Sztuka kompromisu w związku - Netkobiety.pl

A co ma piernik do wiatraka? Uprawiac seks to ja moge piec razy na dobe, w przeroznych pozycjach i w kazdym miejscu w domu Nie musze do tego dzielic z moim facetem lozka.

W kwestii "ozieblosci" zas, to wiesz, mozna spac w tym samym wyrku kazda noc, a nawet sie nie dotykac czubkiem palca.

Nie oczekuję żadnych. A życiowe rady najcenniejsze są wtedy, gdy mamy konkretne sytuacje poparte doświadczeniem danej osoby. Cytaty i powiedzonka można sobie zostawić na ckliwe chwile przy herbatce i kominku na długie zimowe wieczory (wtedy całkiem fajnie ich posłuchać lub poczytać).

Ludzie już tak mają, że się od siebie różnią. I to jest piękne

wybacz, zatroskany, ale wcale nie wierzę w to, ze Tobie się te różnice podobają
może u obcych ludzi
ale u partnerki już nie bardzo, bo w parze wszyscy muszą lubić to samo, robić to samo i pewnie nawet myśleć to samo

bla bla bla rozmowa w cztery oczy nie daje żadnej gwarancji poznania kogokolwiek
poza tym czytam, co piszesz, jakich słów używasz - już Ci pietruszka zwróciła na to uwagę.
bardzo łatwo da się z tego odczytać wiele rzeczy o człowieku

nie trzeba się interesować tym samym i mieć identyczne poglądy, żeby móc rozmawiać non stop.
jest wręcz przeciwnie: jeśli z kimś się zgadzasz w każdej kwestii, to o czym masz z nim rozmawiać, skoro macie takie same poglądy?
ani się pokłócić nie można, ani wymienić argumentami

A co jezeli jedna strona lubi robic cos sama?

Misiek uwielbia np. zajmowanie sie ogrodkiem. Moze tam spedzac godziny pielac rabatki, sadzac kwiaty, przycinajac krzewy. Tak sie wlasnie relaksuje i nikt inny podczas tego ogrodnikowania nie jest mu potrzebny, a wrecz go rozprasza. To co, na sile mam mu sie w to hobby wtracac, byle bysmy tylko byli razem 24 godziny na dobe? Ja zas od czasu do czasu lubie sobie obejrzec placzliwy melodramat i nie bardzo lubie chlipac nad glupim filmidlem przy kims innym. To co, Misiek tez ma na sile ze mna siedziec, nudzic sie i podawac mi chusteczki?

Ty chyba wymagasz od swojej potencjalnej partnerki by byla Twoim klonem, a nie odrebna osoba.

Zatroskany, alez my mamy wspolne hobby i tematy

Oboje interesujemy sie polityka i rynkiem nieruchomosci- mozemy godzinami gadac. Lubimy tez razem ogladac horrory i odwiedzac rozne nowe, nieznane miejsca. Jednak jako dorosli ludzie, a nie sjamskie bliznieta, nie jestesmy zrosnieci biodrem ani nie mamy sklonowanych mozgow Mamy rozne opinie i rozne hobby, co jest zupelnie normalne na tym swiecie, w przeciwienstwie do Twojej alternatywnej rzeczywistosci, w ktorej ludzie lacza sie w pary tylko wtedy o ile maja 100% kompatybilnosc.

W przytoczonym przykładzie mylisz kompromis w związku z chęcią podporządkowania sobie jednej osoby przez drugą. Akceptacja partnera nigdy nie jest całkowita. Akceptacja polega na pogodzeniu się z czymś, tolerowaniu czegoś, czego nie jesteśmy w stanie zmienić, w odniesiu do partnera akceptacja drugiej osoby zawsze ma miejsce za jego zalety a mimo wad, czyli np. chcę Cię mimo tego obrzydliwego tatuażu. I nie ma to nic wspólnego ze sztuką kompromisu w związku, która dla mnie polega na wzajemnych ustępstwach w sprawach wspólnie ich dotyczących. A zatem mogę zaakceptować partnera, który bedzie wagabundą i czekać na niego przez pół roku kiedy wróci ze swoich wojaży, ale kompromisem będzie kiedy ten wagabunda kochający np. góry wyjedzie ze mną na wakacje nad morze   Kompromisem dla mnie byłoby kupienie np. przestronnego apartamentu w sytuacji, w której ja chciałabym mieszkać w domu i mieć dużo przestrzeni a partner wolałby mieszkać w budynku wielomiekszaniowym, itp. sprawy.
Pytanie kluczowe: na jak daleko posunięty kompromis jesteśmy w stanie pójść.

W zasadzie, Twoj problem jest taki, ze za wszelka cene chcesz sobie potencjalna partnerke podporzadkowac. Bo ma byc po "Twojszemu". Nie jestes w stanie zaakceptowac drugiej osoby taka jaka ona naturalnie jest.

Ja czytac umiem zupelnie dobrze. To Ty piszesz przez cztery strony ile rzeczy nie jestes w stanie tolerowac i jak potencjalna kobieta musialaby robic gimnastyczne wygibasy, by Tobie odpowiadalo. Bo Twoja wizja zwiazku to: spimy razem, hobby razem, opinie razem, poglady razem i wara od jakichkolwiek roznic.

W zasadzie to sie zgadzam z Beyond.... z kazdym  postem twoja wizja udanego zwiazku przeradza sie w jakas karykature, zeby nie powiedziec koszmar...

Jeśli, jak w podanym przykładzie osoby będą kurczowo trzymać się swych stanowisk (jedno - wyjazd nad morze, drugie - wyjazd w góry), to mniejsza lub większa przepychanka gotowa i związany z tym absmak w gębie. Gdy jednak zamiast szukać kompromisów, wymagać ustępstw, szermować 'powinnościami', handlować (teraz moje, później Twoje), skoncentrujemy się na rozwiązaniu problemu bez stosowania przemocy (tak, wiem, niektórzy uważają, że w przytaczanych przykładach nie ma przemocy psychicznej), to zadamy sobie pytania zaczynające się od słowa 'dlaczego?': "Dlaczego chcesz jechać w góry/dlaczego chcesz jechać nad morze?". Jeśli (tak, wiem, sporo tych 'jeśli') poszukamy powodów, potrzeb, to znalezienie rozwiązań będzie prostsze. A rozwiązaniem tych rozterek wyjazdowych (ale nie tylko, bo ta metoda jest uniwersalna) będzie odpowiedź na pytanie "Co możemy zrobić, by nasze potrzeby, Twoje i moje, były zaspokojone?" Być może ( ) rozwiązaniem będzie wyjazd np. do Chorwacji, gdzie góry i morze są obok siebie.
To wszystko jest możliwe, gdy traktujemy TŻ (albo inną osobę) jak partnera, nie zaś osobę, która ma ulec paskudnej, bo w białych rękawiczkach, manipulacji.

A może to zależy od tego, co czym dla kogo jest?
Dla mnie byłby to kompromis a nie warunek, bo nigdzie nie napisałam, że ma się to łączyć z wymuszaniem wzajemności Bardziej bym to nazwała wzajemnymi ustępstwami, robię coś dla Ciebie, chociaż można to też ujmować w ramach "dobicia targu"

Dla mnie kompromis to też ustępstwo. Słowo kompromis i wymuszanie często są ze sobą utożsamiane. Ciężko tak szczerze zdefiniować kiedy kończy się dobrowolne ustępstwo bez przymusu, a kiedy zaczyna się już wymuszanie. W sumie małżeństwo to jest "dobicie targu". Każdy coś daje, każdy coś otrzymuje (zazwyczaj).

A dla mnie kompromis do współpraca. Tym się różni współpraca od ustępstw, ze w pierwszym przypadku troszczę się o partnera i dbam o jego dobro, a w drugim po prostu odpuszczam coś, co jest dla mnie istotne.
Zatroskany internauto, mam wrażenie, że masz problem z wyjściem że swojego wnętrza, aby spróbować zrozumieć punkt widzenia innych osób. Brakuje ci umiejętności tworzenia w swoim umyśle reprezentacji tego, jak na świat i w tym przypadku kompromis patrzą inni ludzie. Przeraża mnie taki brak elastyczności w myśleniu. Czego ty w ogóle tutaj szukasz? Potwierdzenia swoich racji, czy rzeczywiście poznania innej perspektywy?

Summerka, dokladnie.

Bo inaczej jest jak sie razem dogadamy, spedzamy roznie czas, a inaczej jak partner nas osacza i szantazuje (szantazowac mozna tez w bialych rekawiczkach).

Dlatego uważam, że kompromis jest kiepskim sposobem rozwiązywania konfliktu.

Kpisz? Czytasz wybiórczo czy bez zrozumienia?

Już na pierwszej i kolejnych stronach napisałam o wspólnych ustaleniach, a dzisiaj pokazałam, w jaki sposób takie znalezienie rozwiązania, które satysfakcjonuje obie osoby, przebiega.

Kompromis jest potrzebny ale musi dotyczyć obojga partnerów. Kiedy słyszę, musimy osiągnąć jakiś kompromis, ja mogę to i niezmienie tego, a ty spróbuj mnie zrozumieć i dostosuj się jakoś, no to gdzie tu kompromis? I jeszcze ci taki powie, że on zawsze szuka rozwiązania, które satysfakcjonuje obie strony. Facecie dużo mówią o kompromisach ale w istotnych sprawach nie są w stanie iść na kompromis. Dla nich kompromis to pozwolenie drugiej stronie na to,  co im pasuje.

Przeczytałam już wszystkie posty, tak się zastanawiam i myślę, że czegoś nie wzięliście pod uwagę.

Czym innym są marzenia "duże", które były dla nas bardzo ważne jeszcze przed poznaniem partnera, a czym innym "nowe". Jeżeli coś jest dla mnie ważne z pewnych względów od zawsze, to nie wiem, czy zauważyliście, ale mówi się o tym już na początku znajomości, bardzo szybko, a to dlatego, że z chęcią mówimy o rzeczach dla siebie ważnych (marzeniach, planach, pasjach). I wtedy łatwo można zdecydować, czy ta osoba na pewno nam odpowiada. A jeżeli o czymś nie mówię i to długo, jeśli dany pomysł niespodziewanie pojawia się w mojej głowie np. po 2-3 latach związku. To w tym przypadku może być pewne zaskoczenie partnera i przypuszczenie, że ta rzecz nie była jednak dla mnie ważna od zawsze, że to jest jakaś nowa myśl, która napłynęła nie wiem, po przeczytaniu gazety czy obejrzeniu reklamy albo dlatego, że inni tak robią śmieję się tu, ale często podświadomie takie czynniki nami kierują i często różne przypadkowe wydarzenia mogą mieć wpływ na naszą nagłą i chwilową zmianę decyzji. I co, wtedy partner zna nas przecież dobrze, ale nie mówiło się o takich planach wcześniej, bo się tego czegoś wcześniej nie lubiło. Nie można więc zarzucać, że partner jest ignorantem. I czy wtedy ten nowy pomysł ma być zrealizowany mimo wszystko? Kosztem długiego związku i ze świadomością, że realizacja tego planu zrani partnera? Myślę, że w takiej sytuacji można mieć świadomość konsekwencji i łatwo zrezygnować z planów, które tak naprawdę nigdy nie były ważne, bo gdyby były marzeniem życia albo dziwną skłonnością, to partner dowiedziałby się o tym dużo wcześniej. Nic, co pojawia się nagle i nieoczekiwanie, nie jest aż tak ważne. Mogę mieć różne hobby i nagle znaleźć sobie nowe. Może będzie to hobby, może jedynie chwilowa moda. Ale to coś nie będzie dla mnie jeszcze na tyle ważne, żeby nie umieć zrezygnować z tego w odpowiednim momencie, jeśli mam świadomość, że to zrani partnera, przecież nie chce się takiej osoby świadomie ranić.

Krzywdzące i niesprawiedliwe wg mnie byłoby to jedynie wtedy, gdyby partner już od początku związku wiedział o jakimś dużym marzeniu danej osoby, początkowo przytakiwał i zmieniał temat na inny, a za jakiś czas (rok, dwa, trzy), gdy dana osoba chciałaby spełnić to marzenie, to nagle zacząłby wymagać od niej, żeby tego nie robiła.

Weźmy za przykład rzeczy nabyte: jeżeli ktoś nie lubi papierosów i będzie zwalczał ten nałóg u partnera (nabyty już w czasie związku), to ja myślę, że dobrze robi, bo pomijając wszelkie inne względy, jest to po prostu szkodliwe dla zdrowia. To tak, jakby ktoś pił nałogowo (przecież rozpić można się w każdej chwili, nawet po kilku latach bycia w związku), a partnerka takiej osoby POWINNA to akceptować, mimo że nie pochwala takiego zachowania, bo przecież to jego ciało, jego życie, jego wybory i jego marzenia o piciu. Jest to nowy "wymysł" partnera(bo jeśli wie się o tym wcześniej, to fakt, nikt nie każe nam się wiązać). Czy ma on prawo wymagać od niej, żeby to akceptowała, bo inaczej nastaje na jego wolę, niezależność i rozstaną się z "jej" winy? Jakoś picie uznaje się za złe, niedopuszczalne i normalne dla społeczeństwa jest to, że takiego gościa powinno wysłać się na leczenie. I przecież w takich sytuacjach często walczy się o związek, o rodzinę, idąc na terapię itd. To czemu tak nie uważa się już, gdy ktoś np. zacznie palić? (to przecież bardzo szkodliwe). Albo nagle robić różne dziwne rzeczy, często w świadomości partnera szkodliwe? Zastanawialiście się nad tym?
Wg mnie w tym problemie chodzi o różne postrzeganie szkodliwości czynu. Autor może uważać, że tatuaże w pewnym sensie szkodzą partnerce, bo wpływają źle na jej wygląd, a nie ma z nich pożytku. Wg niego ona będzie szkodziła sama sobie(i jemu też, bo się brzydzi i wie, że jej atrakcyjność by spadła), więc będzie chciał ją powstrzymać przed tym.

Santapietruszko pisałaś, że "związek nie polega na tym, że Twoja partnerka ma nosić taką biżuterię, jaka Tobie się podoba, tylko na tym, że partnerka podoba Ci się bez względu na to, jaką biżuterię ma na sobie." No ale pomyśl, dlaczego my, kobiety, zakładamy tę biżuterię? Po co? Żeby podobać się jakimś obcym facetom mijanym na ulicy czy partnerowi? Nie wiem, jak Ty, ale jak ktoś, na kim mi zależało, pochwalił mi coś, to ja te rzeczy częściej nosiłam. I wcale nie czułam, że zatracam tu siebie ale cieszyło mnie, że podobam się w tym partnerowi. To jest chyba normalne, co nie? Jako singielka mogę mieć załóżmy 20 kompletów biżuterii i mogę nosić byle jaki byle kiedy. Pojawi się partner, bardzo pochwali mi 5 sztuk biżuterii, powie, że super w tym wyglądam, to na złość mam specjalnie zakładać inny komplet, bo moja opina jest tu najważniejsza lub kolegi z pracy? Trochę to mija się z celem.
To tak, jakby wiedzieć, że partner od zawsze lubi np. długie włosy i eleganckie ubranie, tak też wyglądać w momencie poznania, po czym nagle ściąć włosy na bardzo krótko i zacząć nosić glany. Można? No można, ale ja się pytam, po co? Przecież każdy chce wyglądać w oczach partnera jak najlepiej. Nie przypuszczałam, że takie coś przyjdzie mi tłumaczyć Jasne, że powinno się kogoś kochać i akceptować również w piżamach, zaspanego o 5 rano, no ale jeśli się już szykuję, jeśli to jest dodatek do atrakcyjności, który i tak założę, to czemu przy okazji nie sprawić przyjemności partnerowi, a jednocześnie sobie radości, że coś mu się tak podoba? Po co to sobie odbierać?

Wracając do szkodliwości czynów: ja mogę uważać, że nagły (powtarzam: nagły, nowy) pomysł partnera, żeby skoczyć z bungee, wejść na Mount Everest itd. może być niebezpieczny oraz szkodliwy dla niego i z tego powodu będę próbować mu to wyperswadować. I co, czy w tym momencie wyjdę na osobę, która na siłę narzuca swoje poglądy? Czy moje wymogi, żeby partner zrezygnował z ryzykownego marzenia, które pojawiło się nagle, bo załóżmy że wcześniej takich zachowań nie przejawiał, będą postrzegane jako złe? Powinnam zgodzić się, a potem w razie wypadku wyrzucać sobie, że go nie powstrzymałam?

Poza tym dużo w tym względzie zależy od typu osobowości. Są osoby dość silnie zaznaczające swoją indywidualność i wolność, trochę egoistycznie myślące (nikogo tu nie obrażając, jedynacy często mają taką tendencję, że należało im się od zawsze wszystko, co chcieli i byli zawsze najważniejsi dla rodziców, nie musieli dzielić się ich uwagą, a każde nowe marzenie było spełniane natychmiast. Widzę to po moim starszym bracie, który 5 lat był jedynakiem. Miał i nadal ma problemy z ustępstwami, wiąże się to pewnie z tym, że ustępstwa przypominają mu odebraną uwagę i poczucie bycia najważniejszym od momentu, gdy urodziliśmy się my). Takie osoby często wolą się rozstać niż zrezygnować z jakieś rzeczy, bo są nieustępliwe z natury, a są takie, u których pójście na ustępstwo to coś normalnego (zwłaszcza jak ktoś się wychowywał z rodzeństwem od maleńkości to wie, że bez ustępstw nie udałoby się dożyć do wieku dorosłego Bardzo często jest tak, że trzeba było czasem zrezygnować z czegoś na rzecz rodzeństwa, poświęcić się, ustąpić w kłótni, poczekać na coś dłużej. Ja np. przez to, że od zawsze miałam rodzeństwo, bo byłam tym młodszym dzieckiem, to nigdy nie dostawałam 100% uwagi, wszystkim musiałam się dzielić, często musiałam coś oddać, zrezygnować z jakiegoś marzenia, bo np. w danym momencie ważniejsze było, żeby kupić bratu buty i kurtkę, bo znów coś zniszczył, a pluszak to "widzimisię" bez którego mogę się obejść. Kto wychowywał się w wielodzietnych rodzinach, ten wie, jak to działa. Po części jest to dobra nauka "życia w stadzie" ). Po prostu dla osób od dziecka żyjących w dużej "grupie" ustępstwa będą czymś normalnym, wcale nie uwłaczającego. I dużo zależy od tego, jaką osobę akurat się pozna. Czy nauczoną trochę ustępować, czy nie.

[zatroskany internauta] Czyli robi co chce i ma w dupie opinię 2 osoby tak? To idąc tym tokiem rozumowania  można sobie skoczyć w bok z kimś trzecim bo np takie mam marzenie i nic 2 osobie do tego. A jak się będzie czepiała, to powinienem powiedzieć, że nie będzie mnie ograniczać bo mam do tego prawo (w końcu "to moje ciało i robię co chcę").
[santapietruszka] Generalnie nic drugiej osobie do tego, czy Ty masz ochotę skoczyć w bok i czy to zrobisz. Tak, nic nikomu do tego. Jeśli kocham, to nie zdradzę. Sama z siebie. A nie dlatego, że druga osoba sobie tego nie życzy i mi zabroni.

Sorry Santapietruszka, ale tu się z Tobą nie zgodzę. Jak to "nic drugiej osobie do tego"? Myślę, że każdy, nawet jak jest singlem, ustala jakąś swoją moralność. I to nie ma nic wspólnego z miłością, ale po prostu z moralnością i szacunkiem do drugiej osoby. Tu trzeba patrzeć, jakie dana osoba miała do tego podejście, będąc singlem. Czy umiała uszanować siebie i innych, gdy nikogo nie kochała. Bo zobacz, pojawi się miłość, wszelkie zdrady będą nie do pomyślenia i to jest logiczne. Ale weź pod uwagę małżeństwo i relację długoterminową- jeśli po 20-30 latach małżeństwa największe uczucie się osłabia, relacja zmienia się bardziej w przyjacielską miłość, a z 3 faz miłości (namiętności, intymności i zaangażowania) pozostają już tylko zaangażowanie (czyli myśli, decyzje, uczucia.) i intymność (czyli wspólne dbanie o siebie, wzajemny szacunek, zrozumienie, wsparcie), to wtedy poczucie, że to "miłość" osłabia się, choć jest to po prostu już inna faza miłości (a to normalne, koleje każdego związku takie będą), często pojawiają się też kryzysy w związku, myśli, że to już nie miłość? I co i wtedy upoważnia Cię to do zdrady, bo "drugiej osobie nic do tego", a jak już "nie kochasz" to możesz zdradzić? No nie, bo jak sami darzymy kogoś szacunkiem i przestrzegamy pewnych zasad, to oczekujemy tego samego od drugiej osoby i to powinno być normalne. Ale to mówię, radzę patrzeć, jak dana osoba podchodzi do takich spraw będąc singlem, czyli jeszcze nie kochając, a już mając możliwość pokazania, czy darzy szacunkiem siebie i innych.

Kompromisy w takim codziennym życiu, w mniej ważnych i nieoczekiwanych sprawach są bardzo ważne (nie mówię tu o zmienianiu siebie, ale o rzeczach mniej ważnych, które nie wychodzą już na początku znajomości), bo inaczej to nie będzie związek, a ciągła walka ze sobą, udowadnianie, kto tym razem będzie silniejszy i się nie ugnie. A czy naprawdę o to chodzi w związku?

A teraz przykład z życia, sami powiedźcie, co sądzicie o tej sytuacji:

Moja przyjaciółka zawsze kochała miasto, chciała mieszkać w przyszłości w dużym mieście i pracować tu w policji, a najlepiej to w CBA, bo to od zawsze było jej marzeniem. Po czym poznała chłopaka, który po studiach wyjechał do siebie na wieś. I nie chce mieszkać w mieście, bo nie odnajduje się tu, bardzo się męczył podczas studiów. Co więcej, chce mieszkać w domu ze swoją mamą, czego przyjaciółka bardzo nie chce. I wiecie co, ona postanowiła przeprowadzić się w jego rejony, składać póki co papiery do zwykłej policji. A wiecie czemu? Bo przede wszystkim go kocha i dla niej to stało się ważniejsze, nie chce końca tego związku. Ustalone jest, że póki co, na początek tam będzie pracować, a kiedyś, jak dalej będzie chciała, to będzie aplikować do pracy marzeń(teraz i tak miałaby marne szanse). Ale w dalszym ciągu nierozwiązany jest problem mieszkania. Ona nie chce mieszkać z jego mamą i koniec. Rozmawia o tym ze mną często, radzi się. Ustaliłyśmy, że w takiej sytuacji najlepszy będzie "kompromis" obu stron, czyli ona przeprowadza się w jego rejony, on nie musi mieszkać w mieście, ale wspólnie wynajmą  mieszkanie w takim mniejszym miasteczku, gdzie jest komisariat policji (praca dla niej), a z którego jest 20 minut drogi do jego rodzinnego domu. Jeszcze to nie nastąpiło, bo ona jeszcze się nie obroniła, ale czy to jest zły kompromis wg Was? Czy może ona powinna z nim zerwać, zostać w mieście i spełnić od razu marzenia o pracy? Ale czy dałoby to jej szczęście, skoro ona naprawdę go kocha i nie chce rozstania? Albo czy on powinien przeprowadzić się do miasta i się tu męczyć? Albo czy ona powinna przeprowadzić się na wieś do jego domu, czy powinna zgodzić się na wspólne mieszkanie z jego mamą wbrew sobie? Pytam Was tu serio o opinię, bo to prawdziwa sytuacja.

a ja powiem jedno: partner - "rzecz nabyta"
może być ten, a może być inny, może mi obiecywac miłość do smierci, a odejdzie po 10 latach

a swoje życie mam jedno
dlatego najpierw jestem "ja", a potem inni

Wielokropek i _v_, ja wiem, że Wy zdania nie zmienicie i macie do tego prawo, napisałam tylko swój punkt widzenia i po części wyjaśnienie, co może powodować, że jedna osoba uważa, że nie pójdzie na ustępstwa, a dla kogoś innego to nie jest żaden problem i powód do kłótni. Wolność człowieka kończy się na wolności drugiego człowieka i to działa w obie strony. Nasza wolność i decyzję wpływają też na życie naszego partnera, choćby wydawało się, że tylko nas coś dotyczy. Po prostu trzeba o tym pamiętać i mądrze podejmować decyzje.

Tak się składa, że pomysł był przyjaciółki, wcześniej wiedział o nim jej partner, bo rozmawiała o tym z nim, a mnie się potem pytała o opinię i wtedy wspólnie "ustaliłyśmy", że faktycznie, to będzie najlepsze rozwiązanie. Jej chłopak niby to akceptuje, też się z tym zgadza, ale widać, że coś kręci, bo im bliżej podejmowania decyzji o przeprowadzce, tym on jakoś nie może się do tego zabrać, coś kręci, odwleka. Pewnie będzie próbował ją jakoś przekabacić, żeby jednak zamieszkała w jego rodzinnym domu, a do pracy dojeżdżała razem z nim.
Wiem, że partner rzecz nabyta, a jej marzenie o pracy CBA jest naprawdę duże i to od wielu lat, a partnera ma od 2. Dlatego mówię jej, żeby z tego nie rezygnowała i stanęło na tym, że póki co będzie pracować w zwykłej policji, ale będzie starać się dążyć do tego, żeby kiedyś to zmienić. Ale co, jeśli ani on ani ona nie pójdą na ustępstwo z mieszkaniem? Mają się rozstać? Naprawdę widzę, że ona go kocha i że cierpi na myśl o ewentualnym rozstaniu, dużo jest w stanie poświęcić, żeby do tego nie dopuścić.

Za prawo do posiadania swoich poglądów dziękuję.
Też jestem zwolenniczką używania rozumu i podejmowania mądrych decyzji.

Taki jest efekt kompromisu, nie wspólnych ustaleń, nie znalezienie rozwiązania satysfakcjonującego oboje. Dzięki za ten przykład, to kolejny dowód popierający moje zdanie.

To konsekwencja tegoż kompromisu, u podstaw myślenie o związku jako walce i podporządkowania sobie drugiej osoby.

Jak nie rozwiążą problemu, to konflikt będzie narastał. Jeśli ona (albo on) się poświęci, to odbije się to na nim (albo na niej) za czas jakiś, przy pierwszej poważnej kłótni - zostanie wypomniane poświęcenie i brak wdzięczności, stąd prosta droga do szantażu emocjonalnego (być może, o czym napisano w niejednym wątku, ubranego w białe rękawiczki).

Te literówki.

Świetnie napisane, Adiaphora
Mi też się wydaje, że w rzeczywistości v nie ma miejsca na MY, jest tylko JA i TY i dopóki nie ma rozbieżnych marzeń, pragnień i oczekiwań to OK, ale gdy tylko pojawią się różnice, to walka staje się nieunikniona. Wydaje mi się, że v długo tkwiła w związkach, w których nie było jej "Ja" i teraz nadrabia zaległości i trochę czasu minie zanim przejdzie od niczym nieskrępowanej niezależności do zdrowej zależności, która jest domeną bycia w związku, relacji

No dobrze, a jak ona wg Ciebie powinna postąpić? Jakie powinny być "wspólne ustalenia" w tym przypadku? Pytam, bo może ktoś widzi lepsze rozwiązanie. Ona chce iść na kompromis, sama poświęci to, że dawniej chciała mieszkać w mieście, zostawi tu chorą mamę, z której zdrowiem będzie coraz gorzej, bo choruje na chorobę genetyczną, poświęci (tymczasowo marzenia o CBA), by mieszkać bliżej niego (związek na odległość coraz bardziej im się rozpada). Ona zdaje sobie sprawę z tych ustępstw, ale i z tego, że dłużej taki związek na odległość nie pociągnie. A jednocześnie "wymaga" od niego też pewnych ustępstw- opuszczenia domu rodzinnego i zamieszkania z nią w tym miasteczku). A wymaga nie dlatego, żeby mu zrobić na złość, ale dlatego, że jak tylko ona poświęci wszystko, a on nic, to nawet gdyby związek trwał do śmierci, to i tak prędzej czy później ona będzie mieć do niego pretensje. Będzie czuć się pokrzywdzona, a w kłótniach wypominać mu to, że poświęciła wszystko, a on nic. A jeżeli oboje coś "poświęcą" na rzecz wspólnego, dobrego życia w zgodzie, to wg mnie bardziej będą zaangażowani w relację i bardziej będą o nią dbać (im więcej się daje z siebie, inwestuje w coś, cokolwiek, nie tylko w związek, tym bardziej nam na tym zależy. Co przychodzi łatwo, nie jest takie cenne), będą świadomi, że oboje coś włożyli w rozwój tego związku.

No właśnie, zgodzę się z tym. Czy nie będzie więc najlepiej, jeśli oboje coś poświęcą? A nie, że tylko jedna osoba?

? Oświeć, bo nie zauważam. Jak jakieś są, to sorry, piszę szybko, bo nie mam za dużo czasu.

No tak, ale biorę tu pod uwagę sytuację, gdy ktoś wiedział o zastrzeżeniach, a mimo to po jakimś czasie postanowił zrobić ten tatuaż czy inną rzecz. Albo gdy wyszła z czasem rzecz mniej ważna, która nie była omawiana, a która dla jednego partnera jest nie do zaakceptowania, a dla drugiego w sumie nie aż tak bardzo ważna.

Co do włosów- mój starszy brat miał narzeczoną. Gdy ją poznał, ona miała długie włosy, takie mu się podobały i to jej mówił. Po prostu nie podobają mu się dziewczyny w krótkich. A ona co zrobiła? Obcięła je na krótko. Moda? Chęć zmian? Nie wiem, ale nie liczyła się z jego opinią. Mimo to, że wiedziała, że on tego nie chce. Okropnie w takich włosach wyglądała, on to jakoś znosił, choć było to kolejnym powodem do kłótni. Teraz już nie jest jego narzeczoną, rozstali się (nie przez włosy, ale ciągłe konflikty, które wynikały z tego, że ciągle stawiała na swoim). I co się dzieje od roku? Od roku ona gania za nim i błaga o drugą szansę. Włosy ma już długie. Nagle potulna i chcąca iść na ustępstwa. No ale jest za późno, bo on już jej nie chce. I dziewczyna doprowadziła do tego, co najwyraźniej chciała uzyskać.

No właśnie i taki jest plan, niby ustalony przez nich, też się z tym planem zgadzałam, a tu nagle okazuje się, że ten chłopak nie jest chyba gotowy na to ustępstwo, nawet na to jedno ze swojej strony, bo zwleka z decyzją, "nie chce o tym teraz rozmawiać" itd. I ona mi mówi, że czuje się okropnie, jakby mu nic nie zależało i jej nie kochał. No i nie dziwię się, że ma takie odczucia.

summerka88 i adiaphora no właśnie też się zgadzam z Wami, jak widać, nasz inny punkt widzenia wynika najwyraźniej z innej osobowości, innego charakteru. I tego nie da się przeskoczyć, jedynie przy poznawaniu drugiej osoby możemy ocenić, czy mamy podobne podejście i zdecydować wtedy, czy chce się z taką osobą wiązać. Decyzja jest utrudniona zauroczeniem, co później ma różne skutki w przyszłości

Ach dlatego może tytuł tego wątku brzmi SZTUKA kompromisu, bo sztuką jest pójść na kompromis. Nie każdy to potrafi, albo jeszcze nie potrafi

Od kompromisu lepszy jest zdecydowanie konsensus, ale nie zawsze można zastosować takie rozwiązanie.

Szybko się uczysz i przekładasz podany wczoraj przykład na własne warunki.
Rzecz w tym, że to nie jest kompromis, chyba że... on będzie musiał leżeć na plaży, ona zaś będzie musiała zwiedzać.

Haczykiem, o którym wczoraj przez zapomnienie nie napisałam, jest jedna rzecz: szukamy rozwiązania dla wspólnego wyjazdu; celem jest wspólny wyjazd i szukamy takiego miejsca, które akceptują (bez poświęcania się) oboje.

Żeby nie było nieporozumień, to dodam, że w zdrowym związku powinno być miejsce dla Ja, dla Ty, ale i dla My. Jeśli ktoś nie znajduje w sobie przestrzeni dla My, to lepiej, żeby w związki nie wchodził, bo wtedy każde odejście od Ja na rzecz My jest równoznaczne z zatraceniem swego Ja, utratą niezależności, albo nawet godności.

Zgadzam się, ale są sytuacje w życiu, kiedy po prostu nie da się osiągnąć tego, żeby obie strony miały co chciały. Tak jak to jest u mojej przyjaciółki. Jeśli ona zostanie dłużej u siebie w mieście i będzie tu szukać pracy, a on dalej będzie mieszkać z mamą i pracować tam, gdzie pracuje, to daję im maksymalnie rok, dwa, a związek się rozpadnie.

Tak, też tak teraz myślę. Ale sytuacja zmienia się troszkę, gdy wchodzą emocje i zaczynam coś do kogoś czuć.

więc widzisz, masz inną osobowość, jesteś po prostu typem indywidualistki chodzącej swoimi ścieżkami, pewnie też dlatego nie lubisz ustępstw i narzucania sobie czyjegoś zdania. Ale nie oznacza to, że jeśli ktoś ma inaczej, jeśli ma inne potrzeby, to jego myślenie jest złe, gorsze. Niektórzy mogą mieć potrzebę życia w stadzie, w robieniu wielu rzeczy razem, a co za tym idzie, w zgadzaniu się na ustępstwa i nie muszą w związku z tym czuć, że są pokrzywdzeni.

A tu już trochę za bardzo pojechałaś. Jak pisałam wyżej- każdy może mieć inne poglądy, inną osobowość i  inne oczekiwania od życia. Ale skąd zakładania, że ci "inni" niż my mają ograniczony pogląd (lub że ich pogląd jest na pewno zły). My tu dyskutujemy, każdy może wyrazić swoją opinię. I nie uważam, że Twoje podejście jest złe czy ograniczone, ale że jest inne niż moje. A zauważyłam, że od początku wątku próbujecie przeforsować opinię, że kompromis jest zły, że nie wolno go stosować, a jak ktoś ma inną opinię, to jest niepoważny. Jeżeli ma inną opinię i żyje mu się z tym dobrze, to zapewniam, że krzywdy nie odczuwa.

I to jest jedyne słuszne podejście. Każdy z nas ma jakieś tam poglądy, trzeba po prostu znaleźć kogoś, kto pasuje do nas pod względem osobowości. To dlaczego więc wcześniej było tu pisane, żeby nie szukać osób "identycznych" jak my? Jak ktoś chce taką osobę znaleźć, to niech szuka, może się uda. Tak jak Ty może spotkasz kogoś, kto będzie miał podobne podejście do Twojego. Na tym polega świadomy wybór i mądre decyzje. Wiadomo, że życie zmusza nas nieraz do obniżenia "wymagań", no ale nigdy nic nie zmusza nas do zmiany myślenia o 180 stopni. Jeśli ktoś ma spotkać osobę, która będzie mu odpowiadać w 80% (wg swoich wymagać), to dlaczego ma być z kimś, kto odpowiada mu w 30% przekonań itd.? W myśl zasady, że "ludzie i tak nie są identyczni? No nie są, ale niektórzy są do siebie bardziej podobni, a inni mniej

Bo taka osoba nie musi być identyczna
Może lubić sushi, chodzenie po górach, mieć psy, lubić zupę mleczną, tworzyć muzykę, grać w gry komputerowe - czyli moze byc zupełnie rózne ode mnie

no toż własnie o to się rozbija
ze takie zaproponowane rozwiązanie dla nikogo nie jest dobre

jesli mogę partnerowi sprawić przyjemność kosztem siebie, albo sprawić przyjemność bez poświecania się, to sorry - wybieram bramkę numer dwa

To trochę takie pójście na łatwiznę. Sam związek to już jest jakieś poświęcenie (z reguły dobrowolne). Jeżeli w związek wstępują dwie osoby o osobowości indywidualisty i singla, które nie są skore do żadnych poświęceń to związkiem tego nijak nazwać nie można. To jest jedynie dwoje ludzi żyjących swoim życiem, a co najwyżej mieszkających razem w bliżej nieokreślonej relacji.

"Razem, a jednak osobno".

Nie mniej patrząc na to z Twojej perspektywy, szanuję Twoje zdanie. Mnie również nikt by nie przekonał, że życie w związku nie wymaga poświęcenia i kompromisów. Także ile ludzi tyle opinii