w domu rodzinnym z koleżeńską wizytą...? Dodam też, że mój rodzinny dom mieści się dość daleko od jego miejsca pracy - dwie godziny jazdy samochodem w jedną stronę...to dość duże poświęcenie. Na przyjacielską wizytę możemy się umówić w mieście, gdzie razem pracujemy... Przez cały czas ma też na swoim koncie na portalu społecznościowym nasze wspólne zdjęcia pomimo tego, że tam gości i mógłby je usunąć...
     Sama już nie wiem, co myśleć...to dziwne. Gdy przed dwoma miesiącami oświadczał mi swoją decyzję...zapytałam dość ironicznie: "i co, teraz będziemy przyjaciółmi, tak?" odpowiedział, że on nic takiego nie stwierdził...wie, że nie bardzo wierzę w takie układy damsko-męskie...

Czy to może oznaczać, że mu zależy, że coś przemyślał...? Proszę o odpowiedzi...Chyba nie wytrzymam tego czekania. Ciągle bardzo go kocham

Tak, zrobiłam pierwszy krok. Chyba tylko dlatego, że nie jestem pewna co do przyczyny, dla której mnie zostawił...Strasznie boję się tego spotkania...Mam nadzieję, że coś przemyślał...a jeśli rzeczywiście wrócił do niej, to pewnie im ostatecznie nie wyszło...
Wiem, że z natury jest nieśmiały. Sądzę, że nawet, gdyby doszedł do wniosku, że jestem dla niego ważniejsza, nie odważyłby się odezwać, bo wie jak bardzo mnie skrzywdził...

Dziewczyno, u mnie było identycznie!!! Chłopak po związku, w którym dziewczyna zostawiła go dla innego. Kiedy mnie spotkał, prawie rok później, miał za sobą kilka innych znajomości. Dzięki temu wierzyłam, że nie jestem "na pocieszenie" (chociaż tak naprawdę o jego poprzedniej wielkiej miłości dowiedziałam się właściwie już w trakcie naszego rozstania).
No i nasz związek: starałam się, bo byłam szczęśliwa, że spotkałam miłość. Rozmawiałam, zapraszałam na spotkania z przyjaciółmi, na bale, gotowałam, opowiadałam o tym, co ciekawego gdziekolwiek przeczytałam lub usłyszałam. Zapraszałam do kina, do siebie. Dbałam o siebie bardzo.
I... po prawie roku powiedział, że musi sobie to wszystko przemyśleć, bo nigdy nawet nie uważał mnie za swoją dziewczynę. Dla mnie to był związek, dla niego - nie.

Minęło pół roku, kilka razy próbowałam nawiązać kontakt, zapytać, co dalej... Mówił, że nie ma czasu, by to przemyśleć... Ja mówiłam, że poczekam...
... a przed Świętami spotkałam go z nową dziewczyną.

Znam jego przyjaciół, ma konto na facebooku, które jeszcze niedawno od czasu do czasu czytałam. Od momentu rozstania chłopak nie wspomina o mnie słowem, jakbym nie istniała. O swojej byłej miłości mówił za to bardzo często. A teraz ma jeszcze inną...
To boli. Bardzo.

.
.
.
Jest mi naprawdę ciężko.

Droga schogetten, rzeczywiście nasz problem jest bardzo podobny...

"(...) kiedy dowiedziała się, że on związał się ze mną wypisywała do niego ckliwe wiadomości. Jedyna różnica to taka, że do niej nie wrócił, mówi że jej nienawidzi, a ona jest ciągle z tamtym z którym zdradziła. Był identyczny jak Twój w zachowaniu po, myślę że to ogólnie podobny typ człowieka"

Nie wiem, czy była mojego chłopaka dawała mu jakieś sygnały,wiem natomiast, że po rozpadzie ich związku ona była z innym - z tym, z którym zdradzała mojego byłego. Pewnego dnia, gdy były wrócił z pracy powiedział mi, że jej matka (która pracuje w tym samym miejscu) zagadała do niego coś w stylu, że może wpadłby na kawę, porozmawiał z nią...może wróciliby do siebie... - śmiał się z tego razem ze mną...ze strony jej rodziny był to już zapewne pewien sygnał...bardzo zresztą nietaktowny.

Trudno przewidzieć, jak zachowa się twój były partner, gdy dowie się o tym, że jego "miłość" nie jest już z tym mężczyzną... Proszę Cię bądź ostrożna...by może traktuje Cię jako rozrywkę i chce przy Tobie przeczekać aż tamta znów będzie gotowa go przyjąć...?

"Męczę się już 3msc, przez pierwszy odseparowałam się od niego, pomimo tego że pisał nędzne wiadomości z zapytaniem 'jak się czujesz'. Po miesiącu nie wytrzymałam, pojechałam do niego, potem spotkałam go na mieście... i od tamtego czasu mamy regularny kontakt (najczęściej on dzwoni, pisze) no i odwiedzam go raz na jakiś czas - wtedy na dzień czy dwa wszystko jest jak kiedyś, sypiamy ze sobą, okazujemy sporo czułości, gotujemy, śmiejemy się, nawet sprzątamy - szczęśliwy związek ale bez związku... Jednak on twierdzi że mnie nie kocha. Brak sensu. Ja już nie oczekuje powrotu, chociaż mam ambiwalentne odczucia co do sytuacji"

Po tym jak się wyprowadziłam, zadzwonił...był w szoku, jak pisałam wyżej. Po rozmowie nic przez niemal 2 miesiące. Podjęłam postanowienia, że nie odezwę się pierwsza. Zrobiłam to w święta...odpisał bardzo życzliwie, dał nadzieję, obiecał przyjazd - pomyślałam: nie jest z nią...skoro chce przyjechać... Nie przyjechał jednak...napisał, że nie da rady, bo muszą z kolegą po próbie jeździć po lokalach i szukać na szybko zlecenia na sylwestra (mój były ma zespół muzyczny i obsługuje podobne imprezy), gdyż poprzedni zainteresowany zostawił ich na lodzie. Pomyślałam, że kłamie....po raz pierwszy. Zadzwoniłam do lokalu, w którym pierwotnie mieli grać i potwierdziłam obawę. Miałam ochotę zadzwonić do niego i powiedzieć parę słów, ale postanowiłam się powstrzymać i podjąć grę, chcąc zobaczyć jak daleko posunie się w kłamstwie...

Potem był sylwester i spędziłam go w gronie przyjaciół, ale myślałam o nim, o tym, że mnie oszukał. W Nowy Rok pisałam na portalu z kolegą z jego zespołu. Okazało się, że rzeczywiście stracili zlecenie na tego sylwestra...udawałam zaskoczoną i zastanawiałam się dlaczego w lokalu udzielono złych informacji - jak twierdził ten kolega zabawa była zbyt droga i nie było wystarczająco wielu chętnych...podczas rozmowy mówili, że nie ma miejsc, by nie robić sobie złej opinii wśród klientów.

Dzień po Nowym Roku mój były odezwał się na gg. Z pełną życzliwością złożył mi życzenia noworoczne i pytał jak spędziłam sylwestra. Pisaliśmy dość długo. Okazało się, że on spędził sylwestra i nowy rok przed telewizorem, w domu, odpoczywał po trudnym roku - jak stwierdził. Pomyślałam, że z nią nie jest, w przeciwnym razie raczej spędziliby ten czas razem.

Od świąt pisał do mnie kilkukrotnie na gg, nabrałam jakichś nadziei. Dzień po opisanej wyżej rozmowie sama zainicjowałam pogawędkę. Zapytałam, czy realizuje już swoje noworoczne postanowienia - on na to, że dziś jeszcze nie, bo miał niemiłą niespodziankę... Na pyt. co się stało? stwierdził, że jak już będzie mógł, to mi powie, ale na razie nie chce i przeprosił... Nie naciskałam, ale zdziwiło mnie to...gdyby chodziło o sprawy codzienne, zdrowie czy przyjaciół powiedziałby mi... Myślałam nad tym i doszłam do wniosku, że pewnie chodziło o nią...może go odwiedziła, może próbowali odbudować związek, lecz ona chce zerwać...nie wiem W tej rozmowie zadałam mu też pytanie - chciałam wiedzieć na czym stoję... zapytałam czy są w jego sercu jeszcze jakieś serdeczne dla mnie uczucia...długo nie odpisywał, więc wyłączyłam komunikator. Rano zauważyłam, że napisał" śpij spokojnie " Chciałabym, by była to odpowiedź, ale nie wiem czy można to tak traktować...

Od tamtej rozmowy nie odezwał się. Postanowiłam nie szukać kontaktu, ale zaczekać. Skoro spotkało go coś niemiłego, to zapewne coś się dzieje...pewnie teraz oboje walczą ze sobą i mój były nie wie, jak sprawa się rozwiąże... Dlatego zapewne bardziej jednoznaczniej nie odpowiedział na moje pytanie...

Czekam z nadzieją w sercu na rozwój sytuacji. Muszę chyba oddać sprawy własnemu biegowi, bo cóż mogę zrobić? Męczy mnie to jednak, bardzo, niedługo rozpocznie się 3 miesiąc

Czyli czekasz podobnie jak i ja. Musimy się wspierać...trudno jednak powiedzieć, czy czas przyniesie coś dobrego. Boję się, że spłoszyłam go pytaniem o to, czy ma w sercu jakieś serdeczne dla mnie uczucia...nie pisze do mnie od dwóch dni Wolałabym, żeby wtedy nawet dosadnie ustosunkował się do tego pytania i odpowiedział, że nie mam mieć nadziei, ale nie napisał nic....Może nie wie sam...może nie udało mu się z byłą i musi to wszystko poukładać...zresztą gdyby wyznawał mi miłość i chciał wrócić zaraz po tym, jak został sam nie miałby za grosz wyczucia taktu i wstydu...Kilka dni przed moją wyprowadzką (10 listopada) spojrzałam na jego telefon...nie mogłam dłużej wytrzumać, bo tego dnia zaczął traktować mnie jak powietrze...był tam sms od niej i zaczynał się twierdzącą odpowiedzią na jego wyznanie miłości...tak więc byli ze sobą zapewne tuż po tym wyznaniu...a teraz nie wiadomo...być może rzeczywiście się coś zepsuło skoro spędzał sylwestra sam a znajomi mówią, że nie wiedzą czy tak naprawdę z nią jest, bo nic o niej nie wspomina...

Bardzo mnie to boli, brakuje mi cierpliwości, ale chyba jedyne co mogę zrobić, to czekać...choć nie wiem, czy warto. Chciałabym wiedzieć jak układają się teraz ich relacje. Czułabym się strasznie, gdyby chciał wrócić do mnie tylko z braku laku, z powodu tego, że coś nie wyszło z tamtą. Moja samoocena spadłaby jeszcze bardziej... i tak jest już bardzo niska...zostawił mnie dla osoby, która oszukała, zdradziła, niewykształconej i zmanierowanej...Zawsze wydawało mi się, że jestem wartościową osobą, zdaje się jednak, że on nie potrafi tego ocenić

pozdrawiam i życzę wytrwałości, piszcie co u Was, Dziewczyny

Witajcie Dziewczyny! Co u Was? Mam nadzieję, że lepiej niż u mnie...

Napisał do mnie w ostatnim tygodniu dwa razy na gg. Widziałam wiadomości, ale nie podjęłam rozmowy. Powstrzymałam się ostatnim aktem silnej woli i ciągle boli mnie, że wybrałam tę drogę postępowania...nie wiem, czy dobrze robię

W dniu, w którym pisaliśmy ostatnio miała miejsce dziwna sytuacja...Były odezwał się, zapytał jak spędziłam dzień i generalnie miło się rozmawiało. Potem mi się zwierzył z tego, że przygarnął kumpla, z którym zerwała niedawno narzeczona. Poznałam tych ludzi na krótko przed naszym rozstaniem. Były poprosił, bym zachowała dla siebie tę wiadomość. Pisaliśmy i w tym momencie na portalu społecznościowym dostałam wiadomość od tego przyjaciela po rozstaniu...mało się znamy, ale mimo to - znając moją skłonność do empatii i ostatnie, przykre, doświadczenie miłosne - czując wspólnotę cierpienia, odezwał się, by pogadać. Napisałam byłemu, że zagadał mnie jego przyjaciel, ale potem urwałam rozmowę, nie chciałam zdradzać szczegółów sprawy, w końcu to mnie zwierzył się jako pierwszej...zachowałam dyskrecję.

Pisaliśmy szczerze z tym przyjacielem byłego i postanowiłam zapytać, czy w tym mieszkaniu jest jeszcze moje zdjęcie na meblościance. Kiedyś ofiarowałam je byłemu z dedykacją i chciał je mieć zawsze przed sobą, więc postawił w widocznym miejscu... Dowiedziałam się, że nie ma fotografii, zostały tylko jego własne zdjęcia Zapytałam też o to, czy on spotyka się z byłą. Ten kumpel stwierdził, że chyba tak, choć nie ma pewności czy nadal - widział ich raz razem jakoś w grudniu, na mieście, potem już nie. Stwierdził, że jeśli się widują, to zapewne na dystans. Zrobiło mi się bardzo przykro i mam zadrę do dziś, dlatego nie odpowiadam na jego zaczepki do rozmowy. Chciałabym mieć jeszcze cień nadziei, że z nią już nie jest...ale nikt mi tego nie da. Nie wiem już co mam zrobić Generalnie ten jego przyjaciel był bardzo zdziwiony tym, że były chce mieć ze mną kontakt i że rozmawiając utrzymuję, że w jego życiu coś zmieniło się na gorsze, że ma zły czas...ostatecznie ten kumpel stwierdził, że jest głupi i chyba sam nie wie czego chce skoro tak mnie potraktował...

Otrzymałam też odpowiedź listowną od żony jego innego przyjaciela. Wysłałam do nich życzenia świąteczne i tylko wspomniałam, że moje święta będą smutne, bo bez najważniejszej osoby... Odpisała mi dość obszernie, że mój były to nie chłopak dla mnie, że jest młody i chce z tej młodości korzystać, że nie stroni od okazji napicia się wódki i palenia...że jest dojrzały i odpowiedzialny jako przyjaciel, ale nie nadaje sie do poważnego związku...wszystko zakończyła tym, że z serca życzy mi szczęścia u boku kogoś innego. Rozpłakałam się, bo już nie dałam rady powstrzymać emocji...on się rozstaje i mówi, że nadal kocha, ale do byłej czuje coś silniejszego...ona pisze, że jest niedojrzały, nie wie czego  chce...nie wiem, czy to jej obserwacje, czy on sam sprzedał im taki powód

To wszystko jest dla mnie jak zły sen...gdy był ze mną sprawiał zupełnie inne wrażenie. Zdarzało mu się mówić, że nie jesteśmy już tacy młodzi (oboje weszliśmy w 28 r. ż), chciał mieć ze mną dziecko, założyć dom, był gotowy zmienić miejsce zamieszkania, pracę, by tylko być ze mną. Twierdził, że w jego życiu wiele się zmieniło i wszystko na lepsze, gdy zaczęliśmy być razem...nigdy w niczym go nie ograniczałam - sam rzucił palenie, gdy mnie poznał, popalał na imprezach, od czasu do czasu, ale zezwalałam na to...może ze dwa razy zdarzyło mi się powiedzieć, że trochę szkoda zaprzepaścić efekt...ale nie ganiłam go. Sama należę do serdecznych i raczej towarzyskich osób...nie stroniłam więc od ludzi i dość często spędzaliśmy czas na spotkaniach i imprezach w jego lub moim gronie. Nigdy nie odmawiałam...i nie mogę uwierzyć w to, że mógłby narzekać na nudne życie...Zresztą on jest raczej spokojnym człowiekiem, podobnie jak ja,dlatego dawkowaliśmy sobie takie wypady w zdrowej ilości, nigdy nie było sporów...

Nie mogę tego wszystkiego zrozumieć. Męczy mnie to, że nie mamy kontaktu...ale godność i duma nie pozwalają mi go znów podjąć... W głębi serca liczę chyba na to, że się zmartwi, skontaktuje telefonicznie, że jeszcze mu zależy, że nie udało się wrócić lub powrót do tamtej był nieudany i że teraz jest mu wstyd zwyczajnie przyznać się do błędu, dlatego próbuje odnaleźć porozumienie małymi krokami... Wciąż wydaje mi się, że nie miałby wstydu, gdyby oświadczył otwarcie, że żałuje, że mnie zostawił...

Myślicie, że faceci odczuwają wstyd w takich sytuacjach i że to wpływa na ich postępowanie? On wie, że bardzo mnie zawiódł...gdy się poznaliśmy w pewnym sensie żyłam jeszcze poprzednim związkiem, który rozpadł się nie z mojej winy po 4 latach, co boleśnie przeżyłam... mimo tego szybko zdobył poczucie mojego zaufania, zbudował wartościową relację...na jego prośbę (po długich wahaniach) zamieszkaliśmy razem...podjęłam wszelkie związane z tym trudy (np. dość daleki dojazd do pracy, zmiana miasta)...poznał moją rodzinę, która przyjęła go serdecznie, jak swego...wie, że ogromnie mnie zranił, bo swoją decyzję zmusił do kolejnej zmiany miejsca zamieszkania w krótkim czasie... Nie wspomnę o tym, że mieszkanie, w którym on pozostał przygotowywaliśmy dla siebie wspólnie i stało się ono szczególnym miejscem:( Wciąż mam do niego klucze, które ofiarował mi z bardzo wymownym brelokiem

Tak bardzo mi źle. Nie wiem, jak postąpić, bo wydaje mi się, że żadne rozwiązanie nie jest dobre

Jeżeli i tak mu nie odpisujesz to usuń jego numer, albo zmień swój. Patrzenie na to,że jest 'dostępny' i zachodzenie w głowę co mogło się dziać nie jest lekarstwem:( Wiem,że pewnie gdzies , głęboko w Tobię tli się płomyczek nadziei ,że on nagle zamieni się w porządnego faceta,przeprosi i będziesz znowu z nim...ALe nie pozwól sobie na to ,żeby te myśli pozbawiały Cię radości z każdego dnia.

Ja też teraz mam w sobie mnóstwo żalu, zawiódł mnie facet , który nawet nie poczuwa się do winy.
Ale cały czas myślę ,że nie chce , tak bardzo nie chce żyć przez najbliższy czas tym co się stało...Chce się cieszyć, uśmiechać ...

Jestem zdrowa, mam rodzinę którą bardzo kocham, studia i przede wszystkim siebie. "Sometimes you have to be your own hero" . Zrób coś, rusz się i bądź swoim bohaterem ! Ja jutro jade na czas sesji do mojego miasteczka, na 3 tygodnie ( spotykałam się z nim w mieście gdzie studiuję bo on tu mieszka, a u mnie mało rzeczy mi go przypomina) i zamierzam chodzić n basen... Ostry wycisk godzinę dziennie. Żeby zapomnieć , odgonić złe myśli i czuć się dumną z siebie Jest tyle powodów żeby się uśmiechnąć , czuć się dobrze...

Nie pozwólmy żeby wielkie rozczarowanie 'zabrało nam' dni które nigdy nie wrócą. Nie wiesz co będzie jutro, nigdy nie będziesz mogła przeżyć jeszcze raz dnia ,który cały przepłakałaś przez niego...

"Just because someone hurt you yesterday,doesn't mean you should start living life today in constant fear of being hurt tomorrow" !! Mam mnóstwo obrazków z takimi tekstami...szczerze polecam!

Każdy dzień to nowa czysta kartka,wszystko się może zdarzyć...Daj sobie szanse na szczęście...Zlikwiduj wszystko co Ci go przypomina...I przede wszystkim już nigdy więcej ANI JEDNEJ słonej łzy przez tego gnoja ! ŻADNEJ! Pamiętaj ,że ci którzy są warci Twoich łez nigdy nie dadzą Ci powodu do płaczu !

Bardzo trzymam za Ciebie kciuki...Wiem,że znajdziesz swój własny sposób na szczęście - daj sobie szanse! :*

Wiem,że szczera rozmowa i wyrzucenie wszystkiego z siebie jest dobrym rozwiązaniem... Tylko ,że z moim byłym się nie da porozmawiać...On tylko widzisz czubek swojego nosa i nie dopuszcza myśli,że wszystko to jego wina...a ja nie mam już siły próbować rozmów bo za każdym razem czułam się jakbym przywaliła twarzą w ścianę...Niech robi co chce, ja się nie będę już odzywać...Ze wszystkich sił się postaram...