Uroda zawsze była wielkim atutem i ułatwiała życie tym, którzy ją posiadali, ale we współczesnym świecie wygląd zewnętrzny stał się jakby bardziej istotny. Na rynku jest zatrzęsienie kosmetyków, które mają sprawić, że będziemy piękni, młodzi i pachnący. Z okładek wyglądają nieskazitelne twarze modelek i aktorek. W telewizji jak grzyby po deszczu wyrastają programy pokazujące, jak się nie ubierać, co robić, by być atrakcyjnym, wyglądać młodo, podążać za modą i najnowszymi trendami. Czy dbanie o wygląd sprawia, że czujemy się lepiej i stajemy się piękniejszymi ludźmi, czy raczej skupiając się na wyglądzie zapominamy o tym, co najważniejsze? Czy poprawianie urody i ładne ubranie się czynią nas szczęśliwszymi, czy też są rodzajem wyścigu, w którym bierzemy udział mając poczucie, że w przeciwnym razie wypadniemy z obiegu?
- agnieszka.w
- Dobry Duszek Forum
- Nieaktywny
- motylek79
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Wszystko z glowa i z umiarem i bez ulegania modom. Na pewno lepiej sie człowiek czuje jak jest zadbany niz jak nie, zwłaszcza kobieta.
- Malinowy Bzyk
- Wkręcam się coraz bardziej
- Nieaktywny
w pięknym ciele piękne ciele 
ja tam lubię swoje zmarszczki 
- Forumowicz90
- Niewinne początki
- Nieaktywny
Może nie w pięknym ciele piękna dusza ale w zdrowym ciele, zdrowy duch.
Wszystkie kosmetyki itp. są tylko odpowiedzią na popyt.
Patrzyłbym na to z tej strony: kiedy dusza jest zdrowa?
Wtedy kiedy twoja psychika, twoje uczycia i twoja wiara są w zdrowym stanie.
Wygląd ma ogromny wpływ na pewność siebie, a co za tym idzie na psychike. Te wszystkie produkty mają zapewnić ci piękną skórę, białe zęby i piękne kształty bez wychodzenia z domu i żadnej pracy. Mają poprawić twoje samopoczucie za pieniądze, co jak wiemy jest chwilowe. Nowe buty nie cieszą przez 10 lat.
Ludzie zapomnieli co tak naprawdę jest ważne. Widzę to codziennie.
Oczywiścię nie mówię, żeby nie dbać o siebie (fizycznie) bo sam spędzam nad tym bardzo dużo czasu ale wszystko z głową i umiarem.
Mało kto próbuje poznac się "głęboko" i zmienić się na + od środka.
Mówię tu o różnego rodzaju medytacjach czy rozwoju osobistym co moim zdaniem jest genialną sprawą.
W sumie to po co to robić jak z nowym ciuchem przez 2 dni jest się szczęśliwym, zawsze można kupić nowego ciucha za 2 dni 
- agnieszka.w
- Dobry Duszek Forum
- Nieaktywny
Ja sobie myślę, że przemysł kosmetyczny stwarza kolejne sztuczne potrzeby. Samoopalacze, farby do włosów, tipsy to nie jest moim zdaniem odpowiedź na zapotrzebowanie, lecz kreowanie tego zapotrzebowania.
Dbanie o siebie oczywiście jest potrzebne, ale mam wrażenie, że powinno ono być sposobem na poprawienie sobie humoru, poczucie się ładniej, młodziej, atrakcyjniej. Na przykład po męczącym i dołującym tygodniu stwierdzam, że zrobię coś dla siebie i idę do fryzjera. Wydaje mi się, że teraz działa to często zupełnie w odwrotną stronę i stało się rodzajem presji. Nie mam czasu, żeby iść do fryzjera, nie mam czasu pomalować paznokci, mam odrosty, jestem blada, Boże jak ja beznadziejnie wyglądam, muszę coś ze sobą zrobić. A tu jeszcze włączę serial, gdzie wszystkie aktorki wyglądają tak idealnie pięknie, szczupło i atrakcyjnie. I w rezultacie to co powinno być dodatkiem i przyjemnością staje się zmorą i powoduje kompleksy.
- Forumowicz90
- Niewinne początki
- Nieaktywny
o tym czy to kreowanie popytu czy odpowiedź na popyt możnaby dyskutowac długo.
Faktem jest jednak to, że rzeczy, które miały pomagać człowiekowi stały się dla wielu osób zbyt ważne i często jest tak, że są one przedkładane nad dużo ważniejsze sprawy bo są powszechnie dostępne i szybko poprawiają nastrój.
- Szczurunia
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
A ja bym powiedziała tak - część potrzeb nie kreują sami producenci tylko inni ludzie. Co z tego, że jest się świadomym, że nie potrzebuje się tych wszystkich "upiększaczy" skoro bez nich społeczeństwo potrafi odrzucić? Trudno znaleźć dobrą pracę, trudno mieć udane życie towarzyskie gdy się nie jest wiecznie "pięknym i młodym". Taka idiotyczna "kultura" się wytworzyła. Albo się w nią wtopimy i gonimy za "ideałem" albo jesteśmy sobą i mamy marne szanse na bycie szczęśliwym.
Trochę to smutne.
