Sztuka kompromisu w związku - Netkobiety.pl

Ten komentarz jest świetny i w pełni się zgadzam. Nie wyobrażam sobie bycie z kimś w związku i nie potrafić poświęcić się dla niego. Takie poświęcenie to nie jest obowiązek, a nawet wręcz przeciwnie. Nie twierdzę również, że należy się poświęcać dla drugiej osoby, w każdym aspekcie życie.

Powiem Wam tylko na zasadzie dygresji, że fajne jest to forum, bo można podyskutować na różne tematy, nad którymi wcześniej nawet się nie zastanawiało. Albo zastanawiało za mało. A tak to można jeszcze raz zweryfikować swoje poglądu

A to już zależy, bo są ludzie, którzy pomagają po prostu z potrzeby serca, a nie po to, żeby coś mieć w zamian. Np. wpłacając anonimowo na fundację. Albo na czyjeś leczenie. Nikt tego nie zobaczy, nikt nie pochwali. Wie to tylko ta jedna osoba. I co ma w zamian? Radość? Może i tak, ale czy to świadczy o tym, że ta osoba tak naprawdę pomaga z egoizmu? Nie sądzę, bo radość też może mieć z innego powodu, niekoniecznie poświęcając swój czas czy pieniądze obcym ludziom.

A to, że ktoś powinien powiedzieć wprost, że czegoś nie lubi, jest oczywiste (bo inaczej męczy się, a partner nie jest tego świadomy). No ale po obwieszczeniu tego można wspólnie usiąść i zastanowić się, co zrobić, żeby decyzja była jak najlepsza, jak najkorzystniejsza dla obojga. Np. ktoś może mieć chęć robienia czegoś innego niż ja, gadamy o tym i po chwili okazuje się, że mogę przyznać rację tej drugiej osobie, bo czegoś wcześniej nie wzięłam pod uwagę. Da się tak, nikt z nas przecież nie jest nieomylny, a nasze zdanie nie jest jedynym właściwym

Przepraszam za głupawkę, ale zaraz pewnie będzie komentarz, że zatroskany internauta specjalnie założył sobie nowe konto, żeby pochwalić swój komentarz

Tak, pewnie tak jest, ale musisz też wziąć pod uwagę, że wszelkie trudne sytuacje wpływają na nasz rozwój. Każde cierpienie czegoś uczy, pozwala wyciągnąć wnioski. I nie powinno się tak zupełnie unikać trudnych sytuacji, bo inaczej stoimy w miejscu. Co nie oznacza też, że powinniśmy specjalnie ich szukać. Ot, trzeba po prostu umieć stawić im czoła, kiedy nadejdą i wyciągnąć z nich odpowiednią lekcję. Całe życie nie uda się robić uników

Nie, to tylko przypadek, ktoś założył konto z reklamą w sygnaturce i wypowiedział się na pierwszy lepszy temat

OMG!
Wiesz jak odróżnić zaangażowanie w związek od poświęcenia?

Można to dobrze wyjaśnić na przykładzie jajek na bekonie. Kura się zaangażowała, a świnia się poświęciła

A teraz summerka88 zaangażuje się i przyjedzie wytrzeć mi monitor, który sobie oplułam kawą....................

I to by było na tyle.

Wg mnie jest tak tylko wtedy, gdy dana osoba pomaga "głośno". A potem oczekuje pochwał, docenienia. A jeszcze lepiej, gdy sama lubi dużo dawać z siebie, równocześnie innym osobom na to nie pozwalając, bo tak naprawdę nie umie przyjmować czegokolwiek od innej osoby, jednocześnie czując się lepsza od tych osób, że coś dał, a ktoś inny nie.

Polecam te filmiki: https://www.youtube.com/watch?v=zSCgym8lT_g
https://www.youtube.com/watch?v=R61D5uQIorI
Pani psycholog, generalnie wg mnie bardzo mądrze mówi.
Pewnie i tak podważycie, ale ja tam zgadzam się z tym.

pożartować nawet nie można? Rozbawiło mnie po prostu, że wszyscy byli przeciw, a przytaknęła akurat osoba fejkowa, z 1 postem.

To nie komentuj, wyciągam po prostu słuszny wniosek, bo wiem, że macie zupełnie odmienne zdanie na ten temat niż ja i że najpewniej podważycie to, co jest w tym filmiku. I co w tym dziwnego? Prawdę napisałam.

Nikogo nie obrażam i nie nazywam ograniczonymi osobami, co już w tym temacie padło dziś względem mojej opinii na ten temat. Ale przepraszam za tę moją wielce obraźliwą sugestię.

"Jeśli ktoś Kalemu zabrać krowy (...) to jest zły uczynek (...). Dobry, to jak Kali zabrać komu krowy."

to raczej konsensus - czyli zupełnie inne rozwiązanie które satysfakcjonuje oboje .

Kocha się partnera za to również  że kocha góry , bo to miłość do nich powoduje ze tak pięknie potrafi o nich mówić .
a Ty ewidentnie potrzebujesz podporzadkowania sobie i stawiasz warunki.

Ustępowanie w związku nie powinno działać na zasadzie wyliczanki. To trochę jak w wojsku

Ale czasami tak się dzieje Miałam partnera, dawno temu, który kochał jazz a ja tego rodzaju muzyki, mówiąc delikatnie, nie lubię. On lubił chodzić na koncerty jazzowe a ja mu na nich nie miałam najmniejszego zamiaru towarzyszyć. I ja mu "wyliczyłam" że to jest pierwsza rzecz, w której nie może na mnie liczyć. Nie lubię jazzu i już. Chodził sam.  Ale w jego mieszkaniu, w którym czasem pomieszkiwałam, jazz leciał z głośników. Miał też różnego rodzaju rauty i spotkania, w gronie zawodowym, wśród ludzi sobie znanych, wśród których ja czułam się tak sobie, ale tam juz pojawiałam się z nim, jak jego partnerka.
Co tu było kompromisem, co wymuszeniem, co warunkiem, a co normalnym funkcjonowaniem jako para?

V pisze ze woli lezec na plazy a nie zwiedzac a ja odwrotnie a moj facet lezec. Jednak pokazalam mu jak fajne jest zwiedzanie i tez polubil. Wtedy nadal lezymy ale np pare godzin a potem zwiedzamy i kazdy zadowolony bo oboje robimy co lubimy. Mozna by oddzielnie tam spedzac czas ale tak nie chcemy.

Co do przykladu z dlugimi wlosami serio Kinga dziwi Cie, ze dziewczyna chciala obciac wlosy? Wiele kobiet raz ma dlugie wlosy w zyciu, raz sredniej dlugosci, raz krotkie. Glupie jest raczej jezeli partner by tego nie rozumial. Kazdy ma prawo do zmiany wygladu, mnie moze tez nie podobaja sie lysi czy np z irokezami ale jezeli np moj partner chcialby jakis czas tak wygladac to czemu nie? Milosc to o wiele wiecej niz wyglad nie myslalabym zeby o to sie klocic.

To prawda. Ja akurat mam siostre z innego taty ale mieszkalysmy razem. Bylam mlodsza i tak traktowana mi czesciej wierzono hehe ale nie sadze by to mialo ogromny wplyw. Siostra nigdy nie byla mi bliska ani ja jej nawet teraz jak ma dziecko, nie czujemy ze soba wiezi. Tak bywa. No ale ja w zwiazku okazuje milosc, staram sie dla mojego faceta ale sa granice. Mamy podobne priorytety to jest bardzo wazne.

Przeczytałem sobie wszystkie wpisy Dużo tutaj udowadniania sobie nawzajem, że nasze subiektywne podejście do organizacji związku jest lepsze niż kogoś innego. Szukałem jakiejś recepty, którą ktoś może mieć na optymalne (bardziej obiektywne) czy praktyczne (bardziej uniwersalne) wartościowanie swoich POTRZEB (bo to chcemy zaspokoić związkiem) i USTĘPSTW (bo to możemy zainwestować w związek). Wychodzi, że dalej balans jest kwintesencją porozumienia się a jego wyważenie możliwe tylko jeśli jest chęć z obu stron... Z tego wynikło mi też coś, co już wiedziałem: te wszystkie strategie mogą działać i kompromis i konsensus i wymiana i współpraca i inne... np. handel aby była dobra intencja i brak NIEZDROWEGO egoizmu. Jeśli siada się do stołu (jak zwał tak zwał) negocjacyjnego z 'nie' i nie ma się nic ponadto to proponuję sobie darować związki i pozostać singlem, żyć wygodnie samemu a od innych brać co się podoba i nie DEFINIOWAĆ tego powszechnie rozumianym 'związkiem' ale swobodniejszą relacją. Związek i buduje i rozwija i dopełnia ale nikt mi nie powie, że nie ogranicza. Jeśli robi to ostatnie w granicach akceptowalnych (subiektywizm znowu) to jest to w porządku bo jest na to zgoda. Jeśli przechodzimy lub ktoś oczekuje przekroczenia naszych granic to przecież są 2 główne odpowiedzi: nie ruszamy ich i wchodzimy w konflikt lub je przesuwamy co może skutkować też konfliktem ale wewnętrznym (co już jest inną 'inszością' i lepiej tego nie doświadczyć przemyślawszy wcześniej swoją decyzję przesunięcia własnej granicy). Poświęcenie jest okropne bo jest z wydźwięku jednostronne - z którejkolwiek ze stron i nie jest ustępstwem, o nie - ale jest często mieszane właśnie z tym...
Autor siada do stołu tylko z 'nie' (nie widziałem innej opcji w kierunku ustępstwa) i oczekuje kompromisu więc zgodnie z powyższym odpowiedź jest jasna pod względem rozwiązania konfliktu i tylko jedno może go ratować - że tego konfliktu nie będzie, bo wszystko pozostaje w granicach akceptacji którejś ze stron... np. tatuaż chwilowy lub jego brak skoro inaczej się nie da (a partnerka to zaakceptuje). I samo, czyste 'nie' nie poparte kwestiami obiektywnymi (no nie będę grał na gitarze skoro rękę mi amputowali - mogę, mogę ale to nie będzie raczej 'gra') jest strzałem w ciemno a kompromis (czy zwany zdrowym, czy zgniłym) tylko pretekstem do rozwiązania konfliktu na swoje widzimisię nie popartym jakimkolwiek ustępstwem (choćby ten mały tatuaż, nie rzucający się w oczy). No może też być wymuszenie swojej 'racji' ale nie piszemy wtedy o kompromisie skoro ktoś 'coś musi' i nie ma pola do kompromisu. A w ogóle jest tak bardzo często, że nie widzimy pewnych pomysłów na zaistnienie kompromisu albo że ślepi wręcz jesteśmy nawet na rozwiązanie niekompromisowe... Po prostu jest 'wyjście z sytuacji' zaspokajające potrzeby i nie naruszające granic... Po co zaraz sięgać po kompromis? To, że śpię osobno czy jadę na wczasy osobno wcale nie jest kompromisem skoro (i tylko wtedy) to jest akceptowalne z obu stron, nikt nikomu nie ustępuje - prosty pomysł na brak kompromisu i rozwiązanie problemu. Ten pomysł czasami wart jest złota lub diamentów . I ostatnie - te nasze granice nie są stałe i czasami bzdurnie postawione, więc można zacząć od ich przemyślenia. Jednak przykłady tutaj były porywające, przyznaję

no akurat ode mnie nie należy niczego oczekiwać
bo ja nie urodziłam się po to, zeby spełniać oczekiwania innych ludzi

ot, taka jestem samolubna, egoistyczna i zła

Jeszcze raz jedno wymaga podkreślenia aby nie było przekłamania idei ograniczania: to ograniczenie powinno być zgodne z granicami drugiego człowieka a nie na siłę, że bez tego nie ma związku i trzeba coś dawać drugiemu bo chce... Nie 'umowa od początku' bo można postawić dziwne granice, które są lub będą bez sensu (i, wg mnie - ale mówię o sobie - granica 'niepalenia' przykładowo, ma sens), ale porozumienie. Jeśli RESPEKTUJESZ czyjeś potrzeby (w tym też swoje) i nie masz problemu z daniem czegoś to jest związek. Jeśli znajdujemy się wewnątrz kręgu wspólnej akceptacji to coś budujemy inaczej będzie przekraczanie tych granic i nie uda się lub któraś ze stron będzie się 'poświęcała'.
Indywidualiści i single, którzy chcą tylko brać i uważają, że od nich nie należy niczego oczekiwać nie będą nigdy w prawdziwym związku - no to chyba nie tak była postawiona sprawa. O co znowu tu kaman? Jestem singlem i indywidualistą to znaczy, że to grupa która chce tylko brać? No sorki... Nie tak! Ludzie, którzy chcą tylko brać nie będą w 'związku' równoprawnym. O to chodzi i bez nadużyć. I związki są różne a ja piszę o tym partnerskim - równoprawnym, czyli obdarzonym pewną symetrią w obszarze woli i chęci.
Chyba znowu idzie kwestia naginania dobrowolności i przymusu wg myślenia - jesteśmy razem, to teraz coś musisz. A kwestii Pytanie brzmiało, czy partnerka powinna to zaakceptować, a nie że MUSI iść na kompromis nie rozumiem. Co tu jest do akceptacji? No sorki, czy partnerka powinna zaakceptować a nie że musi się opalać? Czy partnerka powinna to zaakceptować, a nie że musi wodę gotować? Jakieś nie takie to... jakieś masło maślane... Powinna zaakceptować? No jak powinna to znaczy musi... i zdanie bez sensu bo znowu pierwsza część nie współgra z drugą. Musi coś zaakceptować bez kompromisu? No nie musi - może!
A ostatnie, bez przekręcania, to osoba, która współżyje z inną osobą i jest im dobrze to może być w związku. Ale jeśli ta osoba mówi na pewne sytuacje wymagające 'zgody' tylko bezrefleksyjne 'nie' to nie powinna być lub po prostu nie jest w 'związku' (a dokładniej w tym 'partnerskim') bo wg niej to nie jest 'partner' - nie uważam, że traktuje sytuację w tej jej relacji symetrycznie.
I truizmem jest, że nikt nie urodził się po to, żeby spełniać oczekiwania innych ludzi bo to oznacza po prostu niewolnictwo. To nie jest argument aby twierdzić coś o swoim zachowaniu w życiu. O byciu złym, NIEZDROWYM egoizmie (zdrowy jest potrzebny), samolubności (kto nie jest?) decydują inne kwestie niż argument urodzenia.

No i coś w tym złego? Dlaczego niestety? Wybór ich i nie krzywdzą nikogo więc nie widzę problemu - jest spoko... Wolą to wolą, inni chcą ale nie mogą znaleźć partnera. To nic nowego. Jeśli są w związku to chyba nie wolą być wolni...

No to jak mój przykład z paleniem... nie ma pola do kompromisu bo moje granice są w tym momencie nieprzekraczalne. Wchodzić w związek z opcją konfliktu? Bez sensu... Nie wymagam KOMPROMISU tutaj. Tu znowu kobieta nie ma co akceptować lub nie bo wybór nie zależy od niej... Jak wymagać akceptacji skoro ten ktoś nie ma wyboru? Zaakceptuj, że jesteś chory. Słowa się tu mieszają... Nie ma akceptować ale po prostu należy mieć wspólne wartości i to pomoże (dopasowanie a nie naginanie kogoś). Akceptacja to decyzja - zgoda na coś i jeśli niewymuszona szantażem nazwanym ładnie 'kompromisem' (czym on tu nie jest po prostu) to nie ma sprawy. Ja nie stawiam w kwestii palenia kompromisu ale granice i nie zamierzam nikogo właśnie szantażować - masz się pogodzić! Podstawowa różnica. Więc dyskusja może np. dotyczyć aspektu, że ktoś wyjechał, zaczął palić na wyjeździe z różnych względów i nałóg teraz powoduje konflikt w związku. Ale tutaj nie wchodzimy w kwestie samego kompromisu tylko rozwiązywania konfliktów raczej (gdzie jedna z metod to może być kompromis). To czego dalej nie widać to wolnej woli i tego, że do kompromisu nie można zmusić. Nie można go wymagać - trzeba go chcieć. Tu jest jakieś generalizowanie kompromisu jako otwarcia na bycie razem lub nie. A to nie kompromis.

No to to za sztuka kompromisu w tytule i jakieś przykłady, jak chodzi o coś innego? Autorze, zdecyduj się

Łoki... Dywagacje, znaczy się, miały być ogólne... Ale mi się zdawało tylko, że przykłady i motywacje do tego kompromisu nie za bardzo dobrane.

Partnerzyw  zwiażku nic nie mogą sobie zabraniać bo to nie wojsko czy wiezienie .Jednakże musża od razu na początku wyjasnic sobie co ma sens w zachowaniu .Co do tatuaż brzydzi cie czy boisz sie reakcji w pracy ?

Nie wiem skąd bierze się to bzdurne przekonanie, że związek wymaga "poświęceń". Otóż - nie wymaga. Tylko jest jeden haczyk - trzeba związać się z kimś kto ma podobne cele w życiu, marzenia, generalną wizję przyszłości, fajnie by było gdyby jakieś zainteresowania też były wspólne. Tak jak wspomniał rh - jeśli decydujesz się na związek z osoba która jest za bardzo "inna" to od razu wiadomo, że punktów zapalnych będzie od cholery. Wtedy ktoś "musi się poświęcić dla dobra związku". Jesteście panowie młodzi, te Wasze "poświęcenia" nie były jakieś wielkiej rangi - jeden trochę pojeździł do dziewczyny (skoro ja kochałeś to to było moim zdaniem żadne poświęcenie bo normalne jest, ze chce się z kimś kochanym spędzać czas) , drugi się nie przewiózł z nią na motorze. Powiem Wam, że to wszystko jest bardzo fajne, bardzo romantyczne ale tylko na papierze. I tylko do czasu Po X latach małżeństwa z tej miłości i z tego poświęcenia nie zostaje nic poza wzajemnymi pretensjami o to kto komu zmarnował życie. Widzę to na przykładzie moich rodziców.

Zgadzam się z Pietruszką - jeśli dziewczyna nie wie, że jej faceta odrzucają tatuaże a związek trwa kilka lat to jest coś mocno nie tak. Jeśli CHCE to może wziąć jego zdanie pod uwagę, ale nie jest to jej OBOWIAZEK. Tak samo facet - MOZE ale nie musi akceptować jej nowego wizerunku. Jeśli ona nie akceptuje i on też nie akceptuje i żadne nie będzie chciało przesunąć swoich granic no to sorry ale trzeba się rozstać. Tak bywa.
Ludzkie drogi się rozchodzą. Ludzie rozwijają się w innych kierunkach. Może być tak, że po 30 latach małżeństwa obudzisz się obok obcej osoby z którą nawet nie będziesz miał o czym rozmawiać. TAK SIE ZDARZA. I nie ma tu niczyjej winy.

Czy człowiek powinien dostosowywać się do partnera?
Jeśli CHCE to może iść na jakieś ustępstwa.
Co jakiś czas włożyć na tyłek koronkowe majtki żeby facetowi sprawić przyjemność. Ale po pierwsze chodzenie w tych koronkowych majtkach to nie jest obowiązek, a po drugie jeśli facet nie jest w stanie żyć tych koronkowych majtek a wie, że jego kobita tego nie lubi i mieć codziennie tego nie będzie to niech zmieni kobite na taką co lubi a nie szantażuje swojej "jakbyś mnie kochała to byś się poświęciła i nosiła koronkowe majtki codziennie, nieważne, że potem nie możesz siedzieć przez 3 dni bo Cię obtarły" 
Tylko jeśli już ta kobita założy na ten tyłek majtki bo CHCIAŁA to nie powinna potem temu chłopu wypominać ile to dla niego poświęciła nosząc te koronkowe majtki.
Bo wiecie miłość tutaj nie ma nic do rzeczy. Można kogoś kochać, ale jeśli to czego chce ta druga strona godzi w nieprzekraczalne granice to o czym my tu rozmawiamy? Kto jest ważniejszy? Ja? Czy partner?
Partner rzecz nabyta - raz jest, raz go nie ma. A ja ze sobą będę do końca życia

Przekonanie, że związek wymaga "poświęceń" (zwał jak zwał) bierze się z faktu... posiadania doświadczenia, jakim jest bycie kiedyś z kimś w związku.
I otóż związek wymaga czasem poświęceń, czasem ustępstw, a czasem postawienia na swoim. Przykładów tych poświęceń, ustępstw, kompromisów można by mnożyć. Cele w zyciu bywają zmienne, stare marzenia porzuca się na rzecz nowych, wizja przyszłości pod wpływem nagłych wydarzeń może z dnia na dzien zaczać rysować się zgoła odmiennie, od tej którą mieliśmy jeszcze wczoraj... i w tym wszystkim jest dwoje ludzi, dwoje niezależnych ludzi, z których jedno drugiemu coś dalej, zachowuje się wobec drugiego w określony sposób, godzi się na określone zachowania. Nie ma związku bez chociażby częściowej utraty własnego "ja" na rzecz "my". To jest dla mnie ten kompromis, a jaki on bedzie miał w praktyce wymiar? Każdy związek ma "swojego rodzaju" kompromisy.

Byłam w dwóch. W każdym musiałam liczyć się z odmiennym "ja" partnera od mojego własnego "ja". Z wzajemnością. Inaczej jest to podporządkowanie jednej osoby drugiej. Bezwzględne podporządkowanie.

Zgoda... dobre słowo 'liczyć się' Może być i 'respektować'

I aby nie poświęcać własnego 'ja' (z obu stron czy x stron) potrzeba pracy wspólnej a nie tylko własnej. Tak się można napracować i nic nie uzyskać na końcu. Praca własna w ograniczeniu 'tylko' skutkuje najlepiej tylko w odniesieniu do własnej osoby...

Dlatego napisałam, że ludzie z czasem mogą wyewoluowac w różnych kierunkach. I o ile są sprawy które można wynegocjować np noszenie tych majtek 2x w tygodniu po 2h zamiast 24/7 to w niektórych kwestiach kompromis po prostu nie ma racji bytu. Taki przykład - jest sobie para. Jak weszli w związek (nieważne czy formalny czy nie) to ustalili, że nie chcą mieć potomstwa. Nigdy. Chcą miec psa i z tym psem jeździć sobie po świecie. Ale mija lat 10. Kobiecie załącza się instynkt macierzyński ale zamiast 2 psa chce dziecka. Facet tego dziecka kategorycznie w dalszym ciągu nie chce. I co teraz? Jakie jest pole do kompromisu?
Moim zdaniem nie ma żadnego. Nie można mieć 0.5 dziecka. Ktoś albo zrezygnuje ze swojego 'ja'   i koniec końców będzie nieszczęśliwy albo po prostu przyjma to, że ich drogi się rozeszły podadzą sobie rękę i każde pójdzie  w swoją stronę.

Wg mnie największym 'poświęceniem' w związku jest przyjęcie i zaakceptowanie danej osoby taka jaka ona jest. A nie przerabianie jej na swoją modłe. Jak ją czy jego przerobisz to juz przestaje być ta osoba w której się zakochałas
Jeśli on czy ona chce się zmienić to jeśli ta zmiana nie narusza twoich granic to ja wspieraj. Jeśli ta zmiana Ci nie pasuje to się rozstan.
A te argumenty 'tyle lat związku na marne' to są o dupe potłuc. Wtedy było fajnie. I co teraz trzeba się szarpać w imię tego ze kiedyś było fajnie? 'Poświęcac się' bo kiedyś tam były motylki w brzuchu? Bez sensu

Tak, zgoda... zmiana... tylko ten kompromis nie oznacza jedynego wyjścia - może nie ma konfliktu? Może ma spróbować chłop żyć z dzieckiem albo zrobić dziecko i zobaczyć jak się żyje bez tej kobiety i zmienić zdanie... takie gdybanie. No jednak racja - czasami są sytuacje, że należy się rozstać bo brak pola nie tylko do kompromisu...

Wrrrr... Po 5 latach: kochanie, pamiętaj, ja się dla ciebie poświęciłam i ciebie zaakceptowałam! Mam nadzieję, że nie ma tego 'poświęcenia' jednak a lepiej 'darem' lub jeszcze lepiej 'wyborem' I jak jest wybór to nie ma potem potrzeby przerzucania winy w razie niepowodzenia na kogoś innego.

Stosunek do kompromisu wynika wprost z tego, jak ktoś myśli o sobie. To, co ma w głowie, determinuje to, jak reaguje.

Gdy ktoś myśli o sobie, że nie jest dość dobry i nie zasługuje, żeby cokolwiek otrzymywać, to każdy kompromis w jego przypadku jest ustępowaniem, dostosowywaniem się, dawaniem i poświęcaniem się. Bo taka osoba myśli o sobie, że tylko dając coś od siebie może cokolwiek otrzymać i  tak ciągnie się jej martyrologia, gdzie tylko wciąż daje, nic albo niewiele otrzymując.

Jeśli ktoś widzi siebie w taki sposób, iż ustępując na krok, niemal automatycznie stanie się nieważny i przeźroczysty, to będzie jakikolwiek kompromis utożsamiał z popadnięciem w otchłań bezwartościowości i gorszości. Kompromis jest wówczas dla niego skazaniem się na niebyt. Będzie więc albo zaciekle walczył, albo uciekał, żeby pozbyć się tego odczucia. Albo będzie w sobie gromadził frustrację i złość.

I jeszcze spotkałam na tym forum ludzi, którzy uważają, że każde postępowanie jego partnera jest nacechowane ciągłą orientacją na niego samego. Ponadto oczekują i żądają od drugiego, żeby był jego przedłużeniem, myślał tak samo, chciał tego samego. Narcystyczny egocentryzm. Dla tej osoby to, iż partner nie zgadza się z jego propozycją lub marzeniem, jest oczywistym działaniem w celu znieważenia i poniżenia go. O żadnym kompromisie tu mowy być nie może.

Można tak jeszcze wymieniać i wymieniać

Jak zostało wyżej napisane- poświęcenie się może być rozpatrywane w 2 kategoriach:
1. Przymus wbrew własnej woli. Rozwiązanie siłowe, które nie ma w sobie nic z kompromisu.
2. Poświęcenie świadome i dobrowolne np. z potrzeby serca, wynikające z własnych przekonań, empatii.