Do wierzących-masturbacja - Netkobiety.pl

Uważasz za zdrowe psychicznie przyjmowanie dogmatów, nie szukanie odpowiedzi. Nie zasłaniaj się Jezusem, bo za to go ukrzyżowano jako buntownika..

...ważnym źródłem tego lęku jest również zubożona antropologia. W wieku XX, wieku wielkich specjalizacji, istnieje pewna atomizacja człowieka, rozbicie go na różne sfery. Wyjątkowo na przykład zdarzają się lekarze, którzy zajmują się całym człowiekiem, a nie tylko chorym organem. A przyczyny choroby ciała bardzo często tkwią właśnie w sferze psychicznej, emocjonalnej. Również wielu psychologów zajmuje się tylko sferą psychiki, z pominięciem sfery duchowej. Takiej specjalizacji podlegają także duchowni, którzy najczęściej zajmują się wyłącznie nieśmiertelną duszą człowieka. Tymczasem to, co duchowe, jest zarazem wcielone w ludzką emocjonalność i somatyczność. I chociaż lekarz, psycholog i ksiądz nie powinni mylić swoich ról, to jednak pomagając człowiekowi każdy z nich winien w jakiś sposób uwzględnić całego człowieka, wszystkie jego wymiary. Całościowe spojrzenie na człowieka domaga się uwzględnienia wszystkich sfer: somatycznej, psychicznej, duchowej. Sfery te są ze sobą ściśle połączone. Rozwój człowieka polega na integrowaniu się poszczególnych sfer. To, co fizyczne jest podporządkowane temu, co psychiczne, a to co psychiczne, temu co duchowe.

Oczywiście, że nie. Próba zniszczenia jednej ze sfer człowieka, jest próbą zniszczenia całego człowieka. Człowiek może udawać, iż nie dostrzega swojego wymiaru duchowego, ale to nie zmienia faktu, iż duch pozostaje integralną częścią człowieczeństwa. Człowiek może wprawdzie nie uznawać sfery duchowej określając siebie materialistą, ale zachowania ludzkie (nawet te najbardziej zewnętrzne) zwykle temu przeczą. Człowiek może zresztą zaprzeczać nie tylko istnieniu wymiaru duchowego. Może również udawać, iż nie posiada ciała lub też emocjonalności. Zawsze istniała pokusa religijności, która traktuje człowieka jako bezcielesną istotę. Angelizm duchowy to jedna z większych pułapek w życiu duchowym. Jednym z bardzo ważnych kryteriów dojrzałej religijności człowieka jest jej dążenie do spójności całego człowieka. Dojrzała religijność scala wewnętrznie, integruje, jednoczy. To właśnie życie duchowe, życie religijne jest zwornikiem integracji, jest tym, co porządkuje całe życie człowieka, zarówno jego przeszłość, jak również jego teraźniejszość i przyszłość. Św. Paweł mówi, iż chrześcijanin nie walczy z ciałem i krwią, czyli z naturą ludzką, ale walczy z nieprzyjacielskimi mocami na wysokości. Natomiast jednym z najważniejszych kryteriów fałszywej religijności jest izolowanie czy wręcz przeciwstawianie sfery duchowej sferze cielesnej, psychicznej i emocjonalnej. Taka religijność nie tylko nie jednoczy, ale rozbija wewnętrznie, nerwicuje człowieka.

KKK 88 Urząd Nauczycielski Kościoła w pełni angażuje władzę otrzymaną od Chrystusa, gdy definiuje dogmaty, to znaczy, gdy w formie zobowiązującej lud chrześcijański do nieodwołalnego przylgnięcia przez wiarę przedkłada prawdy zawarte w Objawieniu Bożym lub kiedy proponuje w sposób definitywny prawdy, które mają z nimi konieczny związek.

KKK 89 Między naszym życiem duchowym i dogmatami istnieje organiczna więź. Dogmaty są światłem na drodze naszej wiary; oświecają ją i nadają jej pewność. I na odwrót, jeśli nasze życie jest prawe, to nasz rozum i nasze serce są otwarte na przyjęcie światła dogmatów wiary (Por. J 8, 31-32.).

KKK 90 Wzajemne związki i spójność dogmatów można odnaleźć w całości Objawienia misterium Chrystusa (Por. Sobór Watykański I: DS 3016: nexus mysteriorum; Sobór Watykański II, konst. Lumen gentium, 25). "Trzeba bowiem pamiętać, że różnorodność ich związków z podstawami wiary chrześcijańskiej wyznacza porządek, czyli hierarchię prawd nauki katolickiej" (Por. Sobór Watykański II, dekret Unitatis redintegratio, 11..

KKK 1711 Osoba ludzka, obdarzona duszą duchową, rozumem i wolą, od chwili swego poczęcia jest zwrócona do Boga i przeznaczona do szczęścia wiecznego. Swoją doskonałość osiąga w "poszukiwaniu i umiłowaniu tego, co prawdziwe i dobre" (Sobór Watykański II, konst. Gaudium et spes, 15).

KKK 1892 "Osoba ludzka jest i powinna być zasadą, podmiotem i celem wszystkich urządzeń społecznych" (Sobór Watykański II, konst. Gaudium et spes, 25).

- PPR wychodząc z faktyczną inicjatywą referendum miała na celu odsunięcie daty wolnych wyborów (...) oraz sprawdzenie zakresu swoich wpływów w społeczeństwie. W szczególności liczyło na sprawdzenie czy w warunkach stosunkowo umiarkowanego nacisku administracyjnego i policyjnego, bez zmasowanego terroru oraz przy maksymalizacji środków perswazyjnych można uzyskać w wolnych wyborach satysfakcjonujący wynik (...). Miało być sprawdzianem popularności rządzących krajem komunistów oraz przygotowaniem do fałszerstwa wyborów w 1947 roku(...). PSL natomiast pragnęło zademonstrować swoją przewagę nad PPR(...)." - za: WIKI

były już wielokrotnie przedmiotem zainteresowania historyków filozofii. Odtwarzane wówczas ze zniszczeń wojennych instytucje nauki często nie prowadziły jeszcze pełnej dokumentacji, dlatego dziś mamy niemałe problemy, aby ją zrekonstruować. Część ważnych dla polskiej nauki uczelni była w trakcie organizacji, inne zaś dopiero dokonywały powojennego remanentu poniesionych w trakcie wojny strat.(...)W nowo powstałych uczelniach humanistyka stała się od początku obszarem zabiegów o jej ideologiczne zdominowanie. Nie odbywało się to jednak za pomocą narzędzi administracyjnych, a nowe władze tak pewne były zwycięstwa swoich racji, że początkowo pozwalały na prowadzenie niezależnego życia naukowego. Na łamach czasopism naukowych dochodziło zatem nie tylko do ostrych polemik, ale wręcz do otwartego kwestionowania założeń marksizmu. Co ważne, takie polemiki toczyli między sobą nawet zwolennicy nowych porządków. Jeszcze wówczas wydawało się, że kierunek przemian w Polsce jest sprawą otwartą i zostanie określony przez społeczeństwo za pomocą mechanizmów stosowanych w demokratycznych państwach. Takiemu stanowi rzeczy kres położyły jednak wygrane przez komunistów wybory do Sejmu Ustawodawczego w styczniu 1947 roku. Społeczeństwo w swej masie pozostało jednak nadal niechętne ideologii komunistycznej i tylko starania o zachowanie pozorów przed światem spowodowały, że nie doszło już wówczas do radykalnej rozprawy z opozycją zarówno polityczną, jak i intelektualną(...)Spór o filozofię w powojennych polskich realiach toczył się więc przy otwartej kurtynie. Teoretycznie dotyczył on wszystkich ówczesnych środowisk filozoficznych, ale rozegrał się głównie na styku marksizm — Szkoła Lwowsko-Warszawska, gdyż pozostałe środowiska były za słabe liczebnie lub nie dysponowały odpowiednim potencjałem intelektualnym, aby stanąć do tej walki.(...)Jan Kott, jeden z głównych ideologów z okresu walki o polskie uniwersytety, po latach starał się wyjaśnić niepowodzenie zdominowania nauki przez marksizm: „Byliśmy pewni, że pisaniem zmieniamy historię, jakby do nas należała. Ciągle to »ukąszenie heglowskie«, ale nie znaliśmy wtedy tego terminu i to myśmy raczej kąsali historię. Jak wściekli. Jak demiurdzy powojennego czasu. Aż do zawrotu głowy. Wydawało się, że można wszystko lepić jak z gliny”. Tymczasem okazało się, że rację mieli przedwojenni polscy filozofowie, twierdząc: to nauka tworzy kulturę. Zniewolona nauka tworzyć zatem musi zniewoloną kulturę, a tego żaden światły człowiek nie mógł zaaprobować. Dlatego przegrana przez marksistów walka o kształt studiów filozoficznych na uniwersytetach stała się niewątpliwie przyczynkiem do sukcesu transformacji ustrojowej czterdzieści lat później." - za: "Spory o filozofię w powojennej nauce polskiej"

– filozof, teolog, poeta, humanista, twórca personalistycznej antropologii i etyki w ramach lubelskiej szkoły filozoficznej, od 16 X 1978 papież, ur. 18 V 1920 w Wadowicach, zm. 2 IV 2005 w Rzymie. W latach 1938–1939 studiował polonistykę na UJ (studia przerwane z powodu II wojny światowej), w latach 1942–1946 odbył studia filozoficzno-teologiczne w ramach tajnego nauczania w Krakowskim Seminarium Duchownym, a w latach 1946–1948 na Uniwersytecie „Angelicum” w Rzymie, zakończone doktoratem w 1948 na podstawie rozprawy Doctrina de fide apud s. Joannem a Cruce pisanej pod kierunkiem R. Garrigou-Lagrange’a (doktorat nostrifikowany na UJ). W 1953 habilitował się na UJ na podstawie rozprawy Ocena możliwości zbudowania etyki chrześcijańskiej przy założeniach systemu Maxa Schelera(...)" - za: KUL

jest konieczną konsekwencją pewnego typu wrażliwości poznawczej, której istotą jest ciągłe subiektywne poczucie nieoczywistości i wątpienia” – taką refleksją podzieliła się z nami w wywiadzie Olga Żyminkowska, zwyciężczyni 30. edycji Olimpiady Filozoficznej, uczennica klasy humanistycznej Liceum Ogólnokształcącego św. Marii Magdaleny w Poznaniu." - za: nieregulaminowy link

do najlepszych rozwiązań nie należy. Jednak komu mamy ufać, jeśli nie własnemu rozumowi? Odpowiedź jest banalnie prosta: naukowcom. Owszem metody, którymi się posługują nie zawsze są doskonałe, jednak system naukowy posiada wyjątkową umiejętność samo-naprawy, która prędzej czy później eliminuje teorie nieprawdziwe(...): - za: Dlaczego psychologia jest nauką? Konrad Bocian 7 lat temu

a to, że całe życie pracuje jako urzędnik, odbija się także na jego życiu prywatnym. Nawet kiedy mówi o miłości, zachowuje zimny spokój, opanowanie i racjonalny ton wypowiedzi. Doskonale widać to, kiedy rozmawia z Cezarym o czasach swojej młodości. Bardziej informuje, niż opowiada o związku z jego matką. Zresztą właśnie Jadwiga Dąbrowska była jedyną kobietą, którą Gajowiec w życiu kochał. Toteż z chęcią wysłuchuje opowieści młodego Baryki o niej. Ponadto, mimo że minęło wiele lat od czasu, kiedy Jadwiga wyjechała, Gajowiec pozostał kawalerem i żyje samotnie.

No i co to niby w nosie? Piszemy to po potrzebie rozładowania napięcia, dzieci nie mają takiego napięcia, odkrywają że pobudzanie się jest przyjemne to pobudzają. O tym pisałam, a ty czy wy, że dzieci to robią to znaczy że muszą bo ich "ciśnie" i że to potrzeba jak jedzenie. W tym kontekscie, pisałam, że żadne dziecko nie musi, a jak to robi, to odkryło, że dotykanie się jest przyjemne i tyle, a nie że jest potrzebą fizjologiczną bez której nie może żyć. Dorośli-oczywiście, że nie, jedni uprawiają seks bo są rodzbudzeni i muszą, inni nie są rozbudzeniu  i robią to dla przyjemności po podnieceniu się, a inni jeszcze są rozbudzeni, i muszą co jakiś czas, a jak w danym momencie nie muszą to też po podnieceniu sie są wstanie przeżyc rozkosz.

Ja cały czas pisząc podważałam waszą też że jakoby napięcie seksualne jest wbudowane w człowieka i bez zaspokajania się umiera jak bez jedzenia i picia. Owszem po rozbudzeniu seksualności - w co nie wierzyłyście bo cały czas twierdziłyście że każdy musi, owszem cżłowiek musi według swojego libido, ale gdy popęd nie jest rozbudzony to można bez orgazmu żyć latami, a jak nawet jest rozbudzone można je ponownie uśpić, i nie ma żadncyh potrzeb seksualnych, a napięcie rośnie przy podnieceniu się.  dzieci nie czują napięcia, dzieic po od kryciu wiedzą że dotyk jest przyjemny, więc sie dotykaja.

Przesłuchałem wykładu xMarek. Mógłbym zaprzeczyć prawie każdemu zdaniu, które wypowiedział. Zatem skierowałęm pytania do dominikanów. Zero odpowiedzi. Może kiedyś spotkam kogoś, kto będzie w stanie rzeczowo odpowiedzieć na moje pytania.

7 Proście, a będzie wam dane; szukajcie, a znajdziecie; pukajcie, a zostanie wam otworzone. 8 Bo każdy, kto prosi, otrzymuje, a kto szuka, znajduje, a pukającemu zostanie otworzone. 9 Czyż jest wśród was taki człowiek, który, gdy syn o chleb go poprosi, poda mu kamień? 10 Albo gdy o rybę poprosi, czy poda mu węża? 11 Jeśli zatem wy potraficie, choć zepsuci jesteście, dawać swym dzieciom dobre dary, to o ileż bardziej Ojciec wasz, który jest w niebie, da to, co dobre, proszącym Go. 12 Tak wszystko ludziom czyńcie, jak chcielibyście, aby wam czynili. Bo to jest właśnie Prawo i Prorocy.

mmJUTnetPL napisał/a:

Ela210 napisał/a:

Wierzę, ze używanie wolnego umysłu, budzi niepokój.
Zapewniam, też, że gdybym miała więcej wolnego czasu, mogłabym Ci go niepokoju nasiać, z niekorzyścią dla Twojego zdrowia psychicznego, a tym nie chcę się obciążać.
Poza tym nie widzę plusów w rozmowie z kimś tak skostniałym w myśleniu.. Dobrze jak Ci dobrze.

zdefiniuj zatem "wolny umysł", bo jakoś nie budzi we mnie niepokoju coś wydumanego
dodatkowo "wolny" co oznacza: od powolny? czy od wolność? a "umysł" to przepraszam gdzie się mieści? co to jest?
Wiele religii uznaje umysł i duszę ludzką za terminy opisujące ten sam byt.
Co znaczy "skostniały w myśleniu"? Bo terminy typu "sucha woda" to są tzw idiotyzmy.

Proszę Cię, nie pisz już nic więcej.

Proponuję przenieść temat do działu religia bo tu już  średnio pasuje..

Cześć.

Jestem studentką i pochodzę z religijnej rodziny. Niestety ostatnio zdarza mi się uprawiać masturbację bo przypadkowo odkryłam, pod prysznicem że sprawia mi to przyjemność i to dużą. Zaczęłam tym się interesować, i niestety wyczytałam że to jest grzech, i to śmiertelny?

Proszę o wypowiedzi, osób tylko wierzących, chrześcijan, czy to naprawdę jest ciężki grzech, i czy muszę się z tego spowiadać, i jak to powiedzieć na spowiedzi, jestem mega zawstydzona tym i nie wyobrażam sobie, aby to powiedzieć, wiec jak to ująć w słowach? I czy to naprawdę cięzki grzech? To znaczy że bez spowiedzi w razie śmierci poszłabym do piekła?

Dziś powiedział mi Pan: Córko, kiedy przystępujesz do spowiedzi świętej, do tego źródła miłosierdzia Mojego, zawsze spływa na twoją duszę Moja krew i woda, która wyszła z serca Mojego, i uszlachetnia twą duszę. Za każdym razem, jak się zbliżasz do spowiedzi świętej, zanurzaj się cała w Moim miłosierdziu z wielką ufnością, abym mógł zlać na duszę twoją hojność swej łaski. Kiedy się zbliżasz do spowiedzi, wiedz o tym, że Ja sam w konfesjonale czekam na ciebie, zasłaniam się tylko kapłanem, lecz sam działam w duszy. Tu nędza duszy spotyka się z Bogiem miłosierdzia. Powiedz duszom, że z tego źródła miłosierdzia dusze czerpią łaski jedynie naczyniem ufności. Jeżeli ufność ich będzie wielka, hojności Mojej nie ma granic. Strumienie Mej łaski zalewają dusze pokorne. Pyszni zawsze są w ubóstwie i nędzy, gdyż łaska Moja odwraca się od nich do dusz pokornych.

Zastanawia mnie jeden fakt, jeżeli to nie trolling. To pisanie na takim forum (które już jest w jakimś sensie owiane złą sławą) na taki temat i zadawać takie pytanie z takowym dopiskiem to wręcz samobójstwo. Zadaj to pytanie na jakimś katolickim forum to znajdą się chętni żeby ci to wytłumaczyć a nie w tym burdlu

Ela210 napisał/a:

Wierzę, ze używanie wolnego umysłu, budzi niepokój.
Zapewniam, też, że gdybym miała więcej wolnego czasu, mogłabym Ci go niepokoju nasiać, z niekorzyścią dla Twojego zdrowia psychicznego, a tym nie chcę się obciążać.
Poza tym nie widzę plusów w rozmowie z kimś tak skostniałym w myśleniu.. Dobrze jak Ci dobrze.

Ela czesto na tym forum wypisujesz głupoty. Nigdy tego nie komentuje, ale tym razem nie dałem rady.
Idź lepiej odwiedzić porządnego specjaliste, bo poziom twoich wypocin przypomina wypowiedzi przedszkolaka.
Ty rzadko komuś dasz madrą rade... zazwyczaj walisz ochłapami po oczach - aż się nie chce czytać. Albo zacznij mądrze pisać, albo zniknij z tego forum.

nie bądźmy śmieszni. Juz widzę jak czyjes zycie zostaje przekreślone bo dana osoba zapewniala sobie przyjemnosc ktora nikogo nie krzywdzila.

Pewnie już ktoś to tu pisał...
Przecież w Biblii masturbacja nie jest potępiana za przyjemność tylko dlatego, że Onan nie chciał "zrobić dziecka wdowie po bracie".
Chociaż starty testament to w ogóle ciekawa lektura. Morderstwa, kazirodztwo, klątwy, wielożeństwo i różne inne smaczki.

Zadalas mi 3 pytania na końcu posta, na nie odpowiedzialam. Którego nie zrozumialam?

1) przyjemność - tak, zapomnialam dodać. Masz rację, ale myślę, że nie jest ona w takim stopniu celem, co raczej elementem towarzyszącym. Poza tym na grumcie tego, co napisałam w poprzednim poście: fajnie, że jest przyjemność WE DWOJE

2)jak to mówosz przyjemność we dwoje bez pełnego stosunku... No właśnie nie spełnia to całości celu płciowosci. Aby spełniała całość tobmusi być otwarta na płodność itd.

Miałam wrażenie, Gary, że jesteś hedonistą świadomym, więc aż mnie zaskakuje, że najpierw pytasz dlaczego coś jest złe, a potem za kontrargument podajesz przyjemność. Przyjemność to nie jest pojęcie tożsame z dobrem. (Np. są osoby które odczuwają przyjemność zabijając człowieka, przyjemne nie zawsze znaczy dobre, quod erat demonstrandum)

3) łechtaczka? Do przyjemności -patrz wyżej. A przyjemność? By chętniej realizować cele płciowości. Tak mówiąc w uproszczeniu...

4) korzystasz z tego, co dał, ale nie we właściwy sposób (znów przykład mordercy- no też używa rąk danych od Boga)

To czy jesteś mężatką jest akurat kluczowe. Bo wypowiadasz się o seksie w małżeństwie o którym potencjalnie nie masz pojęcia.

Zapytaj tych kobiet, które nigdy się nie masturbowały i miały partnera prawiczka, po ilu latach współżycia przeżyły pierwszy orgazm.

Przeciez obsmiana przez wąż religia katolicka nawet naucza ze jak żona nie dochodzi podczas seksu to maż ma powinność manualnie lub oralnie poprzez lechtaczke zaspokoić żonę przed/po stosunku plciowym. A nie żeby zobaczyć sama się masturbowała podczas seksu. Szok jak dla mnie.

givemesun napisał/a:

Przeciez obsmiana przez wąż religia katolicka nawet naucza ze jak żona nie dochodzi podczas seksu to maż ma powinność manualnie lub oralnie poprzez lechtaczke zaspokoić żonę przed/po stosunku plciowym. A nie żeby zobaczyć sama się masturbowała podczas seksu. Szok jak dla mnie.

Dasz jakiś cytat ze sprawdzonego źródła?

santapietruszka napisał/a:

O sprawdzone źródło pytałam... np, z potwierdzeniem, gdzie to pisze  w Biblii czy coś...

Juz odpowiadam  Bóg powiedział nie unikajcie się do żony męża aby nie było rozpusty. Ciało żony należy do męża i odwrotnie.  Skoro Bóg dał kobiecie lechtaczke a ciało żony należycia do męża a aktywność seksualna tylko w malzenstwie - jak kto ma płonąc niech lepiej bierze ślub /się zenie,  to kto ma poziom inteligencji więcej jak mucha to jasno wynika z tego ze to maż a malzenstwie rozporządza ciałem żony w aspekcie seksualnym a lechtaczke służy do zaspokojenia zony/ a żona mężem.

I tak nie zrozumiesz !!!!

No ja to tam może nie wiem, ale widziałam wątki tutaj kobiet, które nie miały orgazmu latami, bo liczyły tylko i wyłącznie na to, że ich partner ich do tego orgazmu doprowadzi. Stąd biorą się kobiety, które uznają dotykanie siebie w czasie seksu z partnerem za coś uwłaczającego. To są kobiety, które nie mają pojęcia, co sprawia im przyjemność. Nie są w stanie powiedzieć facetowi "jak dotkniesz tutaj, to będzie idealnie". Seks się wypracowuje czasami miesiącami i latami. Na początku trzeba się tego nauczyć. Tak samo, jak kiedyś będziesz się uczyć reakcji Twojego faceta. I sorry, ale ja osobiście najwięcej wiedzy na temat tego jak obchodzić się z penisem wyniosłam z patrzenia, jak mój facet robi sobie dobrze

Lady Loka napisał/a:

No ja to tam może nie wiem, ale widziałam wątki tutaj kobiet, które nie miały orgazmu latami, bo liczyły tylko i wyłącznie na to, że ich partner ich do tego orgazmu doprowadzi. Stąd biorą się kobiety, które uznają dotykanie siebie w czasie seksu z partnerem za coś uwłaczającego. To są kobiety, które nie mają pojęcia, co sprawia im przyjemność. Nie są w stanie powiedzieć facetowi "jak dotkniesz tutaj, to będzie idealnie". Seks się wypracowuje czasami miesiącami i latami. Na początku trzeba się tego nauczyć. Tak samo, jak kiedyś będziesz się uczyć reakcji Twojego faceta. I sorry, ale ja osobiście najwięcej wiedzy na temat tego jak obchodzić się z penisem wyniosłam z patrzenia, jak mój facet robi sobie dobrze

Podpisuję się pod tym w 100%. Z tym zastrzeżeniem, ze trzeba się tego cały czas uczyć. Tak samo jak gry na fortepianie, karate, tańca.