Mama utwierdzila mnie w przekonaniu, ze nie zasluguje na milosc. - Netkobiety.pl

Iskra, przepraszam, ale to co Twoja mama Ci zrobiła jest chore!!! Jak można tak zniszczyć życie swojemu dziecku?!
W pierwszej kolejności powinnaś podnieść swoją samoocenę, co pewnie nie uda się bez pomocy psychoterapeuty, do którego będziesz uczęszczać (mam taką nadzieję!).
To wygląda tak, jakby Twoja mama karała Cię za coś, co nie jest Twoją winą!
Przede wszystkim przestań się głodzić, bo to do niczego dobrego nie doprowadzi.

Czy przyjmujesz leki w związku z niedoczynnością tarczycy? To bardzo ważne, wtedy waga może się unormować. Jeśli tak to proponuję wizytę u dietetyka, który dobierze odpowiednią dietę przy Twoim schorzeniu.

Niedoczynność tarczycy często wiąże się z nadwagą, ale dobry dietetyk pomoże ustawić Ci dietę, która zdziała cuda

Także główka do góry, biegnij zapisać się na terapię do psychologa oraz na wizytę do dietetyka

Dodam jeszcze jedno pytanie, po co mężczyzna, z którym się obecnie wiążesz miałby się Tobą zainteresować, gdyby nie uważał Cię za wartościową, inteligentną, atrakcyjną kobietę? Przecież mógłby sobie taką znaleźć, jeśli Ty byś taka nie była.

Dziekuje za odpowiedzi.

babie lato - tak, przyjmuje leki, bylam tez u dietetyka, ale niewiele to pomoglo. Jeszcze do niedawna walczylam dodatkowo z guzem, duzo lezalam w szpitalach, lekarze bali sie przepisywac mi jakies mocniejsze leki. Ale mimo to walcze, w tym tygodniu ide do lekarza z wynikami badan i zobaczymy, co powie. Stosuje diete i staram sie mozliwie jak najwiecej ruszac, poza tym jestem pod ciagla opieka specjalistow.

Nie lubie jednak wracac do domu, bo ciagle slysze od mamy: "Cos ty z siebie w zyciu zrobila, dziewczyno", "Jak mozna sie doprowadzic do takiego stanu" itp. Ostatnio nie wytrzymalam i powiedzialam, ze jest ktos, komu na mnie zalezy, a ona powiedziala: "To schudnij, bo on cie zostawi".

Boje sie strasznie, ze rzeczywiscie tak bedzie. Kilka razy chcialam juz  zerwac te znajomosc, aby ukarac sie za to, ze nie jestem  szczupla.

Ogolnie jednak samoocene mam wysoka. Uwielbiam swoje pulchniutkie cialko i sadze, ze jest niesamowicie seksowne. Poza tym wiem, ze jestem inteligentna, madra zyciowo, oczytana, z pasja, ciekawymi zainteresowaniami i planami na przyszlosc. Wierze, ze mozna mnie lubic, a z tym mezczyzna nadajemy  na  podobnych falach.

Ojej, tak mi przykro. Jednak musisz być świadoma że to Twojej matce należy współczuć, biedna chyba sie dowartoścowuje poniżaniem i ranieniem Ciebie. Musisz się od tego uwolnić. Ile masz lat? Jedynym uwolnieniem się od wpływu matki jest chyba wyprowadzka. Teraz sama o sobie decydujesz, musisz dbać o swoje zdrowie psychicznie i fizyczne, musisz o siebie walczyć i nie pozwalać jej na takie traktowanie. Jesteś silna, jesteś wartościową osóbką, jesteś piękna, jesteś kobietą i zasługujesz na miłość. Powtarzaj to jak mantre, nigdy nie daj sobie wmówić nic innego. Współczuje że przyplątało ci się tyle chorób, sama mam pco, także zroumiem, ze czasami możesz czuć się nieatrakcyjnie, ale to siedzi tylko w głowie. Dlatego ważne jest właśnie żeby to tam zacząć przemianę - w głowie. Pozdrawiam i zycze dużo szczęścia:)

babie lato, juz bylam z mama na terapii. Terapeuta zapytal ja, czy wiedziala, ze od dziecka sie glodzilam. Na to moja mama, ze powinnam glodzic sie  jeszcze bardziej, bo najwidoczniej za  malo  sie glodzilam,   aby byc szczupla.

Iskra, mnie się wydaje, że Twoja mama powinna zastanowić się nad pobytem w szpitalu psychiatrycznym, bo to co mówi jest delikatnie mówiąc nienormalne.

Dziękuję za miłe słowa. Niestety, z biegiem lat jest coraz gorzej.

Ten mężczyzna chyba przejrzał na oczy i postanowił mnie zostawić. Ale to nie boli tak bardzo, jak mściwe spojrzenie mówiące: "A nie mówiłam? Nikt nie zechce brzydkiej, grubej dziewczyny". Coraz więcej czasu spędzam ostatnio w domu i CODZIENNIE minimum kilka razu wysłuchuję krytyki. To już nie jest po prostu "Masz schudnąć", ale "Boże, dziecko, coś ty z siebie zrobiła? Jak można doprowadzić się do takiego stanu?". Jestem kontrolowana, "rozliczana" z każdego swojego posiłku. Mama sprawdza dokładnie, co kupiłam. Nie wolno mi brać dokładek, wolno jeść tylko o określonych godzinach. Wiem, że moja mama poniekąd ma rację, ale wolałabym, żeby mnie wspierała, a nie powtarzała, jak bardzo jestem beznadziejna, i to pod każdym względem. Dzisiaj się zdenerwowałam i powiedziałam, co o tym myślę. Stwierdziła, że nie mam prawa zrzucać na nią winy za to, że jestem taka brzydka . Kobietki, pocieszcie mnie jakoś, bo już nie wytrzymuję!

nie słuchaj tego !!!

ja od niskiej samooceny poprzez krytykę wpadłam w depresję, bulimię i nie wiadomo co jeszcze. przez cały czas gdy tylko spojrzę w lustro mam ochotę wyć, słuc je, przeklinam i wyzywam siebie w myślach. jadę na środkach uspokajających i ostatnio dostałam skierowanie do poradnie psychologicznej, ale jakoś boję się tam pójść...

mam tonę zeszytów- pamiętników, ale boję się ich pokazywać komukolwiek (nawet terapeucie)

jeśli zerwał z Tobą ze względu na Twój wygląd to jest tępym cwelem (za przeproszeniem), a skoro jest tępym cwelem to szkoda Twojego czasu na umawianie się z nim

trzymaj się

asertywność. to czego potrzebujesz. użyj słów : nie życzę sobie byś mnie w taki sposób traktowała. możesz dosadniej - swoją troskę możesz wsadzić sobie w ... (ale to już nie asertywność tylko wet za wet, którego ja w tym wypadku nie zawahała się użyć). jeżeli nie poskutkuje to wyjdź z domu. nie możesz pozwalać by Cię w ten sposób traktowała.i ona nie ma racji, ona Cię niszczy.

Nie widziałam wcześniej tego tematu, ale nie mogłam przejść obok niego obojętnie. Mam podobne schorzenia co Ty i codziennie dziekuję losowi, bo mam wspaniałą mamę. Motywuje mnie, a nie dręczy i wiem, że wierzy we mnie. Tobie jak najbardziej współczuje, bo nikt nie zasłużył na takie traktowanie. Wiesz, to brzmi jakby Twoja mama sama miała jakieś kompleksy, które wyładowuje na Tobie, co jest podwójnie przykre. Nie dziwię się, że swoim podejściem sprawiła, że źle myślisz o sobie. Prawda jest jednak taka, że skoro ten mężczyzna zainteresował się Tobą, to podobasz mu się i nie odbieraj sobie szansy na szczęście. Ja doszłam do BMI 30, a obok mam fajnego faceta, teraz się odchudzam, ale nigdy mnie do tego nie namawiał, widocznie widział we mnie o wiele więcej niż otyłą dziewczynę. Nie można wiecznie innych posądzać o złe zamiary, jeżeli są przy nas, wspierają, dobrze traktują, to znaczy, że naprawdę nie powinnyśmy czuć się gorsze .
Wiesz, schudnąć, ubrać się ładnie, można zawsze, ale ciężej zmienić myślenie, rozumiem. Jeżeli bardzo nie radzisz sobie z problemem, to może psycholog? Wiesz, taka obca osoba czasem może wiele pomóc. No i przede wszystkim musisz się staraj odcinać od toksycznej matki, usamodzielniać, pokazać jej, że jesteś dorosła i nie ma już na Ciebie wpływu. Jeżeli rzuci jakąś uwagą, to pokazać, że się tym nie przejmujesz i nic nie wskóra docinkami. Przecież choroba nie wybiera i nie wiem jak można przez to wmawiać swojemu dziecku, że jest brzydsze przez to ?:( Mam nadzieję, że się ułoży.

Edit: Przepraszam, ale dopiero teraz zobaczyłam, co dopisałaś. Co do faceta, to na pewno się nie przejmuj, bo to nie jest żaden wyznacznik. Ty teraz obsesyjnie chcesz ważyć mniej, ale przecież szczupłe dziewczyny też często mają złamane serca. Także wiesz, nie ma reguły.
I ja wierzę, że znajdziesz fajnego faceta, to prawda, że nie tylko szczupłe ciało może być apetyczne, a poza tym wiesz, jak poznajemy kogoś, to po pewnym czasie naprawdę inne wartości mają większe znaczenie dla wielu z nas:)
Nie głodz się, jedz tak jak radził dietetyk, a nie mama. Bo inaczej zagłodzisz się. To, że masz nadwagę nie znaczy, że masz się głodzić. Musisz jeść po prostu racjonalnie, by leczenie było efektowne. I to powiedz mamie, że jedzenia wydzielać Ci nie będzie, bo Ty lepiej umiesz o siebie zadbać:). No bo teraz widzę, że nie umiesz przeciwstawić się mamie, a to błąd. Twoja mama nie może czuć, że ma nad Tobą kontrolę. I nie, na pewno nie jesteś brzydka i na pewno nie zostawi Ciebie facet z powodu nadwagi, jeżeli naprawdę mu będzie na Tobie zależało. Także, nie słuchaj tych głupot.

Dziękuję za miłe słowa . Niestety, póki co jestem uzależniona od rodziców (ale to etap przejściowy, zbyt długo nie potrwa). Na pewne uwagi się już uodporniłam. We środę jadę do lekarza, bardzo dobrego specjalisty, zobaczymy, co doradzi. Póki co stosuję dietę cukrzycy typu II (maksynalnie 1300 kcal dziennie, zazwyczaj ok. 1000) i jeżdżę intensywnie na rowerku treningowym po minimum pół godziny dziennie (będę ten czas zwiększać)