Zostawił mnie przed ślubem...nic nie rozumiem - Netkobiety.pl

Może to dobrze, że tak się stało...
Małżeństwo to związek na dobre i na złe a twój niedoszły mąż już na samym wstępie się poddał. Po za tym wydaje mi się, że on tak naprawdę niedojrzał do małżeństwa z tobą i nie kochał Cię tak naprawdę.

Witaj,

Nie pozostaje mi nic innego - słowem wstępu oczywiście - jak poprzeć moje poprzedniczki.
A teraz do rzeczy - z mojego męskiego punktu widzenia - wczuwając się w rolę Twojego eks.

Zbagatelizuje tutaj trochę te Twoje zaburzenia adaptacyjno - lękowe przed dokonaniem ważnych życiowych wyborów.
Z jednej strony to prawidłowe podejście do życia i ważnych wyborów jako pełnej kalkulacji wszelkich "za i przeciw" Decyzja o ślubie bez względu na jego formę jest poważną decyzją na dalsze życie i tutaj Twoje obawy są  na plus dla Ciebie.   
Z drugiej jednak strony doszukiwałbym się w Twoich problemach natury psychologicznej - mając na myśli zaburzenia - jakieś traumy wywołanej przez rozwód rodziców jak również ich podłoża z czasów młodości czy też dzieciństwa.
Tutaj pokusiłbym się na Twoim miejscu o własną terapię z psychologiem - fachowcem, specjalistą a nie kimś z "ogłoszenia" co to robi terapie taśmowo "na odwal". (Centrum pomocy rodzinie, poradnia rodzinna - niekiedy funkcjonuje przy parafiach)

Niedojrzały emocjonalnie gówniarz - nie bójmy się nazwać rzeczy po imieniu - Wiedział na co się decyduje i kogo bierze sobie za żonę, 4 lata związku to nie w kij dmuchał tylko szmat czasu wyrwany z życiorysu. Potem nagle zły o odwołanie ślubu - no moment, chwila... najpierw był pewny i świadomy swojej decyzji a tu nagle wiadomość "zonk" dla partnerki?
To co się okazało po pewnym czasie, że ma kogoś za Twoimi plecami, to zastanowiłbym się czy nie działał na dwa fronty od pewnego czasu wstecz jak byliście razem - nic nie dostrzegłaś niepokojącego w jego zachowaniu?

Reasumując - on uciekł od problemu pod tytułem ślub i wspólna przyszłość zamiast się z nim zmierzyć jak na faceta przystało. Podjął zdecydowaną decyzję, że "niech się pali, niech się wali a ja i tak ognisko pod wodą rozpalę" i mimo przeciwności losu będziemy razem a za moment chowa głowę w piasek jak struś. Ciamajda nie facet. Jeszcze mogę zrozumieć, że kobieta zwątpi i się podda w tej ślubnej materii, ale facet... śmiech na sali. Bez urazy.
Zastanów się, jak widzisz swoje małżeństwo z nim za te 10, 20 lat skoro on teraz - pomijając Twoje problemy - zachowuje się jak dziecko. Małżeństwo, dziecko i mąż też jak dziecko. Dorosła kobieta i dwójka dzieci w związku, z czego jedne to mąż??
Bez urazy i szczerze - ciemno to widzę.

EDIT

Teoretycznie zakochać się i odkochać można bardzo szybko. Ja jestem przykładem gdzie partnerka  po 9 m-cach po ślubie dokonała tego - co prawda pewnie pod wpływem matki - w trybie ekspresowym   Praktyka bywa niekiedy mocno zdumiewająca.

Czytając wątek spodziewałem się takich reakcji - niedojrzały gówniarz, autorka bez winy. W innym wątku, w którym to kobieta chciała się rozstać na miesiąc przed ślubem (a nie było innego faceta) większość jej przyklasnęła, że dobrze robi.

Zdajcie sobie ludzie sprawę, że serce nie sługa. Facet byłby niedojrzałym dupkiem, gdyby po prostu zdradził. Ale tego nie zrobił, prawda? Zachował się w związku z tym uczciwie. Nie da się zmusić serca do miłości. Uczucia tego typu to nie jest coś, nad czym można zapanować.

Dlaczego tak się stało? Nie ma na to pytanie odpowiedzi. Po prostu stało się i już. Nie ma sensu się tym zadręczać, doszukiwać się winy w sobie lub w nim. Podziękują sobie w duchu za wasz wspólny czas. Podziękuj za jego szczerość, że nie zdradził. Podziękuj, że stało się to przed, a nie po ślubie.

Mala, napisałaś ze przed slubem miałas lęki (miałaś prawo do tego) a twój niedoszły mógł to odczytać jako brak pewnosci ze ty chcesz byc jego zoną, moze sądził ze jest "zapchaj dziurą", ze bojsz sie zostać sama i on jest wyjściem tymczasowym, uraziło to jego  dume i miłosć własną i zaczął sie rozglądać za innymi (mężczyźni to istoty o bardzo kruchym ego).
Może jego miłość do ciebie była za mała, moze tez bał sie slubu tylko o tym nie mówił, ale to tylko takie "gdybanie" bo nikt nie wie co czaiło sie pod jego czachą, powinnas dla własnego spokoju poproscić o wyjaśnienia.

Te dziewczyne pozanł wczesniej niz 2 tyg przed zerwaniem.

Ja to myślę, że może twój były znał tą kobietę już wcześniej a twoja decyzja o odwołaniu ślubu kościelnego mogła mu tylko pomóc w tym żeby odejść. Nie wiem... Tak tylko pomyślałam. Ale lepiej, że to stało się teraz niż miało się stać po ślubie. Widać twój było jest mało stały w uczuciach skoro raz mówi, że kocha a za tydzień kończy 4 letni związek. Współczuję jego teraźniejszej dziewczynie.

".......2 miesiace przed ślubiem zerwał ze mną mówiac, ze juz mnie nie kocha tak jak wczesniej"
Sam pomyśl; planują ślub, oboje tym aabsorbowani- samych ślubnych gadzetów jest masa, rodzinka funkcjonuje na adrealince, poznaje babke- ok moze byc naprawde niezła laska i 2 tyg potem długoletniej narzeczonej mówi; żegnam.
Mocno naciągane, znał ja wczesniej , znajomosc skonsumowano , wachania autorki były mu mocno na reke i utwierdziły go tylko w przekonaniu.

PS.Masz fajniejszy opis .

A ja napisze tak...
Jeśli miał zerwać, to i tak by zerwał, dobrze że 2 miesiące przed ślubem, a nie 2 miesiące po nim.
Może to trochę brutalnie brzmi, ale taka jest prawda.
Jeśli Twoje wahania i nerwowa atmosfera przygotowań sprawiły że zerwał z Tobą, to każda inna nerwowa atmosfera po ślubie mogłaby go do tego samego skłonić...

Dzieki za wszystkie wypowiedzi! Najgorsze jest to ze ja go ciagle kocham i na ta chwile mam wrazenie ze nikogo takiego juz nie spotkam. Przez te lata naprawde sie kochalismy i niekiedy nawet mowili ze on bardziej niz ja... a tu niespodzianka pomimo moich lęków okazalo sie ze ja go kocham naprawde. Tej dziewczyny nie znal wczesniej poznal na wyjezdzie na ktory sama go wyslalam:(. Czy on naprawde mnie kochal te 5 mies temu jak chcial brac slub pomijajac juz to pozniejsze odwolanie koscielnego. Bo mi wydaje ze jak ktos chce wziac slub to nie odkochuje sie w 3 mies.( czas od poczatku moich leków do zerwania dla innej).

Wiem że jedyne co pozostało to pogodzić się z tym, tak mówi rozum, ale serce ciągle ma nadzieję że może jednak uświadomi sobie że mnie kocha nadal - masakra co? Wiem że dałam ciała z tym strachem przed ślubem, wiem że mógł się zniechęcić, poczuć urażony,odrzucony.Przepraszałam go za to, prosiłam żeby wybaczył, ze to nie dotyczy jego że to są moje problemy.Chcę tylko wiedzieć czy on naprawdę chciał tego ślubu, czy naprawdę chciał być moim mężem... Bo jeśli nie to koniec z obwinianiem że ja zabiłam jego miłość. A po drugie dobrze by było wiedzieć czy naprawdę mnie kochał przed odwołaniem? Bo jeśli nie na długo przed to tylko dziękować za to że do tego ślubu nie doszło...