ile dałabym,by zapomnieć...jakies rady? - Netkobiety.pl

rzuciłam gitarę, rzuciłam wypady na rowery. nie wiem jak żyć, zwłaszcza z deprechą. czuje się jakby ktoś zabrał mi wazny organ i nie mogę normalnie funkcjonować, nie mogę się oderwać, nie chcę już o nim mysleć i sprawdzać...

Postaraj sie nie myśleć o nim wyjdź do ludzi do przyjaciół, idź na jakieś balety, imprezę i poznawaj ciekawych mężczyzn. Usun każdy szczegół który Ci będzie przypominał o nim. Spróbuj może to pomoże. Pozdrawiam będzie dobrze.:)

Hej,
myślę że gdybyś postawiła się w jego miejscu to łatwo byś zauważyła że gdybyś kochała to tak byś nie zrobiła. Myślę, że wniosek jest jeden, przynajmniej mi się taki nasuwa on Cię już nie kocha. A teraz Twoja w tym rola by to przyjąć do siebie, i powiedzieć sobie że nie jesteś jakąś podróbką człowieka zależną od człowieka, który już nie żywi do Ciebie tak głębokiego uczucia. Jesteś w pełni wartościową dziewczyną więc podnieś się z kolan rozpaczy i wstań dla Tego Prawdziwego. Jak? To zabrzmi dennie, ale siłę musisz znaleźć w sobie, nikt tego za Ciebie nie zrobi. A to że ciągnie.. to normalne, znajdź satysfakcję w walczeniu o siebie, a zyskasz dwa razy więcej niż myślisz że tracisz po jego odejściu.
I pamiętaj że im więcej oddasz mu siebie (przez rozpacz za nim, myśli) tym mniej będziesz mogła dać temu Prawdziwemu, a szczęśliwa chcesz być, prawda?

otóż to, dotykasz chyba sedna sprawy, po za nim jest też świat, są inni, są nowe serca nowi ludzie. Nie trzeba szukać od razu też miłości jak podkreślasz, obrałaś chyba dobry kurs, a teraz łap w żagle bryzę i płyń do portu spokoju pozdrowionka

może warto najpierw pobyć samej, zanim znów się człowiek odda w wir życia towarzyskiego ..... mimo wszystko ja wierzę w okres żałoby po poprzednim związku, coś się musi skończyć, by rozpoczęło się coś zupełnie nowego

Ja sprawdzałam jego meile, gadu, skype, naszą klasę i wszystko inne dopóki się nie zorientował i nie zmienił hasła
U mnie minęło 10miesięcy, on wziął ślub, a ja nadal nie potrafię przestać myśleć o nim, chociaż wiem, że on ma inne życie. Mój związek tak naprawdę był z innym człowiekiem niż sobie wyobrażałam, ale twierdzę, że czas w końcu wyleczy moje rany. Wiem z własnej autopsji (zapewne nie ja jedyna, która została porzucona w taki prymitywny sposób), że nie można zamykać się w domu za wszelką cenę, trzeba wychodzić do ludzi, zająć sobie czas tak, by nie posiadać możliwości nawet chwilowej przerwy. To odciąga Cię od myślenia, swoje musisz przeboleć. Ja w sumie jestem już po okresie rekonwalescencji, ale mam przed sobą jeszcze tylko cel, by go z mojej pamięci wymazać całkowicie. Ale tu nie o mnie się rozchodzi.
Umawiaj się na randki, niezobowiązujące, wyjedź gdzieś z przyjaciółmi, chociaż na krótki okres, ale jednak.
Zapewne dasz radę, nie Ciebie jedyną to spotkało, podniesiesz się po tej klęsce. Nie żałuj- błędy uczą.
Trzymam mocno za Ciebie kciuki, powodzenia.
Poczytaj wątek: "porzucona" - tam znajdują się wypowiedzi kobiet takich jak Ty, świeżo po rozstaniu.
Pozdrawiam