Czy moralnosc ma odcienie szarosci? - Netkobiety.pl

ulegam akademickim dyskusjom
Marynarko to wlasnie ten wybor mniejszego zla ustalilismy z Mr. Lupus na ta szarosc... ale tam gdzie wybor jest bolesny... bo wybor czy zgwalcic blondynke czy brunetke nie bedzie szaroscia.

W Twoim przykladzie wybor miedzy tymi czarnosciami tez bedzie bolesny, trudny i niesprawiedliwy...dlatego nazywamy go szarym by nie byl zrozumiany jako wybor miedzy dobrym i zlym ( a czlowiek dokonal wyboru zla) tylko jako miedzy samym zlym (wiec nie bylo mozliwosci wyboru dobra)
Czyli majac do wyboru B lub C wybieramy w zaleznosci od naszego kregoslupa moralnego B lub C
majac do wyboru C lub C =>co bysmy nie wybrali bedzie to S z pominiciem malego bledu ktoremu ulegly inne osoby

maslo maslane... ha ha ha

A ja już wiem - po przeczytaniu Twojego posta to do mnie dotarło. Jeśli Ty (ja, inni ludzie) wiedzą, co jest dobre, a co złe - pokazują to swoim dzieciom poprzez swoje zachowanie.
Jak tkwię po uszy w gównie, to nie mówię, że to ogród różany.
Właśnie dlatego warto unikać szarości - żeby dawać dobry przykład. To nie przypadek, że Twoje dzieci tak się zachowały - Ty dałaś im taki przykład.
Mojej koleżance zabrakło kręgosłupa moralnego - na oczach dzieci dawała się poniżać w imię stabilizacji finansowej. Taki dała im przykład - i takie zebrała żniwo.
Uparcie będą powtarzać - przestrzeganie reguł ułatwia życie.

Tu się Niekochana zgadzamy, nie po raz pierwszy... Reguły, normy, zasady. Wszyscy je mają, ale nie wszyscy są święci... Dziwne, bo powinni. Właśnie dzięki "szarości" nie są. Bo ta szarość, to naginanie, wygodnictwo, lenistwo, cwaniactwo. Ja również uważam, że pokazałam dzieciom w życiu dobre drogi. Mam nadzieję, że zrobią z tego użytek. Mam nadzieję, że świat uszanuje ich proste ścieżki. A jeśli nie uszanuje, to nie pozwolą ich poplątać. Nie pozwolą zepchnąć się w szarość...
Tak je prowadziłam, mimo, że nie było łatwo. Ale daliśmy radę i warto było. Bo można przejść prostą drogą nawet przez bardzo nieprzyjazny krajobraz wokół. Trzeba patrzeć przed siebie, dokąd się zmierza. Wtedy droga jest prosta ( chociaż czasami mocno wyboista).

Dobre pytanie.

Przestrzeganie zasad powoduje, że nie jesteś osobą popularną Ale kogo to obchodzi? Mnie nie
Uwierz, że oddałabym wiele, żeby moja mama postąpiła tak jak Ty. A tak musiałam sama wytyczać swój szlak. I niestety - nie do końca mi się udało. Ale nie dałam się wepchnąć w grono wielbiących "szarość".
Mam odwagę przyznać się, że wiele złego wydarzyło się z powodu mojego zaniechania. Ale zaraz jak to do mnie dotarło - zadziałałam.

Marynarko, mam nadzieję że nasze dzieci będą potrafiły dobrze wybrać. Ta wiara daje mi pozytywnego kopa.
Pisałam już jak mądre rady serwuje mi moja pociecha - to znak, że było warto. Kocham ją nad życie i nie pozwolę, aby moje błędy rzutowały na jej życie. Dla takiej idei warto walczyć.
P.S. Kiedyś pewna mądra kobieta odpowiedziała na pytanie dziennikarza :Czy warto tak się narażać na ataki w związku z jej poglądami?". Powiedziała: "ja nie jestem zupa pomidorowa, żeby wszyscy mnie lubili". Podczepiam się pod to stwierdzenie: Ja też nie jestem zupą pomidorową. Nie trzeba mnie lubić.

a ja Cie lubie moja zupo pomidorowa

Ja jestem za tym, żebym miała prawo wyboru i moja wola została uszanowana. To nieludzkie, że tylko z tego powodu, że fizycznie nie możemy sami zakończyć naszego życia - ktoś inny za nas decyduje. Jestem dorosłym, świadomym człowiekiem i mam prawo decydować o swoim życiu i śmierci.
Widziałam ludzi wyjących z bólu, bo morfina już nie działała.
Ksiądz Twardowski (mój ulubiony ksiądz) przed śmiercią powiedział o cierpieniu: "Wcale nie uszlachetnia"
Uważam, że cierpienie często odziera nas z resztek godności i człowieczeństwa.
Ale nie daję sobie prawa o decydowaniu w tej kwestii o życiu innych ludzi.
Najgorszy dla mnie dylemat - gdyby bliska mi osoba prosiła o skrócenie jej niewyobrażalnego cierpienia.

NIEKOCHANA,
i tu calkowicie sie z Toba zgadzam.

W moim pojęciu nie ma to nic wspólnego z szarością. Decyzja dorosłego i świadomego człowieka.
Podam inny przykład: II wojna światowa, więzienie, nieludzkie przesłuchania, podczas których można się złamać i tym samym skazać na śmierć wielu innych ludzi. Ta osoba prosi o kapsułkę z cyjankiem, żeby zapobiec właśnie temu. Ja nie mam wątpliwości - białe.

Wiesz, Ci którzy nie sypali w większości nie wychodzili żywi.
A propos - miałam niedawno gorącą dyskusję nt bohaterstwa w czasie stanu wojennego.
Powiedziaąłm, że rzygać mi się chce, jak słyszę kto i za co kreuje się na bohaterów. I przytoczyłam wspaniałe wywiady z kobietami, które zostały aresztowane i odebrano im dzieci. One nawet nie wiedziały, gdzie one zostały zabrane.
A tu jeden pan z drugim licytuje się w TV który bardziej ucierpiał. Albo pani Krzywonos, która została tak pobita, że straciła ciążę i nie mogła mieć więcej dzieci. Nie wyobrażam sobie większej ofiary.

Pewnie, ze to był ich wybór - żeby walczyć. I ryzyko. I dzięki nim mamy taką, a nie inną rzeczywistość. 
Ja jestem im bardzo wdzięczna, wiem, że jestem im coś "winna" za to, co zrobili. I Ci w czasie wojny i Ci w czasie stanu wojennego. I te feministki, dzięki którym mogę korzystać z życia jak normalny, pełnowartościowy człowiek. I "czarownicom" palonym przez Inkwizycję na stosie też - do końca wierne zasadom.

Doris - pozwolę się nie zgodzić. Czyżbyś uważała, że nie mam prawa potępiać stalinizmu i nazizmu, bo wtedy nie żyłam?

Jestem spokojna
A jak Ty uważasz w powyżej omówionych sprawach?

No jasne. Karaluchy pod poduchy

Doris - moja doba już za krótka
Ale jak złapię czas, to zaglądnę. Jaki przedział wiekowy?

Heh.... swój wiek jeszcze ogarniam - chodziło mi o Ciebie Czy łapiemy się an to samo dziesięciolecie

Lat?
Hi, hi, hi.... nie mogłam się oprzeć

Eeeeeee............ wyedytowałaś i mój dowcip się zdezaktualizował

Ja też edytowałam. Szybka jesteś
Spadam do spania - rano trzeba jakoś wyglądać. Miło było poznać Cie bliżej. Do "zklikania"

Przyszło nam żyć w czasach wielu kodeksów moralnych, na świecie istnieją interpretatorzy Tory, Koranu, Biblii, uznający swoje zasady za jedynie słuszne. No i My, co, na co dzień dokonujemy moralnych wyborów. Istnieje wiele moralnych kwestii współczesnych czasów, z którymi nie radzą sobie najtęższe głowy. Aborcja, eutanazja, wolne związki, a z drugiej strony małżeństwa homoseksualistów, klonowanie, to przedmiot wielu sporów. Mimo, że są to ?sprawy? zakazane przez prawo, a jednak nie zawsze są potępiane przez morale społeczeństwa. Np. eutanazja jest słusznie zakazana przez prawo, jednakże w pewnych przypadkach jej dokonanie jest czynem słusznym moralnie. W niektórych określonych sytuacjach złe czyny nie mogą być podstawą negatywnej oceny moralnej.
"Moralność jest jednym ze społecznych systemów normatywnych (systemów norm społecznych, zasad). Zwykle jednocześnie istnieje kilka konkurencyjnych (i po części zgodnych, po części różnych) systemów normatywnych, funkcjonujących w obrębie kultury, na przykład:
normy postępowania, dopuszczone przez prawo.
normy moralne - normy nakładane przez dany system filozoficzny, religijny.
normy konkretnej społeczności, którym jednostka podporządkowuje się w procesie socjalizacji (tzw. prawo obyczajowe, niepisane)"
My rozpatrujemy kto jaki ma kręgosłup moralny. Według mnie moralność konkretnego człowieka, to nie tylko zbiór zasad które będzie głośno recytował. Ważniejsze dla mnie jest to co ja ze swoją moralnością zrobię. Ja wiem że cokolwiek nie napiszę na tym forum, czy powiem głośno jaki to ja mam prosty kręgosłup moralny   nie mam wpływu na to co zrobi ten który w/g mnie źle postępuje.
Nic nikomu nie da jak jakąś kochankę wyzwę od zdzir, co najwyżej wzbudzi złość tejże kochanki.
Moje pojmowanie świata wyklucza istnienie głodnych dzieci, bitych żon czy kochanki, ale to nic nie zmieni, że napluje w twarz niezaradnym rodzicom, pijanemu mężowi, czy kochance która niszczy czyjeś życie. Moja moralność jest ściśle związana z tolerancją. Jeżeli rodzice są niezaradni, nie wyzywam ich od nieudaczników, tylko wysyłam czek na fundację "Nakarm Dziecko". Nie usiłuję wpływać na coś na co nie mogę poradzić. Każdy ma prawo żyć tak jak chce, powinien sobie zdawać sprawę z konsekwencji, ale wiemy że nie każdy ma taką świadomość. Co na to nasza moralność. Czy moralność to puste slogany bez czynów. Czy jak nie mamy wpływu na męża bijącego żonę bo Ona nie chce żeby On poszedł siedzieć, czy to jest moralne, zostawić ich samych sobie? Nie mamy najczęściej na to  wpływu. Jak kochanka nie widzi tego że krzywdzi żonę palanta uważanego przez Nią za ukochanego ciepłego człowieka, to to że ja jej powiem, że robi źle i jest niemoralną zdzirą coś zmieni? Nie i jeszcze raz nie. Moja inteligencja mi podpowiada, że jak powiem do niej  " Żyj tak żeby Ci było dobrze, żebyś zawsze mogła spojrzeć sobie w twarz. Uważam za bezsens rozkładanie twojej psychiki, poczucia własnej wartości i czego tam jeszcze na czynniki pierwsze. '
A potem mówię że ten związek ją ogranicza, nie jest jedyną, jest ukochaną nawet nie na pół gwizdka, zadaje pytanie czy tego właśnie chce?
To co jest lepsze i moralnie właściwe -wyzwanie jej od zdzir, przypomnienie o żonie i dzieciach, o których Ona sama mówi że nie obchodzą ją ich cierpienia- Czy lepsze jest, zwrócenie jej uwagi na to co ją obchodzi czyli siebie? Lepiej wyzwać powiedzieć swoje zdanie i odejść z podniesioną głową, czy sprowokować ją do myślenia, które może skutkować odejściem od "przywódcy stada". Co wiąże się z mniejszym cierpieniem żony. Ale czasem trzeba zrobić rtg.
Ale moje pojęcie inteligencji i moralności nie musi się nikomu podobać , czarne, białe i szarości są moje. Czasem mamy wybór między złam mniejszym i większym, i to są szarości, bo nie ma koloru bardziej czarnego i mniej czarnego. Czarny to czarny, jeżeli jest jakieś ale to już nie czerń, a odcień szarości.

Niekochana - po pierwsze nikt nie pozbawił mnie pojęcia dobra i zła oraz tego co moralne a co nie ale uwrażliwił mnie na innych na ich często tragiczne wybory i nauczył że każdego i jego sytuację trzeba rozpatrywać w konkretnym czasie i miejscu a nie zgodnie z moim subiektywnym odczuciem wydawać wyrok czarne lub białe. W moim zawodzie empatia to podstawa bytu zawodowego i nie potępianie innych za ich decyzje nawet jeśli się z nimi nie zgadzam to staram się zrozumieć dlaczego robią tak a nie inaczej i często z ich punktu widzenia z sytuacji wynika że to bylo najlepsze a czasem jedyne wyjście i tu jest właśnie ta szarość.
W dzieciństwie wszystko jest czarne lub białe : czekolada od mamy pycha i mama kochana szpinak na obiad fuj i mama już nie tak"kochana bo zmusza do jedzenia i dziecko nie przekonują stwierdzenia mamy że zdrowe dziecka czarno białe podejście nie widzi kompromisów szarości które widzi już mama mimo że dziecko nie lubi szpinaku to musi zjeść bo jest osłabione i potrzebuje żelaza i robi to dla jego dobra. Jest tysiące przykładów codziennej szarości tylko wy jakbyście nie żyły w realnym świecie lub po prostu na siłę chcecie żeby życie było czarne lub białe i kropka a ono takie po prostu nie jest.
Każdy ma prawo dążyć do życia idealnego zgodnie z wszelkimi prawami i zasadami moralnymi ale nie można uważać żę jeśli ktoś postępuje nie zgodnie z naszym poczuciem sprawiedliwości i systemem wartości to od razu jest czarny trzeba spróbować zrozumieć go i czasem wyłania się z tego szarość.

Zazdrosc . Tak czytam Twoje wypowiedzi i coraz bardziej jestem przekonana ,że Twoja postawa moralna o przepraszam "KRĘGOSŁUP Moralny", jest tylko wyrazem twojej alergii na kochanki i osoby które reprezentują inne zdanie w tym temacie.

Też widziałem ten odcinek Housa 

dellafi: dyskusji nie służy czepianie się ludzi gdy można się czepiać ich opinii. Ad Rem a nie Ad personam

Nie oglądam Housa...

to zależy jak matka podchodzi do samego faktu człowieka uzależnionego z którym jest w związku, bo jeśli np. zdaje sobie sprawę ze nie będzie lepiej, że taki człowiek wyniszcza całą rodzine..ale nie może odważyć sie na ostateczny krok albo próbuje rożnych metod żeby sie zmienił, to nie nazwałabym jej nieludzką...

natomiast, jeśli matka żyje pod jednym dachem z człowiekiem który  jest chory a ona jest nieświadoma i zyje tylko jego zyciem, nie zauważa w tym zwiazku ani siebie ani dzieci podam na przykładzie, który ostatnio był w telewizji: mówi gwałcona córka przez własnego ojca do matki, ze robił jej to co robił a ona na to "radź sobie sama to twój problem" to taki rodzaj nieświadomości jest zły.

moja mama dłuuugo nie mogła się zdecydować na rozwód właśnie miedzy innymi z pierwszego powodu ale kiedy juz sie jej wyczerpały argumenty to zdecydowała sie to zrobić, choć to i tak nie zmieniło faktu bo dalej mieszkał z nami pod jednym dachem...i nie mam jej za złe tego że była słaba a już na pewno nie nazwałabym jej nieludzka a wręcz przeciwnie starała sie stworzyć pełna rodzinę ale z biegiem czasu zauważyła ze alkoholizm taty pogłębiał się i nic nie pomagało...

pewnie zostanę tu zaraz osadzona ze staram sie wybielić swoją mamę i widzę szarość a nie fakty czyli to ze była nieludzka dla mnie i dla mojego rodzeństwa bo siedziała z alkoholikiem...ale ja po prostu widzę dwie strony medalu.

dokładnie...
moim zdaniem problem narasta wtedy kiedy ludzie zaczynają postrzegać zasady, dekalogi, przykazania  za PRAWO a nie za WSKAZÓWKI potrzebne w podejmowaniu wyborów życiowych...

tacy ludzie będą szukali zła i winy w drugim człowieku a co najgorsze często bezpodstawnie widzą ja w samych sobie a skoro nie umieją sobie wybaczać to jak maja wybaczyć innym osobom , skoro sa dla siebie tacy surowi to wiadomo ze i dla otoczenia będą tym bardziej...i koło sie zamyka, to jest brak elastyczności...

to jest coś na zasadzie pójdę sobie kupić książkę, która opisze to co jest za moim oknem i wtedy jak ja przeczytam i oswoje sie z tym co opisuje to wyjdę na zewnątrz...zapobiegawczosc i ostrożnoscsie sie kłania...

sa ludzie którzy żyją ale sa ludzie którzy tylko o tym czytają...

ja również czytam książki ale nie zastawiam sie nimi, tak samo jest z moimi zasadami i moralnością.
ja nie musze czytac ze cos jest złe żeby wiedziec ze to jest złe dla mnie i dla innych...choć to co dla mnie złe dla innych moze być dobre i na odwrót.

A propos wczorajszego Twojego pytania...
Ja również potępiam stalinizm czy też nazizm...
Wiem jednak jedno..tego nauczyło mnie dotychczasowe życie iż nigdy nikogo nie oceniam.../mając nawet zupełnie inne zdanie/ jeżeli nie przezyłam i nie zostałam postawiona w takiej samej sytuacji.
Oczywiście iż chciałabym w każdej sytuacji trzymać się swoich zasad , swojej hierarchi wartości...
zawsze wybierać to co właściwe...
Jednak nie mogę powiedziec na 100 % iż kiedy umierałabym z głodu , nie odebrałabym ostatniej kromki chleba od ust innej osoby...
Mam nadzieję iż nie...ale to są tylko nadzieje...
łatwo i prosto mówić jakie coś jest złe i niemoralne...ale przeżyć tę sytuacje i zachowac się jak ,,należy'' to zupełnie inna sprawa...
I tylko to miałam na myśli pisząc iż ...nie mogę oceniać moralności ludzi zachowujących się  innaczej , gdyż nie znam do końca swojego zachowania w ich określonej sytuacji..

Pozdrawiam

a po co mialabym oceniac moje zycie jako biale jub czarne?
To jest niedojrzale.
Moje zycie skalda sie z bialego, czarnego i calkiem neutralnego.
Podejmowalam w zyciu trudne decyzje (nawet sobie nie wyobrazasz jak trudne i niecodzienne) ale zawse wkladalm w to serce i mottem przewodnim bylo : nie krzywdzic nikogo.
Jestem kobieta z dwojka dzieci, czyz nie byloby mi latwiej ulec zonatemu facetowi, ktory wsparlby mnie finansowo, uczuciowo i dal mi regularny seks? Nie moglabym sobie spojrzec w twarz w lustrze w moim poczuciu moralnosci to co zrobilabym jego zonie i jego dzieciom byloby tak czarne, ze by mnie dusilo. Moglabym uszarzac i mowic, ze zycie jest skomplikowane, ze mi tez sie troche nalezy od zycia, ze jest mi ciezko samej i samotnej a on i tak sobie znajdzie inna jak nie mnie.
Ja nie umiem tego uszarzyc. Czulabym sie z tym podle.
Nie mam potrzeby analizowania calego zycia i drobiazgow typu czy wrzucilam papierek do kosza czy na chodnik... ale jak ktos zapyta to wiem, ze dobrebiale to wrzucic do kosza. Proste. Sa ludzie co nie wiedza gdzie wyrzucic papierek bo nie ma kosza... i jedyna dal nich droga rozwiazania jest rzucic na ziemie... a ja widze wiele innych rozwiazan.
Gdy podrywal mnie zonaty facet wiedzialam od poczatku ze to zle... nie cieszylam sie jak glupia, ze sie ktos mna zainteresowal, nie dawalam sie omamiac i rozkochiwac..
Moglam ulec a potem uszarzac i brac wszystkich na litosc... nie umiem zrobic tego sama sobie..
Zonaty facet jest dla mnie aseksualny.

Nie oceniajmy niczyjego calego zycia... na to bedzie czas nad grobem... i wtedy mozemy uszarzac jak trzeba.
Oceniajmy siebie uczciwie. Badzmy uczciwi wobec siebie.
.. i moze nauczmy sie przyjmowac krytyke... to takie niedojrzale gdy w czyjejs ocenie zlego uczynku dopatryjemy sie atakow, wyrokow i negacji calego jestestwa jakiejs osoby. Zly uczynek to zly uczynek... nie oznacza ze ten ktos nie ma na swoim koncie dobrych uczynkow.
Ja jestem jeszcze taka mloda po co mam robic bilans zycia i  okreslac sie w kolorach?
Nikt nie mowi tu o ocenie osobowosci, zycia czy podsumowania jakiejs osoby kolorystyznie.
To raczej, tak mi sie wydaje, rozmowa o uczynkach, o zwyklej codziennosci bez dzialan batalistycznych, nato, obozach smierci. Niektorzy sie pogubili w opiniach. Raz uderzaja w wielkie dzwony i maja zal ze mam alergie na kochanki skoro nie uznaje szarosci w zabojstwie chorej na raka sieroty przez nozownika narkomana.
Naprawde niektorzy sie pogubili... albo moze potrzebuja tych wielkich dzwonow do wybielania sie bo male dzwoneczki juz nie wystarcza... doprawdy nie wiem.

i napisalam mocno czarnym kolorem o widzeniu szarosci wiec nie wiem czy to do mnie bylo to pytanie o ograniczonym widzeniu bez szarosci?

Być może nie rozumiem Twojego sposobu myślenia, już sama nie wiem. Jeśli rozmawiamy o życiu codziennym i o prozaicznych sprawach, to po co wciskać je w ramy moralności, ewentualnie nie-moralności. Mówiąc o papierku, który można wrzucić albo do kosza, albo wyrzucić na ziemię, nie widzę potrzeby używania terminu białe/czarne.

Dla Ciebie (i nie tylko) szarość jest albo usprawiedliwianiem samego siebie - wtedy jest niedopuszczalna jeśli widzimy świat tylko biało-czarny, lub też wyborem "mniejszego" zła w sytuacji kiedy wybieramy między złem a złem - wtedy szarość jest dopuszczalna. Dobrze rozumiem?

Wydaje mi się, że Twój kręgosłup moralny jest podobny do mojego - oba nie są nadzwyczajne. Moim zdaniem niewłażenie do łóżka żonatego faceta, to nie żaden powód do dumy, to normalna sprawa. Większość kobiet tak uważa - przynajmniej mam taką nadzieję. No chyba, że jestem aż tak naiwna... Dlatego wydaje mi się, że takie szufladkowanie na czarne i białe rzeczy prostych, to trochę tak jak wyważanie otwartych drzwi - bezcelowe. Każdy chyba potrafi odróżnić co jest złe a co nie.

O ile na początku wiedziałam o co chodzi w dyskusji, tak teraz zaczynam się gubić. Co możemy oceniać a czego nie? Samych siebie, czy innych? Całe życie, czy tylko jeden wybrany czyn? Zdrowy kręgosłup moralny, albo się ma albo nie i jeden dobry lub jeden zły czyn niczego nie zmienia (no może zależy to od kalibru tego czynu). Jaki jest w ogóle sens dzielenia świata na czarne i białe?

masz racje...tak to prawda trzeba dużej odwagi osobistej...albo jak ja to mówię samoswiadomosci, czyli DOBRZE ZNAC SIEBIE I SWOJE POTRZEBY I MIEĆ CEL KTÓRY DA NAM TRWAŁE SZCZEŚCIE....

tak to jest ze nie zawsze jestesmy w stanie podjąć decyzje z dnia na dzień to znaczy  my ja podejmujemy z dnia na dzien natomiast wcześniej jest ona poparta osobistymi dywagacjami typu, co będzie dla mnie lepsze, jak sie w tym odnajdę, czy aby na pewno dobrze robię i tak dalej...

tutaj podjęłaś bardziej problem z podejmowaniem wyborów...

wystarczy przyjrzeć sie zdarzeniu codziennemu, kiedy przymierzamy sie do zrobienia "zakupu naszego życia" np.kupno mieszkania...to wiadomo ze nie obejrzymy pierwszego i od razu go wybieramy, najpierw przeglądamy ogłoszenia w internecie i jeździmy je oglądać na żywo...odkładamy decyzje ze względu na to żeby sie nie sparzyć albo nie wpaść jak śliwka w kompot...tak samo jest w życiu osobistym, zawodowym i w relacjach z ludźmi.

pewnie że prostsze byłoby życie gdy stajemy przed dylematem a tu nagle dostajemy nagłego olśnienia...jednych oświeca w ciągu tygodnia, innych w ciągu roku a jeszcze innych w ogóle;
... i wybieramy bo lepszy wybór "jakiś" niż żaden i tu o ile to zastosowanie jest dobre w potrzebach mniejszego rzędu tak jeśli chodzi o poważne wybory to chcielibyśmy być tak chociaż w 85% zadowoleni....

dla mnie też...

ale przecież dyskusja nie toczy się o tym czy liczymy się ze skutkiem swojego złego działania, tylko o tym czy potrafimy ocenić nasze uczynki jako dobre i złe i przyznać się nie wybielając się przy tym.

Co prawda pytanie nie do mnie, ale se odpowiem, a co
Nie jestem zwolennikiem wybielania się, ale też nie mam zamiaru sobie bez sensu dokopywać. Podstawa to uczciwa ocena - jak białe to białe, jak czarne to czarne, a jak szare to szare. I szare nie ma nic wspólnego z wybielaniem się.

I są też sprawy, które łatwo ocenie się nie poddają.

To co niżej przytoczyłaś, to nie jest Dekalog, tylko Dekalog wykastrowany przez Kościół katolicki, przez wywalenie jednego - z przyczyn materialnych niewygodnego punktu

Te punkty dla mnie - ateisty nie maja najmniejszego znaczenia.

Uważam, że z samego faktu, że ktoś mnie "wyprodukował" szacunek, a tym bardziej cześć się nie należy. Na szacunek trzeba zasłużyć.

To zasady uniwersalne, a nie tylko dekalogowe. Oczywiście przestrzegać należy

Tak, ale inaczej rozumiane niż u katolików. Seks poza związkiem, gdy nie mamy stałego partnera, to nie jest cudzołóstwo. Tym bardziej ze stalym partnerem, choć bez ślubu. Ja to rozumiem jako "Nie zdradzaj"

Czyżby mania prześladowcza?
Nie rozumiem jak z moich słów wyczytałaś że zwracam się do Ciebie, czy Niekochanej. A nie do pojęcia jest dla mnie, że mogłaś poczuć się obrażona .
Napisałam ten post na zakończenie bo nie miałam zamiaru na dalsze przepychanki, wyraziłam swoje zdanie, nikt mi nic nie kazał nikomu nic nie narzucałam. A skąd twoje wnioski? Przeprosiłabym Cię ale za co? Za moje zdanie? Hm jest moje jak napisałam jeżeli Cię obraża to mi przykro. musiszsobie sama z tym poradzić.