Straciłam dziecko, a on zamiast mnie wspierać "potrzebuje czasu"... - Netkobiety.pl

Wrocić do niego, znowu z nim mieszkać?

Dla mnie to chore, zamiast wspierać Cię po tej trudnej sytuacji to on co robi? Wywala Cię do rodziców?

Współczuję Ci. Jestem w szoku, że można się tak zachować!!! Powinnaś z nim porozmawiać, powiedzieć, że potrzebujesz jego wsparcia i zwrócić uwagę na to jak się zachował.

Powinnas jednak z nim porozmawiac,,Ja rozumiem ze jest załamany po Twoim poroneniu ale nie wolno zostawac samym w takiej sytuacji.On osobno cierpi Ty osobno cierpisz przeciez to jest bez sensu..
Moze faktycznie chce wyciszenia,,zagłuszyc swoje zranione emocje ale we dwoje było by wam lepiej i lzej to przetrwac.
Pogadaj z nim nawet gdyby nie chciał,,powinnas wiedziec co jest grane..

Czyli uważacie, że powinnam już jutro jak do mnie przyjedzie powiedzieć mu, że nie chce być bez niego, i że chce już do niego wrócić.?Nie przestrarsze go tym?

"Nie przestrasze go tym?"

Kobieto ogarnij się. On powinien być Twoim wsparciem i podporą! A Ty się boisz do niego odezwać, żeby go nie przestraszyć?

Powiedz mu co czujesz, nie możesz bać się mówić o swoich uczuciach, bo ja rozumiem, że on też przeżył traumę, ale jednak to w Tobie było to maleństwo, byłaś mocniej z nim związana i on powinien Cię wspierać.

Nie Ty nie masz sie nad nim rozczulac mówiąc mu ze chcesz juz wracac bo nie umiesz bez niego..
Masz mu powiedziec jasno i klarownie czy mu sie to podoba czy nie wracasz spowrotem..
Bo to nie było tylko Twoje dziecko to było wasze dziecko i wspólnie musicie sie wspierac..
Pozatym co to jest za sens skoro dziennie do Ciebie jezdzi a na noc jestescie osobno...

Witaj Anajami.Wiem co czujesz,bo miałam podobna sytuacje.Tylko ze ja zostałam całkiem z tym sama,zostawił mnie, zanim poroniłam.Naprawde nie rozumiem Twojego mezczyzny,jak on juz tak podchodzi co bedzie dalej.Razem powinniscie przez to przejsc,rozmawiac wypłakac sie,to jest jedyny sposób zeby było wam lzej bo razem stworzyliscie zycie i je straciliscie i razem powinniscie przez tak ciezkie chwile przechodzic.Twój mezczyzna widze ze nie jest uswiadomiony przez co kobieta przechodzi po stracie dziecka------to jest poczatek,nie chce Cie straszyc ale bedzie gorzej,on powinien byc przy Tobie.Straciłas czesc siebie ,tWOJA DUSZA cierpi,czujesz ze tracisz jego,upada Twoje poczucie wartosci,bezpieczenstwa------tak nie moze byc.Przepraszam Cie ale ja przeszłam przez to piekło,płakałam po nocach sama,nikt nie wiedział nic o moim cierpieniu,a im starsza jestem tym bardziej to odczuwam i boli.Ja nie dała bym za wygrana,nie pozwoliłabym zeby mnie tak zostawił,uswiadomiłabym mu jakos co robi,i do czego doprowadza.Walcz kobieto i uswiadom mu ze musicie byc teraz razem.

Dziś z nim pisałam, powiedziałam mu, że mi bez niego ciężko, że chce wrócić najpóźniej jutro do domu i wszystko zrozumiałam...to moja mam go przekonała do tego, że mam zostać na razie z nimi...Bo napisał, że obiecał mojej mamie, że na razie będę u nich...ale ja porozmawiam dziś z rodzicami i już jutro jadę do domu do mojego chłopaka...nie wiem czy on tego chce bo mi nie napisał ani tak ani nie ale napisał tylko ok jak powiedziałam, że będę rozmawiać z rodzicami...Problem jest taki, że moja matka jest zawzięta nigdy nie miałam z nią dobrego kontaktu a nie chcę żeby się to zakończyło awanturą bo dopiero co zaakceptowali mojego partnera a trwało to 5 lat...Nie wiem czy to "ok" z jego strony to oznacza zgodę??nie wiem ma podobno dziś do mnie przyjechać to poczekam może na niego z rozmową??..

Nie wiem czy mam czekać aż on przyjedzie z tą rozmową czy mam już porozmawiać sama z mamą i powiedzieć jej, że jutro wracam do mojego domu..Nie wiem cze,u ale zawsze bałam się mojej matki

Nie rozumiem już nic raz pisze że "ok" raz, że to może za wcześnie żebym wróciła raz, że mam zapytać mamy a raz, że może jednak jeszcze nie...właśnie na niego czekam ma być u mnie to z nim porozmawiam i w końcu się dowiem czy mam wrócić jutro do domu czy jeszcze nie...mam dość jestem przygaszona z nikim nie rozmawiam nie umiem nic jeść nie śpię...

No niestety odniosłam identyczne wrażenie jak Kobietka48 - Anajamii, zachowujesz się jak zagubione dziecko. Masz 27 lat - najwyższy czas zacząć żyć własnym życiem i odciąć się od rodziny, która wydaje mi się mocno toksyczna. Rozumiem, że teraz przechodzisz ciężkie chwile, ale jakoś nie widzę w Twoich postach wielkiego bólu po stracie nienarodzonego dziecka (przepraszam, jeśli Cię to uraziło - ale takie jest moje subiektywne zdanie), widać za to straszne zagubienie między rodzicami, chłopakiem... A gdzie w tym wszystkim jesteś Ty? To Ty poniosłaś największą stratę i powinnaś zrobić wszystko, żebyś TY jak najmniej w tej sytuacji cierpiała. Może to dla Ciebie powinna być okazja do przeanalizowania sensu Waszego związku? Co to za mężczyzna, który w obliczu trudności, zamiast wspierać kobietę - chowa głowę w piasek i każe jej siedzieć u mamusi?

A Ty to co? Twoje potrzeby się nie liczą? Anajamii, przykro to mówić, ale przypominam sobie Twój wątek, gdzie zastanawiałaś się, którego z dwóch chłopaków wybrać i jakoś mi się narzuca, że wybrałaś niewłaściwie...

Napisz coś o swojej zależności od rodziców. Jaki oni mają wpływ na Wasze/Twoje życie obecnie? Czy jesteś od nich zależna finansowo? Dlaczego rodzice i Twój chłopak decydują za Ciebie?

Właśnie chodzi o to ze on się ze mną chce spotykać, mam pisać smsy i na gg,ale co to za spotkania jak on przejeżdża do mnie na godzinę albo mniej.. tylko mam zostać u mamy bo On musi pomyśleć jak się go pytam kiedy będę mogła wrócić to pisze, że nie wie jak będzie...zobaczymy...mnie by było prościej jak bym miała określony czas przynajmniej miałabym z czego wyliczać...a co do rodziców to już dawno się od nich odcięłam...nie akceptowali Olka aż do teraz,..Teraz nagle nagła zmiana mówią, że złego słowa o nim nie powiedzą, że mamy się spotykać, ale ja chcę jak najszybciej wrócić do domu bo u Olka jest mój dom..Wiem żeby na niego nie naciskać ale chce żeby się określił ile czasu mam tu być...A do tego w domu od matki cały czas słyszę jesteś brzydka, On się tobą znudził, nie rób sobie nadziei on cię zostawi kto by chciał być z takim kimś jak ty...i jak tu wierzyć, że będzie dobrze??Olo pisze, że będzie dobrze, że mam o tym nie myśleć, że mnie bardzo kocha i będzie dobrze ale ja już  nic nie wierze...zostałam z tym sama ze stratą dziecka...bo o tym już nie wspomnę po prostu moja psychika siadła...

Ja mam wrażenie, ze wszystko go to przerosło, pogubił się i też chowa głowę w piasek. Jak to mówią - co z oczu to z serca. Gdy Cię nie widzi, to jest mu lżej. Faceci przeżywają inaczej takie traumatyczne wydarzenia (wg mnie stracie dziecka, jest sporą traumą).

My kobiety chcemy to najczęściej wykrzyczeć całemu światu, bez końca to roztrząsamy, a faceci zamykają się i niektórym wydaje się, że spłynęło to po nich jak po kaczce. A to nieprawda, bo przeżywają to, ale na swój sposób.

Anajamii, na pewno musicie pogadać i musisz mu powiedzieć, że nie możesz wiecznie zostać u swoich rodziców. Spytaj się go dlaczego nie pozwala Ci do siebie wrócić.

Trzyma się mnie jeszcze taka myśl: może on chce sprowokować rozstanie? Chce się od Ciebie fizycznie i psychicznie odsunąć, by potem powiedzieć, że nic nie trzyma was razem.

No skoro tak Ci powiedział to musisz uszanowac jego decyje i dac mu czas..
Przeczekac,,byle nie za długo..

A ja nie rozumiem tego w jaki sposób jest traktowana autorka wątku... Wszyscy decydują o niej tylko nie ona... Wysiedlana z miejsca na miejsce...Yyy... Coś jest nie tak... Chłopak kiedy chce eksmituje ją z mieszkania, mamusia wchodzi z buciorami w jej życie, ta się znowuż boi mamy i takie błędne koło...

Jestem w szoku, że można się tak zachować!!! Powinnaś z nim porozmawiać