Zdrada? Zastanów się czy warto? - Netkobiety.pl

Oczywiście że to drań ja bym go określił jako skur....On wie że masz do niego słabość i będzie ci mącił w głowie bo on NIE jest Twoim przyjacielem-on chce znowu Ciebie dosiąść ale rodziny nie zostawi -bo on taki porządny- dla kobiety z czyimś dzieckiem.
A jeszcze lepiej powiedz mu że masz dosyć i chcesz wszystko powiedzieć mężowi lub że mąż zaczął się dziwnie zachowywać i chyba się czegoś domyśla. Wtedy się przekonasz jaki on książę.

Pewnie, że czasami chce się wymiotować. Zazwyczaj kiedy wypłakują tu się faceci, którzy albo kobity znaleźć sobie nie mogą, albo żona ich wystawiła do wiatru i jakie to baby okropne.
A zazwyczaj kiedy poczyta się ich dłużej, to człek przestaje się dziwić, że kobiety trzymają się od nich z daleka.

Normalnie nie ale czasem muszę bo się uduszę.

Coś tutaj radziłem, ale oczywiście autorka to olała. Wiesz co radze ci teraz? Nadal miej romans z tym facetem. Serio. Może chociaż tak będziesz w pewien sposób szczęśliwa. Bo innego szczęśliwego rozwiązania tu nie ma. Ty się nie odkochasz sama. Ty nie staniesz się wierna mężowi. Rób więc to co sprawia ci przyjemność choć na chwilę, życie samo zweryfikuje i ułoży się odpowiednio.

W to, że kochankowi ciąża nie przeszkadza, jeszcze jestem w stanie uwierzyć. Brzucha jeszcze nie widać, więc sobie chce poużywać, a niektórzy mogą czuć w tym jakiś rodzaj perwersji. Na hormonach się nie znam, ale też patrzę na tą historię z dystansem, jakoś szybko się pojawiły zarówno ciąża, jak i powrót kochanka, w stosunku do pierwotnego celu tego tematu.

Przerażającej telenoweli ciąg dalszy...

Autorko, myślisz o kochanku, a z mężem, jakby nigdy nic i w pełnej szczęścia atmosferze, rozmawiacie sobie o dziecku.

To chyba nie na mój kręgosłup moralny

Zastanów się, co mówisz.

Wesoły, drugi raz sądzisz pod moim postem jakiś ,,mądry" komentarz. Dziwne, ale bez kuw* i ścierek też da się sklecić coś sensownego. Spróbuj.

On się do mnie odezwał poniekąd z tego powodu, co słychać i czy ciąża to prawda..Rzeczywiście wszystko szybko się dzieje... Czyli według was nie ma możliwości innej niż to że to z jego strony tylko zabawa? I zostawienie sobie furtki na przyszłość, darmowa i dyskretna tak?;( Ciężko mi w to uwierzyć, bo wbrew pozorom nie pasuje mi to do jego osoby. Kiedyś powiedział że co do uczuć nigdy nie kłamie. Naiwna jestem wiem. Sama sobie to nie potrzebnie komplikuję

No weź on taki piękny wspaniały książę przecież nie może oszukiwać, kłamać, być fałszywy! wierzysz w to? poważnie? On ma żonę mówił jej, że ją kocha przysięgał jej wierność- a Ty wierzysz w jego szczerość? Co prawda pasujecie do siebie jedno i drugie zdradza.

A może On myśli, że to jego dziecko i stąd ten kontakt...

Dlatego powiedzenie, że w każdej kobiecie jest mmm 2/3 jest dla mnie 100% potwierdzone przez moje doświadczenia życiowe.

Przecież nie ma w tym nic złego. Chociaż jest jedno ALE taka może być tylko dla swojego faceta i odwrotnie.I problemu nie ma.

Na Lucyfera, jakże dawno mnie tutaj nie było! Właściwie to nie wiem nawet, dlaczego wróciłem! Ale oto jestem i od razu trafiam na taką historię! Jakże niesamowitą i niespotykaną historię pewnej pozamałżeńskiej miłości. Cierpienia bohaterki są takie autentyczne i oryginalne, że czytając ten wątek wstrząsały mną torsje wzruszenia. Jakże samotna w swoim cierpieniu musi teraz się czuć nasza adriaanana! Jak oburzająca i niecna jest postawa okrutnego kochanka! Jak na to wszystko zareaguje mąż, nie wspominając o Jezusie? Dzisiaj znów nie zasnę z nadmiaru emocji!

Dobra, dłużej tak nie mogę, nie dam rady Nie chciałem zasłaniać się dość prymitywnym sarkazmem, ale za to, co chciałem napisać zostałbym, z przypuszczeniem graniczącym z pewnością, wykluczony przez Isabellę (kłaniam się Pani Isabello) z tego forum, a ja jeszcze nie wiem, czy bym tego chciał.

Do autorki: Opamiętania życzę i odwagi w mówieniu prawdy. Jak zwykle, tylko dziecka żal...

Cześć Doom
Oboje z Aurorą napisaliście bardzo trafne posty.
Do Waszych słów mogłabym dodać tylko jeszcze tylko rozpaczliwe dopatrywanie się nadziei i dobrych znaków na kontynuowanie romansu - w każdym najdrobniejszym szczególe.
A bo on się lewym okiem spojrzał na mnie ! A przecież nie robiłby tak jakby mu nie zależało ?!
No on musi mię wobec tego kochać !

Zależy? poważnie tak myślisz? jak dla mnie facet chce mieć kochankę nic oprócz tego, a że dziecko? po prostu boi się że uczucie do dziecka zastąpi uczucie do niego, więc będzie autorkę niepokoił.

Coś mi sie wydaje ze nie jesteś jego pierwszą zdobyczą i doskonale wiedział co ma mówić żeby Ciebie zdobyć. Możesz mi wierzyć on chciał tylko sexu i nic więcej oczywiście ubrał to w ładne słowa. Szkoda że nie kochasz męża.

Wszystko pewnie zostało tutaj powiedziane,ale...nie można kochać 2 osób jednocześnie.Zdradziłaś męża,więc juz Go nie kochasz.To takie proste,i aż tak proste.Reszta to tylko wymówki.Trzeba być szczerym sam ze sobą.Nie wiem jak to zakończysz,ale to zakończ,bo to Cię zniszczy.

Nie może to być! Porzucił?! A to gnida! Dla takich, jak on diabli mają specjalne miejsce w krainie, której nazwy nie wymawiam (tfu!) Nie martw się, kara go nie ominie... Ale dość wygłupów (na krótką chwilę). Sam fakt, że miałaś nadzieję, że być może, że chyba prawie napewno, że będzie tak superturboekstra, wiesz, łączka, kwiatki, motyle i pikniki - wszystko to świadczy, że ty nie kochasz nikogo poza sobą, a już z pewnością nie kochasz swojego męża. Na koniec szybkie pytanie. Spodziewasz się dziecka, prawda? Co by było, gdyby jednak Valentino porwał cię za kudły i uprowadził w piękne krainy dając do zrozumienia, że ty, to ta jedyna a après nous le déluge, śmierć, zniszczenie i topielce? Gdzie w tym wszystkim twój mąż i szczęście nienarodzonego, nie wspominając o rodzinie Valentina ( oraz tradycyjnie - Jezus?) Takie tam, retoryczne pytanie ku poruszeniu sumienia. Odpowiedź niestety znam.

Na św Mikołaja, wybaczcie obrazowość wypowiedzi (sam jestem przerażony), ale uśpiłem moje dwie małe Princessy i chyba pofolgowałem sobie z burbonem, i teraz nie wiem, czy moje nausée, to wynik przedawkowania dobrego trunku, czy tego wątku...

Adrianaana muszę Ci powiedzieć, że rozumiem Twoja sytuację, ponieważ sama jestem w podobnej, tylko moja córka jest już na świecie i ma 3 latka. Myślałam, że uda mi się przelać te uczucia na dziecko, jednak miłość do mężczyzny a do dziecka to całkiem różne sprawy. Ja mogłabym wiele dla niego zmienić, niestety on podobnie jak u Ciebie nie zostawi rodziny, za dużo jego zdaniem zobowiązań, których nie da się przeskoczyć, u nas dochodzi jeszcze duża różnica wieku. Minio tego nie umiem z niego zrezygnować i to jest straszne, bo tak naprawdę od długiego czasu jestem poprostu nieszczęśliwa. Jestem Ciekawa czy dacie radę rzeczywiście urwać że sobą ten kontakt, telefon nie sprzyja takim deklaracją, jeden SMS typu jak się czujesz i serce zaczyna mocniej bić, nikt kto tego nie przeżył nie zrozumie tego. Zaczyna się tak niewinnie, a konsekwencje wchodzenia w takie układy są straszne. Może facetom jest łatwiej, kobiety są bardziej uczuciowe. Wiesz najgorsze jest też to, że nigdy nie masz pewności, że to się nie wyda, a takie rzeczy dzieją się jak zawsze w najmniej sprzyjających okolicznościach. Ze mnie ta sytuacja zrobila zupełnie inna kobietę, u Ciebie jest pewnie podobnie. Zobaczymy co przyniesie nam przyszłość, trzymaj się dzielnie i dbaj o siebie

No niestety Helena36 i adrianaana ale same sobie zafundowałyście problemy uczuciowe, nie należy zadawać sie z żonatymi. Szkoda tylko że mogą ucierpieć niewinni.

Abstrahuję trochę od tego chyba beznadziejnego przypadku, ale znowu przypomniała mi się pewna pani terapeutka, zdaje się pracująca głównie z małżeństwami w których doszło do zdrady. Otóż podzieliła się kiedyś refleksją, która moim zdaniem częściowo potwierdza się w tej historii:
że ludzie często skaczą w bok nie mając właściwie ku temu wyraźnych powodów (tzn. takich w rodzaju: "partner nie chce uprawiać seksu" itp. itd.).

Próbując unaocznić i skrócić do minimum proces myślowy, który wg niej zachodzi w głowach zdradzających, użyła mniej więcej takich słów:
" jest OK, ale czy to wszystko? tak ma wyglądać moje życie już do końca?" ( z tą osobą/ w tym tak, A NIE INACZEJ wyglądającym związku ).

I nawet jeśli to życie jest w zasadzie satysfakcjonujące, lub nawet szczęśliwe, osoby te nie godzą się do końca na taką wizję przyszłości u boku ukochanego (jak utrzymują) partnera- i chcą więcej - doświadczyć pełni (a nie wycinek) życia, czegoś innego- nowego, choćby raz.
Jeśli dochodzą przy tym do wniosku, że z partnerem nie mogą tego uzyskać (bo czyż były widoki na to, by mąż autorki stał się bardziej "inteligentny"?) to szukają tego u kogoś innego.

Naprędce, a ja patrzę bardziej łaskawym okiem na przypadki, gdzie powodem zdrady jest uporczywe odmawianie seksu i chyba dorzucę do tego pobłażliwego traktowania także niedostatki w inteligencji partnera
Z tym, że w pierwszym przypadku trudno przewidzieć, że i jak się rozwinie bądź zwinie związek w sferze seksualnej, natomiast w przypadku braków w inteligencji partnera, było to widoczne raczej przed ślubem/dzieckiem, więc trochę się tu autorka wątku kompromituje Wzięła na męża co popadnie, to teraz musi szukać stymulacji poza związkiem. A przecież łatwiej byłoby mieć wszystko pod własnym dachem.

I okazuje się, że kolejny raz chodzi o niskie poczucie własnej wartości, a sama zdrada to ewidentne dowartościowywanie się kochankiem. Przy niestabilnej samoocenie, stałym zagrożeniu, że jest się nikim, to trzeba sobie stałe udowadniać, że jest się lepszym niż chociażby 30 innych koleżanek w wydziale. Można i poprzez rozkładanie nóg. Jak kto lubi

No tak złośliwości są akurat chlebem poprzednim na tym forum (i ogólnie w Internecie), ale trudno.

Oczywiście są inne sposoby dowartościowania się, nie wiem, może ten wydawał się najprostszym (i najprzyjemniejszym). Choć teraz widzę że był najgorszym z możliwych. Ślad pozostanie i choćbym jak bardzo chciała nie wymażę tego ze swojej biografii.

Wiem, co czujesz :-) Masz rację, iż tego co się wydarzyło nie da się już wymazać a ślad pozostanie. Możesz za to wyciągnąć wnioski i popracować nad sobą. Twój sposób na podniesienie samooceny nie był dobry ale nie ma co się samobiczować :-)

Adrianaana,  To, że kobiety mają słabość czy też imponują im samce alfa, nie musi być objawem niskiego poczucia własnej wartości, to „instynkt”. Taki mężczyzna też raczej nie zainteresuje szarą myszką, mało atrakcyjną. Coś na zasadzie jak „gwałcić to księżniczki, jak kraść to miliony”. Samo zainteresowanie płaci przeciwnej nie wystarczy, by doszło do zdrady połączonej z fascynacją. Oczywiście każda sytuacja inna, ale ... raczej w 90% przypadków komuś bardziej zależy. Czy z czasem zaczyna zależeć.
Nie rozumiem jednak jednej rzeczy, dlaczego w sytuacji kiedy romans definitywnie kończy, tak często któreś decyduje na dziecko ze stałym partnerem. By odwrócić, myśli, podejrzenia, wzbudzić zazdrość? Ty pomimo, że już wiesz o ciązy z tego co piszesz byłabyś skłonna kontynuować romans (takie przynajmniej ma się wrażenie z tego co piszesz). Ten „mój” też zaraz po naszym definitywnym rozstaniu, kiedy dowiedział, że kogoś mam, zaciążył żonę...  Tyle że w tej mojej historii, kiedy to dziecko miało ok pół roku, jego kolejny romans wyszedł na jaw, i to z „przyjaciółką” rodziny. Pytam więc po co???
Ty nie miałaś dzieci, on już prawie dorosłe... myślisz, że to rozwiązanie? Jak pisała Helena miłość do dziecka jest inna, niż do mężczyzny... Jej dziecko z tego co pamiętam ma 3l... także pewnie też Ty przez kolejny rok 2, 3 będziesz zajęta tylko dzieckiem, ale potem znów zaczniesz tęsknić za „mężczyzną”, atencją itd. Myślę, że tym bardziej po ciąży, macierzyńskim, co wtedy?
Uważam, że ogromną głupotę zrobiłaś decydując się teraz na dziecko, kiedy wciąż a tamtym myślisz.  I też bardzo nie fair wobec męża. Tak samo uważam, że bardzo nieodpowiedzialnie postąpił ten mój „ex”. Ale to facet on może odejść, a ona znów „udupiona” na lata. Myślisz, że mając 40+ , dzieci prawie dorosłe i wiedząc, że ją zdradza chciałaby tego dziecka? Ja dalej dostaję maile, że gdybym go nie olała, sytuacja byłaby inna. I uważam, że gdyby ten twój kochanek nie ‘zamilkł’ też tak szybko byś się z mężem na dziecko nie zdecydowała.
Nie mam racji?

Chyba się trochę nie zrozumieliśmy. Miałem na myśli terapeutkę Esther Perel:
umieszczanie linków na forum jest niezgodne z regulaminem (Rethinking infidelity ... a talk for anyone who has ever loved)
A dokładnie próba wyjaśnienia fenomenu: "Kourlcham męża+ zdradziłam+ nadal kocham męża i chcę z nim być"
Taki schemat pojawia się dość często na forum. Hipoteza(?) E. Perel rzuca moim zdaniem nowe (przynajmniej dla mnie) światło na ten problem.

Mnie raczej nie interesuje wartościowanie zdrad na mniej lub bardziej usprawiedliwione. Tzn. nie zastanawiałem się nad tym.
Co do inteligencji, to rozważ taką ewentualność, w której "narzekanie na inteligencję" partnera nie musi oznaczać, że narzekający uważa się za inteligentniejszego Czy zatem autorka, mniej lub równie inteligentna jak jej mąż, kompromituje się równie mocno, co w sytuacji w której uważa się za inteligentniejszą (jak zdajesz się zakładać) ?

W każdym razie nie chcę "wkopać się" w analizowanie tego akurat przypadku, bo za głębokie "koleiny"... to były z mojej strony rozważania natury ogólnej (vide moja odpowiedź do Eli)- tzn.:
- Czy wszystkie zdrady można tłumaczyć tak jak do tej pory robimy tu na forum (niska samoocena/dowartościowanie się, rozmaite dysfunkcje, braki w komunikacji i w związku w ogóle itp.) ? Szukam innych elementów/ powodów za pomocą których moglibyśmy to robić.
Adrianna przypomina mi trochę Pryię- jedną z kobiet przywołanych jako przykład w linku-przemowie, który podałem wyżej (szczęśliwa, spolegliwa żona, która zdradziła męża z wytatuowanym arborystą- swoim przeciwieństwem).
Nawiasem mówiąc również Gary (fajnie, że tu wpadłeś!) wpisuje mi się częściowo w schemat "zdrady jako odwrócenia się nie od żony, ale od osoby którą się staliśmy".

Nie jestem pewny czy dostatecznie zrozumiale wyjaśniłem o co mi chodzi, ale jeśli masz czas i chęć na obejrzenie tego filmu to myslę, że stanie się to bardziej jasne. A jeśli nie- i tu osobista prośba - to napisz proszę, że zrozumiałaś o co mi biega OK? Żebym się nie czuł jak ten Indianin z mojej sygnaturki, którego nikt (prawie) nie rozumie. Again. Jeśli będzie trzeba to obiecuję się zrewanżować!