Atak paniki - Netkobiety.pl

Witam to ja tylko po innym nickiem coś mi ie pokickało .To mój wątek teraz pod tą nazwą przepraszam .A więc co do pytania ,to mi się wydaje ,że to natłok moich nerwów ,bardzo przeżywam wszystkie sytuacje mojego życia ,więc własnie wczoraj miałam taką kumulacje nerwów ,nie jasnośći.A co jest najlepsze nie wiem dla czego tak się dzieje ,ale zawsze ,przeważnie dzieje się to wszystko w niedziele w nocy.Też dużo czytam na temat nerwicy i tak myśle , nie wiem czy dobrze że ten mój atak ,to natłok nerwów dużo się denerwowałam ,i umysł ,ciało niewytrzymało i dla tego dzieją się mi takie jazdy,tylko problem co robic w czasie ich ,wy na pewno wiecie jak to jest serce wali ,tysiąc myśli ,drżenie i ja to mam ponad 4 godz ,aż już jestem wykonczona i zasypiam.Budzę sie rano i jest nowy dzień .Jak eliminować sytuacje żeby nie mieć takich ataków.albo jak sobie radzić.

Właśnie jak piszesz ,tego własnie ataki maja ,ciągle inna postac .Tylko teraz mam taki problem że właśnie wczoraj miałam,taki atak ,wżiełam tabletke i mi nie przeszło.Pamiętam kiedyś właśnie taki atak,byłam sama z dzieckiem ,każdy z mojej rodziny był za granicą .A tu nagle bicie serca,drżało mi całe ciało ,traciłam świadomość,niemogłam sobie poradzic bo to były początki,tylko wtedy to trwało pół godz.a nie jak teraz niby ,teraz mam tylko walenie serca ,ale za to 4 godz,niep omijając tego ze nikt z mojej rodziny tego nie rozumie.Do pychologów próbowałam chodzić ,ale oni tu u nas traktują ludzi jak niewiem co,ciągle mnie przeganiali to do tej ,to do innej ,dlatego sama jakoś próbuje jakoś działać.

Witam! 

Zalecam wyciszenie się tuż przed położeniem się do łóżka.  Może to być jakaś relaksujaca muzyka,  albo sama melodia,  czytanie książki. 
Sama cierpialam na takie ataki i właśnie takie propozycje padały od lekarzy i psychologów.  Zaczęłam włączać to w życie i mogę powiedzieć,  ze już z tego prawie wyszłam.  Prawie, bo od czasu do czasu jeszcze się pojawia ale potrafię już nad tym zapanować. 

Życzę powodzenia!  Daj znać czy coś się poprawiło

Macie rację z tym wszystkim i dziękuje że się ktoś odezwał.Powiem tak właśnie o to chodzi ,że u mnie nigdy nie wiadomo kiedy ten atak nadejdzie chodzę,żyję ,czasami radosna jestem ,a tu nagle zamykam oczy i jazda,ja w tedy nawet nie walczę tylko się poddaje i właśnie sobie mówię ,że przejdzie tylko się przestraszyłam ,że leki na to nie pomogły.Ale czasami jest tak ,że nie miałam rok ,ostatnio bywają często.Na prawdę a co do naszych psychologów tu to do dużo próbowałam się dostać psychologów,ostatnio spotkałam wkącu kogoś to wyjechała na staż.To dali mi taką ,że zamiast mnie słuchać to się skupiała na zegarku, pół godz i już po wizycie .Zeby ktoś pomógł to trzeba chodzić prywatnie, a ja mieszkam na wsi i dla mnie za daleko,i z kasą marnie.A już nawet nie pamiętam jak to jest życ normalnie,ciągle coś nowego.Biore niby promolan ,ale znam siebie ,jeśli zacznę brać leki to już po moim życiu ,będzie dom nigdzie nie bedę chciała wychodzić zamknę się dlatego wole delikatnie i do przodu.Jestem osobą dość,za bardzo się przejmuje wszystkim ,wszystkimi,przeżywam i dlatego nie jest mi tak łatwo się nie denerwować ,a póżniej ataki organizm nie wytrzymuje.

witam was jak tam u was zdrówko pozdrawiam

Witaj Kaja ,wiem o co chodzi ,wiem że terapia by mi pomogła .Ale pisałam jacy są u nas psychologowie,olewacze typowi,co mają wszystkich w dupie.Sama nie wiem jak ja funkcjonuje ,naprawdę sama siebie podziwiam.Przerabiałam już kazdy chyba etap nerwicy,zaczeło sie od ataku co jeszcze nie wiedziałam że mam nerwice ,po prostu sie dusiłam .Póżniej weszło w głowe i latałam po lekarzach zamknełam się w sobie .Bo nie mogłam sobie poradzić z tym że ja taka silna i mam takie coś.Oprócz tego, że mam straszni niską samoocene,ciągle mi sie wydaje że mąż mnie zdradza obsesja ,nie moge wyjechać do mamy bo zaraz wpadam w paranoje.Następny objaw sprzątanie mam obsesje ,jak pracowałam przychodziłam do domu i jeszcze jak wariatka sprzątałam byłam wykączona,jąkanie gdy mam stresującą rozmowe,płaczę prawię codziennie nie pamiętam kiedy śię smiałam ,nie mówiąc o nerwach ,codziennie nerwowa jestem jak nic.No i ataki to jest coś okropnego ja właśnie nie wiem o co chodzi bo ja panuję wiem że to atak a  mimo to serce wali,wali i tak 5 godz i czekam ,w dzień może jest inaczej człowiek zajmie swoje ciało, a w nocy słyszę całe moje ciało każde bicie ,masakra,kiedy to się skączy nie wiem ,ja już jestem przekona, że na zawsze to będzie we mnie ,i zemną .Dziwnie by było teraz tego nie miec,miałam i duszenie poprostu wszystko tylko nie da ie tak wszystkiego opisać potrzeba czasu do opowiedzenia .Pozdrawiam was .

Opisałam śię i mi zgineło .Muszę zacząć od nowa .Witaj ja to już jak mnie coś boli to wszytko tłumaczę sobie że to nerwica .Ale taka jest prawda ,że jak się patrzy do internetu, aby sprawdzić co może mi dolegać to wszędzie pisze nerwica,taka prawda nasza nerwica jest wszędzie dosłownie wszędzie,w każdej częśći naszego ciała.Pozdrawiam Serdecznie.

Najlepszą terapią w takiej sytuacji jest bliskość ukochanej osoby,jej dotyk,głos,opiekunczość może sprawić ,że wszystko minie jak za dotykiem czarodziejskiej różdżki    Bużka

Endriu, Twoj opis jest wspanialy! Wyprobuje go na sobie.
Ja mam ataki takiego szybkiego bicia serca od ponad 20 lat! Na poczatku tez wpadalam w panike i to pogarszalo sytuacje tak, ze kiedys maz nawet pogotowie wezwal. Lekarz powiedzial mi wtedy, ze panikowanie w takiej sytuacje tylko sytuacje pogarsza i to mi bardzo pomoglo.
Przebadalam sie na wszystkie strony, zeby wykluczyc jakies organiczne przyczyny - to zredukowao juz troche lek, bo choroby nie znaleziono.
Zaczelam pracowac nad wyciszeniem. W miedzyczasie odkrylam dla siebie medytacje, robi swietnie i pozwala mi zapanowac i zakonczyc to szybkie bicie - czasem predzej, czasem pozniej. Najwazniejsze, ze nie wpadam w panike. Czasem po prostu ignoruje sprawe i po jakims czasie stwierdzam, ze przestalo sie kolatac.
Dzieki obserwacji odkrylam, ze u mnie pod tym kolataniem ukrywa sie uczucie zestresowania. Wtedy celowa przysiadam i staram sie zwolnic w tym, co akurat robie i odstresowac sie tez wewnetrznie. Panika byla zawsze uczuciem wtornym.

Andziula, to co oisujesz o sobie, to tez brzmi ja porzadny stres, w ktory sama sie wpedzasz. Dbaj o to, zeby spowolnic i odstresowac swoje zycie.

Jeszcze inna, bezposrednia przyczyna moga byc chronicznie ponapinane miesnie klatki piersiowej. Mozna je poobmacywac, wtedy natrafi sie na te, ktore bole, i starac sie je rozmasowywac. To tez wynik stresu, w czasie ktorego miesnie sie nieswiadomie napinaja i zostaja w tym stanie i moga wywolac kolatanie serca.

Leki bym odstawila, maja zawsze jakies dzialania uboczne i nie likwiduja przyczyn.

Z tym napieciem miesni jest tak. Niestety ono powoduje przyspieszone bicie serce. To tak jakby ciagle, bez przerwy szybko spacerowac. Napiete miesnie musza miec tlen wiec serce musi bic szybko. Pojawia sie rowniez dusznosc i nie tylko z powodu zacisnietych miesni miedzyzebrowych ale czasem i zwykla zadyszka jak przy wchodzeniu po schodach. Dodatkowo te napiecua powoduja zawroty glowy, niepewny krok, klucia, bole, itd. One skolei wzmacniaja stres i napiecie. Przeszedlem przez to ale sie pozbylem.
Moja partnerka tez na poczatku nie rozumiala co sie ze mna dzieje. Wg niej to bylo dziwne, ze zdziwieniem mowila "to przestan o tym myslec". My nerwicowcy wiemy ze to nie takie proste. Tez potrzebowalem przytulania i tej zwyklej troski a nie otrzymywalem co tez powodowalo stres. Ale na kazdego jest sposob Zrezygnowalem z oczekiwania ze moja partnerka to zrozumie, ze mnie przytuli. To moze i brutalne i nie powinno tak byc ale nie mozna sie spodziewac ze czlowiek ktory nigdy tego nie przezyl to zrozumie. Zaczalem wiec jej opowiadac co sie ze mna dzieje, co mnie boli, ze mi szybko bije serce, ze strasznie sie boje. Czesto bylem skulony na tapczanie i sie trzaslem. Staralem sie pokazac jej co sie ze mna dzieje. Mowic o tym. Pokazac cala prawde i nie spodziewalem sie ze zareaguje. Robilem to dla siebie. Uzewnetrznialem to i tyle. Po tygodniu jej postawa wobec mnie sie zmienila. Nie wiem czy patrzylicie kiedys w lustro podczas ataku paniki lub lekow. Tego po prostu po nas nie widac. Czesto to skrywamy, nie okazujemy tego. Partner nie widzi co sie z nami dzieje. Wystarczy to uzewnetrznic. Pokazac, a reszte zrobi wspolczocie, opiekunczosc i milosc. Grype czy przeziebienie widac, a nerwica objawia sie glownie w naszych glowach. Od tam tego czasu moja partnerka sama mnie przytula kiedy widzi ze o czyms mysle albo cos sie ze mna dzieje
Kiedy partner zobaczy ze jego reakcja nam pomaga to sam bedzie robil wszystko by wam pomoc.
Pokazujcie to bliskim i nie przejmujcie sie tym ze to dla nich meczace czy sie z tego powodu denerwuja. Oni po to sa. Po to jestescie w zwiazku. Tylko oni to musza zobaczyc. Sami wam beda chcieli pomoc tylko dajcie im szanse.
Andziula, popros partnera by ci zrobil masarz plecow, barkow. Niech poczuje twoje napiecie i wyraznie okazuj kiedy cie boli jak cie uciska i kiedy jest ci dobrze. Ale tez nie spodziewaj sie ze to zrobi. Jesli nie bedzie chcial to chocbys miala go tydzien prosic to go mecz, w koncu ulegnie.
Co do tego jak sie pozbylem napiecia i jak sie nauczylem je kontrolowac napisze pozniej :-)
Pozdrawiam

To super Endriu ,że masz taką partnerkę ,że Cię zrozumie i przytuli jak widzi ,ze się z Tobą coś niedobrego dzieje,pozazdrościc,mój partner jak widzi ,że płacze i mam problemy to się ze mnie śmieje bo nigdy nie był na nic chory i życie go rozpieszczało.

Stosunek jednej osoby do drugiej Endriu to nie takie łatwe jak piszesz.Zależy od charakteru danej osoby i zaangażowania drugą osobą,nie każdy zrozumie drugiego człowieka i nie nauczysz go opiekunczosci .Mój partner jak miał złamaną nogę to leżał w lóż ku miesiąc i mu podawano do lóżka ,a jak ja mialam wysoka gorączkę to mi nawet herbaty nie podał.Więc nie mów o zachowywaniu się jak wariat do mnie.Myślę,że ludzie powinni się dobierać z mniej więcej podobną przeszloscią ,ale nie do końca.

Witam ponownie,a ja myśle tak ,że każdy człowiek jest inny ,i dla jednych można wytłumaczyc ,pokazac naszą chorobę.A inni nawet nie nie chcą słyszeć nic o tej chorobie.Ja jestem takim człowiekiem tak jak napisałeś Endriu ,jak by ktoś podbiegł do mnie i by płakał na pewno bym , pomogła,porozmawiała,bo wiem że ja nieraz miewałam takie momenty,i odrazu mi śię wydaje że ten człowiek strasznie cierpi ,że może sobie coś zrobić.I też mnie to boli ,bo jak mi jest żle to nie mam do kogo pójść.Tak jak pisała tęczowa pani ,ja tez mam tak jak mojemu mężowi coś śię dzieje to ja odrazu ,leki ,martwię sie ,leży odpoczywa.A jak mi śię coś dzieje ,to przejdzie.Przykład ostatnio po ataku byłam strasznie obojętna ,omotana i zapomniałam że wziełam 2 tabletki nie wiem jak to zrobiłam,prośiłam go żeby nigdzie nie szedł bo się boje ,że coś mi śię stanie byłam naćpana,wymiotowałam zaraz bo nie można brać 2 na raz,to mnie wyśmiał.Nie jest tak łatwo w życiu,napewno nie ja mam.Mimo silnej nerwicy ,ani pomocy czasami boję śię ,że nie dam rady.Mój mąż doskonale wie co mi jest ,lecz dla niego to jest nienormalne czasmi ,myślę ,boże żeby na chwile chociaż miał to co ja.Ale najlepsze jest to po co same w tym tkwimy.Ja wiem bo myślimy że będzie gorzej bez niego.Pozdrawiam.

Andziula, tak tu poczytalam i napisze teraz moje wrazenie, cos, co Ci sie pewnie nie za bardzo spodoba.

Widze, ze cale Twoje zycie jest jednym wielkim stresem, lacznie z Twoim malzenstwem, wiec zupelnie nie dziwne sa te Twoje ataki.
Tak jak pisze Endriu, trzeba CHCIEC cos zmienic u siebie.
I jesli partnera to nie interesuje, to wtedy bez partnera. Zaczac od malych rzeczy, chocby na przyklad raz nie posprzatac, calkiem swiadomie zaczac sie uwalniac od tych obsesji. Swiat sie od tego nie zawali, a Twoje zdrowie sporo zyska.

Poza tym ja jestem zdania, ze dobrze jest miec kogos zaufanego SPOZA najblizszego otoczenia. Kogos, komu sie zaufa i kogo rady bedzie sie brac powaznie i wdrazac w zycie. Do tego nadaje sie jednak najlepiej specjalisci, ci moga dac najlepsze porady.
To nieprawda, ze wszyscy psycholodzy czy terapeuci sa do kitu. To tylko Twoje przekonanie!
Mam wrazenie, ze Ty po prostu chcesz isc na latwizne, polknac tabletke lub zrobic cos rownie prostego, a terapeuta bedzie od Ciebie wymagac Twojego wlasnego starania. On moze tylko dawac rady, prace musisz zrobic Ty sama. Nikt tego za Ciebie nie zrobi.

Jak na razie kazda dana tu porade zbywasz jakims argumentem, dlaczego to dla Ciebie niewykonalne, zamiast sie choc chwile nad nie zastanowic. Wyglada na to, ze tak naprawde to jeszcze nie osiagnelas tej granicy bolu, ktora zmusilaby Cie do jakiegos wysilku z Twojej strony i zmian u siebie samej.
W zwiazku z czym bedziesz musiala dalej zyc ze swoim problemem, az zacznie Ci tak doskwierac, ze dyskomfort bedzie wiekszy niz Twoj opor przeciwko zmianom i zabraniem sie za powazna praca nad tym.
Ta dolegliwosc ma to do siebie, ze innej tak naprawde skutecznej metody niz praca nad soba na nia nie ma!

Rozumiem doskonale, ze nie kazdy potrafi sobie radzic z nerwica tak jak ja. Rozumiem ze dla niektorych leki sa wrecz wybawieniem. Rozumiem ze partnerzy nasi maja z nami trudne rzycie (tak uwazam bo tak na prawde nie my sie z nimi meczymy tylko oni z nami). Rozumiem, ze nie jestesmy rozumiani przez tych ktorzy nie przezyli tego co my.
Ale trzeba walczyc o siebie, a wrog nie jest gdzies tam. On jest w nas i nie mamy gdzie uciec. Nie mozemy odwrocic sie na piecie i powiedziec spadaj bo nerwica pojdzie za nami wszedzie. Bedzie nam deptac po pietach i nie tylko. Trzeba pracowac nad soba bo to samo nie minie. Trzeba malymi kroczkami przec do przodu i nie zrazac sie niepowodzeniami. Nie mozna liczyc ze ktos nas z tego wybawi, machnie rozdzka i po klopocie.
To my sobie nie radzimy ze swiatem i soba i to od nas zalezy czy cos z tym zrobimy czy dalej sie bedziemy meczyc.
Ja od pol roku pracuje nad soba i to nie sporadycznie ale po kilka godzin dziennie. Rozmyslam o wszystkim co sie ze mna dzieje. Oberwuje otoczenie i staram sie zrozumiec jak na mnie wplywa. Szukam sytuacji stresujacych i szukam sposobow jak sobie z nimi radzic. Medytuje, wykonuje cwiczenia rozluzniajace. Pracuje nad emocjami. Pozwalam sobie na chwile slabosci, radosci, stresu, zmeczenie i nic z tym nie robie, nie bronie sie. Staram sam siebie przekonac ze jestem silny. Kiedy jestem spiety i nachodza mnie dusznosci i okropne zmeczenie to robie pompki, wstaje, dysze i powtarzam sobie: wstales, zyjesz, jestes silny no zobacz, nie zemdlales. Na prawde, bardzo duzo czasu na to poswiecam.
I jak ze wszystkim, potrzebna jest do tego determinacja i konsekwencja, inaczej sie nie uda.

Teczowa pani, a jaka herbatke lubisz?

Przede wszystkim proszę mi nie udowadniać czegość ,czego nie ma.Poprostu nie chciałam wszystkiego pisać Endriu tak nie raz ,aby zobaczył,oczywiśćie nie chciał,a teraz to nawet mu nie mówie ,bo nie chcę aby miał ciągle argumenty do szydzenia ze mnie typu wariatka lecz się.Po drugie ja pisałam ,że u nas tak jest z Psychologami chodziłam za gówniaża ,,olewka.Przestałam chodzic .Póżniej zaczełam chodzic gdzie indiej zlikwidowano ośrodek .Wkacu po latach znowu śię przekonałam poszłam zapisałam sie pochodzilam ze 3 razy wyjechał na pół roku ,przepisali mnie do innej która wogóle miała mnie w dupie ciągle zagladała na zegarek i też poszła na chorobowe i tak zastałam całkiem bez nikogo,a zapomniałam ,że u nas na wsi tez była 1 też chwile chodziłam ,ale to jak wiocha ona była od uzależnien ludzie gadali .Pozatym mówili że gada o naszych problemach z osobami trzecimi.Nie mam do kogo się zwieżyc ,i to nie atak ,że mam gotową odpowiedz ,poprostu tak jest ,tak mam trzeba pomyśleć od tej strony.Noi jak pisałam sama walczę z tym jak mogę i u wież nie raz miałam już momenty bardzo złe ,ale jakoś powstaje do góry po paru dniach.Dlatego tu piszę ,aby się pocieszyć chodż trochę.

Na leczenie atakow paniki bardzo dobra jest paroxetyna-leczenie powinno trwac od min.9 m-cy do...ustala lekarz. Nie jest to lek uzalezniajacy, zaden psychotrop. Natomiast kiedy masz juz atak paniki nalezy oddychac przepona (balon robi sie z brzucha a klatka piersiowa sie nie podnosi) i starac sie rozluznic miesnie ramion i calego ciala. Przechodzi od razu.

No wiec tak nie jest,ze to samo przechodzi-moze jeden na 100000 przypadkow, czego Ci zycze
To jest dolegliwosc, ktrora trzeba leczyc psychoterapia ( roznymi metodami) i/lub farmakologicznie w zaleznosci od przypadku. Ja tez bylam przeciwna lekarstwom a kiedy bylam zmuszona je brac stwierdzilam,ze glupio upieralam sie wczesniej i gdybym zdecydowala sie 10 lat wstecz to bym sobie oszczedzila piekla. To nie jest jakis tam lek, ktory Cie nachodzi, to jest dolegliwosc, ktora w taki sposb sie manifestuje. Ja Ci podaje informacje bo znam temat od 20-stu lat i naleze do osob, ktore chca byc zdrowe, w zwiazku z czym zasiegam jak najwiecej informacji na temat, ktory mnie dotyczy bezposrednio. Poza tym ataki pojawiaja sie czesciej kiedy ich sie boisz i czekasz na nastepny. Absurdalnie, kiedy czujesz ,ze nadchodzi, najlepiej otworzyc sie na niego i zaprosic go wrecz z calym swoim impetem. Jesli uda Cie sie to zrobic szczerze to atak ucieknie, nie nastapi po prostu. Duszenie sie to wlasnie jeden z rodzajow objawow ale moga byc tez inne : szum w uszach, zamglone widzenie, kolatanie serca(takikardia) bol w okolicy serca przyominajacy zawal, zawroty glowy, omdlenia. najlepiej , jak pisalam wczesniej , cwiczyc ddychanie-tego nas uczono podczas spotkan i to dziala.

To jaką forme leczenia się wybierze zależy od wielu czynników. Po pierwsze intensywność dolegliwości, są takie natężenia lęków czy depresji, gdzie człowiek niemal całkowicie jest wykluczony z życia. Niestety większość z nas nie ma takiego luksusu że może nie pracować, wtedy farmakologia powinna być włączona. Nie jest tak, że na lekach wszystko jest bajecznie, bo zwykle musimy pogodzić się z ubocznymi skutkami (ja np. senność, bóle głowy, zwolniony metabolizm), ale mogę pracować i żyć.

No cóż, dołączam do dyskusji, wczoraj i dzisiaj miałam atak paniki. Doraźnie pomaga głębokie oddychanie. Co najgorsze dołączyły mi się mdłości, czego wcześniej nie było, no i lęk, że zaraz zwymiotuję ( np. w autobusie ). Przez prawie rok udało mi się jakoś pozbierać i nie brać leków. Niestety wróciło, może lęki są mniejsze, może lepiej sobie z nimi radzę, ale żyć jest znowu bardzo trudno

jak dziewczyny minął dzien

witajcie ja dzisiaj masakra

endriu, lubię czytać twoje wpisy, dodajesz mi sił i optymizmu. Ja jestem na siebie przede wszystkim zła, że nie potrafię sobie poradzić ze sobą, ze swoimi emocjami. Tłumaczę sobie to cały czas i nadal jest ciężko. A już miałam nadzieję, że zobaczę wreszcie ten świat, tak jak piszesz.I prawie mi się udało, niestety dodatkowe emocje, te złe i nawet te dobre "pomogły" mi znowu wylądować w czarnej d...Biorę leki od 10 dni,ale ciągle jest źle, do tego skutki uboczne. Dzisiaj mam jakieś bóle brzucha, zero apetytu od kilku dni, wciskam w siebie na siłę, żeby nie paść z głodu. To te cholerne lęki nasilają nawet niewielkie dolegliwości.Prawie nie mogę ruszyć się z domu, ech, nie będę was dołować.

Pomaga terapia behawioralna, taką też polecała mi kardiolog zamiast tabletek na przeskakiwanie serca(nie moge brać tabletek żadnych co też przeraża czasem), czasem mam wrażenie tąpnięcia które mnie wciska w fotel (niedomyka mi się lekko zastawka mitralna, podobno 20% ludzi to ma, mi powiedziano że wada wrodzona, która wyszła po 26 latach w wyniku coraz większych stresów, a może z samych stresów to wychodzi skoro 20% ludzi to ma).

Polecam gorąco wyszukać w przeglądarce szaffer  - historia pewnej nerwicy, opisana tak zabawnie, że podnosi na duchu, a jednocześnie rysunki z książek, itd. jeśli ktoś potrzebuje zrozumieć mechanizm to jest właśnie to. Przyczyna u każdego jest inna. Gdy czułam sie sama z tym, czytałam to do skutku, aż sie w końcu uśmiechnęłam.
Mi pomaga jeszcze zamknięcie oczu (wtedy wyobraźnia lepiej działa, a może aż za dobrze ) i wyobrażenie sobie, dziecka które jest kołysane. Takie zaopiekowanie się dzieckiem, które jest w Tobie, które płacze i wpada w panikę. Zaopiekowanie się sobą. Jeżeli już coś warto sobie wmawiać, to to akurat pomaga. Można objąć się rękami, ścisnąć, poczuć, uszczypnąć. No może walenie głową w mur to już nie
Napicie się zimnej wody, potrzymanie pod językiem pomaga, otwarcie okna, zimny powiew wiatru/wiatrak, lodówka?:)
Idzie jesień, dobrze jest iść zmarznąć(albo wystawić nogi przez okno:P), wsadzić nogi do miski z ciepłą wodą, czując że rozchodzi się ciepło i ciarki przechodzą, że robi się coś dla siebie. Tak trudno jest nauczyć się siebie, radzenia sobie ze swoimi emocjami. Jest świetna książka "Zabójcze emocje" pisana przez lekarza bodajże, też polecam, bardzo wartościowa, stawia na nogi.

Lęk u mnie pojawiał się z bezradności, poczucia przystawienia do ściany, jakim bywał brak diagnozy, silne bóle, omdlewania. Uczucie paniki, chęć wyskoczenia z własnej skóry - 10 lat zajęło mi pozbycie się paniki po traumie. Tak mnie bolał brzuch, że bałam się wychodzić z domu, w obawie że nie zdążę do wc. Strach napędzał ból i tak aż osiągnęłam taki poziom strachu, paniki, że zasypiałam z braku sił po godzinach trzęsienia się i umierania ze strachu.

Andziula, mój ojciec wydaje sie być taki jak twój mąż. Jestem Twoją imienniczką - zbieg okoliczności. Gdy miałam atak paniki, a miałam pokój razem z siostrą, to ojciec kazał wyłączać światło, siostra jęczała też. Jedyną osobą, która trochę w swoim życiu przeżyła była moja mama, która znowu przeżywała tak, że bałam się jej powiedzieć, żeby 2 osoby nie cierpiały. Kiedy robiła się noc, automatycznie zaczynałam się trząść, jak pies Pawłowa, gdy pojawiał się czynnik który był gdy czułam sie źle, sam powodował to że czułam się źle. Pewnie dlatego ludzie zmieniają otoczenie. Ja się non stop przeprowadzam, pomogło mi zostawienie domu rodzinnego, rodziców którzy wiecznie się kłócą, zrzędzą. Na zewnątrz będąc idealną rodziną, nie patologiczną. Ale i z takiej rodziny można wyjść bez poczucia ciepła, w której nie słyszało się słow przepraszam, kocham.

Po tamtej traumie 2 raz się załamałam po 3 latach worek się wysypał jak w kółko myślałam, co mam zrobić, kim być, co zdawać na maturze, jak źle wybiorę to zmarnuję czas, a przecież nie chciałabym zawieść nikogo. W obliczu tego dostałam takiego doła, że to musiała być depresja, ktoś mówił "będzie dobrze" - tylko mnie to denerwowało. Mama poszła ze mną do psychologa, i wyszłam od niego z przekonaniem, że muszę sobie sama poradzić. Mianowicie starsza pani na wstępie zaczęła człowiekowi w głębokim smutku opowiadać o swojej mamie do której ma pretensje, że nie walczyła w obozie zagłady w czasie II wojny. Może to miała być terapia szokowa, nie wiem, ale 2 chorych sobie raczej nie pomoże. Osobie z problemami raczej słuchanie o problemach innych nie pomaga, no chyba że słuchanie jak sobie z tymi problemami radzi.. tak czy inaczej..
zaczęłam brać na siebie to że muszę się podnieść, nie miałam wyjścia, trzymałam nóż w ręce i odpowiedziałam sobie na pytanie, nie potrafiłabym zabrać sobie życia, pomimo że nie chciało mi się żyć, nie miałam sensu,  wiedziałam że mogę zrobić chociaż spożytkować swoje życie dla tych którym chce się żyć a nie mogą, iść jako wolontariusz do hospicjum. Przez tydzień jakieś tabletki brałam, ale wątpie żeby pomogły cokolwiek, w moim ciele był taki koktajl oszałamiający, że nawet nie potrafiłabym tego rozróżnić czy pomogły czy nie. Problem był czasowy, bo przecież kiedyś studia by sie wybrało, a jednak trzeba było zrobić coś doraźnie, żeby dotrwać do matury i ją zdać dobrze i dostać się na dobre studia, bo przecież kasy na zaoczne nie było. Może jakbym była dzieckiem bogatych rodziców to tego problemu by nie było, ale dobrze, wiele się nauczyłam dzięki temu.
Czasem trzeba spaść na sam dół, żeby się odbić. To co nam się wydaje nie do przeskoczenia, jeszcze czasem nie jest dnem.
Wtedy okazało się, ilu mam prawdziwych przyjaciół, bo rodzina już nie znosiła jęczenia, co 5 minut praktycznie, jak to mi jest źle, nie chciało mi sie jeść, nie chciało mi sie wstawać z łóżka. Napatoczyła się szkolna pani pedagog, do której poszłam, która okazała się strzałem w 10. Ona uwierzyła we mnie - tego mi było trzeba. Sama w siebie nie wierzyłam. Dała mi wędkę. Zwalniała z lekcji, siedziała ze mną przygotowując do sprawdzianów żebym nadrobiła zaległości, jakoś naprowadziła, zrobiła test predyspozycji i okazało się że mam nieprzeciętne zdolności, poleciła kierunek po którym będzie praca - uspokoiła mnie tym. I co najważniejsze, cieszyła się na mój widok, przytulała i mówiła że będzie dobrze, ale nie tak żeby mnie ugłaskać. Zawarłyśmy umowę, że będę ciężko pracować, a ona gwarantuje że uda mi się.

Czasem potrzeba niewiele, właściwych słów, podejścia, dlatego czasem rodzina nie pomoże lepiej niż obcy. 

Rozgadałam się, o depresji, z której wyszłam o własnych siłach, ale z pomocą. Pomijając tydzień brania leków. Powtarzałam sobie, że jestem zarąbista, za każdym razem gdy bolał mnie brzuch a nie wzięłam tabletki, a przeszło mi po kilku dniach dopiero! to byłam z siebie dumna jakbym wygrała na loterii. Miałam niezbity dowód na to że czegoś dokonałam, patrząc na ludzi wokół którzy biorą przeciwbólowe jak cukierki. Poszłam nawet na studia informatyczne, studiowałam dziennie 2 kierunki informatyczne żeby mieć stypendium, równocześnie udzielałam korepetycji z matematyki, odkładałam pieniążki, ale dalej nie było stałego źródła dochodów żeby się wyrwać na dobre z domu. Skończyłam studia, kolejny stres - znalezienie pracy. Znalezienie pracy w tych czasach to jest stres nie do opisania. Pracowałam w ciągu 2 lat na 5 stanowiskach w tym samym wiodącym banku, bo umowa na zlecenie, zastępstwo, za każdym razem stres jak się kończyła. Zawsze musiałam sobie poradzić.

No dobra, skoro taka mocna jestem, to co tu robię. Niedawno wpadałam w panikę z powodu serca. Nauczyłam radzić sobie ze sobą, brakowało mi ciepła, to wzięłam sobie nie raz na plecy kogoś kto wydawał się być panaceum na brak ciepła, reszta przecież nie była ważna. Od 6 lat jestem z kimś, zostawiał mnie bo był zaborczy, za każdym razem wpadałam w panikę, mój świat się walił, bo był postawiony na złym gruncie. Z czasem, zaczęło robić mi się duszno, w górach męczyłam się jak nigdy, zwalałam na brak kondycji, siedzący tryb pracy. Wcześniej potrafiłam wytrzymać w saunie, być na spływie kajakowym, a teraz leże w łóżku i serce mi przyśpiesza jakbym biegła. Wszystko przez stres - uwalniają się hormony stresu które szkodzą sercu. Trzeba dużo wody pić żeby się w tym nie ukisić. Jak napisałam, nie mogę wziąć tabletek, bo obniżają ciśnienie które mam niskie, pogorszyły by sprawę. Jestem zdiagnozowana, ale jedyne co mogę zrobić jak wypiję za mało wody, mam niskie ciśnienie, krew jest gęsta, serce się męczy, mniej pompuje, robię się niedotleniona i mam stany omdleniowe. Zemdlałam w swoim życiu 2 razy z wyczerpania, wiem jak to jest i kiedy się zbliża. Gdy się denerwuję to serce przyspiesza, jedyne co mogę zrobić zeby nie omdleć to się uspokoić. Nie pójdę przecież do sąsiadów i nie powiem, żeby mnie potrzymali za rękę. Panikuję tylko wtedy gdy czuję jak odpływa mi siła z nóg, czuję ucisk w głowie, brak tlenu, ciśnienie mam ponizej 90/60 i puls 100. Co wtedy robię? Piję wodę, jem chleb z solą, zimna woda pod język, napinam wszystkie mięśnie i puszczam, siedzę z głową między kolanami - jak to nie pomaga to wtedy mam napad paniki, czuję jakbym była nie w swoim ciele, zimne ręce. Gdy mam gorączkę i jestem sama też jest ciężko, z psem trzeba wyjść a ja wtedy mam problem wejść po schodach. A kardiolog na to, że mam lekką niedomykalność, przepisał mi juz nawet pół tabletki żeby nie obniżać ciśnienia, to się okazało, że zawiera coś co mnie uczula i nie ma zamienników. Hydroxyzyna w syropie, kilka razy spróbowałam, otępiła mnie, jeszcze gorzej sie poczulam fizycznie, chciało mi się tylko spać i spać. Osobie która ma stany omdleniowe nie wolno zasypiać. Lekarze nie biorą pod uwagę wszystkiego, są jak maszynki wypisujące receptę. Sami musimy sobie dogodzić..

Witajcie,
Zbytdelikatna, dziekuje ze ci sie moje posty podobaja. Jak mi lepiej to staram sie tym poprostu z wami dzielic do czego i was zachecam :-)
I tak jak pisze andziula, doluj nas, po to tu wszyscy jestesmy, zeby wysluchac, wesprzec i cos moze doradzic.
Andziula, coraz bardziej mi sie podoba twoje podejscie. Walcz, wykorzystaj swoja zlosc by cos zmienic. Przekuj ja w cos dobrego dla siebie

Ja dzisiaj troche gorzej, troche... gdyby mi zostal jakis urlop na zadanie to bym go dzisiaj wzial. Takiego dola rano zlapalem. Nie wiem do konca czego sie dzisiaj rano wystraszylem. Wstalem i poczulem bol z tylu glowy. Serce mi przyspieszylo i sie zaczelo. Dobrze ze jakos sobie poradzilem z nadchodzacym atakiem paniki i nie doszlo do niego ale bylo blisko. Nk i caly dzien bylo mi gorzej, nerwica sie odezwala. Teraz jest lepiej, serduszko sie uspokoilo ale drzenie zostalo. Jakies tiki, kilka przeskokow serca, zawroty glowy, mrowienia - normalka.
A teraz leci top model wiec juz koncze
Trzymajcie sie!

Witam, miałam wczoraj tak potworny atak, że dzwoniłam do swojego lek. co robić. Na razie ratuję się hydroksyzyną, a dzisiaj wpadłam na dobry pomysł Wiecie, że w ataku paniki organizm "nastawia" się na ucieczkę lub walkę? Otóż zaczęłam walczyć, skakać i walić pięściami z całych sił w poduszkę Może to śmieszne, ale po chwili puściło i jest całkiem ok. Może właśnie zacznijmy odpowiadać w ten sposób na te ataki, intensywny bieg, skakanie, walenie w coś ( nie w kogoś ) pięściami. Wiem, że jak dopadnie, to ciężko nawet się ruszyć, ale na siłę próbujmy.

Endriu dzięki i spróbuj tego sposobu, zachęcam Dobrze by było kupić jakiś worek treningowy i powalczyć, jak przyjdzie lęk Myślę o tym poważnie.Robię też wszystko w tych niemiłych chwilach, żeby zająć myśli czymkolwiek innym niż tym, co się ze mną dzieje. Dzisiaj już wyszłam z domu i małymi krokami mam zamiar wrócić do życia.

grinta, brałam, niestety bardzo źle się czułam po paro i lek. kazał odstawić. Ja się męczę z depresją już dobre kilka lat, co da się zaleczyć, to znowu wraca. Byłam nawet w szpitalu, nie powiem żeby mi to bardzo pomogło, nie czułam się tam bezpiecznie Teraz biorę fluoksetynę, właściwie jedyny lek, który stawia mnie na nogi i poleciałam do lek. jak tylko poczułam, że coś zaczyna się dziać znowu. Fluoksetyna jest ciężkim lekiem, zanim się organizm przyzwyczai mogą być różne jazdy, ale jak już zadziała - można normalnie funkcjonować. I teraz zagadka - lęki albo były skutkiem ubocznym, albo nieco za późno zaczęłam brać i fluo jeszcze nie działa, a mnie zmasakrowała depra. Do tego nie mogę trafić na sensowną psycholożkę, niestety jestem zmuszona na nfz, a tym chyba się nie chce wysilać.

Dzięki, ja też mam namiar na dobrego psychologa, ale też prywatnego Prawie przez rok nie brałam żadnych leków i czułam się naprawdę dobrze, ale się skończyło, trochę za dużo emocji ostatnio. Fluo dobrze na mnie działa, zero ataków paniki, no ale biorę dopiero niecałe dwa tygodnie. Dzisiaj na szczęście jest już dobrze

witajcie ja jakos nie radzę sobie teraz z atakami paniki było lepiej teraz jest żle poprostu mnie wykancza  to wszystko pozdrawiam

Andziula ja wciąż nie bardzo mogę się ruszyć za daleko od domu, ale czuję, że leki zaczynają powoli działać. Za tydzień rozpoczynam psychoterapię, choć też mam pecha do psychoterapeutów. Jedna nawet stwierdziła, że nie ma u mnie nic do roboty, bo świetnie radzę sobie sama, szok. Ten jest na nfz, poddaje się tej superwizji i opinie o nim w necie są dobre. Zobaczymy. A pogoda - no tak, ciemno, zimno. Są ponoć jakieś lampy antydepresyjne, może trzeba się rozejrzeć za czymś takim. Moim zdaniem to przede wszystkim zajmij się swoim leczeniem, taki stan nie sprzyja do podejmowania życiowych decyzji. W miastach, gdzie jest szpital psychiatryczny są organizowane psychoterapie grupowe otwarte, tzn. dojeżdżasz codziennie i bierzesz udział w różnych zajęciach, plastycznych, gastronomicznych itp. wyjścia do kina, ćwiczenia i muzyka relaksacyjna, rozmowy z psychoterapeutą. Dowiedz się, może coś takiego postawiłoby cię na nogi. Pozdrawiam.