zostawia mnie :( - Netkobiety.pl

Agatko, przeżywałam to samo, z dnia na dzień nagle się zmienił, zaczął się oddalać. Robiłam wszystko co mogłam ale niestety się nie udało. Powiedział, że wie jaką wspaniałą kobietą jestem ale on chyba nie jest gotowy na tak poważny związek. Przez jakies 3 tygodnie nie żyłam tylko egzystowałam... Co swoje musiałam wypłakać. Potem mimo nagłych chęci do płaczu wzięłam się w garść. Znowu po miesięcznej przerwie zaczęłam chodzić na siłownię, żyć... poznałam tam wcześniej nie dostrzeganych mężczyzn. Z jednym się zaprzyjaźniłam i bardzo pomógł mi otrząsnąć się po tym wszystkim. I co? Nadal budziłam się z myślą, że oddałabym wszystko by wrócił, ale zaczęłam żyć, widzieć jasne strony życia, poznawać nowych ludzi (w tym facetów). Zaczęłam nawet dostrzegać jakie on miał wady Moja opowieść kończy się inaczej. Po ponad miesiącu mój były zrozumiał swój błąd i poprosił o powrót. Dużo nad tym myślałam i wbrew wszystkim wróciłam. Czas pokaże, czy to była dobra decyzja. Na razie tak jest. Ale po części cieszę się, że mogłam przeżyć coś takiego. Jestem o niebo silniejsza i wiem, że w każdej sytuacji sobie poradzę. Pamiętaj, co nas nie zabije, to nas wzmocni.

Cóż mogę powiedzieć odnośnie Twojej sytuacji. Nie będę Cię wpuszczała w maliny i wmawiała Ci: Nie martw się, wszystko będzie dobrze, on nie był Ciebie wart. Ja nie chciałam słuchać takich rzeczy jak byłam w takiej sytuacji. Prawda jest taka, że nie będzie Ci łatwo... Wiem co ja przeżywałam. Schudłam 8kg. A przez pierwsze 2-3 tygodnie miałam wrażenie, że moje serce nie wytrzyma tego zwiększonego tempa bicia. Po prostu ze stresu biło chyba 3 razy szybciej, w dzień, w nocy... ciągle... Gdzieś po tym czasie baaaaaaardzo powoli zaczęłam dochodzić do siebie. Zmobilizowałam się, żeby wyjść gdzieś do ludzi (wiedziałam już, że będę w stanie zapanować nad płaczem w autobusie czy na siłowni). W takiej sytuacji wydawały mi się głupie rady innych, żebym wyszła do ludzi a jednak nic lepszego nie mogło mnie spotkać. Ilekroć ktoś podszedł, zagadał, na początku na siłę zmuszałam się do tego, żeby się uśmiechnąć itp. Później jednak ten dobry humor ludzi udzielał się także mnie.

Reasumując, jest mi bardzo przykro, że kobiety są stawiane w takich sytuacjach, choćby dlatego, że bardziej się wszystkim przejmują, taka nasza natura... Wypłacz się ile tylko będziesz chciała. Nie zatrzymuj łez, niech płyną. One pomogą Ci dojść do siebie. Gdy już choćby mała część Ciebie będzie gotowa na to, byś zaczęła żyć normalnie od razu z tego korzystaj ! Wychodząc z domu, do znajomych czy na basen pewnie całą drogę będziesz się zastanawiała co Ty najlepszego robisz, przecież lepiej gdybyś siedziała w domu. Nie ! Musisz się przełamać i stawić czoła światu. Pamiętaj, życie masz tylko jedno, nie trać go na smutki

eh... Wiecie mimo ze już troszke czasu minęło to też cieżko mi sie otrzasnac.... ( sa momenty kiedy mam już dość ... ( najgorsze jest to że każdy już odbierał nas jak stare dobre małżeństwo i głupi przykład wracam z zakupami gdzieś cos spotykam kogoś na ulicy... i ,,ojej słyszałam.. jak to sie mogło stac... co sie stalo itp itd'' ......... nie moge już tych komentarzy znieść. Wszystko spakowałam co jego... Skreślił wszystko ... ( i czasem myśle że może jeszcze kiedyś będzie czas dla nas:((

Boję się tego też. Nie wyszłam jeszcze do ludzi. Poszłam do lekarza i wzięłam zwolnienie. Muszę porobić badania, bo nie jestem w stanie funkcjonować normalnie. Ale jak spotkam się z naszymi wspólnymi znajomymi, to czuję, że peknie mi serce jak tylko ktoś wspomni...

ja też się łudzę staram się jak tylko mogę, żeby takie mysli odgonić, ale jak zamykam oczy, widzę albo to co było, albo nasze plany, albo ta iskierka nadziei- że przyjdzie, przytuli i będę wiedziała, że jest mój.... Znów i na zawsze

Widzę, że jest nas więcej no cóż takie życie.

Czytam tak te Wasze wpisy i zastanawiam się nad tym wszystkim.
Myślę, że z jednej strony zbyt dużo winy bierzecie na siebie - psychika ludzka nie jest tak prosta.
Myślę, że mamy to w sobie, że jesteśmy drobiazgowe a do tego chcemy mieć tych swoich wybranków na własność.

Mój mąż odszedł ode mnie w niedzielę - dzień pierwszej rocznicy ślubu.
Że to taki dzień to chyba nie jest ważne, chociaż może ma jakąś symbolikę i dla mnie i dla NIego.

Kocham Go bardzo ale wiem też że życie z nim to ciężka przeprawa.

Piszecie o tym, że boicie się samotności. W moim przypadku chyba nie chodzi o to. Częściowo samotność jest wpisana w nasze życie.
Mnie jest zwyczajnie smutno, że po tak krótkim czasie poddaliśmy się - On może trochę szybciej. Szkoda, bo o związek trzeba dbać, trzeba go budować a nie tylko od niego (tego związku i drugiej osoby) wymagać. Życie we dwoje to ciężka praca. To uczenie się zależności, umiejętność wybaczania przykrych słów, zachowań. Chyba zbyt słabymi jesteśmy ludźmi - tak szybko się poddajemy.
Nie mam dziś nic na pocieszenie. Cierpię, przeżywam, odczuwam okropny brak. Podobnie jak Wy nie potrafię jeść, budzę się co godzina w nocy o ile w ogóle zasnę.

Wiem jedno na pewno - najważniejsze to nie mieć zbyt dużo złości. Wiem, że trzeba pamiętać też te dobre chwile, które dały naszemu życiu trochę koloru. Pamiętać to, co same dałyśmy. Ważne by mieć do siebie szacunek.

Może jeszcze napiszę, teraz nie mam więcej sił.

Łzy płyną...

Eh kobietki... jest nas całe grono porzuconych dosłownie i mentalnie...
smutnym jest fakt ze to się dzieje niby tak naglę choć raczej dzieje się to od dawna tylko my za późno to dostrzegamy ciągle zajęte upiększaniem domu, naszego wspólnego życia oraz walką z codziennością...
już kiedyś pisałam ze "nagle" zmienił się mój świat, też naglę szukałam mieszkania i musiałam sie pozbierać jakoś...
udało się, dojrzałam do wielu spraw i powiem Wam ze nie jest najgorzej...
Strasznie jest kiedy nagle dowiadujesz się ze ktoś Cie już nie kocha tak po prostu poddał się cóż... walczyć o to się nie da bo nic na siłe...
Z własnego podwórka powiem Wam tylko Dziewczyny tez nie spałam, nie jadłam, było mnie pół, a o byciu kobietą w tamtym okresie to nie powiem ze nią byłam... bo mnie jakby nie było...
teraz optymistycznie spoglądam przed siebie... korzystam z szans i nie raz się rozczarowuję ale przeżyłam...
Wy też dacie sobie poradzicie mimo tego przeogromnego obezwładniającego bólu...
Jestem myślami pozytywnymi przy Was

Przyszedł po rzeczy dziś. Patrzył jak płaczę. Patrzył na moją klęskę.
Nie umiem stanąć twarzą w twarz ze sobą. Jutro muszę iść do pracy. Nie mam siły szukać mieszkania, bo tu nie mogę zostać.
Życie jest okropne. Chciałabym nic nie czuć.

Nie zapomnę nigdy... I nie chcę nikogo...
Chcę tylko jego, chce żeby mnie przytulił

Wczoraj mój mąż przyszedł po kilka rzeczy. Rozpłakałam się, przytulił mnie - Jemu też jest ciężko.
Powiedziałam, że Go kocham, że bardzo chcę spróbować jeszcze raz, że musimy trochę pozmieniać i więcej mieć cierpliwości do siebie.
Niestety, powiedział, że teraz nie będzie umiał. Że jak teraz wróci to za kilka tygodni będzie to samo - i tu ma rację. Zaproponował, żebyśmy mieszkali osobno ale spotykali się. Żebyśmy byli parą i że może za jakiś czas, może za rok lub dwa będziemy znowu razem.
Co ja mam z tym zrobić? Jak sobie z tym poradzić?  Jak w tym żyć?
Zgodziłam się bo wiem, że kochając można przenosić góry - tylko z drugiej strony czy to wszystko musi być tak trudne?
Najważniejsze jest dla mnie to żeby był w tym wszystkim szczery.
Powiedziałam, że jeśli chce odejść tak na zawsze już teraz to też to uszanuję.
On jednak powiedział, żebyśmy tak spróbowali.
Jestem tak słaba. Spać nie mogę, jeść też nie. Życie kolejny raz mnie przerasta.

jak tam kobietki u was... trzymacie sie?!

Spędziłam ze swoim mężem sobotni wieczór i niedzielę. Sama nie wiem co o tym myśleć. Z tego co rozumiem, mamy żyć każdy w swoim mieszkaniu, każde z nas na własny rachunek, jednak razem. Mamy być parą. Nie wiem co o tym myśleć. Być może potrzebuje czasu żeby podjąć ostateczną decyzję. Prosiłam Go o szczerość wobec mnie. Boję się bardzo tego co jeszcze może się stać. Czy może być gorzej? Myślę, że tak, bo przecież może stwierdzić, że nie chce ze mną być w ogóle. Zobaczymy. Jestem w zawieszeniu.
Trzymajcie się dziewczyny ciepło. Pamiętajcie o sobie i swoich uczuciach. Ważne żebyście znały swoją wartość i nie wątpiły w nią.

Ściskam

Bo pewnie sam nie wie czego chce. Takie kontakty tylko utrudniają moim zdaniem... My się nie odzywamy. I też mnie to strasznie boli. Nie myśli o mnie w ogóle? Nie tęskni? Tak nagle, kiedy razem byliśmy nierozłączni? Kurcze... Ale wiem, że im dłużej będziemy bez kontaktu tym łatwiej będzie mi zapomnieć...

Asiek0 to zwykła manipulacja z jego strony, sprawdza na ile dasz sie zmanipulowac i pozwolić na takie gierki. Jak ulegniesz jestes jego, wtedy bedzie juz tylko gorzej. Uwierz mi miałam to samo, zdradził, zostawil. Jak zaczełam zycie na nowo, to sie zaczęło dokładnie to samo. Mieszanie mi w głowie, niby tęskni, kocha, potem wyrzuty, ze sie dobrze bawie, ze puszczam, a to z kims spotykam, robił nawet ofiarę z siebie, az w końcu uległam i co?? Dziś wiem,że nie było warto, bo jak tylko uległam to oczywiście na początku udawał szczęśliwego, bo dopiął swego, a potem traktował mnie jak szmate, zero szacunku i zrył mi psyche strasznie. Bądź silna i nie reaguj na to, bo będzie jeszcze gorzej, zaczniesz mieć mętlik w głowie, tak Ci zamiesza, że w końcu po pierwsze to Ty zaczniesz się czuć winna rozpadu związku (o to mu chodzi), po drugie bedziecie sypiać ze sobą, a powrotu żadnego nie będzie. Tak namiesza Ci w głowie, ze sie biedak pogubil przez Ciebie i on teraz nie wie czego chce, bo się boi, ze go znowu skrzywdzisz, że chce być z Toba a sie boi itd. dużo by tu wymieniać, a Ty zaczniesz wierzyć w to i czuć sie winna przez co tez bedzie Ci trudno ułożyc sobie życie z kimś innym. U mnie te gierki ciągły sie ponad rok czasu, średnio co 2 tygodnie ostatnio do 4miesięcy się nie odzywał, chodziło mu tylko o sex, ostatnio go nie dostał jak przyszedł w nocy, to szybko mi papatki zrobił rżnąc biedaka i pojechał zabawiać inne panny. Oczywiście ta sama zagrywka, ze to ja zła itd, ale juz tak się na to uodporniłam, że sie nie dałam i chłopina się zdziwił.  Przez te jego zachowanie i manipulacje, czuje ze stoje w miejscu i nie mogę sobie życia ułożyć z kimś innym, bo co probuje juz jest dobrze, to on sie odzywa i tak właśnie miesza jak Twój. Nie daj się, przecierp swoje, wypłacz, wyrzuć żal z siebie, zajmij się sobą, swoim życiem, a uwierz, że przyniesie to z czasem dobry skutek i na nowo będziesz szczęsliwa z kimś innym. Nie daj się wciągnąc w tą jego manipulacyjną gierkę, bo sie pogubisz i będziesz cierpieć jeszcze bardziej niż teraz. Bądź silna i pokaż mu kto tu rządzi

Trzeba sobie powiedzieć nie. Och dziewczyny ja na to teraz patrzę z drugiej strony. Bo to ja jestem winna rozpadowi. Mój facet świetnie sobie radzi. Bawi się. Może  i myśli ale podjął taką a nie inną decyzję i się jej ostro trzyma. Momo, że nie raz w życiu mi ulegał. Więc pewnie trzeba sobie powiedzieć dość. Jak pytałam, czy dałby mi kiedykolwiek jeszcze w życiu szansę- to nie powiedział nie. Tylko, że potrzebuje czasu. Więc może też tak sobie powiedz. Pobądź sama ze sobą. W końcu sama na spokojnie dojdziesz do pewnych wniosków.

eh minęło troszke czasu ,spotykam sie z ludźmi z różnymi mężczyznami żeby poczuć jeszcze jakąkolwiek nute kobiecosci... i nic... ( Widze że on niczym się nie przejmuje.. już naprawde dłużej nie moge:( nie mam siły już płakać i myśleć o nim... Czasami mam tyle w sobie bólu że nie jestem zdolna normalnie funkcjonować, wiem że powinnam się odciąć od niego... zostawić to wszystko w cholere i iść dalej.. codziennie tak próbuje i się z tym zmagam... ale jak tylko sobie przypomne jak nam ze sobą było dobrze:((( to serce nie pozwala mi o niczym zapomnieć... Kobietki proszę o pomoc bo naprawde nie dam sobie rady z tym... ( minął miesiąc a ja dalej widze wszystko jakby to było wczoraj (... Napisałam mu to wszsytko to jedyne co mi odpisał to .. ,,Aś eh..'' ( jak można kogoś kogo się tyle kochało i tyle z nim przeszło.. tka po prostu odstawić i stwiedzić ze potrzebuje się czegoś innego, czuje się jak stary zurzyty mebel że można mnie po prostu wyrzucić, albo wymienić.. jak można dzień wczesniej mowić ze się Kocha,przytulać i czule całować a przyjechać na drugi dzień i stwierdzić ze tak dla nas będzie zdecydowanie lepiej.... nie umiem tak egzystować....ciężko mi tak życ ( , i tylko pytam ile jeszcze bedzie mnie to tak strasznie bolec...

Ja myślałam, że dam sobie radę... Ale jednak nie mogę. Kocham go. Nie potrafię się z tym pogodzić, że już nigdy... Nie mogę tak. Jedyne czego w życiu chcę to tego, żeby on wrócił. Chcę tylko jego. Nie potrafię zapomnieć, odciąć się. Nie umiem żyć bez niego. Chciałabym ale nie mogę. Tęsknię za nim tak strasznie, że ból przechodzi całe moje ciało . I w głowie mam tylko jedną myśl: Błagam wróć.
Jest dla mnie najważniejszy. Tylko on, na zawsze. I już nigdy... Chcę umrzeć. Boję się.

Nie wiem jak dawno sie rozstaliscie - jesli niedawno to daj sobie czas... Teraz jestes w zalobie, oplakujesz zwiazek, ktory sie skonczyl. Pozwol sobie to przezyc - kazdego dnia bedzie odrobine lepiej, nawet jesli tego jeszcze nie zauwazasz. Po pewnym czasie to do Ciebie dotrze. Obudzisz sie i bol odejdzie, zostanie tylko smutek.
A teraz zeby sie calkiem nie zalamac postaraj sie wieczorem wypic jakas ziolowa herbatke, rozluznic sie w kapieli i poczytac jakas ksiazke... Relaks i skupienie sie na czyms innym dobrze Ci zrobi.

Wiec nie siedz w domu wieczorami - idz ze znajomymi do kina, na kregle, do teatru, chocby na spacer z psem czy pogadac z kolezanka... Samotnosc nie jest teraz wskazana. Zapelnij sobie dni - tak do oporu. Praca, szkola, jakis kurs tanca, aerobik, plywanie. To da Ci ulge i pozwoli odwrocic uwage.

Zacznij wychodzic, chocby pokrecic sie po galerii handlowej. Spraw sobie maly prezent, ladny lakier do paznokci, nowy cien do powiek, ladne buciki - ja mam od czasu rozstania napady kupowania butow, zwlaszcza szpilek (bo w czasie zwiazku dreptalam caly czas w sportowych)...
Noca mozesz sie wyplakac, byle nie za duzo. Wypij melise, zrob sobie maseczke, posluchaj energicznej, najlepiej tanecznej muzyki i poskacz . Troche pozytywnej energii, nawet jesli sie do tego zmusisz, naprawde moze Ci pomoc.

a my utrzymujemy kontakt... głupie gadki o pierdołach, co u Ciebie jak sie miewasz... jest teraz za granicą i może to i lepiej wiem, że nie jest na wyciągnięcie ręki... zreszta nawet jakby był w polsce to by nie był... Masz racje Agatko noce są najtrudniejsze miewam straszne koszmary ,a o spaniu to już nie ma mowy. Ciężkie to wszystko, jedynie co mi teraz pomaga to taniec - który nigdy mnie nie zawiódł, jestem jeszcze bardzo młoda i nie chce psuć sobie życia przez niego , siedzi w mojej głowie 24/h ,wspólne plany się poszły jebać dosłownie.... Mam nadzieję że czas wyleczy wszystko, i kiedyś będziemy mogli normalnie się spotkać i porozmawiać, powspominać dawne czasy i pośmiać się ,chciałabym żeby już sie co nie co w moim życiu poukładało. I Chciałabym go drogie kobietki ale to bardzo bym chciała kopnąć go w dupe :]

To na pewno Ci pomoze... Ja po rozstaniu wymowilam mieszkanie w ciagu 2 dni a wyprowadzilam sie po 2 tygodniach. Naprawde lepiej sie poczulam, gdy zostawilam to za soba i zaczelam nowe zycie w nowym otoczeniu. Tam nawet sciany wywolylaly wspomnienia... Nie moglam spac w sypialni; nie moglam tam sie wylaczyc i po prostu przestac o nim myslec... Pozbylam sie przedmiotow, ktore mi sie z nim kojarzyly, wyrzucilam misie, ktore dostalam od niego... Odsunelam sie od tego wszystkiego a i tak nie udalo mi sie pozbyc sie go z pamieci...
Mam nadzieje ze Tobie sie to uda szybciej i staniesz niedlugo na nogi

Mezczyzni niestety juz tacy sa - zwykle k***y; co z oczu, to z pamieci... Tylko my sie meczymy, jak jakies walniete, analizujemy kazde slowo, zdarzenie, nawet usmiech. Badamy je pod lupa, jakby zrozumienie ich postepowania moglo cokolwiek zmienic...
A w ogole, to moze zaloz tez sobie konto i zacznij robic to samo - wysylaj wiadomosci do kilku facetow. Odplac mu pieknym za nadobne. Na pewno sprawdzi Twoj profil i to, ze tez juz przebolalas rozstanie z nim, urazi jego meska dume i spuchniete "ego"...
Przynajmniej bedziesz miala z tego troche satysfakcji

A ja już zmęczona jestem... Niby próbujemy... Niby się staramy - piszę w liczbie mnogiej ale tak na prawdę to tylko ja przyznaję się do błędów a On jak ten sędzia przygląda się, ocenia, wyszukuje nowych powodów. Szkoda mi tego wszystkiego ale przed Nim długa terapia a mnie nie szkoda czasu ale zdrowia. Przykre jest to, że jeśli będzie chodził na terapię to zda sobie z tego wszystkiego sprawę ale ja (nie planuję nowego związku) już nie będę kochała. I będzie za późno