Mąż się zakochał .. niestety nie we mnie.. - Netkobiety.pl

Witaj w klubie!

Twoja historia łudząco podobna do mojej!
Mój mąż też zakochał się w koleżance z pracy. Po 13 latach małżeństwa. Spotykali się jakiś czas, mąż w końcu nie wytrzymał i wszystko mi wyznał.
Wahał się co robić, z kim być.
Ostatecznie został ze mną i nasza rodziną.
Cały czas mówi, że mnie kocha, ale tamta też jest dla niego ważna. Nie spotykają się (taką mam nadzieję), od decyzji pozostania ze mną minęło pół roku.
I jak jest na dzień dzisiejszy? Dla mnie to czas wiecznych huśtawek nastroju, łez. Dopiero ostatnio jakoś próbuję się postawić do pionu i nie uzależniać swojego życia od niego. Staram się robić swoje. Dbać o swoje przyjemności.
Czy jestem szczęśliwa?
Powiem tak - miewam szczęśliwe chwile.
Proces wybaczania i próbę zaufania mu na nowo będę mogła podjąć dopiero w momencie, gdy usłyszę, że do tamtej nic nie czuje. Na razie żyjemy w takim uczuciowym trójkącie. Ostatnio usłyszałam od niego, że na swój sposób jest szczęśliwy ze mną. Cokolwiek to znaczy!

U Ciebie sytuacja jest o tyle gorsza, że powiedział Ci mąż, że już nic do Ciebie nie czuje.
Powiem Ci tak!
Z perspektywy tego co przeżywam od maja zeszłego roku choć słyszę słowa kocham, widzę jego starania jest mi strasznie ciężko normalnie funkcjonować. To co się stało na zawsze odmieniło moje, nasze życie.
Ja chcę żeby nam się udało, mąż też. Ale cały czas tamta kobieta jest w tle. I dopóki to się nie zmieni nie poczuję się naprawdę szczęśliwa. Po prostu żyję z dnia na dzień.
Kiedyś byłam przerażona - co to będzie jak zostanę sama? Teraz się już tego nie boję. Jeśli się okaże że mąż nie był wart tej drugiej szansy, zacznę nowe życie bez niego. Chociaż nie myślę o tym! Na dzień dzisiejszy jest jak jest.

Ale nie chciałabym, żeby był ze mną tylko ze względu na dziecko, czy spędzone wspólnie lata. Nie chciałabym, żeby traktował mnie tylko jako koleżankę. To by było zbyt okrutne i upokarzające.
Zasługujesz na to, aby ktoś Cię kochał!

Trzymaj się!

Oboje podjęliście decyzję o waszym dalszym losie. Myślicie o powrocie do normy. Tylko, że powrót... nie jest możliwy. Możliwym jest wspólne zbudowanie waszego związku od nowa, na nowych zasadach, z pamięcią również o ostatnich wydarzeniach. Ani Ty, ani Twój mąż nie zapomnicie jego wyznań.

To, że nie chcecie się do niczego zmuszać, a działać zgodnie z przeżywanymi uczuciami stanowi, moim zdaniem, waszą szansę. Proponuję jednak, byście zaprzestali powrotów do tematu zakochania się Twego męża, jako rozdrapywania ran. Zastanówcie się razem, czego w waszym związku zabrakło, co stało się przyczyną odkochania się męża.

Pytasz, jak z tym żyć.
Moja rada brzmi: daj czasowi czas. Nie sil się teraz na wybaczanie, jeśli nie jesteś gotowa wybaczyć. Żyj zgodnie ze swymi uczuciami. Wkurzaj się, jeśli jesteś wkurzoną. Śmiej się, gdy będziesz radosna. Płacz, gdy smutna. Bądź prawdziwa w uczuciach.
Walczyć? Z kim, skoro obydwoje zgodnie podjęliście decyzję.
Przypomnij sobie (Twój mąż także) to, co Ciebie w nim zafascynowało, co urzekło, co stało się ważnym, czemu zdecydowałaś się spędzić razem swe życie. To kwestia patrzenia na to, co was łączy, nie co różni i dzieli.

***
Jeśli jesteś wściekła na niego, to złość się wprost. Nie kop go przy pomocy różnych pretekstów. Inaczej wzajem zrobicie sobie piekło.

Jeżeli, mimo waszych usiłowań, dalej toczyć będziecie ze sobą walkę, tylko tym razem o to, kto bardzie się stara, to... może pomyślcie o skorzystaniu z terapii małżeńskiej?

Według Ciebie "normalność" przyczyniła się do kryzysu. A według Twego męża?

Czy, według Ciebie, kwiatki, czekoladki, poprawią relacje między wami?

Przyjrzyj się swemu zachowaniu. Czy mąż nie ma racji mówiąc, że masz fochy?

Co kryjesz pod maską obojętności? Czego, dzięki temu, unikasz?

Jeśli nie chcesz z nim rozmawiać danego dnia, to powiedz mu to.
Powiedz, że taki dzień milczenia jest potrzebny Tobie i nie jest on karą dla niego. Chyba, że karą jest.

Oczekujesz niemożliwego.

Oczekujesz gwarancji, że wam się uda.

Po pierwsze, nikt przytomny nigdy (nawet w szczęśliwym związku) takiej gwarancji nikomu nie da.

Po drugie, nic się nie "uda".
Jeśli chcecie stworzyć związek, musicie obydwoje nad jego reaktywacją pracować. Inaczej, nic dobrego z tego nie wyjdzie. Jeżeli właściciele zaprzestają dbania o ogródek, ten zarasta chwastami i ginie.

Ponownie stwierdzam, że oczekujesz niemożliwego. Od razu, na własne życzenie, skazana jesteś na porażkę.

"Motyle w brzuchu" to stan zakochania.
To stan, w którym nie widzi się drugiej osoby przytomnie.
To stan, w którym nie widzisz wad partnera.
To stan, w którym  w s z y s t k i m  w nim się zachwycasz.

Czy naprawdę chcesz takiego amoku?
Może pora na urealnienie Twych oczekiwań?

Przepraszam za szczerość ale to już nie możliwe. Jeśli coś pękło i się wypaliło ktoś się zakochał, to nie ma już powrotu, Póżniej i tak będzie inna w której znów się zakocha i odkocha może, ale to piękne uczucie jakim jest miłość już do was obojga nie wróci;'-(((

Pamiętam jak mój ''Jaśnie Pan '' się zakochał po raz pierwszy, bardzo cierpiałam... ale to nic co póżniej mnie czekało, ból wewnętrzny i tęsknota za tym co było Potem była kolejna i kolejna, aż straciłam do siebie szacunek że sama tego nie przerwałam wcześniej.
ale być może w waszym przypadku będzie inaczej...Powodzenia

Naprawde komuś udało się?
Też bym chciała w to wierzyć...

Walczymy o ten związek, choć czasem mam wrażenie, że walczymy ze sobą.. ale może to tylko moje odczucia.

To nie jest tak że zupełnie nic nie robimy w tym kierunku.. ale przerwaliśmy już robić to co wydawało nam się że robimy żeby było dobrze a tak naprawde było na siłe...

Staram się być uśmiechnięta a nie urażoną księżniczką choć czasem mi cholernie smutno... ale nie nadskakuje, nie wydzwaniam i traktuje go jak kolegę z którym można o wszystkim pogadać (jak nie chce gadać to nie naciskam)

Wiem..

Czyli wszystko źle robie...
ale to nie ja się odkochałam...

Decyzje? Nie wiem. Zgodziłam się podjąć próby ratowania tego związku.
Ale jak widze że mój mąż nie robi żadnych gestów to ręce mi opadają i wiem, że glową muru nie przebiję. Sama.

Na moje zachowanie usłyszałam, że chyba mi jest na rękę żeby się wyprowadził a na koniec stwierdził że to wszystko jest moja wina.

TAK! Zgodziłam się!
Dla mnie było jasne - gdzie indziej ulokował uczucia to po co mu JA?
Powinniśmy się rozstać.
Ale skoro chciał zostać i próbować naprawiać to co zepsuł... I prosił żeby mu dać szase... To się ZGODZIŁAM.

Ale co ztego jak to na tym się skończyło.
Nie oczekuje cudów.
Sama zresztą napisałam, że pewnie potrzeba więcej czasu.
A ja... potrzebowałam tylko wsparcia.
Ale go nie ma.

Miał wybór - oczywiście.
Wybrał dotychczasowe życie. Tym bardziej, że powiedział, że ta kobieta o niczym nie wie. że z nią nie rozmawiał o tym co on czuje.

Jeśli chodzi o moją walkę, to muszę przyznać tak szczerze, że nie do końca jest tak że nic nie robi. Ale nie powie że mu zależy. Raz powiedział i koniec. Al enapisze smsa w pracy, czy zadzwoni...

Ostatnio wieczór chciał wyjść z kolegą (niespodziewanie) i pytał mnie o zgodę (!) i powiedział że za 2 godziny bedzie spowrotem. wrocił za 4 godziny. Już spałam. Przyszedł, przepraszał, pocałował mnie w ramię. Nie odzywałam się. A rano już o 7.20 dzwonił do pracy do mnie pod byle pretekstem (czy pies nie nasikał - mamy małego psa) i pytał czy mam zły humor. Dziwne.

Czasem, ma takie zagrania. Ostatnio chciał coś kupić na raty. I ja byłam tu złośliwa, że tym sposobem to nigdy się nie uwolni ode mnie. Nie mogłam się postrzymać...

Ale zadzwonić i zarezerwować wakacji nie chciał...

Ja nie rozumiem jednego: Po co Ci mówił ,że się zakochał?
Jakbym była z facetem ,który nagle mi mówi ,że się zakochał w innej to bym odrazu zerwała. Jak nie ta to bedzie inna.
A z drugiej strony wkurzają mnie mężczyźni ,którzy nie umieją rozwiązywać problemów uczuciowych: jak im źle niech odchodzą a nie szukają zakochania i jak nie wyjdzie to zawsze są ''stare śmieci'' i wielce walczą o miłość i ratowanie związku. Fuck....nie ufam im!

Cześć dziewczyny. Miłość odeszła. A mi wydaje się ,że miłość nie może odejść .I chyba wiem co mówię uwierzcie. Dam wam taki przykład dorosłe dziecko które w przeszłości raniło, było podłe i niewdzięczne....kocha się nadal. Tak samo jest z miłością do mężczyzny nawet jeśli zdradzi  ...ból jest w pamięci ale chce się żyć dalej razem. Zastanawiam się czy ty kochasz męża nie czy on ciebie.Może odwróć sytuację pomyśl o pozytywach nie zdradził cię ,przyszedł do ciebie bo ci ufa a zaufanie to solidne fundamenty...jeśli chcesz...a chcesz?

Trochę mnie podniosłaś na duchu.. Niestety u mnie nic się nie dzieje. On naprawde ma z tym problem i nie potrafi sobie z tym poradzić. Do żadnego specjalisty nie pójdzie, tylko zamyka się w sobie. Proponowałam, żeby porozmawiał z kimś (znajomym, kolegą czy bratem). Nie wiem. Nie robi też żadnego gestu żeby pokazać że mu zależy, że będzie walczył. Nic po prostu nic. A ja? Ja się wykańczam.

Historia bardzo podobna do mojej. Mąż również powiedział mi, że zakochał sie w innej ale, że mnie równiez kocha. Dowiedziałam sie o tym kiedy był podpity, jednak wcześniej wyczułam, że cos nie gra, no i złapałam go jak wysyłał w ubikacji smsa. Komórke przejełam i po chwili przyszedł od niej. Cały czas twierdził, że nie wie czy ona go kocha , to, że on ją to wiem, bo odczytałam smsa do niej  o tresci "kocham cie","nie wiem co ze soba zrobic" itd.  Od dwóch miesiecy jestem totalnie załamana. Jeszcze przed  ta informacją przygotowywał mnie małymi kroczkami do tego wszystkiego. Mówił, że sie wypalilismy, musi sie wyprowadzic, odpocząc ale będzie nam caył czas pomagał. Po dwóch tygodnich poznałam prawdę. Myśle, ze dosyc szybko przerwałam im zabawę. Zaraz porozmawiałam sobie z ta kobietą. Mąz się nie wyprowadził. Został z nami, ale podobnie jak twój, nic nie robi by poprawic nasze relacje. Na wszystkich innych polach jest poprawny. Do tego niestety w ubiegłym  tygodniu zauważyłam, ze znowu zaczął sie z nia kontaktowac.Przysiegał, ze miedzy nimi do niczego nie doszło. Zobaczymy co dalej z tego wyjdzie.

No właśnie. Mnie nikt nie przytula. A się rozpadam... nie daję rady. Wypłakalam już morze łez (nie przy nim) ale tak jak napisalam wcześniej nie chce być terapeutą, chce być żoną... dziś znowu szczera rozmowa. Ma świadomość tego że to chyba kryzys wieku średniego zwłaszcza, że jeszcze w pracy ma problemy. Powiedziałam mu że to niestety tylko on może sobie pomóc nikt inny mu nie pomoże. wie o tym i stara się dać sobie radę. Nie chcę go odrzucać mimo, iż to ja czuję się odrzucona... ale nie maa miłości, przytulania seksu... nic. po prostu jest obok mnie, a nie ze mną. Czytałam sporo o kryzysie wieku średniego ale to trwa latami.... to ja chyba umrę już za pół roku.... czuję się jakby ktoś (on) dokonał gwałtu tyle że na mojej psychice.... Pytałam czy mu zależy powiedział, że chyba tak a zaraz się poprawił na pewno tak... ale nie widzę żadnych oznak naprawiania związku...wiem, że za szybko chcieliśmy wszystko naprawić i to stało się takie sztuczne.

Dziewczyny naczytałam się sporo o kryzysie wieku średniego i to jest niesamowite. On są chyba zaprogramowani, wszyscy wg tego samego schematu: żony nie kocha, coś się wypaliło, metal w oczach... brrr normalnie horror...

Czy to kiedyś minie? I czy warto w ogóle czekać? Psychologowie, którzy się wypowiadają na ter tematy mówią, że już nigdy nie będzie tak samo... będzie albo lepiej albo gorzej... nie daję raady, naprawde nie daje...

Cytrynko, tak właśnie jest! malo tego traktuje to że on ma kryzys i nie potrafi sobie z tym poradzić. Mało tego nie stara się, nie liczy się z moim zdaniem, wychodzi kiedy chce, dom traktuje jak hotel.... generalnie to ja mam obowiązki a on... przyjemności. przyjdzie przytuli się do dzieci i już jest kochany tatuś... wolałabym żeby się wyprowadził i zastanowił się nad swoim życiem. Ale on nie chce... A jak ma nas pod nosem to nie zauważa nas i traktuje jak zło konieczne.... jak to boli... nie kocha, nie przytula... nic po prostu nic.... a to co ja czuję? to nikogo nie obchodzi...

jest coraz gorzej, ucieka w alkohol... codzinnie. A ja nie potrafię mu pomóc. Powiedział że wie że to jest kryzys wieku średniego, nie zdradził mnie i stara się zapomnieć o tamtym ale nie robi nic żeby naprawić .... nic. Powiedziałam mu, że nie umiem i nie mogę mu pomóc bo mnie odrzuca cały czas... Sam musi sobie z tym poradzić. Powiedział że wie o tym. I będzie próbował. nic go nie obchodzi, te zimne oczy...

jak to boli.... być niekochanym...

...znam to...nie alkohol ale hobby które pozwala byc poza domem ...wraca i cala miłośc przelal na dzieci...kiedys bylam o to zazdrosna dzisiaj mnie to cieszy ...pomóc nie pomożesz mysle ze zrobiłas wszystko dalaś mu siebie miłość ...co można jeszcze ?czekać tylko na co? a On nie dzisiaj ale kiedys jak zostanie znienawidzi za to że musial zostać ...mnie najbardziej bolalo że mój mąż nie przyszedl do mnie i nie powiedziąl nie mogę tak dalej żyć zmieńmy wszystko ...wolal się zakochac ...zdradził ...dla mnie zdrada emocjonalna większa jest jak tak można napisać ...to emocje i tak jak pisze Sza_man to miłośc wyidealizowana ...niespelniona ..nierealna i zawsze bedzie ta myśl że może gdyby powiedzial byloby inaczej....myśle ze probuje na swoj sposób uporac się i mysle ze na swój sposób Ciebie Kropka kocha...zawsze bedziesz jestes matką jego dzieci i ileś lat spędziliście razem...tylko czy to wystarczy ?myśle że nie...nic nie da się naprawić wyjaśnić jeżeli on cie odrzuca.....nie mówi nic to co masz się domyślać jak się czuje ....ja już nie rozmawiam o tym co czuje nie przychodze kiedy mam problem ...rozwiązuje sama a jeżeli nawet zapytam to słysze zrób jak uważasz....mimo to walcz...płacz ...czekaj i jeżeli to ma być tylko chwila jeżeli nawet się nie uda bedziesz mogła kiedyś powiedziec ze zrobiłaś wszystko co bylo możliwe ...dla siebie... dla dzieci....ja mam za soba wiele przepłakanych godzin ...uczucia bezsilności i pytań dlaczego ja ....? tylko Kochana nikogo nie można zmusić do miłości ....i uważam że raz potłuczonego dzbana nie da sie naprawić można tylko skleić ale rysa zawsze bedzie....pozdrawiam....

Tylko bez takich głupich myśli , nie Ty pierwsza i nie ostatnia - przetrwasz.
Właśnie tego się obawiałem , że niestety ta prawda o jego uczuciu do innej , zacznie zrzerać wasz i tak już hmmm kruchy związek.
Niestety ja też poznałem jaka cienka granica oddziela miłość od nienawiści , a nawet miłość pomieszana z nienawiścią.
Pomyśl o sobie i na sobie się skoncentrój , wyjdź gdzieś , koleżanki , wypad wszystko jedno co byle by się wyluzować(wiem wiem łatwo da się powiedzieć , ale jest to realne - uwierz).
Przemyśl jeszcze czy jest szansa na ten związek i podejmij decyzję , jeżeli nie widzisz żadnych gestów z jego strony to nie wiem czy na dłuższą metę ma to jakiś sens.
Powoli i tak zaczniecie się od siebie odsuwać i popadać w nerwowość nawet na sam swój widok , niestety serducho szybko się nie goi , a jak nikt nie pomaga w tym to nie wiem czy wogóle.
Głowa do góry popatrz ile tu osób przechodziło przez to i przeszło więc i Ty przejdziesz .

Witam Cie

Jestem mezczyzna. Chcialbym sie podzielic moim doswiadczeniem w tym temacie. NIestety i mi zdarzylo sie zakochac bedac w malzenstwie. Jest to bardzo przykre doswiadczenie.... Wine za to ponosimy oboje z zona. Nasz zwiazek rozluznil sie. Ale nie o tym chcialem pisac. Przetrzymalem to uczucie. Moja zona nawet sie nie domyslila. Obiekt zakochania (kolezanka z pracy) tez nie. Trwalo to dwa lata i bardzo cierpialem, zwlaszcza na poczatku. Ani mi na mysl nie przyszlo burzyc czegokolwiek. Popatrzcie ilu ludzi skrzywdzilbym gdybym sobie pofolgowal: moja zone, kolezanke, meza koleznaki, ich dzieci (my nie mamy dzieci - zona nie chce, chociaz ja bardzo bym chcial-moze it nawet to bylo jednym z powodow). Tylu skrzywodzonych ludzi dla jednego marnego uczcucia, ktore udalo mi sie zwalczyc w ciagu dwoch lat.
Milosc, ktora slubujemy drugiej polowce nie polega na zakochaniu. Oczywiscie zakochanie jest potrzebne na poczatku ale nie ono jest wyznacznikiem w pozniejszym etapie zwiazku. Milosc prawdziwa to akt woli: uczynie kogos szczesliwym bez wzgledu na wszystko jednoczesnie zostawiajac mu pelna wolnosc i nie chcac nic w zamian. Modle sie do Boga caly czas o taka milosc i wzrastam w niej. Jest nie zaklamana.

Pozdrawiam Was serdecznie drogie Panie a zwlaszcza Ciebie skrzywdzona i zycze Ci aby wszystko sie ulozylo dobrze i zebys byla szczesliwa.

Miron

Hej dziewczyny.
Mam podobny problem. Mimo że nie jesteśmy małżeństwem to przez 9 lat tak żyliśmy. Mieszkamy ze sobą prawie od samego początku. Rzuciłam dla niego prace, dotychczasowe życie i wyjechaliśmy. Na początku było ciężko ale z czasem wszytko zaczęło iść do przodu. Byliśmy prawie nierozłączni ale nigdy nie trzymałam go na smyczy. Mógł robić wszystko co chciał. nigdy na nic nie naciskałam bo wychodziłam z założenia że na wszytko przyjdzie czas. O jednej rzeczy mi tylko nie powiedział że pali trawe. Dowiedziałam sie po kilku latach. Nie wiedziałm że pali bo nigdy nie miałam z tym styczności. Długo z tym walczyłam a i tak przegrałam. Nasze życie seksualne także było udane. Choć mój były już facet miał duże potrzeby i nie zawsze mogłam im sprostać a i nie zawsze miałam ochote. Żyliśmy sobie tak przez te 9 lat -raz było lepiej raz gorzej ale zawsze mogliśmy na sobie polegać. Myślałam że wezmiemy ślub. Na dzieci nigdy nie naćiskałam. Jak sie przeprowadzaliśmy to znalazłam pierścionek zaręczynowy. Tak bardzo sie ucieszyłam. Niestety nigdy mi go nie dał a miał go chyba ze 3 lata. Do czego dąże?
Pewnego dnia wróciłam z pracy. Była sobota. Dzień jak co dzień. Zakupy, sprzątanie itp. Weszłam do domu a on wyłaczył odkurzacz i oznajmił że już mnie nie kocha i sie zakochał w koleżance z pracy i chce odejść. Dodam jeszcze żę ja poznałam na jednej z imprez domowych u nas. Jak tylko przeszłą próg domu to już wiedziałam że jest coś nie tak. I zaczął sie koszmar. Wyjechałam na 2 tyg. do rodziny żeby pozbierać myśli i podejrzewam że ona z nim tam mieszkała i uprawiali seks w każdym pomieszczeniu w moim domu. Jak wóciłam chciał jeszcze ,,NIBY,, spróbować. Powiedziałam że chce ratować ten związek. Niby było ok ale po kilku dniach powiedział mi że musi udawać. Więc wzięłam sprawy w swoje ręce i powiedziałam że jak tak bardzo ją kocha to niech się do tej K...Y wynosi. On powiedział że nie chce. Przez mies. mieszakaliśmy w odzielnych pokojach. Niby był jeszcze seks bo go pociągałam fizycznie ale nie było w nim żadnego uczucia. Pewnego dnia poszłam do koleżanki i jak wróciłam to go już nie było. Wyprowadził sie. Chyba chciał uciec. Zapytałam dlaczego? On powiedział że nie mógł już ze mna być bo było coraz mniej seksu i walczyłam z paleniem trawy. Jak można kochać sie z kimś kto Cie tak poniżył. Powiedział mi jeszcze że jestem za bardzo poukładana a on chce mieć dziewczyne szaloną i tak naprawde nigdy nie byłam dla niego. Nic z tego nie rozumiem. Przecież znał mnie 9 lat. Dlaczego nie zostawił mnie wcześniej jak nie byłam dla niego i był nieszczęśliwy?
Ja go wciąż kocham. Przeżywam to strasznie. Chyba nawet nie chce mi sie już żyć. Nie śpie i nie jem. Cały czas widze ich w myślach że robi teraz z nią to co robił ze mną. Przypomina mi sie wszytko i nie potrafie sobie z tym poradzić..............

proszę o pomoc dowiedziałam się że mąż zakochał się w innej wiem kim ona jest i mam pytanie czy warto z nią porozmawiać?z mężem rozmowa nic nie da bo stwierdził że jak sam się z tym upora i ogarnie to dopiero porozmawiamy dodam że ją zostawił mąż i sama niechce rozbijać związku może mi pomożecie?

wiesz może to coś da bym wiedziała co ona o tym myśli sama nie wiem co robić on twierdzi że mnie kocha i nas nie zostawi ale na razie sobie z tym nie radzi i sam twierdzi że ograniczył kontakty ale niemoże tego jeszcze ogarnąć

po co chcesz z nią rozmawiać? Co ci to da? Skąd wiesz że się w innej podkochuje? Powiedział ci ? Odważny.....

no to masz problem, on sam musi sobie z tym poradzić, ty nic nie zrobisz.

właśnie najgorsza jest ta niepewność bo raz jest super a raz ma takiego doła że szok mam to szczęście że naprawdę jest uczciwy i wiem że Go to przerosło ale z tym walczy jak myślicie uda się ?a może jakieś rady jak mam mu pomóc żeby pomału przestał o tamtej myślec

mamy dobre relacje on sam mi powiedział że niewie dlaczego tak się stało że między nami jest ok że ja mam się nie zmieniać bo mu wszystko pasuje że to jest tylko jego wina że mu przykro że cierpie i wie jakie to dla mnie jest ciężkie nie wiem już co mam robić czy czekac i zobaczyć co będzie dalej czy inny sposób ?

do psychologa nie pójdzie bo to ten typ co musi wszystko sam powiedzcie mi czy jest możliwe że on cały czas mnie kocha tak jak mówi ostatnio powiedział że cały czas jest wemnie zakochany tak jak było 20 lat temu że uczucie do mnie się nie zmieniło czy to możliwe?

nie no właśnie to mi powiedział nigdy bym nie pomyślała że jest inaczej bo miedzy nami jest naprawdę ok  ale dlaczego jest właśnie i ona to niewiem

no właśnie tylko poradż mi proszę jak ja mam się zachowywać czy czekać aż sam się z tym upora i go nie drażnić czy czepiać się o to sama nie wiem co lepsze jak uważasz ?chciałabym poznać Twoje zdanie

też tak myślę dzięki za rade naprawdę mi ciężko ale jakoś musze się trzymać