Komiks - Netkobiety.pl

Komiks istnieje odkąd nasi przodkowie zaczęli bazgrać różne dziwności po ścianach swoich jaskiń, więc jest dużo dużo starszy niż książki.

Kajko i Kokosz, Tytusy świetne były, zaś z bardziej dziecinnych - Koziołek Matołek. Ale to zamierzchłe czasy, gdy nawet na wioskach były biblioteki.

Ja dzięki starszym kuzynom miałem dostęp do wszystkiego co było na rynku, nawet kiedy mnie jeszcze nie było na świecie. Jak przyjeżdżałem to wywalałem całą szafkę Relaxów itd. i już mnie nie było. Kajki i Kokosze też, Tytusy, Jonek, Jonka i Kleks, Antresolka profesorka nerwosolka , Żbiki, no wszystko. Rosińskiego Thorgale, Yans, Daenikeny, potem Fantastyka z najlepszym bohaterem wszechczasów Funky Kovalem. Kto nie wzdychał do Brendy?

Te komiksy też oczywiście czytałem i lubiłem Nawet w necie ostatnio znalazłem gdzieś ostatni tom Deanikena, bo nie wiedziałem jak się w końcu ta historia skończyła i byłem ciekaw.

Styl rysowania Polcha był jedyny i niepowtarzalny. W jego rysunkach fajnie było wyszukiwać takie "smaczki" jak np. to, że różnych elektronicznym sprzętom w tle nadawał etykiety ówczesnych firm. Można było np. u Funky'ego znaleźć sprzęt Unitry itp. Rosiński to też absolutna klasyka, ale styl całkiem inny, bardziej swobodny. Świetnie nadający się do świata fantasy jak w Thorgalu, albo Szniknklu. Lubiłem też rysunki Wróblewskiego. Baranowski ze swoimi komiksami i wyjątkowym humorem też był niepowtarzalny (Orient-men, Profesorek Nerwosolek).

Ja od lat przestałem śledzić komiks w księgarniach, głównie dlatego, że po transformacji rynek zdominowała marvelowska chała. Niby rozumiem konwencję i ideę ale jednak odrzucało. Szczególnie wydania na papierze toaletowym, kreska toporna, kolory sprane jak 10-letni t-shirt. Fajne komiksy, w tym młodych twórców z Polski były dostępne w jakichś fanzinach. Na szczęście od paru lat się to zmienia ale wypadłem z rynku. Moich chłopaków komiks nie bardzo interesuje. To już nie jest topowe dziecięco - młodzieżowe medium. Jeszcze jakiś komiks w świecie Star Wars czasem się trafił ale to wszystko.
Zresztą kto dziś kupuje coś takiego:

Tą pierwszą ilustrację Franka Frazetty widziałem jako dzieciak i ona zbudowała całą moją wizję świata tolkienowskiego, gdzie książki przeczytałem później. Tak właśnie widziałem ten świat czytając je więc chyba zrozumiały był lekki szok przy oglądaniu ekranizacji Mimo, że ostatecznie po latach ją lubię.

Tu Funky Koval, kwintesencja stylu Polcha choć chyba jest wersja bogatsza kolorystycznie, bo okładkowa. Tak na marginesie, z tego co pamiętam kolorystykę plansz wykonywała jego żona, on rysował tylko plansze czarno - białe.

Czytałam Kajko i Kokosz, Tytus Romek i Atomek, Jonka Jonek i Kleks, Thotgal, Sąsiedzi, Cubitus(?), dalej nie pamiętam, może były jakieś jednowydaniowe. A jeszcze pamiętam Dawid i Sandy i Asterixa

Bo też taka to przecież konwencja w ilustracjach, komiksach Amazonki itp. muszą być ledwie zakryte, a super kobiety jeśli są zakryte, to obcisłym strojem, który nie zostawia niedomówień jeśli chodzi o podstawowe wymiary kobiece
Ilustracja wyżej, to chyba do bitwy na Polach Pelennoru ale mogę się mylić.

Fakt z Eowiną. Natomiast co do rysownika i jego fantazjach, to bym się nie czepiał Takie zapotrzebowanie rynku i z punktu widzenia rysownika, to raczej nudna robota kolejną rozebraną laskę rysować Frank zresztą miał do kobiet świetną rękę, zresztą w ogóle mistrz postaci. Można sobie zresztą przejrzeć różne ilustracje książkowe, okładki, komiksy nurtu science-fiction i fantasy. Laska musi być wpół rozebrana. Nic to, że próżnia za progiem, że w ręku ciężki dwuręczny topór, futrzane buty za kolano ale na biodrach ledwie skąpa opaska, a w roli ochrony bujnej klatki piersiowej jakiś zmysłowy ryngraf. Typowa wojowniczka... Potem przeszło to na filmografię, jak ktoś pamięta choćby wojowniczą księżniczkę Xenę i jej przyjaciółeczkę. Musi kapać sexapilem. W dzisiejszych produkcjach jest niewiele lepiej. Dzielne wojowniczki Wikingów śmiało błyszczą dekoltami swych kubraczków. Na polu bitwy jedynie panowie tradycyjnie wrzucają na siebie jakieś koszuliny i o zgrozo nieraz jakąś przeszywanicę czy kolczugę. Do tego oczywiście dzisiejsze wymogi każą wciskać odbiorcom telewizyjnej papki, że w szeregach wikingów czy zbuntowanych gladiatorów aż roiło się od wojowniczek bez których faceci by zginęli, a nieraz to właściwie one same wygrywały bitwy.
A głupi człowiek jak ja żył całe życie myśląc, że prawdziwe wojowniczki miały twarz Sygrydy Storrådy, u nas szerzej znanej jako Świętosława z racji bycia córką Mieszka I i siostrą Bolka Chrobrego. Ewentualnie wściekłych białogłów, które broniły swych domostw lejąc na wrażych wojów ukrop, być może z gotowaną na obiad rzepą...

Taaak! Pamiętam, że bardzo długo się przed nimi broniłam, ale jak raz dorwałam u brata którąś z części "Tytusa, Romka i Atomka" - trochę przypadkowo, bo z nudów wzięłam do ręki, to zaraz po niej pochłonęłam wszystkie mi dostępne. Podobnie było z "Jonką, Jonkiem i Kleksem" i "Kajko i Kokoszem".
Z sentymentem wspominam też "Świat Młodych", który to zresztą miałam w prenumeracie, a w nim rubrykę komiksową.
Potem mi przeszło i tak zostało do dzisiaj.

Tak na marginesie, raptem miesiąc temu zmarł Papcio Chmiel, czyli Henryk Jerzy Chmielewski, autor "Tytusów". Na tę informację poczułam się, jakby jakaś epoka się kończyła, a co najmniej mocno odchodziła w zapomnienie.