problem tkwi we mnie - Netkobiety.pl

nie mysl trak ze jestes nic nie warta, to on nie jest wart tego zebys plakala przez niego. Czasem warto samej tez zrobic krok napisac, zadzwonic. Jesli ci troche zalezy w delikatny sposob nei narzucajac sie pokaz mu to, czasem pomaga

bo sie wierzy jak sie kocha
moj sie tez ostatnio za duzo nei odzywa wrecz malo ale stwierdzil ze jak cos robi to nie mysli o telefonie i by napisac, taki chrakter ma a mi go tak bardzo brakuje...

ogólnie to nasza znajomość jest dosyć szybka i dziwna,bo spotkaliśmy się po raz pierwszy to powiedział już wtedy,że wpadłam mu w oko, znamy się od września,a kocham powiedział 2 miesiące później...
powedział,że nie szuka koleżanki tylko kobiety i nie jest nachalny jeśli chodzi o te sprawy,wogóle jakby nie było teamtu nie rozmawiamy o tym,tylko spotykamy się,:**,rozmawiamy,ale mówi,że zależy mu tylko na mnie o odkąd mnie poznał nie miał i nie ma żadnej innej i że mnie kocha, no i że ja sobie coś ubzduram czasami,że jak nie odpisuje np.bo mówi,że ma czasami cięzkie dni kiedy wolałby pomilczeć czy jak to tam nazwał....
a ja chce żeby do mnie pisał,na początku było inaczej,bardziej się starał,a teraz coś obiecuje,np.ostatnio,że przyjedzie po pracy, a póżniej okazuję się,żę jednak nie bo musi zostać dłużej i nawet głupie słowo dobranoc nie pisze ;(
strasznie o tym rozmyślam, i jestem bardzo nerwowa,bo jestem nieufna po prostu,raz mnie okłamał i jaką mam pewność,zę tego nie robi nadal..?
a kocham go,nie chce,nie potrafię powiedzieć,że jak nie ten to będzie inny, JAK TAK MOŻNA ZAPOMINAĆ O LUDZIACH?
JA TAK NIE UMIEM...

Hmm z mojego doświadczenia coś wiem o tym,zanim związałam z moim facetem też zachowywał się dość dziwnie,odezwał się,spotkał,potem milczał tydzień,znowu się spotkał i znowu milczał dwa tygodnie. Było mi źle,ciężko,bo zależało mi na nim. W końcu powiedział,że ma dużo pracy,problemów itd. Ok zrozumiałam to wszystko i zaczęliśmy spotykać się regularnie. Sęk w tym,że nie mówił,że kocha,że mu zależy,bo to były dopiero początki. Wszystko wróciło do normy i teraz tworzymy od półtora roku szczęśliwą parę.

Może rzeczywiście ma jakieś problemy z którymi nie potrafi sobie poradzić i nie chce Ciebie nimi obarczać. Czy on był kiedyś skrzywdzony przez jakąś kobietę? Możliwe,że ma jakiś uraz. Mówi o swoich uczuciach,ale boi się zbyt dużego zaangażowania,że może zostać potraktowany jak śmieć. Napisz mu smsa dość przemawiającego do niego,tak,żeby zrozumiał. Nie typu "kocham Cię i nienawidzę" tylko dosadnie mu wytłumacz,że boli Cię jego zachowanie. Kochasz,go a nie wiesz co się dzieje,że na początku było pięknie,a dlaczego teraz ma być,smutek,żal,ból i dużo nie wyjaśnionych spraw,że po prostu się dusisz z tym wszystkim i nie wyobrażasz sobie na dzień dzisiejszy życia bez niego.

Nie pisz,że chce Ci się rzygać,masz dość świata itd itd. Użalanie nad sobą nie poprawi kondycji waszego związku i na pewno w ten sposób nie rozwiążecie problemów. Nie możesz tak myśleć. Jesteś młodą kobietą,która ma całe życie przed sobą. Dopiero rozpoczynasz życie. Tak wiem,ciężko Ci powiedzieć nie ten to inny,ale spójrz na to w inny sposób. Skoro on już tak się zachowuje to co będzie później? Jak np. założycie rodzinę to co? wyjdzie z domu wróci po tygodniu i powie "Kochanie przepraszam,że zostawiłem Cię samą z dzieckiem na taki czas,ale miałem problem"?! Musisz do niego dotrzeć rozmową,na spokojnie nic w nerwach !

Wiolka2*,
nie można wpłynąć na kogoś, żeby bezgranicznie kochał i robił wszystko, czego oczekujesz.
Możesz za to wpłynąć na siebie, aby nie uzależniać swojego szczęścia i sensu życia od jednej osoby.

Zakładasz optymistyczną wersję Waszego związku i przyszłości. Pomyśl jednak również o tej realistycznej. Co zrobisz, jeśli w przyszłości partner nadal będzie w takim samym stopniu używał alkoholu, i z tego powodu co jakiś czas urywał kontakt? Jak poradzisz sobie z brakiem stabilności Waszej relacji, strachem i wyczekiwaniem na jakikolwiek znak od partnera?
Bardzo niepokoi mnie również, że jesteś w stanie "wybaczyć wszystko, bo kochasz". Zastanów się, jakie są Twoje granice, jakie zasady Waszej relacji chcesz ustalić. Czy byłabyś gotowa wybaczyć kłamstwo, zniknięcie bez znaku życia na dłuższy czas, zdradę, wyzwisko, jeśli partner bardzo by przeprosił i obiecał poprawę?

jeśli miałabym komuś doradzać na pewno pomyślałabym,że jest kretynką
ale on jest naprawdę dobry nie wierzę,ze mógłby kogoś skrzywdzić ;( naprawdę jak z nim rozmawiam w 4 oczy mówi jak zakochana osoba
nie odzywa się bo wie,że obiecał,że nie wypije a ja poznam się po smsach
tylko jak bym go zostawiła to by się pewnie nie załamał bo on już jest po kilku rozstaniach i szybko by się pozbierał,a ja? to moja pierwsza miłość tak naprawdę i chcę tylko jej,nie lubię,nie potrafię kogoś poznać,a później o niej zapomnieć? jestem z jakiejś innej planety? napisałam mu 3 smsy i milczy zaraz zadzwonię i dowiem się czy pił...ale co mi to da?

Wiolka2*,
nie mam wątpliwości, że jesteś zakochana i chcesz dla Was obojga jak najlepiej. "Jak najlepiej" to jednak również wyznaczanie granic, jasne zasady. Partner po raz kolejny zniknął, nie odpisuje na Twoje wiadomości - nie chce więc teraz kontaktu, nie potrzebuje go, boi się, nie jest gotowy. Jest dorosłym człowiekiem i ma do tego prawo, nie musisz go kontrolować, sprawdzać.
Ty za to masz prawo jasno powiedzieć, że jego picie Ci przeszkadza i ten raz jest ostatnim. Jeśli partner nie dostosuje się, nie będzie potrafił podjąć odpowiedzialej decyzji, zrezygnować z własnej przyjemności dla Waszego wspólnego dobra - nie jest gotowy na związek.

Może być to bolesna próba, ale co zyskasz nadal żyjąc tak jak teraz - w lęku, obawach, wątpliwościach, wyczekiwaniu?

Mam jednak wrażenie, że przyczyną, dla której partnerowi zdarza się "znikać", a Ty przeżywasz w tym czasie tak burzliwe emocje, jest Twoja duża nachalność w kontaktach. Wspominasz, że jedynym, co Cię uspokaja to stały kontakt, częste SMSy, spotkania. Brak kontaktu sprawia, że panikujesz, rozpaczasz - jesteś bardzo zależna. Bycie parą nie zobowiązuje do pełnej wiedzy i kontroli nad życiem drugiej osoby. Kontakt nie musi być ciągły, dotyczyć wszystkiego. Rozstanie nie jest końcem świata.

Spróbuj dać Wam obojgu czas i przestrzeń. Oboje potrzebujecie dojrzeć, rozwinąć się, zadbać o własne życie - dopiero na tym można zbudować wspólne. Wspominasz, że nie masz innych kontaktów z ludźmi, brakuje Ci znajomych. Zadbaj o to! Dobre relacje z innymi pozwolą Ci zdystansować się do trudności pojawiających się w związku.

Przede wszystkim pomyśl o tym - czego pragniesz dla siebie samej?
Króciutko opowiem o swojej matce: wyszła za mężczyznę-alkoholika, i chociaż bardzo go kocha, w imię miłości zrezygnowała ze wszystkiego, co było  dla niej w życiu najpiękniejsze, składając ofiarę z samej siebie.

Muszę również ostrzec: w imię nałogu alkoholicy, niestety,  potrafią zrobić absolutnie wszystko. Dla pijącego alkoholika nie ma niczego ważniejszego od stanu upojenia, a trzeźwości, nawet jeśli jej pragnie, przynajmniej się boi.

Jeżeli naprawdę pokochałaś swojego pijącego chłopaka, jeżeli naprawdę pragniesz jego i waszego wspólnego szczęścia KATEGORYCZNIE nie możesz pozwolić na to, by pił.

Dla dobrego przykładu: dla mojego ojca, gdy pił, nie liczyłyśmy się ja i matka, a jedynie "procent" we krwi, jednak gdy zafundowałyśmy mu leczenie w domu (odtrucie, pod kroplówką, z udziałem psychologa), i gdy wreszcie nie tyko wytrzeźwiał, ale i wytrzymał stan trzeźwości, potem zaś zrozumiał jak bardzo ważne jest, by nie pił, znów stał się cudownym, potrafiącym kochać siebie i swoją rodzinę człowiekiem - ale do tego potrzeba było nie delikatnych, spokojnych rozmów z nim, a stanowczości, wręcz brutalnej. Podobnie z bliźniaczym bratem mojego ojca: aby o wyleczyć, właśnie odebraliśmy mu dostęp do pieniędzy, siłą - i wiemy, że jedynie to pomoże.

Jeżeli chcesz szczęścia osoby z problemem alkoholowym, oraz własnego szczęścia u boku takiej osoby, nie możesz pozwolić jej na picie! Alkoholizm nie tylko zmienia człowieka w potwora, co jest dla niego straszną męczarnią, ale i zabija.

Jeszcze jedna historia: córka mojego przyjaciela wyjechała do Stanów, gdzie wpadła w nałóg alkoholowy, a jej narzeczony, z rozczulenia, patrzył na to jak się zapija, finansując ją z litości, gdy brakowało jej pieniędzy. Zmarła trzy miesiące temu, w wieku trzydziestu sześciu lat - alkohol wywołał cukrzycę,której nie leczyła, nie chcąc zrezygnować z alkoholu. Choć alkoholiczka, to była cudowna dziewczyna, powszechnie lubiana.

Jeżeli kochasz tego chłopaka, lub przynajmniej go bardzo lubisz, oraz szanujesz własne życie - nie pozwól mu pić!

halo jest tu ktoś ;(( tak mi smutno ;(

nie potrafię żyć sama ze sobą,potrzebuję drugiej osoby jak tlenu,potrzebuję rozmów,ciągłego wsparcia,boję się rano sama budzić,mam takie uczucie,ściska mnie w gardle,chce mi się płakać,np.teraz pisze i płacze,chętnie spotkałąm bym się z jakimś psychologiem,ale jakim?
mam dwie szkoły na głowie,podjęłam naukę języka,płacę pieniądze,ale przez swoją pracę zawaliłam to,narobiłąm zaległości i teraz nie wiem bo skończył mi się czas na ukończenie poziomu,bojhę się tam nawet jechać..ale dzisiaj pojadę choć jest mi tak ciężko,najwyżej nie zaliczę
w ten weekend mam egzaminy na studiach po co mi ta szkoła i tak poszłąm tylko żęby mieć papier wcale mnie nie interesuje,a nic nie umiem, z jednego udało mi się ściągnąć,dostałąm 5 i co z tego jak tych nie zalicze, patrzę się na telefon i mam nadzieje,że on napisze, a tu pisze siostra takie zawiedzenie,wczoraj w pewnym sensie też się z nim pokłóciłąm bo nie mogłam się z nim dogadać co robi,odpisywał tylko,żę nic,więc zrozumiałam,że sobie wypił,bo pisał takie rzeczy,a kiedy zadzwoniłam,to powiedział,że on do mnie mówi i ja jego nie rozumiem,może i tak jest,jestem taka tempa,mówił,żę nie pił a ja miałąm inne wrażenie no bo ile można wychodzić z pracy...on pracuje na budowie
rozłączyłąm się bo mnie to zabołało,ktoś wszedł do kuchni i jakby się zaśmiał z tego co on powiedział i nie wiem co teraz uczyć się nie mogę bo naprawdę mam nóż w gardle,boję się bardzo
tak bardzo chciałabym mieć kogoś

Do psychologa w ramach NFZ-u potrzebne jest skierowanie, które może wystawić albo lekarz pierwszego kontaktu, albo lekarz psychiatra (do niego można wyznaczyć wizytę bez żadnego skierowania). Inną możliwością jest poszukanie psychologa w prywatnym gabinecie.
Możesz tez pomocy poszukać w poradniach ds. uzależnień. Tam tez pomoc psychologiczna jest bezpłatna.

co z tego,że trafnie nazywam swoje uczucia jak nie daję sobie z nimi rasy sama,potrzebuję wsparcia,dzielenia się z tym kimś,a o soba na której mi zależy tego wsparcia mi nie daje a ją kocham
potrzebuję jakiegoś psychologa,nie wiem do kogo się udać,dobrze,żę chociaż pani odpisze i dziewczyny dziękuję