Różnice w związkach - Netkobiety.pl

Mam masę znajomych par gdzie jedno z nich jest wegetarianinem a drugie prawdziwym mięsożercą. Nie ma rzeczy nie do przeskoczenia jeżeli obie strony pójdą na kompromis. Problem pojawia się, gdy stara się tylko jedna osoba. Np. sportowiec i kanapowiec. Jeżeli kanapowiec jest w stanie dla sportowca dwa razy w tygodniu ruszyć się z domu i pobiegać, a sportowiec w inne dwa dni odpuścić trening i pooglądać wspólnie telewizję, lub pogodzić czas na swoje pasje typu "Ty biegasz, a ja w tym czasie czytam książki, a potem zjemy wspólnie kolacje" to taki związek spokojnie ma szansę powodzenia. Gorzej jak jedna strona jest blusczykiem, który za wszelką cenę chce robić wszystko razem, a do tego wymaga od partnera dostosowania się do swojego widzimisię.

Ja i mój facet akurat nie mamy problemów ani z jedzeniem mięsa ani z daniami jarskimi (choć częściej jemy bezmięsnie) - ale on źle toleruje wiele produktów spożywczych, które ja lubię. Nie jest to wielki problem ani przy gotowaniu w domu, ani gdy jemy na mieście. Natomiast w stytuacji, gdy w jedzenie miesza się ideologię (np. wegetarianizm motywowany cierpieniem zwierząt czy troską o ekosystem) kluczowa jest tolerancja w sferze światopoglądowej. Musisz po prostu wybadać, czy facet będzie na ciebie patrzył z wyrzutem za każdym razem, gdy jesz przy nim kotleta.

Co do zainteresowań - uważam, że dobrze robi związkowi posiadanie wspólnych pasji, bo to znacząco ułatwia spędzanie czasu. Ale nie znaczy to, że trzeba razem robić wszystko (to moim zdaniem wręcz niezdrowe). Bardzo mi się spodobał przykład liliany90 z książkami i bieganiem - tak to działa w moim związku. Ale tu znów drogą do sukcesu jest tolerancja. Nie uważam mojego faceta za głupszego, bo nie lubi czytać - a on nie robi mi wyrzutów, że jestem leniwcem kanapowym, bo nie lubię biegać, jedyny wysiłek fizyczny, który mi pasuje, to pilates lub taniec.

Moim zdaniem to naturalne, że nie jest się w związku ze swoim klonem, a skoro tak, to trzeba czasem iść na ustępstwa i kompromisy. Ważne, żeby nie być terrorystą (i nie być z terrorystą), który wymaga przyjęcia przez drugą stronę własnych przyzwyczajeń, pod groźbą fochów lub docinków.

U mnie jest tak samo. Z tym, że ja nie jestem wegetarianinem typu nakłaniającego do swoich przekonań. Mój wybór. Gdy idziemy na kebsa ja bioręFalafel, w knajpie zawsze mogę zjeśc same frytki (ryb też nie jadam) a gdy mam chęc na burgera udajemy się do krowarzywa (polecam).

Inna sprawa, czy Twoj facet nie należy do tych, którym kompromis jest obcy. Ustalcie fundamentalne sprawy!

Mam koleżankę, której mąż jest wegetarianinem. Kiedyś trafiłam u nich akurat na porę obiadową - talerze na stole, ona z córką schaboszczaki, a on bidok - parówka Po dokładnej analizie i wyjaśnieniach okazało się, że to w specjalny sposób przygotowana marchewka w jak specjalny - nie wnikałam ale wyglądała naprawdę jak parówka
To moja koleżanka przygotowuje obiady w tej rodzinie, taki mają podział obowiązków - i ona twierdzi, że jej to nie robi różnicy, bo wypracowała sobie organizację
Ja bym była chyba zbyt leniwa na takie coś. Ale nie powiem na 100%, dopóki nie zakocham się w wegetarianinie