Niedługo koniec... - Netkobiety.pl

Cóz nigdy nie miałam łatwego zycia  od dziecka chorowałam na padaczke i miałam czeste ataki.W szkole jedynie czułam ze jest ok miałam przyjaciół i wszystko było w porzadku.Z wiekiem teraz mam 22 lata ataki przestały mnie nękac na szczeście.Zaczełam chodzić do szkoły policealnej zeby ją skończyć i mmoze mieć jakiś zawód.Tylko ze rodzina uniemożliwia mi to. Od kilku lat krzyki i awantury osłabiły mnie nie mam juz siły dłuzej z nimi wytrzymać.Siostra chodzi na dyskoteki z męzem albo gdzieś wyjezdza co czesto sie zdarza dzieckiem ja sie musze zajmować praktycznie non stop.Czasu na nauke nie mam raczej.Babcia znowu zmusza mnie do jedzenia napuszcza w dodatku mojego wuja (czyli jej syna) na mnie.Moja mam sama jest chora takze od niej nie oczekuje pomocy.Ojciec mój nie żyje takze na nikogo nie moge liczyć.
Przyjaciól tez nie mam bo babcia jest osobą która nie pozwala nadal mi z nikim sie ani spotykac, ani przyjażnic.Mimo ze mam tyle lat nie potrafie sobie poradzic gdyz  babcia mnie wychowywała od wczesnego dziecinstwa.Na matke nigdy nie moglam liczyc zawsze gdzies wyjezdała.Ojca nie znałam umarł jak sie urodziłam.Taka  moja historia...do bani:(

Ataki przestały mnie neka gdzies tak 3 lata temu..Poza tym  siostra woli sie isć zabawic lepiej z mezem i przyjaciółmi niz ze mna bo ja juz nie potrafie sie dobrze bawic.Gdy babcia zaczeła wyganiac moich przyjaciół z domu zaczełam sie jej wstydzic i nie przyprowadzałam juz nikogo do domu.Potem zakazywała mi  wszelkich kontaktów z kimkolwiek.Miało być tak: szkoła, dom, szkoła, dom i tak bez przerwy.

Każdemu się zdarza, że ma zły okres w życiu. Jak nie potrafisz sama stawić czoła życiu rozejrzyj się za fachową pomocą. Mam na myśli psychologa - pomoże Ci poukładać sobie stosunki z rodziną i ogarnąć jakoś plany na przyszłość Głowa do góry zawsze po nocy nadchodzi dzień wszystkiego najlepszego w Nowym Roku i więcej optymizmu

pRZEDE WSZYSTKIM powinnaś zmienić swoje życie...nikt nie ma prawa traktować cię bez szacunku.
Jeżeli twój ojciec zmarł a ty się uczysz możesz ubiegać się o rente rodzinną na poczet nauki..wiesz o tym?
Musisz koniecznie mieć znajomych...skoro w domu nie masz ku temu warunków to wychodz na spotkania...
nie zamykaj się , popadniesz w depresję...
trzymaj się..

Byłam sie zapisać do psychologa.....jak wróciłam znowu awantura:((. W dodatku  wuja mi grozi ze mnie pobije...:( Teraz to juz nic nie ma sensu mam dość.Daruje sobie lepiej tego psychologa juz nic mi nie pomoze...Ciagle mysle o tym zeby juz sie to skonczylo...NIe mam juz wiecej siły.poddaje sie.
Dziekuje wszystkim którzy tutaj starali sie mnie podniesc na duchu,przynajmniej tutaj.
Chce umrzeć.

Witaj Aniu

Musisz ?! Nic nie musisz. To jest dziecko Twojej siostry, to ona powinna się nim zajmować. To jest jej obowiązek. Okej, od czasu do czasu, zajmij się dzieckiem, ale nie zapominaj, że Ty też masz SWOJE życie! Masz plany, marzenia. A żeby do nich dążyć, musisz się uczyć. Dziecko raczej Ci w tej nauce nie pomoże. Więc następnym razem, grzecznie odmów opieki nad dzieckiem twierdząc, że nie masz na to czasu, gdyż masz masę nauki.   

Z tym dokarmianiem, to każda babcia tak ma, nie przejmuj się. A dlaczego nie pozwala Ci się z kimś spotykać ? Na czym to polega? Nie pozwala Ci wyjść z domu? Czy ogólnie mówi, że nie możesz i juz?
Przecież wcale nie musi wiedzieć, gdzie wychodzisz, po co i z kim.
Musisz się od niej odciąć. Dziewczyny potrzebują przyjaciółki, z którą spotkają się, poplotkują, powygłupiają. To całkiem normalne i nie wiem, dlaczego babcia Ci zabrania. Nie pojmuje.

Widzę, że rodzinka strasznie obniżyła Ci samoocenę. Ale Ty się nie daj! Daję sobie rękę ściąć, że jesteś wspaniałą,wartościową kobietą z ambicjami, z marzeniami tylko cholernie zagubioną w tym wszystkim. Nie wiesz dlaczego stałaś się nerwowa.. A ja wiem. Codziennie przebywasz w domu, w którym są awantury, krzyki. Babcia Ci zabrania kontaktów z innymi ludźmi, wujek grozi Ci pobiciem(dlaczego?) . Nie dziwię się więc, że przebywając codziennie, stajesz się nerwowa, nie potrafisz złapać kontaktu z obcymi ludźmi. Podświadomie, pewnie się boisz. Nie wiem czego, czy tego, że jest to zabronione przez babcię, czy tego że jak się rodzina dowie,to zrobi Ci awanturę, czy jest jeszcze jakaś inna rzecz.

I Aniu, nie pisz głupot o śmierci. Tak naprawdę jej nie chcesz, ja to wiem. Masz marzenia, plany...
To, że Ci się nie układa w domu, nie może skłaniać Cię do samobójstwa.
To nie jest żadne wyjście, ucieczka od problemów.
Choć teraz zdaje Ci się, że poczujesz ulgę.
Tak naprawdę jesteś w błędzie, bo nie poczujesz nic.

Jesteś silna, przetrwasz to. Z naszą pomocą, czy psychologa, ale przetrwasz.
A powiedz mi, moja droga, czy nie ma opcji,abyś się stąd wyprowadziła? Może jakaś dorywcza praca? Wiem,że trudno pogodzić pracę z nauką, ale pięniążki umożliwiłyby Ci np. wynajęcie jakiegoś mieszkania?
A może jakaś koleżanka mieszka sama, i mogłabyś z nią zamieszkać?
Zaczęłabyś życie tak jakby na nowo. Bez rodziny.

Jest wiele dróg. Nie wybieraj najprostszej.
Nie po to masz plany, marzenia,żeby z nich rezygnować.
Jesteś wspaniałą, silną kobietą, po prostu w to uwierz.
Odetnij się od rodziny, do psychologa też się zgłoś. Albo po prostu pisz tu na forum, co Cię gnębi.

Oczywiście, jakbyś zdecydowała się tu uwywnętrzniać, ja będę to czytać. Ale na forum będę pojawiać się rzadko, więc jak coś byś ode mnie potrzebowała, jakiejś rozmowy, możesz śmiało pisać na mejla.

Pozdrawiam Cię cieplutko

Danka współczuje ci z powodu śmierci syna. Dlaczego piszesz ,że Ci go zabrali? Napisz coś wiecej aby móc Ci pomóc. Śmierc nie jest rozwiązaniem.