Karma? - Netkobiety.pl

Nie cieszę,się że straciłaś dziecko. To przykre. I nie wiem co jeszcze więcej napisać bo i tak w tej chwili nic nie pomoże.

Ale na pytanie odpowiadam : Tak

Współczuję Ci bardzo. Przykro mi

Anastacja bardzo ci współczuję
I daj sobie spokój już z tą karmą.Co ci daje rozmyślanie o tym co cię połączyło z twoim facetem? Zamknij już ten rozdział.Inaczej wpadniesz w depresję, a to nikomu do szczęścia nie jest potrzebne.Będzie jeszcze dobrze,zobaczysz.

Anastacja, przykro mi oczywiście tak po ludzku, bo nikomu źle nie życzę.
Co do karmy to pisałam o tym wielokrotnie - to nie zawsze działa w ten sposób, choć oczywiście może..nie zawsze w skali 1 do 1.

Mogłaś stracić dziecko przez stres itp., czyli w wyniku tzw. autoagresji. Nie wiem, który to był miesiąc, domyślam się, że jest Ci ciężko, ale mimo wszystko dasz sobie radę. Czy Twój partner Cię teraz wspiera? Oto jest pytanie..

Miesiąc 3-ci, on wciąż jest przy mnie choć dużo go nie ma (taka praca), dziś tez go nie ma... dlatego siedzę i płaczę...  Zadzwoniłam do niego , wraca, ale pewnie będzie ok 22.

Tak bet, ja tez jestem wierząca, byłam w scholi, chodziłam na pielgrzymki.. zawsze wydawało mi się że mam swoje wartości, zasady... straciłam je przy nim, miłość mnie zaślepiła, może tez wcześniejszy dramat (mój narzeczony zginął w tragicznym wypadku), także jestem trochę pokiereszowana.. a teraz ta wiadomość.. za dużo jak dla mnie

Bardzo mi przykro Anastacjoo. To nie karma, sprawiedliwość boża ani pech. W pierwszym trymestrze ciąże tracone są najczęściej, tak po prostu się stało. Bardzo Cię proszę nie zadręczaj się już takimi pytaniami. Czasami  tak się dzieje nie mamy na to wpływu ani my sami ani nikt inny. Przeżyjcie tę stratę, tą żałobę razem...

NIE, NIE i jeszcze raz NIE. Masz mega doła więc szukasz winnych... Lekarz na pewno Ci nie powiedział, że to wina karmy.

Kochanka mojego męża była w ciąży i tą ciążę straciła.Ale nie wiem jakim trzeba by być człowiekiem żeby czegoś takiego komuś życzyć.
Do głowy mi nigdy nie przyszła żadna karma wobec kochanek mojego męża, ani nigdy im nic złego nie życzyłam.Daj spokój, najlepiej połóż się spać choć na trochę,sen daje wyciszenie.Teraz potrzeba czasu,przy następnej ciąży po prostu musisz o siebie bardziej dbać,może nawet położyć się do szpitala, jeśli lekarz uzna to za konieczne.
Jeszcze będzie dobrze.

Może masz rację, ale nie traktowałam to w kategorii wygranej.. ja swoją 1 największa miłość straciłam, potem byli inni, którzy jednak nie wzbudzili we mnie żadnych emocji..  w końcu ten żonaty.. Tak zakochałam się.. może dlatego pisałam tak że się zachłysnęłam... jednak naprawdę dużo mnie ten związek psychicznie kosztował, ze aż znalazłam się na forum..

Tak miało być - taka "cena" za uczucie, które rozwinęło się trochę wbrew 'zasadom'. Przyjmij to i zaakceptuj. Wiem, że to brzmi zimno, ale coś zyskałaś, coś innego straciłaś - taki Wszechświat wystawił rachunek. Nie wszystko musisz odrazu w 100% rozumieć, ale nic nie dzieje się w życiu przypadkiem.
Nie patrz na to w kategoriach winy i kary, bo nie o to w tym chodzi.

Nie ma w tym Twojej winy. Cierpisz, bo Twoje myślenie i w to, co wierzysz w tej chwili jest w opozycji z prawdą. Wszechświat, jak pisałam, nigdy nie ma celu w krzywdzeniu. On ma tylko jeden cel: Twój rozwój, a drogi jaka ku temu prowadzi nie da się zrozumieć odrazu, a na pewno nie będąc w kołowrocie emocji

Znam cenę straty dziecka. Zarówno tego, jeszcze nie narodzonego, jak i rozkosznego, gaworzącego niemowlęcia.
Nigdy tego nie zapomnę i nie chcę zapomnieć.
Bo cenię teraz każdą chwilę z dziećmi, które mi pozostały.
Chcę powiedzieć, Anastacjoo, że będziesz jeszcze miała dzieci, bo młoda jesteś.
I będziesz się nimi cieszyć.
A w karmę nie wierzę.

Anastacjo, pierwszym i podstawowym prawem każdego człowieka jest prawo dążenia do własnego szczęścia. To nie jest ani Twoja wina, ani kara, ani karma, ani też nie znaczy to, że nie jest pisane Ci zostać wkrótce szczęśliwą mamą. Nie myśl tak, nie myśl o sobie źle. Do trzeciego miesiąca się po prostu może okleić. Tak bywa. Znaczy, że nie było dane jemu/jej się urodzić. Natura jest mądra. Zaufaj i nie zadręczaj się. Jestem z Tobą myślami i naprawdę jest mi przykro. Trzymaj się.

Dzięki za te słowa...

Nie mogę spać...
M zachował się bardzo w porządku, trochę wczoraj razem popłakaliśmy (pierwszy raz widziałam w jego oczach łzy). W połowie nast tyg. wyjeżdżamy na urlop, może jakoś się do tego co zdarzyło zdystansuję...
Jakoś ten weekend muszę przetrwać...

Napewno cierpisz i usilujesz znalezc wytlumaczenie tego co sie stalo.

Sadze ze zamiast do karmy powinnas odwolac sie do medycyny i realiow "tworzenia" dzieci. Tylko 1 na 4 zaplodnionych embrionow urodzi sie jako dziecko. 3/4 z nich albo nie zaimplantuje sie lub tez organizm wiedzac ze nie sa w pelni zdrowe pozbedzie sie ich  we wczesnym stadium rozwoju. kobieta ktorej miesiaczka spoznila sie o tydzien nie zdaje sobie z reguly sprawy ze byla w ciazy i jej wlasny organizm usunal zarodek. Czasem zdaza sie to  po kilku czy nawet kilkunastu tygodniach ciazy. Dopiero po 12 tygodniach uwaza sie ze w wiekszosci przypadkow ciaza przerodzi sie w noworodka a nawet po tym czasie bywaja zaburzenia w rozwoju i wady plodu.
Powod do zmartwienia bedzie jak bedziesz miala 3 poronienia, to wtedy bedzie znaczylo ze moze masz nadmiar komorek NK  lub sa inne powody.
Powodem samoistnej "aborcji" zarodkow sa najczesciej zaburzenia chromosomalne.

Sadze ze kolejna ciaza przerodzi sie w zdrowego dzidziusia. Prosze odczekaj 3 miesiace zanim zaczniecie znowu planowac dziecko.
Glowa do gory, z jakiegos powodu musialas dac upust hamowanym dotychczas emocjom, dobrze ze placzesz, to pozwala usunac stres z organizmu. Z karma to nie jest tak prosto i tak od razu.....

Jak masz dobry zwiazek to to wydarzenie powinno Was zblizyc.

Anastacjaa czasem coś tłumaczę jako karmę - ale na pewno nie byłoby to w takim przypadku..
Bardzo Ci współczuje, ale czasem tak po prostu się dzieje...biologia...

Odczekaj, daj sobie czas, poukładaj sobie to i za jakiś czas będzie dobrze. Zobaczysz.
Powodzenia !

Hej..
Bardzo mi przykro z powodu straty ciąży
Jak możesz w ogole mysleć, ze ktoś mogłby Ci takie okropne rzeczy życzyć?? Skoro Ty wiesz jak było naprawdę z jego malżeństwem, że to nie Ty jesteś powodem jego rozbicia to dlaczego cały czas wracasz do tego? Dlaczego to poronienie tłumaczysz karmą skoro TY WIESZ JAK BYŁO? Karma za romans z żonatym? czy z powodu związku/małżeństwa z rozwodnikiem ? Karma za to, że nie zyjecie po bożemu? Za bardzo roztrząsasz przeszłość i nawet tu na forum zauważyłam, ze "kręcisz" sie w tematach kochanek, zdrad.. Po co?

Anastacja tak mi przykro ze to cie spotkalo. Nie mysl absolutnie ze to jakas karma. Na tej zasadzie rodzice chorych dzieci musieliby wyrzucac sobie ze to co spotkalo ich dziecko jest wynikiem jakichs ich bledow czy grzechow przeszlosci a przeciez wiadomo ze tak nie jest.
Staraj sie byc szczesliwa, z tym co masz. Wyobrazam sobie jak jest ci trudno. Zostalas z ta swiadomoscia ze "przez ciebie" rozpadlo sie ich malzenstwo. Ale tak nie jest, ono i tak istnialo tylko na papierze. Malzenstwo mojego bylego kochanka tez chyba wisi na wlosku. I to pomimo ze zamknelam ten temat definitywnie jak wiesz. To co prawda potwierdza tylko ze on nie byl z nia szczesliwy ale i tak mam wyrzuty ze to przez mnie. Szkoda mi go bardzo bo naprawde kochalam go szczerze.

Kroteczka, ale ja wcale nie czuję, że rozbiłam jego małżeństwo, bo wiem jak ono wyglądało. Przyglądałam się z boku przez ponad 2 lata. On był z żoną po prostu nieszczęśliwy. Jeszcze przed poznaniem mnie doszedł do wniosku, że chce swoje życie zmienić. Zaczął od powrotu w wir pracy, wracał do domu tylko ze względu na dziecko…
Nie wiem czemu mam czuć się winna tak naprawdę - bo się zakochałam a on we mnie? Właściwie oboje doszliśmy do wniosku, kiedy już ze sobą szczerze o naszych uczuciach zaczęliśmy rozmawiać, że tak naprawdę od pierwszego spotkania w każdym z nas coś drgnęło a potem mniej lub bardziej świadomie dążyliśmy do poznania siebie, kontaktu. Nie zgodzę się z tym że to był cel w sensie zdobycia i rozbicia małżeństwa. Przecież po 2 czy 3 spotkaniach mogło się okazać że to nie to. Mogliśmy się też ze sobą przespać już na pierwszej imprezie a nie czekać z tym 2 lata, kiedy oboje będziemy pewni siebie, że to nie przypadek.
Chciałam go poznać lepiej na neutralnym koleżeńskim gruncie, zweryfikować to co do niego czuję, myślę że on podobnie. Gdyby nie był żonaty na pewno bym się tyle nie wzbraniała i nie była tak ostrożna.  Dlatego nie znoszę tej niesprawiedliwości w ocenie „kochanek”, wrzucanie ich do jednego worka.
Podziwiam Cię, że wytrwałaś w swoim postanowieniu, że odcięłaś się od niego i wybrałaś małżeństwo. Tak jednak bywa, że osoba która podejmuje pierwsza tą decyzję zakończenia romansu ma przewagę tak naprawdę. Dla tej drugiej to szok. Szkoda by było gdyby w tej sytuacji, kiedy jesteś przekonana, że nie chcesz z nim być, jego małżeństwo się rozpadło. Jednak nie możesz siebie o to winić. To była (też) jego decyzja, on o Ciebie zabiegał, on się starał. Gdyby mu zależało, gdyby był odpowiedzialny, rozegrałby to inaczej. Co do postawy jego żony – gdy czuła tylko ew zagrożenie wiadomo że była zazdrosna i zaborcza, ale jak się okazało, że już po fakcie i że Ty się wycofałaś, to hmm nie ma o kogo i z kim walczyć tak naprawdę. Bo on „wrócił” a Ty nie jesteś zainteresowana. A w dodatku mąż Ci wybaczył. Nie ma więc na kim wylewać żalu, jadu (jak tu co poniektóre). Pewnie dyby Wasz romans trwał to by się rozkręciła… a tak? Przyjąć niewiernego Misia bo jego ukochana a do tej pory jej rywalka go nie chce?
Eh, takie to wszystko skomplikowane… czasem myślę, że ludzie bez uczuć, nie zdolni do miłości, wyrachowani mają tysiąc razy w życiu lżej

Bo widzisz zbytdrlikatna, żona kroteczkowego kochanka go nie chce, ty pogoniłaś swojego zdradzacza, ja wygnałam seojego niewiernego a taka Anastacja jest zachwycona swoim kiszonym ogórem,
Nie wiem, czy zdążyłaś przecztać wątek Anastacji o jej romansie, zanim został usunięty, ale ten biedny misio taki był nieszczęśliwy, że swoją żonę zdradził wielokrotnie a Anastacja była jedną z wielu i kolejną. Na ale pewnie teraz już zdradzać nie będzie -tylko przy złej żonie musiał kisić ogóra u koleżanek z pracy

Tak u mnie bylo tak samo, ja tez musialam sie upewniec ze z jego strony to cos powaznego. I tez dlatego tyle trwalo zanim sie zdecydowalam pojsc krok dalej. On byl nieugiety w swoim dazeniu do celu. Przyznam ze mi to bardzo imponowalo, i dlatego nie wierze ze to bylo zwykle polowanie na kobiete. I teraz po jego zachowaniu widze ze to nie byla zabawa dla niego.
Nie wiem jak zachowuje sie jego zona czy odpuscila sobie go czy nadal walczy. Ja nie walczylabym o faceta ktory marzy i teskni do innej kobiety.

Dokładnie, inna rzecz którą zbytdelikatna jako ta zdradzona żona podkreśliła, że też mogłaby wejść w romans z żonatym, zajętym, ale się szanuje i na to nigdy nie pójdzie. Ok, ale sytuacja sytuacji nie równa. Sex możesz mieć w 5 min. wystarczy że się zalogujesz na portalu randkowym albo dasz do zrozumienia koledze, albo on tobie ot tak przelotnie że ma ochotę... Kwestia tego czy ktoś zechce się o ciebie starać, że nie poleci na łatwiznę... I to jest ta różnica i punkt sporu... Rozumiem, że kobietom zdradzonym łatwiej myśleć że ona go uwiodła, że on właściwie tylko się poddał jej "tańcom". Ok, ja to rozumiem, bo pewnie tez tak bywa, może i w większości przypadków zdrad. Jednak nie zawsze. Czasem naprawdę ten "mąż" staje na głowie by zdobyć " kochankę".

Wiele zdradzonych zon nie moze pojac ze "ich" maz moze tak bardzo starac sie o inna kobiete. "Moja zona"'dowiedziala sie o zdradzie , bo jak podejrzewam, przeczytala jego teskne smsy. Wie ze byl seks miedzy nami i ze juz od jakiegos czasu to skonczone. Ale nie sadze ze wie jak dlugo jej maz staral sie mnie uwiesc. Jak czesto slyszalam od niego uwagi nt tego jaka jestem idealna dla niego, w sensie fizycznym i psychicznym. Jak pytal mnie jakie podobaja mi sie rosliny w ogrodzie i czy powinien posadzic to czy tamto.
Ona nigdy mnie nie lubila bo wiedziala ze sie przyjaznimy i byla o to zawsze bardzo zazdrosna.
Nigdy nie wdalabym sie w ten romans gdyby chociaz raz zdarzylo mi sie podejrzewac go o to ze sie mna bawi.

Mysle tak jak ty, ze takie romanse to mniejszosc , wiekszosc przypadkow to przelotne skoki w bok. Romanse gdzie w gre wchodzi uczucie, zaangazowanie sa znacznie ciezszym przypadkiem dla wszystkich stron.

Ja mysle ze gdybym nie miala dzieci a tylko meza to odeszlabym od niego. Sprobowalabym tak jak ty z nim zyc. Ja mialam znacznie wiecej do stracenia.

No to ciekawe co na to, ta wiekszosc zon walczacych zaciekle? Co im powiesz?
Ja mysle ze rozpadaja sie te malzenstwa gdzie nie bylo prawdziwej milosci, gdzie mezowi zwyczajnie na zonie nie zalezy. A trwaja te gdzie zdradzajacy szczerze zaluje i chce trwac w malzenstwie dla wspolnego dobra, w takim wypadku znacznie latwiej tez jest wybaczyc.

Krotko nie zrozumialas mnie.
O to chodzi aby dziecku, które ma dwa domy zbudowac w tej sytuacji harmonię.
Jest nowa sytuacja, punkt zero .... i trzeba zapewnic normalność w tej własnie sytuacji.
Da się, ale to ciężka praca dwóch nowych związków. Ta 4 ludzi jest temu dziecku to winna.
Trochę brutalnie powiem. Wybacz Anastazja, bo to nie jest złosliwość.
Ale zamiast podskakiwac z radości, ze kazdy ma nowego, wymarzonego partnera ( piszę o 4 ludzi),
zastanawiac sie nad powiekszaniem rodziny ..... poswięcic troche czasu na ustabilizowanie sytuacji tej dziewczynki.
Dogadac się w kwestii czasu spędznego razem, opieki i róznych innych spraw. To juz się sypie, nawet Anastazja to widzi.
Naprawdę warto się tym zająć.
Nie chodzi o osobe do kochania. Chodzi o poczucie bezpieczeństwa, jasne reguły i stabilność.

Anastacja a napisz jak ci sie uklada z nim? Czujesz sie szczesliwa? Wierzysz ze to milosc na cale zycie?

Coś czuję że dziecko ci już jednak zaczęło przeszkadzać…czepiasz się że matka zaczyna szaleć i podrzucać wam dziecko…a przepraszam kto siedział z dzieckiem jak ty się „zabawiałaś” z jego tatusiem…twój ALVARO ma takie samo prawo do opieki nad dzieckiem jak matka…a ze on się tobą wyręcza to już twój problem że się tak dajesz urobić

Anastacjoo,
ale to troche naiwne myslenie, ze jest się przyjaciółką, starszą siostrą tej dziewczynki.
Jestes partnerką jej ojca i wiążą się z tym także pewne obowiązki. Uczestniczysz w wychowaniu tego dziecka.
Dlatego wazne jest ustalenie zasad, obowiązków między rodzicami i nowymi partnerami, dla własnej wygody i dla dobra dziewczynki.
Ponadto szybko zobaczysz, jaki styl wychowywania dziecka preferuje Twój partner.
Czy to swiadomy i zaangazowany w ukształtowanie dziecka człowiek, czy tez wolny ptak,ukochany dostarczyciel prezentów i przyjemności,
a całe zmudne wychowanie dziecka zwala na kobietę, teraz kobiety. Generalnie często spotykany typ mężczyzny

Nie wiem, może mam jakieś konserwatywne poglądy. Podchodzi się do tematu rozbicia rodziny z łatwością.
Wiele dzieci wychowuje się w rozbitych rodzinach i ma jeszcze gorszą sytuację. I co?!
To znaczy, że to ma stać się normą. Mamy dostosować, unowocześnić swoje myślenie, swoją moralność. Jak będzie coraz bardziej szerzyć się pedofilia to też zweryfikujemy swoje na nią poglądy?
Nie jest to dla mnie normą. Myślę, że dla tego dziecka, którego nikt się o zdanie nie pytał i nikt nie brał go pod uwagę ( a już na pewno nie ten "ojciec roku", który większość czasu był w domu nieobecny) nie jest to taka zwykła sytuacja.
Nie rozumiem tego. A gdyby to chodziło o twoje dziecko Anastacjoo to też pocieszałabyś się, że inne dzieci mają gorzej.
A skąd wiesz co dla takiego dziecka znaczy "gorzej".

Kobiety jak wy wchodzicie na trzeciego między małżonków to jest wasza sprawa. Każdy ma w końcu rozum i wolną wolę, ale skończcie wmawiać ludziom, że to jest właściwie normalne i ok.
Napisałaś Anastacjoo, że jego żona nie pracowała i do tego miała niańkę do dziecka a on na to wszystko pracował.
A kto miał na to pracować? Sąsiad?
Teraz robi z niej leniwą, wygodną kobietę. Założę się, że odradzał jej podjęcie pracy zawodowej ze względu na dziecko i fakt, że on przecież dobrze zarabia i nie ma potrzeby żeby ona za jakieś marne grosze zostawiała dziecko na cały dzień.
Kobieta siedziała całymi tygodniami sama z dzieckiem. On przecież "pracował'. Anastacjoo chciałabyś takiego życia i takiego męża?Wiecznie sama z dzieckiem. Mała chora - ty sama, nieprzespana noc - ty sama. Co z tego, że nie pracowała. Nie zostawi się takiego małego dziecka samego w domu, bo coś może się wydarzyć. Kobieta też potrzebuje pójść do lekarza, fryzjera a nie być uwiązaną do dziecka, stąd niańka.
Obecnie nadal nie zajmuje się dzieckiem. Zrezygnował z części obowiązków służbowych, żeby czas spędzić z tobą - czyli dalej jego przyjemności. Zresztą może zależy mu na płaceniu mniejszych alimentów.

Widzisz chyba każda chciałaby tego faceta ale najlepiej bez jego przychówku. Dotychczas to nie był twój problem. Sytuacja się zmieniła.
Najlepiej faktycznie wyszedł na tym on. Dzieckiem się chyba tylko zasłaniał.
No i jeszcze to robienie z siebie takiego szlachetnego. Bardzo ciekawe, że prawie zawsze ci faceci przedstawiają siebie w takim świetle a kobiety które wzięli sobie za żony i chyba zwyczajnie zaniedbywali to jakieś takie, które z nimi były tylko z wygody.
Anastacjoo popatrz może trochę szerzej na to co się wokół ciebie dzieje. Może zdyscyplinuj trochę jego, żeby jednak poświęcał córce jak najwięcej czasu i był dla niej jak najlepszym ojcem. Najprościej mieć pretensje do żony. A to nie jej wina, że on przerzucił na ciebie to co do niego należy. Nie licz też, że jego ona będzie cię lubiła. Nie zapraszała cię do waszego życia, ty weszłaś w jej życie i w życie dziecka.

Zgadzam się z bet!!!
Moim zdaniem, teraz możesz mieć bardziej realny obraz tego jak to mogło wyglądać u nich w domu...
zobacz co się dzieje!! Ty teraz też zostajesz z dzieckiem w domu sama!!! I to nie z Twoim ale jego!!! On nie ma żadnych skrupułów!! No sorry.. ale to generalnie jest jego odpowiedzialność!!! Myślisz, że u nich w domu to wyglądało inaczej?? No nie... a wręcz pewnie jeszcze gorzej bo tam to już mógł być " w 100% sobą". Przykre to jest bardzo, że teraz ta mała zostaje takim workiem ziemniaków przerzucanych z kąta w kąt!!!! Bo i dlaczego by to nie ojciec miał nad nią opiekę a mama została "weekendową mamusią"  jeżeli matka "nie daje rady".
Nie powinnam się wymądrzać, ale ja sama też byłam kochanką. I jak to się wszystko działo to inni mi powtarzali, czy ja myślę, że on będzie mnie inaczej traktował niż własną żonę? Kłamał, zdradzał, cokolwiek by to miało nie być jak podejście do obowiązków domowych.. itp... No nie, bo dlaczego by nie skoro on tak robił komuś innemu to czemu by ze mną miało być inaczej? I to co się u Was dzieje to jest moim zdaniem teraz, w pewnym sensie klasyk gatunku. Nie jestem przekonana czy on przerobił to dlaczego rozpadło się jego małżeństwo. Wolał ucieczkę w Ciebie niż stawić temu czoła. No bo jak miał się zająć małżeństwem jak jego ciągle w domu nie było? Z tego co piszesz to teraz go też często nie ma! Te same problemy zaczynają u Was wychodzić, jak te przysłowiowe trupy z szafy.. Tak jak napisała bet, jak się miała czuć jego żona jak została zostawiona sama sobie w domu z dzieckiem? Wielu Panów, uważa, ze skoro ja pracuję, to dzieci to już generalnie "sprawa" żony.. To jest już równia pochyła w dół...
Trochę dziwnie z boku to wygląda. "Mała" to jest generalnie jego obowiązek! A jemu to na rękę, żeby ona "siedziała" u matki. Ma "problem" z głowy.. Nawet telefonów mu się nie chce od Ex odbierać, przecież wie po co dzwoni...  Myślisz , że z Waszymi dziećmi będzie inaczej..Yyyyy??