Gdzie spotkać wolnego mężczyznę? - Netkobiety.pl

Naucz się kompromisu

Ja pierdyle trzymajcie mnie! kużwa wysłałam Wrocław między innymi! gdzie napisałam że olewamy!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!gdzie?!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Mogę do Katowic jechać, albo do B-B...

to Księżniczki decydować się Powiedzieć, która skąd i ja Wam idelanie podróż bez przesiadki zaplanuje - nie nie w taksówce

Po pierwsze skąd te pretensje i o co niby? Czy to było do Ciebie i z jakimś wyrzutem? Normalnie się zapytałem bo jak ja dobrze widzę i pamiętam rozmowy to większość jak nie wszyscy chętni są gdzieś z okolić środka kraju ale zapytać dla pewności można przecież...

I jak tam ma to wyglądać to niech inni wybiorą albo rzucą jakieś mieściny to dam znać co i jak, ja już wymyślać nie będę skoro tak to ma wyglądać.

Dobra - koniec rozmów na ten temat - do piątku wypełnijcie ankietę i wtedy pogadamy.

Rockfor, co Ty z tym sezonem? Przecież my tu o majówce gadamy

Jakie pretensje? I tak to było do mnie, bo ja pisałam o Wrocławiu. i to jest odpowiedź na ten ton: Czyli co? Rozumiem że skoro on ( ona? ) jak już rzuciła tylko Wro to my się zajmujemy sobą i olewamy to?

Poza tym jest ankieta, więc już spokój....

Rockfor ma swój własny sezon i "w konserwy, nie "na", to tak na przyszłość

No to było pytanie i nie miało ono jakiegoś specjalnego tonu ...

Ankiety nie wypełniam, kto miał wiedzieć ten wie gdzie mieszkam i ile trzeba żeby tam dojechać. Sobie wybierzcie.

Metyl, no proszę Cię! Tak to w życiu tego nie rozwiążemy. Wypełnij ankietę, a nie później będę kolejne osoby wklepywać w tabelki. To ma być proste zestawienie - kto chce dokąd, nie utrudniajmy sobie tego, no

Ja na Twoim miejscu bym się nie narażała na takie niebezpieczeństwo

Metyl weź wyluzuj, wypełnij tą ankietę i zobaczymy w piętek komu gdzie pasuje i tyle.

Ja to was czasami nie rozumiem dziewczyny ... Zrobić zrobiłem, ciekaw tylko jestem co to wyjdzie...

To już kto ma jakie skojarzenia, ale to nie mój rozum, aby w to ingerować, nic nie poradzę

Na dobranoc ...

I ona ...

....

No to ja tylko wtrącę, ze Wrocław najbardziej optymalna opcja dla mnie. Ale może być Warszawa, a może być Poznań nawet Tyle. Jak chciecie na Śląsk to ja Was zapraszam bardzo serdecznie, ale to wtedy jura krakowsko-częstochowska czy coś. o, Kraków też może być

O, zszokowana przeczytałam kilka stron. PRZECZYTAŁAM, a nie zeskanowałam na szybko Miła odmiana, że faktycznie o czymś rozmawialiście!

Do ankiety się dopisałam, biorąc pod uwagę, że jest sporo osób z południa, nie wpisałam Gdańska

Teraz bez cytowania, ale odniosę się do niektórych tematów.
W kwestii związków na odległość jestem niereformowalna, znam siebie na tyle, że w moim przypadku to by egzaminu nie zdało. Jestem przytulas i potrzebuję w miarę częstych spotkań, nie ma co ściemniać. Pisanie/telefony mi tego nie zastąpią. Trochę ogranicza mnie moje miasto, bo nie jest największe, ale trudno. Oczywiście, nie wiem co bym zrobiła, gdyby na jakimś wyjeździe trafiła mnie strzała amora, a delikwent byłby powiedzmy z Krakowa. Choć obawiam się, że po etapie euforii, motylków i hurra optymizmu mogłoby się to z hukiem skończyć. Dla mnie to jakaś atrapa związku. Bo jeszcze jak jestem w stanie zrozumieć związek w obrębie jednego województwa (aczkolwiek żegnajcie spontaniczne wypady na drinka, do kina wieczorem, noc w tygodniu razem i pójście rano do pracy z podkrążonymi oczami ), tak odległości duże są dla mnie równoznaczne z jakąś atrapą związku. Hm, czyli Ujawniony miał rację - szukam niemożliwego

Warszawa. Nie mam z nią żadnych złych doświadczeń, w sumie może raz czy dwa prosiłam kogoś o pomoc i ją otrzymałam. Mieszkać bym tam nie chciała, jest za duża, nie za ładna, za droga, ale zdecydowanie zazdroszczę im dostępu do kultury.

Wczoraj mnie zapytano czy biorę pod uwagę wyjazd do innego miasta, za pracą. I wiecie co, doszłam do wniosku, że nie. W jednej dziedzinie mi się choć układa, mam tu wokół siebie ludzi, rodzinę, przyjaciół, znajomych. To jedno poletko chociaż u mnie działa bez zarzutu, mam na kogo liczyć, tu mam wsparcie, tu mam towarzyszy zabawy. I może faktycznie mogłabym znaleźć lepszą pracę gdzieś indziej, ale jednak jakim kosztem? Chyba nie jestem zbyt mobilna... A wy jak widzicie takie zaczynanie od zera w zupełnie nowym miejscu, gdzie nikogo nie znacie?

W sumie jest jeszcze jedna kwestia, która chciałam poruszyć, ale na razie uciekam

O, widzę, że temat związków na odległość co jakiś czas do nas wraca . I ja Wam powiem, że kiedyś odkryłam, że to jest po prostu wygodne, bo stanowi pewien stan pośredni. Niby ten partner jest, choć tak właściwie go nie ma. Trochę takie - ta sfera życia jest odklepana, mogę sobie ją wpisać w inne życiowe plany i obowiązki (w sensie spotkania), nie musimy się codziennie spotykać, ciągle ze sobą przebywać, a potrzebę fizycznej bliskości czy tam obecności realizujemy raz na jakiś czas. To jest naprawdę spory komfort psychiczny, bo nie trzeba się nikomu tłumaczyć z tego, dlaczego dzisiaj nie chcę czy nie mogę się spotkać, w ogóle z niczego nie trzeba się tłumaczyć. To trochę jak takie życie w bajce - mamy osobne światy, które raz na jakiś czas łączą się w jeden wspólny. A do tego tęsknota wzmaga tę bajkowość.

A tak swoją drogą - trochę w żartach tworzyliśmy tę listę zawodów zakazanych, ale czy nie ma to jakiegoś sensu? To, czym się zajmujemy kształtuje to, kim i jacy jesteśmy. Zobaczcie choćby po nas tu - jesteśmy przedstawicielami mnóstwa różnych zawodów i to w znaczący sposób wpływa na nasz styl życia, podejście do niego, sposoby radzenia sobie z różnymi sytuacjami, rodzaje spędzania czasu wolnego i najrozmaitsze potrzeby.
I co w sytuacji, gdyby nasz partner miał zawód, który wymaga mobilności? Co byście zrobili? Nie chodzi mi o to, że poznajecie się w jego czy jej fazie mobilności, ale poznajecie się, gdy pracuje lokalnie w Waszym mieście, może raz na jakiś czas wyjeżdża w krótką delegację, ale ta wizja dłuższej podróży jednak nad Wami wisi. Tak dla przykładu:
- żołnierz, który może być rzucany do różnych jednostek i np. trzeba będzie się przeprowadzić na drugi koniec kraju
- dziennikarz zajmujący się sprawami innego kraju - zawsze jest ryzyko, że stacja czy redakcja wyśle go na parę lat tam, żeby relacjonował z bliska
- dyplomata, który może z całym sztabem pojechać do polskiej ambasady gdzieś za granicę
- pracownik działu zagranicznego w jakiejś korporacji, któremu zawsze pracodawcy mogą powiedzieć, że dział jest przenoszony do kraju docelowego i albo jedzie, albo zmienia pracę

Związalibyście się z takim człowiekiem? No, bo powiedzmy, że taki pracownik korporacji czy dziennikarz może zawsze zmienić specjalizację i zająć się czymś innym w konkurencyjnej firmie. Ale jeśli akurat w tym się spełnia, to zmuszalibyście go do zmiany, pojechali z nim czy się rozstali? W przypadku dyplomaty, to nawet nie ma o czym dyskutować, bo taki wyjazd to często w ogóle ich zawodowy cel. No a żołnierz czasami nie ma wyjścia. I co wtedy?
Ogólnie chodzi mi tu o to, że to jednak coś innego niż związek na odległość, a jednak efekt może być ten sam - konieczność przeprowadzki i zmiany. Bo zakładam, że jest Wam dobrze razem, a partner jest i rodziną (niekoniecznie nawet w formalny sposób) i przyjacielem. Czy lepiej asekuracyjnie nie wiązać się z taką osobą?

Ja psychicznie jestem na takim etapie, że nie wiem. Po prostu nie wiem. Z jednej strony każde dłuższe rozstanie z moim miastem kończy się przeogromną tęsknotą - nie tylko za ludźmi, ale za samym miastem, za ulicami, budynkami, parkami i różnymi innymi miejscami. Gdzie indziej brakuje mi tego, co mam tu. Gdy jadę autobusem to za oknem widzę taką mapę wspomnień, kojarzę konkretne miejsca ze wspomnieniami z mojej przeszłości i z moją teraźniejszością. Ale czy rzeczywiście też z przyszłością?
Z drugiej strony ostatnio mam taką fantazję, żeby rzeczywiście wszystko rzucić i wyjechać gdzieś daleko, nawet na inny kontynent i zacząć wszystko od nowa - z dystansem do siebie, do wszystkich błędów z przeszłości, wszystkich nieprzemyślanych decyzji. Gdzie indziej i jako ktoś inny . No wiecie - zmienić imię i nazwisko i niczym Gustaw w Konrada w III części Dziadów przemienić się w kogoś zupełnie innego i tak jakby narodzić się na nowo

A mnie dzisiaj relaksuje i towarzyszy przy pracy East West Rockers

A ta piosenka nawet się wbija w nasz aktualny temat
"Tak bardzo chcę dotknąć Cię! Ja liczę każdą chwilę, ja liczę każdy dzień!
Tak bardzo chcę dotknąć Cię! Chociaż jesteś tak daleko, wiem że w końcu spotkamy się!
(...)
A Ty jesteś coraz bliżej, jesteś tuż o krok,
Choć rzeka jest głęboka, chociaż stromy jest stok"

Ojej Obietniczko... No aż mi się prawie łezka zakręciła w oku Ślicznie i życiowo to opisałaś, jak w powieści...

PS: Nawet bym się ustosunkował do tego wszystkiego ale tu na forum nie można mieć własnego zdania więc zamilknę

Tak, ale poznając kogoś poznajesz też jego zawód. Rozsądni ludzie, o których wczoraj była mowa, podejmą decyzję już wcześniej i nie będą brnęli w to dalej. Co mi po tym, że to jest fantastyczny człowiek skoro wiem, ze nie dam rady czekać nerwowo na niego w domu zastanawiać się czy wróci na własnych nogach czy w worku. Nie jestem osobą, która będzie oczekiwała, ze ktoś zmieni dla mnie swój styl życia albo pracę, tak samo nie chciałabym by ktoś oczekiwał tego ode mnie.
Podobnie z dziennikarzem czy innymi zawodami, które mogą wiązać się z jakimkolwiek niebezpieczeństwem. Rozmawiając na początku poznajesz jego upodobania. Jeśli mówi ci, ze kręci go tematyka wojenna, chciałby kiedyś pojechać tam gdzie się coś dzieje, to o tym się rozmawia. Pewnie bierze się to pod uwagę przy ewentualnych za i przeciw A wiesz, ryzyko jest w wielu zawodach, ale to są wypadki losowe. Natomiast jeśli chodzi o podróże, to ja chętnie podążę za tym kimś

Tak, tutaj jest zamordyzm, ale chyba obejmuje wybrane jednostki

No ale Ty chyba mówisz o tzw. zakochaniu od pierwszego wejrzenia. To nie zdarza się tak często i nie każdemu Jednak miłość przychodzi z czasem i jednak jest czas na myślenie bardziej rozsądne czy w ogóle się w coś pakować, czy nie, zwłaszcza, że np. różnice w stylu życia wychodzą błyskawicznie i trzeba to wziąć pod uwagę póki człowiekowi jeszcze totalnie nie obiło na punkcie drugiej osoby. Prawda jest tez taka, że w pewnym wieku zakochać się to tez już nie takie hop siup.

No ale szacun, że potrafisz się przynajmniej przyznać :PPPPP

Widzę Was na tym forum i siebie zresztą też przez pryzmat albo nie doświadczenia jak to jest dostać strzałą amora albo przez pryzmat przejść życiowych i lęku przed powtórką z historii... Dlatego wszyscy tu zebrani siedzimy na forum dla samotnych i nic z tym nie robimy... a co poniektórzy to nawet nie chcą nic z tym robić (prawda Asiu? ).

Nie mów za innych. Z tego co ja wiem, do kilka osób robi bardzo dużo, żeby tak nie było.

Obietnico, no ja nie będę mówiła o dziewczynach bo związek z kobietą mnie nie interesuje. Oczywiście to działa w obie strony, ale myślałam że tego nie trzeba tłumaczyć.

Oj tam, żarcik taki
Dobra, sezon popijania kawy energetykami uważam za otwarty, więc znikam pracować!

To najpierw muzycznie a potem podyskutujemy...

Co Niunia, podoba się?

Bla bla bla... Wyciągasz z rękawa jakieś extremum profanum chyba... Ja mówię o normalnych ludziach i normalnych relacjach. Poza tym wrzucanie na przykład wszystkich policjantów do jednego wora jest Twoim zdaniem dojrzałe tak? I nie wyłączam rozsądku ale napewno nie stanowi on sfery decyzyjnej... Za dużo widzę wokół siebie jak ludzie w małżeństwie, mieszkając pod wspólnym dachem przechodzą na co dzień obok siebie obojętnie... To po prostu nie dla mnie, jeśli ktoś chce tak żyć to niech żyje, napisałem jasno i wyraźnie, ze nie narzucam swojego punktu widzenia tylko nie potrafię tego zrozumieć jak można kierować się chłodną kalkulacją a nie uczuciami. Może ja psychiczny jestem, no nie wiem, nie badałem się dawno pod tym kątem...

Nie, nie rozumiem... a właściwie inaczej, rozumiem tylko nie potrafię zrozumieć Czyli generalizując, widocznie wykonywany zawód ma dla Ciebie większe znaczenie niż uczucia a świadomy wybór to już jest chłodna kalkulacja. Najwidoczniej różnimy się w ocenie tego, nie musisz się wściekać tylko dlatego, ze ktoś uważa inaczej Po prostu mam odmienne zdanie i jakoś na początku znajomości mało mnie obchodzi co ktoś robi zawodowo. Już bardziej co go pasjonuje, co lubi, zainteresowania, jaki ma sposób bycia, mowa ciała, światopogląd, gesty, wyraz oczu a spełnianie się bądź nie spełnianie zawodowo jakoś schodzi na dalszy plan. Równie dobrze mogę trafić na psychiczną panią adwokat jak i na inteligentną i elokwentną sprzedawczynię z kiosku Ruchu... Według Ciebie jeśli miałbym np przykre wspomnienia z jakąś urzędniczką to rozumiem, ze mam od razu skreślić wszystkie urzędniczki tak? Nawet jak się będę zakochiwał albo zakocham... Ach nie ale gafa, przecież zamieniając pierwsze słowa z jakąś uroczą kobietą muszę ją zapytać czy nie jest urzędniczką aby... Jeśli jest to uciec tak? Czy normalnie odejść i udawać głupa? Ok, nie wiem czy mi się uda ale spróbuję... Specjalnie dla Ciebie... Może wtedy zrozumiem...

PS: Uprzedzając ewentualne uszczypliwości, tak wiem, że nie muszę dla Ciebie nic robić

Nie wściekam się, do tego bardzo daleko. Dziwnie się czuję z tym, że ktoś, kto ma zamknięty umysł i nie potrafi czegoś zrozumieć głupio mnie ocenia i nie potrafi się do tego odnieść. Czy pani urzędniczka idzie strzelać do ludzi, albo wychodzi w ciemną aleję w grupę bandziorów, albo biega po Europie w poszukiwaniu pedofilów, albo czy zatrzymuje do kontroli samochód, w którym może siedzieć jakiś debil z bronią? Co ma piernik do wiatraka, człowieku?  Jeśli panią urzędniczkę będzie pasjonowało bieganie za bandziorami i udawanie bohaterki, to też ją skreślę. Czy Ty nadal nie rozumiesz, że ja nie skreślam policjantów tylko dlatego że są policjantami, tylko dlatego że boję się, że nie wróci do domu?! Ciężko to ogarnąć???

Podsumowując to Ty nie wiesz o czym ja do Ciebie piszę i nie rozumiesz ani słowa z tego co napisałam. W związku z tym dalsza nasza (moja i Twoja) dyskusja jest bezsensowna Przyznaję Ci rację, jesteś ideałem, nie szukasz niemożliwego, jako jedyny wiesz co to jest miłość, nikomu innemu nie było to dane.  A ja? no cóż, wieczna dziewica fizycznie, duchowo i intelektualnie Zapomniałam jeszcze dodać: emocjonalne zero

A ja myślałem, że Hiszpański to należy do grupy iberyjskiej, ależ cholera jak spotkam swoją byłą nauczycielkę geografii dam jej popalić - nie wkurzaj się na mnie

A heros, stad że bardzo lubię muzykę filmową Zresztą film też jest bd. dobry

To na Twoje życzenie coś w języku iberyjskim (też mam do tego sentyment):

W końcu do Was mogę normalnie dołączyć do dyskusji. Kurcze wymiana żarówek mijania w samochodzie zajęło mi ponad 2 godziny

Za chwilę dodam moją opinię o to o czym bez sensu kłócicie się

Ale najpierw:

To akurat leciało mi w radio jak wymieniałem żarówki, więc chciałem dokończyć

Nie wkurzam się ale sprawdziłam

" język należący do rodziny romańskiej języków indoeuropejskich"  http://pl.wikipedia.org/wiki/J%C4%99zyk_hiszpa%C5%84ski  Nauczycielkę zostaw w spokoju

Przepraszać nie musisz no chyba, ze bardzo chcesz

A Kawiarenki uwielbiam...taki słodki utwór

DO Heroes del Silencio mam sentyment i nie powiem z jakiego powodu

Ale Tomku Maciej...znaczy Niuniu...są Dziunie, białe kozaczki i inne cuda wianki i jesteście wy. Moje Niunie. I wam zdecydowanie daleko do Dziuń. Jesteście Niunie i tyle. I biorę wszystkie, Ciebie, Obietnicę i Asiuniunię. No chyba że jeszcze któraś awansuje na Niunię.