Religia w przedszkolu - Netkobiety.pl

No cóż,mam podobną sytuację.Mój mąż- katolik ma takie samo praw do dziecka co i ja więc nie mogę zabronić mu wychowywania w wierze katolickiej.Córka chodziła na religię w przedszkolu i myślę,że byłoby jej przykro gdyby stało się inaczej bo tylko na byłaby tą nie uczestniczącą w zajęciach z całej grupy.

Córka chodzi teraz do szkoły i tam też uczęszcza na religię.Dziś powiedziała mi,że katechetka poprosiła by rodzice przeczytali każdemu dziecku (nawet temu,które umie czytać) list boga do dziecka.Przeczytałam i troszkę się podłamałam,że w moim dziecku na dzień dobry wzbudzane jest poczucie winy,że nie modli się ( w liscie modlitwę zastąpiono "rozmową") kilka razy dziennie,nie opowiada bogu co dziś robiła.No litości! Nie wystarczy,że opowie o tym rodzicom?

Ja również na dzień dzisiejszy w boga nie wierzę, ale oczywiście wszystkie sakramenty przyjęłam w kościele katolickim. Mój mąż też był katolikiem, potem przystąpił do świadków jehowy, ale jak mnie poznał to go wyrzucili (bo zamieszkaliśmy razem bez ślubu) a i sam jakoś nie miał ochoty dłużej tam się udzielać. Jego syn (11 lat) nie był ochrzczony (bo wtedy należeli do świadków) i miałam obawy przed odrzuceniem przez dzieci w szkole, ale wiecie co? Dzieci mu zazdrościły, że nie musi chodzić na religię i jakoś bardzo nigdy tego nie przeżywał.

Ja nie zamierzam chrzcić przyszłych dzieci, bo dla mnie to hipokryzja. Skoro kościoły omijam z daleka to jakie to będzie wychowanie w wierze.

Również uważam, że nie powinno być zajęć religii ani w szkole ani w przedszkolu. Od tego powinny być parafie. W końcu stawiają takie okazałe budynki, że mogą spokojnie nauczać katechezy u siebie.

Dodam tylko że NIe więżę w żadną instytucje bo każda z nich ma na sumieniu różne rzeczy a najgorsze to właśnie kościół katolicki ale wszędzie chodzi tylko o kasę .Też miałam styczność ze św jehowy i poznawałam prawdy Biblijne i to bardzo długo wierzyłam i starałam się żyć wedle  praw Bożych choć miałam mnóstwo wątpliwości . Ale teraz po prostu staram się być dobrym człowiekiem ,mam sumienie i sama decyduje o tym co jest dobre a co złe . A tak naprawdę wystarczy zagłębić się Historię i ocenić czy Bogu podoba się wiara która wymordowała setki tyśęcy ludzi którzy im się sprzeciwiało to że kler to ma wszędzie nawet na swoich szatach znaki innych bogów, jest wiele takich rzeczy o których można pisać . a i św jehowy wcale nie są w porządku ...

Uważam,że lekcji religii nie powinno byc ani w przedszkolu,ani w szkole.Wymuszanie na ludziach,aby posyłali dzieci na religię już od przedszkola jest niezgodne z konstytucja,jest zniewalaniem społeczeństwa przez KK,jest ogłupianiem ludzi juz od kołyski,aż po grób dla władzy i kasy.Taka jest ta nasza zacofana,parafialna Polska,że społeczeństwo nie umie samodzielnie mysleć i kler to wykorzystuje,manipuluje i się kręci od wielu lat.Coś ktoś krzyknie na temat kleru np.Palikot,to zaraz jest obrzucany błotem i dalej się nic nie zmienia.Ale cóż,ja wierzę w Boga,w Jezusa,w słowo boże i wiem swoje.OjciecPiotr-ty jesteś du.a a nie facet.To facet w związku powinien być pewny,zdecydowany,mądrze kierować rodziną,a nie być sterowany przez partnerkę!Ale jeśli ty sam nie wiesz co robic,bo niby jesteś ateista,ale tak naprawdę poszukujesz boga tu na forum,to ja się wcale nie dziwie,że się przydarzaja ci takie historie w życiu.NIe masz charakteru,aby być przywódca twojego stada,nie masz wiedzy jak to robić.Miej przynajmniej odwagę to powiedzieć.Dam ci radę jak poradzić sobie w tej sytuacji z religią.Napisz oświadczenie,ze dziecko nie będzie uczestniczyło w lekcji religii.To po pierwsze.A twoja partnerka jak jest taka katoliczka pobożna,to niech sama dziecka nauczy z katechizmów paciorków w domu i niech lata do kościółka sama.Da się to zrobić pokojowo,z miłoscią.Ale to ty musisz być stanowczy i wykazać się tą miłościa.

Wszystko piszę celowo. Dla niektórych coś jest wartościowe a dla innych ta sama rzecz wartości żadnej nie ma.

Post edytowany z ww powodów

Przepraszam ale wyrażam swoje zdanie. Podejrzewam, że większość z Was myśli podobnie bo gdyby było inaczej to nie pisalibyście, że religia powinna być wycofana z przedszkoli i szkół. Przecież nauka religii to nic innego jak zabijanie we własnych dzieciach poczucia własnej wartości i motywacji do nauki i działania.
Znalazłem ciekawy artykuł, króry myślę warto zacytować na łamach naszego forum.
Proszę Was o opinie na jego temat.

Groźne konsekwencje religijnej indoktrynacji w dzieciństwie

Autor tekstu: Miranda Celeste Hale; Oryginał: www.racjonalista.pl/kk.php/s,2232
Tłumaczenie: Andrzej Koraszewski

Idea ?katolickiego poczucia winy" brzmi jak banał, żart, truizm. Ale to poczucie winy jest prawdziwe. Dla wielu z nas, którzy doświadczyli w dzieciństwie katolickiej indoktrynacji religijnej, to katolickie poczucie winy jest niebezpiecznym i trudnym do pozbycia się obciążeniem, z poważnymi konsekwencjami na całe życie. Jest w nas mroczny cień przeszłości, okrutny zły głos szepczący do ucha, przypominający trudną lekcję dzieciństwa, mówiący, że jesteśmy niegodni, nieudolni, że nie zasłużyliśmy na szczęście, że jesteśmy skalanymi grzesznikami, którzy muszą być karani, by odpokutować za grzechy, że jesteśmy niczym. Niczym.

Z tym głosem nie można dyskutować. Pojawia się z głębi naszego mózgu odporny na racjonalizm. Bez trudu możemy użyć naszego rozumu, by odpowiedział na pytanie czy Bóg istnieje. Po prostu poszukujemy dowodów, a nie widząc żadnych, zdajemy sobie sprawę z tego, iż jedynym wyborem jest porzucenie wiary i zostanie agnostykiem bądź ateistą. Jednak katolickie poczucie winy jest czymś innym, tu irracjonalność przekazu otrzymanego w dzieciństwie nie ma znaczenia. Dowody i logika pozostają bezsilne wobec poczucia winy i wstydu, które są dominujące, wściekłe i uporczywe. Dla tych z nas, którzy wyrastali w ciągłej indoktrynacji, wiara w Boga jest opcjonalna, ale to katolickie poczucie winy nie jest opcjonalne.

Z psychologicznego punktu widzenia to katolickie poczucie winy jest zrozumiałe. Trudno się dziwić, że dziecko, któremu bez przerwy przypomina się, że jest grzeszne, skalane, niegodne, jako człowiek dorosły staje się kimś wiecznie walczącym z poczuciem winy i wstydu, kimś kto nigdy nie czuje się czysty, zasługujący na szczęście, na szacunek, kimś spełniającym oczekiwania. Dorosłym, który nigdy nie odczuwa spokoju.

Mimo tego, niewielu ludzi, nawet spośród psychologów, traktuje ten problem poważnie. W odróżnieniu od innych form traumy z dzieciństwa, to katolickie poczucie winy oraz inne konsekwencje religijnej indoktrynacji rzadko są analizowane z powagą na jaką te zjawiska zasługują. Mam wrażenie, że są tego dwa powody:1/ katolickie poczucie winy jest bardzo rozpowszechnione i dlatego łatwo je ignorować, 2/ przyznanie, że religijna indoktrynacja w dzieciństwie ma konsekwencje na całe życie, jest traktowane jako tabu.

Ja sama, ilekroć próbowałam dyskutować o trudnościach zwalczania tego katolickiego poczucia winy, byłam oskarżana o zwalanie winy na religię za moje własne problemie. Ludzie gotowi są wyśmiewać tę sprawę. I tu również tkwi problem ? traktowanie tego katolickiego poczucia winy jako czegoś banalnego, co można obrócić w żart, tworzy atmosferę pozwalającą na wzruszenie ramionami. Dla tych z nas, którzy znają ten problem na co dzień, jest to dodatkowe obciążenie. Sądzę, że powinniśmy potraktować ten problem poważnie. Jest poważny, jest realny i jest odporny na logikę.

Rok za rokiem dzieci narażane są na doświadczanie indoktrynacji, które w ten lub inny sposób, będzie ścigać je przez całe życie. Jak długo społeczeństwo nie zrozumie, że religijna indoktrynacja w dzieciństwie może mieć poważne konsekwencje i nie zacznie poważnie dyskutować o tych konsekwencjach, dla tych, którzy borykają się z tym problemem, szanse na wyleczenie są ograniczone.

Co więcej, póki nie przestaniemy traktować problemu katolickiego poczucia winy jako czegoś banalnego, religijna indoktrynacja nie będzie postrzegana jako to, czym ona w istocie jest - emocjonalnym i psychicznym znęcaniem się nad dzieckiem. Nie daje się nawet zacząć walki przeciw religijnej indoktrynacji dzieci jak długo nie przyznamy, że wyrządza ona realne szkody i ma realne konsekwencje dla milionów ludzi doświadczających tych konsekwencji w życiu codziennym.

Nie wiem jak można do tego doprowadzić. Jak można zniwelować to katolickie poczucie winy, jak można przekonać, że nie jest tylko kiepskim żartem? Jak przekonuje się innych, że konsekwencje religijnej indoktrynacji w dzieciństwie mogą być poważne i trwałe? Być może musimy o tym dyskutować, zwracać na ten problem uwagę, pisać o naszych doświadczeniach. Ale uczciwie mówiąc nie wiem jak to zmienić. Jeśli macie jakieś pomysły podzielcie się.
Miranda Celeste (blog),2 września 2011r.

Nie całkiem zgadzam się z twoim ostatnim stwierdzeniem oraz przytoczonym fragmentem  artykułu. Nauka religii nie zabija poczucia własnej wartości ani motywacji do działania, jeśli jest właściwie prowadzona. Wręcz przeciwnie, może być uzupełnieniem wychowania dziecka w duchu poszanowania drugiego człowieka i szacunku do innych i samego siebie. Może i powinna być nauką o miłości Boga do człowieka, o tym, że każdy człowiek jest wyjątkowy i wartościowy w oczach Boga bez względu na status społeczny, wygląd czy intelekt. Niestety obserwując jak jest nauczana religia w wydaniu niektórych (katolickich zwłaszcza) katechetów, widzę że skupiają się na wtłaczaniu od małego regułek i zmuszaniu do bezmyślnego powtarzania. Dzieci uczą się na pamięć bez zrozumienia sensu. W najlepszym razie uczą się piosenek (których sensu też z reguły nie rozumieją). W efekcie mamy miliony katolików, którzy po wielu latach nauki religii nie znają nawet podstaw własnej wiary. Natomiast osobna kwestią jest poczucie winy, które towarzyszy katolikom. To kwestia pewnej doktryny i faktem jest, że będąc katoliczką też to poczucie winy nieustannie miałam. Jest to związane z katolickim nauczaniem, że na zbawienie trzeba sobie zasłużyć i zawsze zakłócało mi to obraz Boga kochającego i miłosiernego.

Bo wrzuciłeś do jednego wora nauczanie religii (wszelkich) w ogóle. Ja uważam, że co prawda niewłaściwie nauczana może doprowadzić do skutku takiego jak w moim przypadku, ale nawet katolicki katecheta może do tematu podejść mądrze i przedstawić nauczanie swego Kościoła w sposób nie powodujący poczucie winy u dziecka. Znam takiego katechetę, więc wiem, że da się. Mam nadzieję, że jasno się wyraziłam.

Gdybyś żył w PRL to zapewne tak byś nie uważał.

Pomimo tego, że katolicyzm ani mnie ziębi ani grzeje odnoszę wrażenie iż większość z was utożsamia teorię - teologię katolicką z praktyką czyli Kościołem katolickim. KK jest Persona Politica i tak też powinien być traktowany. Jest pierwszą ponad narodową hiper korporacją działającą od: tu można przyjąć kilka dat, co nie zmienia faktu, że po tak długim okresie jego pryncypia to władza i bogactwo. Jak wiadomo jedno i drugie wzbudza zazdrość. Nie wiem czemu ale większość antyklerykałów i ich sympatyków 'zwalcza' KK objawowo co tylko zwiększa ich groteskowość. Czemu nikt nie zastanawia się co leży u źródeł potęgi KK?

Zrobili to dla większej wygody własnej tylko i wyłącznie oraz po to, żeby swoim 3latkom nie fundować ekstra stresów.

ponad wszelką wątpliwość, mamy to przerobione. Niewidzę więc żadnego logicznego powodu dla którego dziecko ma być dodatkowo obciążane stresem, chyba że twoje zamanifestowanie swojej anty-religijności uważasz za ważniejsze od samopoczucia dziecka?

To głupi wybór bo 'piekło' rzecz względna i łatwo można małemu dziecku to 'wytłumaczyć' po swojemu ale samotność, rozłąka i poczucie wyobcowania z grupy rówieśniczej to już podchodzi pod traumę.  Po raz kolejny można zapytać się co jest ważniejsze: dziecko czy dobre samopoczucie rodzica?

Prościej byłoby wtedy gdyby ktoś najpierw pomyślał a potem zrobił niż unosił się źle pojętym poczuciem 'honoru'

Nie ich tylko Twojego bo to Ty podjęłaś taką decyzję a nie inną, nie zwalaj więc odpowiedzialności na innych. Dziecko będzie płakać przez Ciebie a nie tych innych.

Skąd wy bierzecie takie komunały i brednie???

PS.: i żeby była jasność Moim godłem jest Orzeł Biały a nie żyd na krzyżu więc nie piszcie mi tu, że jestem katolem.

Nie zgadzam się z tym co mówią na religii. Uważam te lekcje za wysoce szkodliwe, uczące nietolerancji, szczególnie dla dzieci w wieku 3 lat. Taka super frekwencja jako mniejsze zło to jedynie argument za tym że religia już w przedszkolach jest niezbędna.
Oczywiście dokonuje trudnego wyboru. Wolę jednak rozmawiać z dyrekcją w sprawie zagospodarowania tego czasu niż z biskupem, który ma jedynie wpływ na to kto uczy i czego.
Przypominam rodzicom, że maluch myśli konkretami. Jeśli Pan Bóg jest w trzech osobach to znaczy, że ma 3 głowy. Czy nie lepiej powiedzieć: "Mama jest dumna, że dobrze zrobiłeś", niż "Pan Bóg wszystko widzi i cię ukaże".
Czytałam raport, w którym dyrektorzy placówek przedszkolnych sami przyznają, że:
Nie mają wpływu na to kto i w jaki sposób prowadzi religię oraz zwracają uwagę, że katecheci nie są przygotowani do pracy z małymi dziećmi, co powoduje to, że np. wiercenie i naturalną ruchliwość dziecka traktują jak niegrzeczność.  Narażają więc dzieci na niepotrzebne reprymendy. Krótko mówiąc nie radzą sobie, bo nikt ich do tego nie przygotował. Najważniejsze wtłoczyć "prawdę". Co byłoby gdyby katecheta np. użył siły fizycznej?.

Tak przy okazji też dobrze wspominam religię w kościele, ale te czasy już nie wrócą. "Gdy biją Żydów - jestem Żydem, gdy biją pedałów - jestem pedałem, gdy krzywdzą ateistów - jestem ateistką." Tego właśnie nauczyłam się na religii - stać za słabszymi i dokonywać sama wyboru między dobrem a złem. Złem jest religia w przedszkolu. Większość tak uważa ale konformizm zwycięża.

"Trochu" jestem w tym temacie douczona, a jak znajdę "trochu" czasu to wskażę koledze poprzednikowi przykłady zasług KK w historii Polski ( o ciemnych stronach - tak, wiem, że są - zapewne pisać nie muszę bo to kolega pewnie zna znakomicie).

Glock, czy twoim zdaniem mam jako ewangeliczka posyłać dzieci na katolicką religię, żeby oszczędzić im stresu?  No chyba trochę przesadzasz. Takie posyłanie dzieci na religię z powyższego powodu, jeśli się samemu jest niewierzącym to szczyt hipokryzji.

To co Ty nazywasz hipokryzją dla mnie jest pragmatyczne. Poza tym nie wiem gdzie mieszkacie ale mój syn dopiero teraz mając prawie 6 lat pójdzie w przedszkolu na pierwszą katechezę, więc nie wiem gdzie katolizuje się już 3 latków?
A tak na marginesie czy wy chrześcijanie nie powinniście kierować się duchem ekumenizmu i wspólnie przeżywać waszą mitologię???

Staramy się i coraz częściej modlimy się wspólnie. Nauka religii to jednak coś trochę innego. Ewangelik nie będzie zachwycony gdy jego dziecko będzie uczyć się o konieczności czczenia Maryi i będzie śpiewać uwielbienne hymny ku jej czci, albo gdy będzie się uczyć, że poza niebem i piekłem jest jeszcze jakiś czyściec. To są dość istotne różnice teologiczne a jest ich znacznie więcej.

Wcale mnie nie zaskoczyłeś. I ja czasem chodzę do katolickiego kościoła, nie jest to dla mnie problemem, czuję się tam po prostu jako gość.

Komu i kto ukradł? Obrządek jest sprawa drugorzędną i jest potrzebny ludziom, a nie Bogu (On oczekuje szczerej wiary a nie obrządków), dlatego ludzie aby było ładnie i poważnie wymyślili obrządek, a część zaczerpnęli od "tych co byli przed nimi". Nie ma w tym nic złego, o ile jest zgodne z Pismem.

Skoro twoja żona jest wierząca to zmienia postać rzeczy. Syn widzi zaangażowanie matki, więc dla niego chodzenie do kościoła jest czymś naturalnym. Kiedys jak będzie starszy będziecie mu mogli wytłumaczyć dlaczego mama wierzy w Boga a tata nie. Mnie chodziło raczej o sytuację, gdy żadne z rodziców nie wierzy w Boga, ale posyłają dziecko na religię w przedszkolu, żeby dziecko nie czuło się wyobcowane.

Z nami? Kogo masz konkretnie na myśli?

Bardzo mi się podoba Twoje podejście Kizia75, choć uważam się za osobę niewierzącą. To co piszesz wydaje mi się szczere i mądre. Trzeba być w zgodzie z sobą a nie oszukiwać siebie i swoje dzieci dla jakiegoś pragmatyzmu. Nie ochrzciłam swojego  drugiego dziecka a pierwsze przeprosiłam za to. Byłam zmanipulowana. Większość moich znajomych bez przekonania, lecz poddaje się presji KK. Nie dlatego, że czują taką potrzebę (właściwie nie znam nikogo, kto czuje) lecz z innych pragmatycznych powodów: bo komunia, bo bierzmowanie, bo nie da ślubu kościelnego, bo nie przyjdzie na pogrzeb albo mnie poniży przed rodziną. Najważniejsze to co ludzie powiedzą. Wyzwoliłam się z tego i żaden ksiądz nie będzie mnie szantażował. Nie ważne kto w co wierzy tylko jakim jest człowiekiem - to moje motto.
Najgorsze na lekcji religii to jasny przekaz dla dziecka, nawet najmłodszego:
                                                                     KATOLIK - DOBRY BYLE WYTRWAŁ, INNOWIERCA - ZBŁĄDZIŁ, ATEISTA - SAMO ZŁO
Toteż nawet w świeckiej szkole wartością ucznia nie są wiedza, umiejętności i kultura osobista lecz wypełnianie katolickich powinności. Przypomnę, że księża zasiadają w Radach Szkolnych i mają prawo głosu. W szkole mojej córki jest ich 12-tu.

Wczoraj było zebranie grupowe i poruszyłem sprawę nauczania religii. Jak tylko zacząłem temat to "wsiadł" na mnie jeden tatuś, który sam siebie określił mianem katola i  było po dyskusji. Reszta rodziców siedziała cicho bojąc się chyba powiedzieć cokolwiek.

Moim zdaniem inkwizycja choć nie de iure to de facto jest nadal, tylko niesformalizowana i stosująca inne metody.

"Nikt przecież nie zabrania "katolom" nauczania religii, tylko niech to robią szanując prawa innych."

John Locke napisał mniej więcej tak "tolerancja dla wszystkich, za wyjątkiem katolików, bo oni nie mają jej dla innych"
Żeby zrozumieć chrześcijaństwo trzeba się jednak nieźle natrudzić i to przekracza chęci oraz możliwości większości ludzi, a oni nie są uczeni osławionej wczesnochrześcijańskiej pokory, uległości i dobroci (które z resztą kontruderzeniu szybko ustąpiły miejsca), tylko chyba rozumują na zasadzie: nie wierzy w naszego Pana Boga -> on jest zły -> unicestwić

Jako rodzice swoich przedszkolnych dzieci organizujemy w różnego rodzaju fikolandach imprezy urodzinowe dla naszych pociech i zapraszamy wszystkie dzieci z grupy. Maluchy świetnie się bawią a rodzice przy kawie mogą sobie porozmawiać. Po ostatnim zebraniu rodziców kiedy poruszyłem temat szkodliwości nauczania religii w przedszkolu zauważyłem, że moja córka już nie na wszystkie zabawy jest zapraszana. Jako maluch na szczęście nie zwraca na to jeszcze uwagi ale jest to przykre, że światopogląd rodziców przekłada się na traktowanie dzieci. Dodam tylko, że moja córka niczym nie różni się od innych dzieci, jest miła, grzeczna i uczynna.

Mojego męża córka nie uczeszcala na religie ani w przedszkolu,ani w zerówce, ani w szkole.Do komuni tez nie przystepowała i dziecko wcale jakos zle sie z tym nie czuje
Kiedy ma w planie religie, siedzi na swietlicy szkolnej z innymi dziecmi ,ktore są innego wyznania lub zadnego.Ubolwem nad tym,ze religia nie jest ostatnim przedmiotem w planie, tylko w srodku miedzy innymi lekcjami, bo takto dziecko by o godzine wczesniej wrocilo do domu, a jesli ma jako trzecią  czy jako czwarta religie we wtorek i piatek to ma godzine straty ;
Jakby byla ostatnia to by nie nudzila sie na swietlicy ,tylko wczesniej skonczyla lekcje

Wiem ,że jest to zagranie czysto strategiczne, bo wtedy by dopiero zobaczyli ile dzieci czy mlodziezy chodzi z wlasnej woli na religie kiedy byłaby ostatnia, dlatego sie tego boją i nie sądze aby ten "przedmiot" był na koncu zajęc  przesuniety
Bo 3-4 uczniowie  na cala klase  to by daleko sie nie pociągnelo i raptownie ciecia z etatu ksiedzora czy katachety by były

To teraz kochany porownaj sobie ile osob 20 lat temu uczesczalo na msze swiete ,i nabozenstwa mszalne, religijne, a teraz ile osob to robi.Nawet kosciol mowi ze porownując Frekwencje co byla 15-20 lat temu do tej teraz to jest niemal 70% spadku
Porównaj sobie ile dzieci w twoje szkole nie chodzilo na religie, a ile teraz nie chodzi.Jest znaczny przeskok i spoadek w dóóółł ,oj znaczny,rzucający sie w oczy

Bardzo się cieszę, że na netkobietach coraz więcej pojawia się racjonalnych głosów. Nie mam wątpliwości, że religia w instytucjach państwowych służy przede wszystkim indoktrynacji i wyrabia konformizm w miejsce prawdziwych wartości. Niestety niewiele się zmieni, skoro obserwuję swoich ateistycznych przyjaciół, którzy chętnie posyłają dziecko na lekcje religii w szkole. Moje dziecko nie chodzi, to był jednak jej wybór. Na początku spotkała się z szykanami ze strony jednej z koleżanek (nigdy żadnego pedagoga), teraz prawie cała klasa jej zazdrości (kończy podstawówkę). W przedszkolu chodziła jednak na religię. Uznałam bowiem, że nie mam prawa narażać tak małego dziecka na szykany z powodu moich poglądów. Siostrę prowadzącą zajęcia uprzedziłam jednak o moich poglądach (jestem protestantką, mąż aktywnym racjonalistą) i poprosiłam, aby moje dziecko nie musiało robić pewnych rzeczy (wymieniłam, na czym mi zależy). Siostra była otwarta, zgodziła się uhonorować moje życzenie. Swojej decyzji nie żałuję.

A skąd ty wytrzasnęłaś taką rewelację? Co to znaczy, że wycofano dekalog? Przedmiot taki mieli? Dawno takiej bzdury nie słyszałam. Amerykanie to znacznie bardziej religijni ludzie niż Polacy, to, że nie mają religii w szkole nie znaczy, że nie są wierzący. Przestępczość nie ma z tym nic wspólnego. Popatrz chociażby na wielkie miasta Meksyku, gdzie prawie 100% ludzi deklaruje się jako katolicy, chodzą tłumnie w procesjach, modlą się a jednocześnie przestępczość mają taką, że policja jest kompletnie bezradna. Albo południowe Włochy - Kalabria i Sycylia, gdzie mafiozi mordują i porywają ludzi a jednocześnie chodzą do kościoła. Religijność nie przeszkadza niektórym ludziom być jednocześnie bandytami.

Juz gdzies pisalam (do Ojciecpiotr), ze nazwac siebie mozna jak sie chce i nic z tego nie wynika.
Nie wiem jak w Meksyku, ale we Wloszech, czy to poludnie, czy gdzie indziej, nie widac tu nic z religijnoscia wspolnego. Jesli juz, to na polnocy ludzie zyja bardziej religijnie.
A do kosciola to moga wszyscy chodzic, a nie religijni tylko. Tak jak do szkoly niektorzy tylko chodza.
We wloszech byl i jest analfabetyzm, wiec ci ludzie nawet nie sa w stanie urywka z Biblii przeczytac. I tak sie religijnie rozwineli, ze najwiecej slubow jest w piatki.
A tak bluznia, od malego do staruszka, ze nawet sobie wyobrazic nie mozna dopoki ktos na wlasne uszy nie uslyszy.

A co do Stanow, to od 1950 ok. walcza ze wszystkimi symbolami religijnymi.
We wszystkich starych budowlach sa napisy, cytaty odnoszace sie do Boga, wiary.
W szkolach, sadach, urzedach...
Tylko modlitwe i co tam mogli pousuwali ze szkol.
Z reszta rzuc okiem co na dolara "IN GOD WE TRUST". Kiedys w Stanach w kazdym konciku byl Bog. Im Go mniej, tym gorzej sie dzieje.

A piszac do tej zmartwionej mamy, to chcialam Ja pocieszyc, zeby nie martwila sie ta religia corki tak bardzo.

asiik wlasnie w imie religi i Boga najwiecej  zbrodni i wojen sie dzialo i tak do tej pory jest.Wszekie okrucienstwa byly zaslaniane sie  wolą Boza i w "Imie Boga"
A dekalog to jest poprostu sucha litera Bozego prawa , jak nawet Kkięza go nie maja zamiaru przestrzegac i tego nie robią ,nie ma sie oszukiwac.
Zyją swoją wolą i swoimi  "wygodami" bo moga i mają na to jawne ,niezaprzeczalne przyzwolenie  wsrod "swoich"

Kurczę, w sumie nie pamiętam, czy ja miałam zajęcia z religii w zerówce... Na pewno z religią katolicką miałam do czynienia, bo mnie babcia po kościołach od najmłodszych lat ciągała. Przez całą podstawówkę chodziłam na religię, jedna katechetka była super, a druga strasznie nawiedzona, pamiętam, że się na wszystkich darła. Na mnie też kiedyś nakrzyczała, bo się ośmieliłam zadać pytanie, które jej się nie spodobało. Miałam też przez rok w klasie koleżankę, której rodzice byli świadkami Jehowy. Biedna dziewczyna życia nie miała, byłam chyba jedyną osobą, która w ogóle z nią rozmawiała. Odeszła do innej szkoły oczywiście, a szkoda, bo naprawdę miła była. Do dziś pamiętam jak ona stała oparta o barierkę i potem weszła do klasy, ja się tej barierki chwyciłam, a jedna dziewczyna z mojej klasy powiedziała "fuj, uważaj, tu jest wytarte od Izy". Jakie dzieciaki potrafią być okrutne... A wszystko było tak naprawdę winą wychowawczyni, która przedstawiając nam tę dziewczynkę oświadczyła od razu jakiego ona jest wyznania i że nie będzie chodzić na religię. Głupota straszna... Do gimnazjum poszłam prywatnego, katolickiego. I mimo, że już wtedy wiedziałam, że nie wierzę w boga, to nie żałuję, że tam poszłam. Nauczyłam się sporo o tej religii, nauczyłam się też szanować ludzi, którzy mają inne poglądy niż ja. Religia była bardzo dla mnie ciekawa, bo mieliśmy dyskusje z księdzem podczas zajęć. Ale do liceum poszłam normalnego, na zajęciach z religii byłam tylko tych pierwszych by przekonać się, że nasz katecheta to kretyn. I się wypisałam. Oczywiście religia była w środku dnia, by właśnie zmusić ludzi do chodzenia w ogóle. Niemniej jednak nie miałam żadnych zajęć alternatywnych. Za to mój brat, o kilka lat młodszy, chodzi do tej samej szkoły i teraz mają etykę do wyboru, na którą zresztą chodzi. Uważam, że tak właśnie powinno być.

asiik przeciez mowa jest o religi katoloickiej ,miedzy innymi w przedszkolu,jak i w szkole, to a o jakiej teraz religi piszemy? o katolickiej ,i na tym sie opieramy.W sumie nigdzie nie zauwazaylam wpisu ,ze wszyscy katolicy są zli, a wrecz zauwazylam twoja wypowiedz ,ze osoby ktore  nie mają przed oczami widniejacego dekalogu Bozego to oni są zli i sieją przestepczosc, wiec ty sobie mozesz zarzucic takie ogolnianie,robiąc z ludzi ciemnogrod
Bo idąc twoim tokiem rozumowanie jak nasza cór nie  jest katolikiem to odgornie znaczy,ze z roku na rok coraz bardziej bedzie przestepczych czynow dokonywac.A Kodeks Karny to co? Dla ciebie kodeksem karnym jest tylko Biblia i na tym sie konczy ??Piekne odkrycie doprawdy
Ja zawsze mowilam, nie kradnij, nie dlatego ze to grzech i trafisz do piekla gdzie Diabel bedzie Cie przypalac nadzianą na widly(jak to ksieza i zakonnice tak straszyli dzieci ,sama niejednokrotnie to slyszalam) ,tylko ze pojdzie do wiezienia i wiele krzywdy zrobi nie tylko osobie poszkodowanej ,ale i sobie,bo poniesie kare

W sumie o jakie korepoetycje ci teraz chodzi?mloda nie brala czynnego udzialu w Nabozenstwach Mszalnych ani w szkole jak i w przedszkolu,nie byla chrzczona,nie miala stycznosci z nauczaniem katolickim, ale to nie znaczy ze jest to dziecko otepiale ,owiane klebkiem niewiedzy.Bo zarówno ktos z wyznawcow Islamskich moze to samo zarzucic dzieciom katolickim,dlaczego nasze dzieci nie modlą sie do Allaha i nie czytamy im  Koranu,bo ich wiara jest sluszna i jedyna,a nie wasza

Cór mimo mlodego wieku bardzo dobrze wie czym sie charakteryzuje dana religia, jakie poglady glosi kazdym odlam kultu religijnego,potrafi wymienic roznice w swiatopoglądowosciach, i z tego co nam powiedziala najbardziej przypadla jej do gustu  Budda bo pala miloscią do natury-pomine ze to nie zupelnie religia ale system filozoficzno-etyczny ( ogladala o tym kilka programow na discovery) ,choc nikt z nas nie ma fascynacji zadnego odlamu religijnego,i pisze o tym aby nie bylo ze nastawiamy dziecko  z podzialem ze ta fajna ,a tamta bee.
Wiec w sumie mimo ze wiedze ma obszerną ,z racji czystej ciekawosci na czym kazda wiara polega to jednak powiedzial,ze w doroslym zyciu nie ma zamiaru nalezec do jakiejkolwiek sekty,czy zgromadzenia duchowego /Bozego.

Grunt aby na bakier z prawem karnym i wykroczen nie byla ,i mysle ze nie bedzie, a do tego nie potrzreba Bibli, czy Koranu,czy jeszcze nie wiem tam co

Dla mnie nie ma lepszej czy gorszej religi, wszystkie traktuje bez zadnego stopniowania, z zadną sie nie zgadzam co glosi i jakimi prawami i naukami sie kieruje,wiec do żadnej nie naleze,nie ma w tym mojego fałszu, a yogini to nie religia,i raczej chyba rowniez yoginką nie zostane nigdy,to nie na moja osobowosc (no oprocz ze szanuje i kocham nature, ale to co innego)