Sztuka kompromisu w związku - Netkobiety.pl

rzeczy w tym, ze druga osoba wcale nie jest najważniejsza
ja tam nie widzę powodu, że uznawać, że moj partner czy partnerka oraz jej/jego potrzeby są ważniejsze ode mnie, czy najważniejsze w związku

Jak dla mnie to raczej błędne koło. Dlaczego? Dlatego, że skoro tak jest to np dla partnerki skoro partner, któremu przeszkadza jej chęć zrobienia sobie tatuażu, wygolenia się na łyso, zakolczykowania, jest najważniejszy, to ona powinna zrozumieć, że jego potrzeba jest ważniejsza i zrezygnować z tego.

dokładnie tak

Jeśli mój partner będzie leżał z 40stopniową gorączką i bólem całego siebie w łóżku, to jak najbardziej chętnie zrezygnuję z pogrania w siatkówkę i będę mu przykładać zimne okłady na czoło.
Ale nie oznacza to, że nie mogę sobie w każdy piątek pograć w siatkówkę tylko dlatego, że on woli wspinaczki wysokogórskie i w każdy piątek udaje, że ma katar. I że mam nosić wyłącznie majtki, które jemu się podobają.

a ja bym już chyba nie dramatyzowała
kiedyś spędzałam całe dnie - ak mój partner byl chory na grypę czy przeziębienie - przy nim
i byłam na każde zawołanie

teraz bym mu przygotowała jedzenie, leki, woreczek z lodem, zestaw filmów albo laptopa, żeby się nie nudził, a sama poszłabym na te dwie godziny na siatkówkę.

To o czym piszesz to jest szantaz i wymuszenie, a nie kompromis.

Przeczytaj jeszcze raz definicje - tam jest "wzajemne ustepstwo" gdzie sie wpisuje w te definicje twoje noszenie majtek takich jak on chce? Gdzie tu jest jego ustepstwo?

To moze poszukaj czy nie ma czegos w twoim zyciu co dawaloby ci rownie duza satysfakcje, poczucie zadowolenia, i satysfakcji dla ktorego warto by te majtki zakladac...

To wyglada na handel?

Jak polowa tego, co robimy w naszym zyciu. To zawsze jest cos za cos.

Myślę sobie, że w tym wszystkim, ważnym a raczej podstawowym jest odpowiedź na pytania, czy druga osoba w związku jest partnerem i ja jestem jej partnerem (faktycznie, nie deklaraktywnie), czy też tworzymy związek hierarchiczny, pionowy? Gdy traktujemy drugą osobę jako partnera, to bierzemy jego zdanie pod uwagę i czasem... postępujemy niezgodnie z nim.

Wielokropek ma taką niezwykłą umiejętność "wyczuwania" osób, które kochają za bardzo i tych, które żerują na deficytach osób kochających za bardzo
Osoby kochające za bardzo utożsamiają swoje szczęście że szczęściem partnera. Wydaje im się, że jak partner będzie szczęśliwy i zadowolony, to w związku będzie sielanka i wówczas osoba kochająca za bardzo też będzie szczęśliwa. Wtedy partner i jego potrzeby stają się priorytetem dla osoby kochającej za bardzo. A to oznacza utratę własnego ja, spychanie swoich potrzeb, pragnień i marzeń na margines.
Jest delikatana granica CZASAMI pomiędzy oczekiwaniem a wymuszaniem ustępstw i kompromisów.

ze tak seksistowsko powiem: ech,faceci

gdyby to bylo 40-41 stopni to bym wezwala karetkę

malo mnie wzrusza cos takiego,bo moj partner mial cukrzuce, niemal spiaczke cukrzycowa z zapaleniem pluc, dwa zawaly, wypadek na skuterze gdy bral leki  rozrzedzajace krew,ciagle spadki cukru, bo nie chcialo mu sie pilnować wynikow.
dopóki nie jest sparaliżowany albo unieruchomiony to serio sam moze zrobic rozne rzeczy i nic mu sie nie stanie.

Otoz wlasnie mi o to chodzi.

Ona nie lubi tatuazy i czuje do nich awersje. Po 10 latach zwiazku partner postanawia sobie zrobic tatuaz, bo w koncu to jego cialo i ma prawo decydowac o nim.

On uwielbia koronkowe majtki, ale ona po 10 latach odkrywa elastyczne majtki z lycry i od tego dnia postanawia tylko takie nosic, bo to jej cialo i to przeciez ona ma sie czuc wygodnie.

Po 10 latach udanego zwiazku mamy dwie osoby ceniace sobie wlasna niezaleznosc i potrzeby i otrzymujemy zwiazek partnerski  -ona co noc wpatruje sie w wielkiego, granatowego orla na jego klacie  on walczy z elastycznymi majtkami, ktore najchetniej porwalby w strzepy raz na zawsze.

A moglo byc tak pieknie... ty nie zrobisz sobie tatuazu, bo mi sie robi niedobrze jak pomysle, ze mialabym dotykac tego w czasie seksu, a ja czasem zeby ci to wynagrodzic zaloze koronkowe majtki, ktorych nie znosze, jedynie dla twojej frajdy...

Wzajemne ustepstwo w celu osiagniecia korzysci - komfortu i przyjemnosci podczas seksu.
Mnie jest dobrze, chociaz z czegos zrezygnowalem, tobie jest dobrze, chociaz czasem to wymaga poswiecenia.

Nie ma niczego złego pod warunkiem, że związek tworzą osoby mające te same, niezmienne (lub tak samo zmieniane się) preferencje.

Iceni, proszę, przeczytaj moje wcześniejsze posty, także zdania o wspólnych rozwiązaniach problemu i odróżnieniu tego sposobu od wymuszania zachowań.

Też jestem tego zdania. Jeśli ktoś nie chce iść na ustępstwa. Robi wszystko co mu się podoba, chce być wolny, niezależny to niech zostanie singlem, a nie zawraca gitary innej osobie, która chce stworzyć związek. A w nim wspólnie podejmować większość decyzji, jak również cenić wzajemnie swoje zdania i nie traktować ich wyłącznie jak suche słowa na wietrze, a liczyć się z nimi na poważnie.

Też się przylaczam! Związek równa się działanie również dla dobra partnera  nie tylko patrzenie na czubek własnego nosa i ciągle ja, ja, ja.. Jeśli w związku dla każdej strony jego potrzeby są najważniejsze to jest to związek tylko w teorii. Wtedy nic dziwnego, ze nie ma woli aby pójść na jakiekolwiek ustępstwa. Bo niby z jakiej racji, skoro "ja" jest
najważniejsze... Wtedy rzeczywiście lepiej zostać singlem i robić co dusza zapragnie nie oglądając się na nikogo.

A mnie się wydaje, że wystarczy tylko wyznaczać granice. Nie chodzi o "w kółko ja, ja, ja". Tylko o wyraźne i konkretne dogadanie się, kto w jakim temacie jest w stanie ustąpić. Ale to dotyczy obu stron. Nie ma czegoś takiego, że "kobieta powinna", "wychować faceta" itd.
Nie ma czegoś takiego, że skoro związek trwa 20 lat, to coś się zmieniło i jedna ze strona powinna się dostosować. Nie musi, jeśli uzna, że tego nie chce.
To od partnerów w związku zależy decyzja, czy chcą pozostawać w związku na innych warunkach.

Powiem szczerze, że trochę to, co piszecie "nie podoba się, to zostań sobie singlem" to takie właśnie wymuszanie. Waszej jedynej wizji związku. Wcale nie muszę zostać singlem, mogę znaleźć kogoś, kto myśli podobnie do mnie. A może i zostanę singlem, bo uznam, że jednak ja jestem ważniejsza. A może spotkam faceta, dla którego stracę głowę (w sumie oby nie, bo temat z majtkami np. przerabiałam już na własnej skórze, może i pierdoła, ale ja naprawdę nie cierpię chodzić w stringach). Tego wszystkiego nie wiem ani nikt inny nie wie. Ale wiem, że nie muszę wchodzić w związek, którego wizja mi nie pasuje.

Ale to już zależy od konkretnej osoby, z którą w związku jesteś. Jak najbardziej masz prawo wtedy poczuć się zniesmaczony czy zaskoczony. Co jednocześnie nie daje Ci prawa do wymagania od tej osoby, że ma się zachowywać tak jak wcześniej. Możecie porozmawiać, spróbować dojść do tego, co spowodowało, że ta osoba nagle poczuła taką chęć szaleństwa, spróbować rozwiązać problem - ale nie na zasadzie "bo jak już jesteśmy ze sobą tyle lat, to weź się zachowuj". Nic nie poradzisz na to, że drugiej stronie np. związek się znudził, siłą jej nie zatrzymasz.

Co do wieku - ludzie w wieku 30 lat może i mają już ukształtowany charakter. Ale w wieku np. 40 często zdarza się panom tzw. kryzys wieku średniego - a ostatnio czytałam gdzieś, że kobiety najchętniej rozwodzą się około 50, bo właśnie wtedy dochodzą do wniosku, że im czegoś w życiu brakuje. Więc wiek tu ogólnie znaczenia nie ma. W każdym wieku partner/partnerka może czymś zaskoczyć.

Na siłę się nie da nikogo zatrzymać, ale osoba która tak bardzo zmienia swoje postępowanie nie może też oczekiwać od partnera/partnerki, że z nią zostanie jeśli nie będzie jej odpowiadać nowe wcielenie ukochanego/nej.

Zgadza się są te nieszczęsne kryzysy i na to niewiele można poradzić. Niemniej przynajmniej należy trzymać się z dala od osób 20+- bo to z reguły źle zwiastuje zwłaszcza dla osób starszych, które oczekują pewnej stabilizacji,a tego poza pewnymi wyjątkami tutaj nie uświadczy niestety. Za to wiek około 30 jest całkiem znośny do poszukiwania (w przypadku kobiet może 25 bo dojrzewają szybciej).

Autor napisał "Czy waszym zdaniem w takim przypadku kobieta powinna zrezygnować z tego marzenia, wiedząc że będzie to krzywdziło partnera i będzie się z tym męczył? Czy może powinna poszukać takiego, który zaakceptuje wszystko w niej? "

Jest tutaj zapytanie wyłącznie do osób 3 w stronę kobiety, a nie jakakolwiek forma wymuszania przez partnera typu "zrób bo ja chce, zrób bo ja Ci każę"

Dodałabym jeszcze, że warto te cele ustalić na samym początku związku w celu uniknięcia sytuacji, od której zaczęła się dyskusja - że po 3 latach nagle okazuje się coś i zgrzyta. Warto więc dużo w związkach rozmawiać, a nie tylko oczekiwać A zwłaszcza, jeśli chodzi o rzeczy, w których nie jesteśmy w stanie pójść na ustępstwa - choćby ten tatuaż

A dlaczego miałabym podawać przykład szkodliwości stosowania kompromisu, skoro wyraźnie napisałam, że nie uważam go sam w sobie za szkodliwy???

Za szkodliwe uważam wymuszanie czegoś na partnerze, niezależnie jaką metodą. Szczerze powiem, że gdyby ktoś mnie zmuszał do jedzenia w sposób, w jaki opisałaś, ewakuowałabym się... uznałabym się traktowana jak przedszkolak, którego należy wychować, a nie pełnoprawny partner...
Ale jeśli Ty nie uważałaś tego za szkodliwe dla siebie, to wszystko ok. Każdy ma swoje granice

Nie warto rezygnować ze swoich marzeń dla kogoś, a tym bardziej nie warto się poświęcać w związku - czyli zmieniać swoich poglądów, wartości, upodobań, pasji dla drugiej osoby. To nigdy nie przynosi niczego dobrego. Kompromisy to coś innego niż wymaganie od partnera, żeby zrezygnował z czegoś, czego ja nie lubię (a tym bardziej z jakiegoś marzenia). Można wspólnie dojść do jakiegoś rozwiązania, ale tylko jeśli obie strony chcą tego same z siebie, a nie pod czyjąś presją.

nie rozumiem co to wnosi, że się zmieniają? i dlaczego nie ma takiej opcji?
Ja myślę, że taka opcja jest i w moim przypadku daje nawet całkiem niezłe efekty. I co z tego, że ludzie się zmieniają. Chodzi o to, że jak ja mówie niepalącemu typowi, że nie akceptuje palenia, a on mi po paru latach jednak zaczyna palić bo postanowił "się zmienić", to o ile nie mam ochoty na kompromis (w przypadku fajek nie bede miała) to mówię mu, że nie tak się umawialiśmy i albo rzuca fajki albo ja go rzucam i tyle.
Ale oczywiście fajki to u mnie wyjątkowy przykład, porównywalny do fobii, po prostu mam odruch wymiotny. Nawet wolałabym alkoholika niż palacza;)
Ale na przykładzie tego mieszkania w "komunie" byłoby podobnie.
Nie przeczę, że mogłabym iść na kompromisy w sytuacjach na których aż tak by mi nie zależało.

Niech robi bałagan jak ma taką naturę, ale niech też po sobie sprząta Jeśli dla niego obowiązki = poświęcenie to zamienić osobnika na lepszy model W ogóle twoje rozwiązanie brzmi jak bezstresowy "chów" miśków

Taaa.. "jak najlepiej czas spędzić w dużym mieście w weekend", średni ten kompromis dla osoby, która nie lubi miasta Brzmi jak poświęcenie z jej strony.

Misiek chce się przeprowadzić do dużego miasta, szukamy miejsca niedaleko Czyli tym razem misiek się poświęca

My sie umowilismy, ze on ma prawo do bajzlu w swojej sypialni, a jego bajzel w innych czesciach domu jest minimalny. I to dziala- ona ma u siebie Sodome i Gomore, a w domu jest porzadek.

Co do miasta, to on wlasnie pracuje w takowym i ma okazje wyskoczyc na drinka z kolegami i powsiakac atmosfere, podczas gdy nasz dom jest w malym 5 tysiecznym miasteczku, gdzie ja pracuje z domu i mam pelny komfort.

To sie nazywa dogadanie

Mallwusia, wszystkiego pewnie, że nie, zgadzam się, ale zawsze jakiś % informacji da się wyciągnąć wcześniej niż później (jeszcze przed takim całkowitym zaangażowaniem i odpłynięciem w ślepą miłość:P). Kiedyś się wstydziłam pytać o niektóre sprawy, jeszcze nie opanowałam tego do perfekcji ale ciągle ćwiczę umiejętne zadawanie pytań i wyciąganie informacji (bo zawsze jeszcze trzeba brać poprawkę na to, że ludzie lubią na początku znajomości kłamać więc warto zadawać pytania krzyżowe:P)

To bardziej wygląda jak kompromis życia "każdy sobie". I jeszcze "jego sypialnia". To rozumiem, że śpicie osobno?

spanie osobno jest zaje*iste
raz na jakiś czas można sobie spać razem
ale ja wolę się wysypiac, wiec nie ma takiej opcji, zebym spala z kims co noc w jednym łóżku.

jesli dwie osoby tak sie umawiaja, to co w tym złego lub dziwnego?

Przyszła mi do głowy (zapominana, nieznana, niezrozumiana - nie wiem, która opcja jest prawdziwa) stara zasada:
Żyj i daj żyć innym.

A co jest zlego w spaniu osobno?

Misiek lekko spi, wszystko go budzi, nawet jak bym sie przewrocila na bok w lozku, to juz jest obudzony i nie potrafi z powrotem zasnac. Wstaje czesto w polowie nocy by poczytac. Ja, chociaz nie jestem tak wrazliwa, musze sie wyspac i jakby mi wstawal w nocy i palil swiatlo, to mialabym przerabana noc. Probowalismy razem spac, ale skutek byl tylko taki, ze oboje bylismy rano wkurzeni i z podkrazonymi oczami. A tak, on sie moze budzic i czytac kiedy chce, a mnie nikt lampa po oczach nie swieci. Tak wogole, wole sama spac, bo to wiekszy komfort.

I nie jest tak, ze "kazdy sobie", ale potrafimy szanowac wzajemne preferencje. Po co Misiek ma rezygnowac ze spotkan z kolegami po fachu, z ktorych ma duza frajde? Po co ja mam sie meczyc w zatloczonym pubie, w srodku miasta? Nie jestesmy zrosnieci w biodrze. Wydaje mi sie dziwacznym, ze ludzie w zwiazku maja wszystko robic razem.

Znowu wychodzisz przed szereg i wymyślasz coś, co nie zostało tutaj powiedziane. Nigdzie nie napisałem, że Tylko moja wizja jest słuszna i że każdy ma tak robić. Czytaj proszę ze zrozumieniem.

Jak poznam taką dziewczynę? Cóż nie poznałem takiej, co woli spać osobno więc nie wiem, ale pewnie uznałbym to za dziwne.

Za dużo filozofii, za mało konkretów. Ładne powiedzenia może i mają swoją mądrość, ale to bardziej ładne słówka niż konkretne życiowe rady.

Nie mam do tego negatywnego podejścia jak do tatuażu, więc tutaj byłbym w stanie się dogadać (chyba, że byłaby to osoba z podejściem typu "białe małżeństwo", co nigdy spać z facetem nie zamierza - takiej bym od razu podziękował, w końcu nie mam zamiaru zostać księdzem).

Fanaberie osób starszych czyli nagła zmiana o 180 stopni w jakiejś dziedzinie. Czyli wcześniej zawsze spali razem, a nagle jednemu się odwidziało. Ale nadal nie widzę tutaj żadnego stwierdzenia, że jest to jedyne słuszne podejście czy jakichkolwiek nakazów.