Rozwód-nowy związek-rozstanie- co dalej? - Netkobiety.pl

Zatem witaj na forum.
Chciałoby się jakoś pomóc, ale ciężko będzie rzec coś optymistycznego.
Otóż przeszłości nie zmienisz. Zatem elementu za który Cię nienawidzi nie usuniesz, bo jak?
Zauroczenie i pierwsze zakochanie minęło i zaczęła się proza życia, której panienka nie udźwignęła. Myślę, że jeżeli dziewczyna naprawdę Cię kocha to zatęskni i może zmieni myślenie. Wszak "widziały gały, co brały". Jednak do tego potrzebne są radykalne rozwiązania - żadne tam pozorowane kroki. Tylko całkowity brak kontaktu może dać szansę na dogłębne przemyślenia i i poczucie braku.
Kiedyś na tym forum ktoś miał w sygnaturce : "jeśli kochasz to puść to wolno, jak wróci to jest twoje, jeżeli nie - to nigdy nie było"  (mniej więcej). Nie podtrzymuj tego na siłę, bo widzisz, że nic z tego nie wynika. Żyj swoim życiem - Que sera, sera...

"Niestety moja Wybranka nie wytrzymała "plecaka" jaki dźwigam i postanowiła wrócić do swojego domu rodzinnego--argumentując tym że nie da rady znieść dzielenia się mną i tego ,że zawsze będzie tą drugą"

Czytając Twoje słowa nasuwają mi się pewne pytania:
Co konkretnie masz na myśli mówiąc "plecak"?
Czy poza rozwodem masz jaszcze jakieś inne zobowiązania?
O co chodzi z tym "dzieleniem się"? Czy spotykasz się nadal ze swoją ex żoną?
Czego spodziewałeś się od dziewczyny która jest od Ciebie o 7 lat młodsza? Że będzie dojrzalsza od Ciebie?

Podsumowując: Uważam, że ona jest równie zaangażowana uczuciowo jak i Ty. Samo stwierdzenie, że Cię kocha tak mocno jak nienawidzi jest dowodem, że kocha Cię ale się boi tej miłości (co jest normalne w jej wieku). Na pewno zastanawia się czy skoro porzuciłeś poprzednią żonę - czy teraz nie porzucisz jej. Ciężko jest zbudować zaufanie w nowym związku jeśli wciąż powracamy myślami i słowami do przeszłości, do tego dochodzą jeszcze "dobre rady" rodziny..
Zamiast wspominać to co było - myślę, że powinniście zacząć od nowa budować Wasz związek, zapomnieć o tym co było .. cieszyć się tym uczuciem które jest w was i żyć przede wszystkim teraźniejszością. Czasem sama świadomość obecności kogoś bliskiego daje nam dużo więcej niż słowa. Jeśli ją kochasz to nie zrywaj kontaktu, bądź cierpliwy, wysłuchaj ją i nie odrzucaj- daj jej czas na zastanowienie się co dalej. Okaż, że może na Tobie polegać.

Ona ma więc na myśli Twoje kontakty z żoną i córką.. cóż - nie jest to więc bezpodstawne czcze gadanie małolaty tylko fakty.
Rozumiem, że córka i żona są dla Ciebie nadal ważne. Być może nawet porównujesz obie panie do siebie - nie jest to jednak równa miara (z jedną z nich spędziłeś 7 lat z drugą 1,5 roku). No i jeszcze ta różnica wieku... przy tym wszystkim kobieta o której piszesz na pewno w podsumowaniu wypada blado i ma tego świadomość, być może nawet czasem /lub częściej niż myślisz/ nieświadomie jej to wypominasz - stąd reakcja o jakiej napisałeś w pierwszym poście.

Być może "zyski zbyt często stawały się mniejsze niż koszty"..
Mam wrażenie że wymagasz od Twojej kobiety posłuszeństwa i ustępstw tylko dlatego, że wiedziała wcześniej że masz zobowiązania. To jakaś paranoja.
To, że byłeś żonaty i masz dziecko - nie wymusza na niej automatycznego zejścia na drugi plan.
Odpowiedz nie na forum ale sam sobie:
Kto jest dla Ciebie na prawdę ważny?
Potrafisz wymienić w kolejności?
Na którym miejscu jest Ona?
Czy chciałbyś być na tym samym miejscu na jej liście najważniejszych osób?

Nikt nie chciałby zapełniać tylko tła do życia z "byłą żoną".

Porozmawiaj z nią raz jeszcze - ale nie daj się zbyć romantycznymi bzdetami o nienawiści z miłości.
Przecież nie da się odkochać w ciągu kilku dni/miesięcy - zresztą po co skoro oboje czujecie do siebie to samo. Jesteś inteligentny - sam wiesz najlepiej jak powinna wyglądać Wasza rozmowa.
Zapytaj jakie ona widzi wyjście z tej sytuacji?
Co wg niej powinno się zmienić w Waszym związku, aby było jak kiedyś?
Jeśli będzie tego potrzebowała daj jej czas na przemyślenie - tyle możesz zrobić.

Kobiety są skomplikowane, dla nas nie wszystko jest takie oczywiste i proste jak dla Was. Myślę, ze nie powinieneś rezygnować jeśli ją kochasz, ale nie rób nic na siłę, daj jej troszkę czasu, niech przemyśli, odpocznie, może...musi zrozumieć co czuje. Powinna też zrozumieć, ze masz córkę, córka nie jest niczemu winna, tata jest jej potrzebny. Życzę wytrwałości i cierpliwości.

Czego oczekuję od życia .........................

Związku opartego na szczerości i zaufaniu.....
założenia "gniazda" do którego po pracy mógłbym przyjść i zapomnieć o trudnym dniu....(dobrego słowa od kochanej osoby i zwykłego przytulenia).
Dzielenia obowiązków dnia codziennego (partnerstwa).
Poczucia bycia kimś ważnym dla drugiej osoby............
Tak naprawdę zdrowej Miłości która nie zwija się z mojego życia kiedy problemy zaczynają wkradać się w szarość życia...

Oczywiście nie zamykam postu wszelkie uwagi cenię i analizuję .Tak więc zachęcam do dalszej dyskusji

Nie wiem co w tym jest śmiesznego?
Po czym wnioskujesz? z jakiej przyczyny doszło do rozwodu? jaki miał przebieg? jaka była postawa małżonki?
Strasznie szybko wyciągnęłaś wnioski
Śmieszą mnie takie kobiety jak ty które oceniają subiektywnie (pewnie według własnych doświadczeń).
a może jest trochę prawdy w powiedzeniu, że nie dzieje się nic bez przyczyny

I jeszcze jedno. Powiedz mi jak możesz odciąć się od swojej córki. Jak możesz mówić, że twoją kochanicę bolały twoje wizyty z dzieckiem. Przecież wiedziała na co się decyduje wiążąc się z tobą. Czy ty tego nie widzisz, że to jest standardowe zachowanie takich panienek, które chcą zagarnąć faceta tylko dla siebie, odciąć od dziecka? Trzeba być naprawdę ślepym.

Shedir, wcale mnie nie poniosło.
Przykro mi, że tak uważasz i nie wrzucam wszystkich do jednego wora.
To autor tego wątku napisał, że to jego partnerka obecna nie radzi sobie z wizytami jego u dziecka, więc to ona ma duży problem i nie radzi sobie z emocjami, jak wiele kobiet w jej sytuacji. To on zostawił żonę dla niej, więc wydaje mi się,że gdy się tak dusił z żoną to powinien odejść zanim sobie znalazł wyjście awaryjne. I to byłoby uczciwe.
Ty też nie wiesz jaka jest jego żona. A spotkania z dzieckiem co 2 tyg po 4 godz to stanowczo za mało.

Pokarzcie mi dorosłego człowieka, który nie jest po jakichkolwiek przejściach. Znacie kogoś powiedzmy po 25 roku życia, który nie był z żadnym związku? A każdy zakończony związek jest jakimś tam bagażem.

eFlapJack, piszesz, że kochasz córkę ale kochasz też dziewczynę. Zdajesz sobie sprawę, że miłość jest podstawą związku, ale nie jest wystarczająca, by ten związek był takim, o jakim marzysz?
Czy między Wami był też szacunek, zrozumienie i  akceptacja? Niepokojące dla mnie jest, że Twoja dziewczyna nie akceptuje bagażu jakim jest córka. Akurat wiem bardzo dobrze jak cierpią dzieci w takich sytuacjach. Moje córki, od czasu gdy ich ojciec związał się a nową kobieta, widują się z nim w tajemnicy. Fakt, on jest idiotą że godzi się od kilku lat na to, żeby jego partnerka zabraniała mu kontaktów z nimi. Ale  cierpią i to bardzo córki. Psycholog radził im zerwać z ojcem kontakty, kontynuować terapię DDD i może po kilku latach odbudować relacje, ale one ojca kochają, tęsknią i nawet na te ukradkowe, rzadkie (młodsza córka widuje się z nim co 2-3 miesiące, starsza co pół roku) spotkania czekają.
To Ty musisz określić kto i co jest dla ciebie ważne i jak chcesz żyć.

I ta właśnie zazdrość twojej partnerki o ex pokazuje jaką niedojrzałą kobieta jest twoja obecna dziewczyna. Czy masz świadomość jaki będzie jej stosunek do twojej córki kiedy przyjdą na świat dzieci twoje i twojej dziewczyny. Prawdopodobnie wtedy zaczną się prawdziwe schody i zazdrość tym razem o twoją córkę.

NIe było możliwości ustalenia czegokolwiek z Ex (sam rozwód ciągnął się rok)..... zmieniła stosunek do moich widywań dopiero wtedy kiedy znalazła sobie partnera(Anglik)..poprostu jestem potrzebny do zostania z dzieckiem lub zabrania na weekend bo ma wyjazdy do Uk.....zresztą planuje wyjazd na stałe do Uk i tam ułożyć sobie życie....po  2 latach oddała mi resztę rzeczy (wczesniej twierdziła ,że je wyrzuciła)..ogólnie ciągłe złośliwości w małżeństwie i po...cóż taki typ człowieka ( nie chce nadawać na Ex ale jakby zostałem zmuszony do tego). Małżeństwo to już dla mnie przeszłość i dlatego nie poruszałem tego tematu na początku ........ Liczy się dla mnie to co jet teraz i co będzie.....Tak naprawdę mogę stwierdzić ,że jestem szczęśliwym człowiekiem pomimo "porażek" (traktuję to jako doświadczenia i możliwość unikania błędów z przeszłości).... Tak naprawdę przy obecnej pratnerce doświadczyłem co to Miłość ,Szacunek, Partnestwo....choć dopiero lub aż ma 25 lat.....Całość zagadnienia jakby uległa weryfikacji via czas...i głęboko wierze ,że nasze ponowne wspólne życie będzie pełne optymizmu i spokoju.......

Wiem ,że w tym wszystkim cierpi najbardziej Córka.....ale ileż to ludzi z NAs ma Ojca (w nierozbitej rodzinie) a jakoby go nigdy nie było lub nawet gorzej......staram spełniać swoje Ojcowskie obowiązki tak jak tylko mi na to czas i miejsce pozwala i pomomi weekendowego tatusia wiem ,że jestem lepszym ojcem niz nie jeden pełnoetatowy "OJCIEC".....

Znowu nieskładnie ale pisane z palca;)

Witam ponownie ....

Chciałbym aby ten post był przestrogą dla innych ........ otóż Kobieta z którą byłem zostawiła mnie ponownie (pomimo zapewnień ,że jest "zaklepana" moja i ,że będziemy znowu razem żyć.......... po prostu dałem się nabić w butelkę i mam za swoje...... podobno przeraża ja dorosłe życie itp... Więc prawdziwe okazało się przysłowie ,Ze na cudzym nieszczęściu szczęścia nie zbudujesz..... bije się w piersi i przyznaje ,ze jestem frajerem i chyba jednak zbyt dobrym dla innych ....

Pozdrawiam Was Wszystkich życzliwych i nieżyczliwych .

Witam....tak próbowałem na spokojnie usiaść i przyznać ,że mamy kryzys......proponowalem psychologa, wspólne wyjścia......usłyszałem "pffffffff...sam se idź"..."jak Ci się nie podoba to sobie zmień"....."proszę wyprowadź się".... nie wiem jak ktoś by się czuł ??? ja czułem się niepotrzebny, niekochany, .... Ciągłe nieporozumienia co już myślałem ,że jest ok to szpila w plecy i odnowa.....zawsze wyciągałem rękę pierwszy bez znaczenia czy to Ona zawiniła czy ja??? A po co się żeniłem ..........? masz rację do tej pory zadaje sobie to pytanie???...... Moje małżeństwo to była ciągła walka o wszystko.....Pojawiła się ta Druga ..... długo odrzucałem myśli (nie wierzyłem w miłość...wierzyłem w Kobieta+Mężczyzna=praca,obowiązki,rachunki,zakupy) nic poza tym nie miałem..... Druga dała mi dużo więcej zobaczyłem ,że zwiazek dwojga ludzi może opierać się na partnerstwie i przyjaźni....NIestety nie uciągneła tego wszystkiego ...pomimo starań , prób......zapewne nie wie czego chce od życia , niedojrzałość , moja przeszłośc wszystko ja przerosło......emocje mi opadły i rozumiem ją ...tylko nie moge wybaczyć Tych zapewnień ,obietnic  i wielu miłych słów....

Naprawdę wiem w jakiej jesteś sytuacji .... emocjonalnej , fizycznej.......uwież tak samo On będzie Cierpiał jak Ty ( KARMA ona zawsze wraca i tylko ta zła niestety)...choć nie wykluczone ,że ułoży sobie życie i będzie szcześliwy bo znam również i takie przypadki.

Pozdrawiam Cie i życzę spokoju ducha ....a wszystko się ułoży