Poznawanie nowych ludzi, budowanie relacji- zbiór informacji - Netkobiety.pl

Znam taka historię.
Pewna stara panna po 50-tce poszła do lekarza - wdowca.
Wpadła lekarzowi w oko, zaprosił ją na kawę.
Pobrali się potem i żyli razem 5 lat, do śmierci męża.
Wszystko jest możliwe.
Ja poznałam partnera na portalu dla odchudzających się.

O coś takiego też mi chodzi. Jak to zrobiłaś, kto pierwszy nawiązał kontakt, jak to wyglądało i jak się potoczyło dalej? Pytam bo miałem już kilka okazji, z których teoretycznie coś mogłoby wyjść.

Gdybym miał czas na szukanie poszczególnych postów po kilkunastu lub kilkudziesięciu tematach nie byłoby tego wątku. Wielokrotnie odpowiadałem na pytania i dawałem rady różnym osobom, a czy im pomogły to już ich sprawa. Ja nic na tym nie traciłem, sam decydowałem o tym by poświęcić mój czas na pisanie tych postów więc nie mam prawa niczego wymagać ani oczekiwać, że ktoś skorzysta z tego co pisałem. Jeśli ktoś zapyta jeszcze raz o to samo to ja jeszcze raz odpowiem jeśli będę chciał to zrobić, jeśli nie to nie. Tu nikt nikogo do niczego nie zmusza, nikt nie podpisuje żadnych umów, a więc wymagać i oczekiwać też nikt nie powinien. Kto będzie chciał to napisze w tym wątku, kto nie będzie chciał to nie napisze.

Normalnie, wystarczy zagadywać dziewczyny. Wybierasz taką, która siedzi sama i nie gapi się w telefon (ewentualnie szuka czegoś w google maps). Najlepiej, gdy po prostu patrzy przed siebie lub obserwuje ludzi wokół. Możesz też pójść do jakiejś knajpki z dala od głównych atrakcji turystycznych, z małą liczbą ludzi przy stolikach. Jeśli zobaczysz fajną dziewczynę, która siedzi sama przy stoliku i coś pije to siadasz kilka stolików dalej i zamawiasz coś dla siebie. Po jakichś 10-15 minutach, jeśli nadal jest sama i kończy swój napój to wołasz kelnera i mówisz, że chciałbyś zamówić dla tamtej dziewczyny to samo co pije na twój koszt. Wtedy kelner podejdzie do dziewczyny, powie jej: tamten pan chce zapłacić za kolejny napój dla pani, czy podać? Jeśli się zgodzi i uśmiechnie do ciebie to podbijasz i od razu wiesz, że jest chętna na rozmowę.
Jeszcze taki protip, o którym z pewnością nie masz pojęcia: mnóstwo dziewczyn, zwłaszcza studentek 20-25 lat podróżuje sama i CHCE być zagadywana. Po prostu kupuje tani lot, a jako że ciężko tak na ostatni moment skombinować chętne towarzystwo to leci sama, licząc na to, że ktoś na miejscu ją zaczepi i pójdą razem na drinka, plażę czy zwiedzanie.

Pewnie. Jeszcze powiedz, ze to ginekolog był albo psychiatra z twoje oddziału.

Takie zachowania to przekroczenie granicy etyki lekarskiej, za które lekarz może słono beknąć. Niby oficjalnego zakazu nie ma, ale wykładnią jest tu art 14: „Lekarz nie może wykorzystywać swego wpływu na pacjenta w innym celu niż leczniczy”.

Jedynym wyjątkiem tutaj jest sytuacja, kiedy to stroną dążącą do 'randki' jest sam pacjent/pacjentka.

https://www.mp.pl/etyka/podstawy_etyki_ … a-pacjenta

Ale wyłącznie przez przystojnych mężczyzn.

I ona zawsze kogoś pozna. Ale jeśli facet leci sam, to jest sam i nie poznaje nikogo.

No dobra brzmi logicznie i sensownie tylko dwie kwestie:

Po pierwsze mówimy przecież o byciu za granicą więc trzeba znać przynajmniej angielski na perfect żeby móc prowadzić luźną rozmowę tym bardziej, że chodzi tu o zagadanie do dziewczyny co nawet po polsku jest trudne. Mój angielski aż tak dobry nie jest, dogadał bym się w jakichś prostych rozmowach ale żeby tak na luzie rozmawiać, żartować itd już byłoby ciężko. Kiedyś nawet próbowałem zagadać do jednej dziewczyny w kawiarni ale po usłyszeniu " Sorry I don't speak Polish" odpadłem, byłem tak zestresowany, że nie mogłem wydusić słowa, a pewnie dałbym radę choć trochę porozmawiać.

Po drugie czemu te studentki nie odezwą się pierwsze? To, że jakaś dziewczyna jest gdzieś sama nie znaczy od razu, że ona czeka aż ktoś do niej zagada. To co zauważyłem w różnych kawiarniach czy restauracjach w Polsce to, że prawie zawsze gdy jakaś dziewczyna jest tam sama to prawie zawsze na kogoś czeka. Jeszcze chyba nigdy nie widziałem by jakaś dziewczyna siedząc samotnie w tego typu miejscu cały czas siedziała tam sama, zawsze ktoś po jakimś czasie dołączał. I tak samo było w większości miejsc publicznych gdzie widywałem jakaś dziewczynę samą ale to w Polsce, może za granicą faktycznie to wygląda inaczej.

Podróżowanie samemu to oczywistość, mnie martwi czy nie byłoby zbyt nudno przez cały wyjazd nie mieć nawet z kim porozmawiać.

To kogo poznają te dziewczyny, skoro faceci nie poznają nikogo? Inne kobiety czy zajętych facetów?

Ja poznałam swojego partnera na koncercie rockowym. I nie był to koncert jakiejś wielkiej, wspaniałej grupy, a raczej koncerty malutkich, nikomu nieznanych kapel garażowych z okolicy mojego niedużego miasta. Poszłam tam z kilkoma osobami, oprócz mnie były ze mną jeszcze cztery osoby. Na miejscu był kolega, który jest mega towarzyski i wszystkich zagaduje, a jak do tego wypije jeszcze kilka (lub kilkanaście) piw, to gęba mu się nie zamyka. I ten kumpel sobie z nami tak stał, zobaczył znajomych i zawołał ich do nas. W ten sposób poznałam mojego partnera . przez wspólnego znajomego. I żeby nie było, mój partner nie jest jakiś bardzo rozgadany i towarzyski, tak samo ja. On jest introwertykiem, dla którego kilka osób więcej to tłum, ja tak samo. Przez całą imprezę nie odezwaliśmy się do siebie słowem. Po kilku dniach dostałam od niego zaproszenie na fb i tam zaczęliśmy sobie pisać. Po niedługim czasie było pierwsze spotkanie. I tak minęło kilka lat. Zamieszkaliśmy razem, mamy malutkiego synka, zaraz będzie nasz ślub. Także widzisz, można kogoś poznać na zwykłej, małej plenerowej imprezie w swoim małym miasteczku. Mogą się poznać dwie nieśmiałe osoby i stworzyć udany związek.
    Co do tych wyjazdów za granicę. Pojechałeś w końcu gdzieś? Bo widzę, że temat założyłeś latem.

To brzmi jak scenariusz idealny, ogromne szczęście. Mieć znajomego, który akurat na tym koncercie spotkał innego znajomego, który jeszcze ci się spodobał albo przynajmniej nie odrzucał na wstępie. Gość nawiązał kontakt i fajnie wam się pisało, a na dodatek jeszcze była zgodność charakterów, to niemal jak przeznaczenie. Większość ludzi ze mną włącznie dałoby się pokroić za taką sytuację.

Nie pojechałem i już tracę nadzieję, że to się uda.

Nikt ci nie każe patrzeć

Nie lubi tłumów i był na koncercie, ciekawe. Ja mam trójkę osób, którymi się spotykam od czasu do czasu i trochę więcej znajomych z treningów i pracy, faktycznie nie czuję potrzeby by było ich więcej choć też nie jest tak, że bym tego nie chciał. Napisać do kogoś to nie problem, gdybym poznał taką osobę specjalnie bym się wszedł na FB choć staram się tego unikać. W ogóle poznać kogoś do kogo chciałbym napisać, o to jest najtrudniej.

W ogóle w poznawaniu nowych osób jest coś dziwnego. Ostatnio na montażu nasza klientka okazała się dość otwartą osobą i od razu mówimy na ty itd. Już chyba nie pamiętam kiedy ostatnio tak fajnie się z kimś rozmawiało. Od razu całą robota była przyjemniejsza i byłem mniej zmęczony niż zwykle.

Na samotnym wyjeździe jeszcze nigdy nigdzie nie byłem.

Na koncercie byłem raz i to przy okazji innego wydarzenia, koncert był jednym z jego elementów. Ogólnie na imprezach plenerowych kilka razy byłem ale niezbyt potrafiłem się tym cieszyć nie mając nawet z kim pogadać. Co ciekawe ten koncert akurat mi się podobał nawet mimo też bycia tam samemu. Gdybym miał do kogo to bym napisał, nie raz już to robiłem tyle, że rzadko były do tego okazje. W właśnie mam jedno pytanie. Twój facet wiedział, że jesteś wolna kiedy do ciebie pisał?

Pytam o to bo się zastanawiam czy nie miałem więcej okazji do zaglądania lub napisania ale z powodu niewiedzy czy dana dziewczyna jest zajęta czy nie nic z tego nie wychodziło. Chociaż prawdę mówiąc to nie bardzo mogę sobie przypomnieć taką sytuację, na prawdę bardzo mało dziewczyn poznałem do tej pory, oczywiście nowa o tych, które mi się podobały.

To nawet nie tak, że ja chciałem iść na całe to wydarzenie. Bardziej zmusiłem się do tego będąc pod ogromną presją, że muszę kogoś poznać co oczywiście się nie udało ale akurat koncert mi się podobał. Też niezbyt przepadam za takimi imprezami i znaczenie bardziej wolałbym spędzać czas z we dwójkę albo z tymi znajomymi ale pierwsze jest niemożliwe, a drugie rzadko się zdarza więc takie imprezy to jedyne co pozostaje.

Masz rację i dlatego bardziej się zastanawiam nae tym jak rozpoznać daną sytuację. W sensie kiedy jest ta okazja by zagadać bo żeby napisać to jednak trzeba się najpierw poznać by wiedzieć do kogo w ogóle pisać.

Realia dzisiejszych czasów są takie, że zawieranie znajomości przez internet jest całkowitą normą, czy to się komuś podoba, czy nie. Jasne, to prawda, że to tworzy nową rzeczywistość, ale dla kogoś, kto raczej z domu nie wychodzi, jest to jakaś możliwość pogadania z kimś. Autor jest fanem anime. Ja nie widzę niczego złego w tym, gdyby znalazł sobie jakąģ grupę fanów anime i z nimi sobie codziennie pisał. Dziwię się zresztą, że tego nie zrobił.

Wielokrotnie szukałem takich grup zarówno przez internet jak i w realu, chodziłem na różne eventy o tej tematyce w tym na prawdę duże gdzie były tysiące ludzi. Niestety jeśli się ma problemy z nawiązywaniem kontaktów i nie ma się znajomych, którzy w tym pomogą to nawet takie możliwości nic nie dadzą.

Brzmi bardzo dobrze, to byłaby wręcz wymarzona sytuacja ale czy dwie osoby mające problemy z nawiązywaniem nowych znajomości nie będą mieć jeszcze trudniej się poznać? Jeśli obie strony będą mieć trudności żeby zagadać to chyba już w ogóle nie ma szans.

No poznają. Ale te dziewczyny nie robią się od tego zajęte. Znaczy, jasne, jest jakaś grupa stałych kochanek, ale to mniej lub bardziej tymczasowe z reguły. Nie uwierzę, że nagle np. tylko 20% mężczyzn odstawia 100% kobiet. Najczęściej jednak jeśli jakaś kobieta się sparuje, to oznacza, że i jakiś mężczyzna się sparował. A tu wiecznie narracja, że kobiety znajdują, a faceci nie.

bagienni_k: cos w tym jest co napisales. Moze powiedzenia, ze zakazany owoc najlepiej smakuje oraz ze prawo (w tym wypadku moralne, etyczne) jest po to, zeby je lamac, latwiej funkcjonuja w naszej przestrzeni zyciowej. Oczywiscie jest to spore uproszczenie myslowe, ale mimo to cos w tym jest. Wiele tematow, ktore przewinely sie przez to forum, jest dowodem na to, ze tak wlasnie jest.

Może i nie jest to częste zjawisko, ale nie zdziwiłoby mnie tak bardzo. Trochę opiera się to o pewne atawizmy, działające niejako podświadomie. Pewnie w większości wypadków na wyobrażeniach się kończy, natomiast sam fakt bycia z kimś a tym bardziej założenia rodziny(do tego jeszcze osiąganie sukcesów zawodowych) stanowi swego rodzaju wizytówkę konkretnej osoby. Szczególnie jeśli opieramy się na początkowym wrażeniu.
Osoby celowo "polujące" na zajętych z pewnością mają w sobie spore deficyty związane z poczuciem własnej wartości, bo normalnym tego nazywać nie można.

Akurat fakt poważniejszego traktowania osób w związku niż samotnych to już powszechniejsza praktyka niestety. Sam się zresztą z tym spotykałem przez cały okres bycia singlem(teraz też). Zatem podniesienie poziomu atrakcyjności to jedno, ale zwyczajne zainteresowanie i sympatia to już co innego.

Jedni chca budowac relacje na zdrowym, normalnym podlozu. Wkladaja w to duzo pracy, energii i czasu. Wychodzi roznie, ale nikt nie powiedzial, ze w zyciu zawsze dostajemy to co chcemy. Ale nawet w przypadku porazki dalej chca tworzyc zdrowe, prawdziwe relacje.
Sa tez i tacy, ktorzy wola isc po najmniejszej linii oporu. Powody mogą byc rozne. Desperacja spowodowana wielokrotnymi porazkami, zwykle lenistwo i wlasna wygoda. Po co maja wysilac się (jeszcze nabawia się potowek albo przepukliny), skoro lepiej znalezc "latwy" cel. Nie mysla jednak, ze taka droga na skroty to droga donikad. Ale to juz ich problem.
Skoro chcemy budować relacje, niewazne jakie (przyjacielskie, koleżeńskie, przyszle malzenskie), to robmy to nie na gruzach ludzkich dramatów czy upadkow, lecz na zdrowej prawdziwosci, uczciwosci, lojalnosci
Ile osob tyle ludzkich zachowan, roznorodnosci,  takie zycie.
Jesli chcemy z przyjemnoscia i spokojnie patrzec w lustro, to pracujmy nad soba, tworzmy lepsze wersje nas samych, a jesli nieco pogubimy sie to znajdzie sie ktos kto podpowie, doradzi...

Ludziom nie dogodzisz nie masz dzieci egoistka masz jedno tez egoistka bo by trzeba bylo dac dziecku rodzenstwo masz wiecej dzieci patologia masz corke no musi byc syn masz syna no musi byc dziewczynka do pary i tak beda bredzic ludzie na wieki wiekow nigdy nikomu na tym swiecie nikt nie dogodzi

Alessandro, akurat od trochę ponad dwóch miesięcy mam synka. Ale z Twoje wypowiedzią się zgadzam. Dziecko mam dość późno, więc wiele zdążyło być takich sytuacji, w których dawano mi odczuć, że jestem gorsza, bo nie mam dzieci. Nawet od koleżanki padło pytanie, że skoro mam 30 lat, to na co ja czekam. I to kilkukrotnie słyszałam takie pytania. No głupie myślenie. Ja pracuję w miejscu, gdzie są same kobiety i jeden mężczyzna. Od faceta nigdy takich przytyków nie słyszałam. Ogólnie to ciekawy temat do rozmowy, ale nie o tym jest ten wątek

Lunka86: to jestes szczesliwa mloda mama gratuluje

Ps. i nie dyskutuj ze slowem "mloda"

Wcale mnie to nie dziwi.

W dzisiejszym społeczeństwie wciąż pokutuje obraz singla a tym bardziej bezdzietnej osoby, jako kogoś wybrakowanego, swego rodzaju dziwaka czy odszczepieńca. Przecież posiadanie dzieci i radość z ich wychowania to największa wartość i najważniejszy cel w życiu, jaki każdy może tylko sobie zafundować...Singiel czy też bezdzietny człowiek nie ma prawa do czasu wolnego, przyjemności, musi jedynie godzić się na wyrzeczenia.

To z dziećmi jest chyba najczęściej spotykane. Jak ktoś ma dzieci to od razu uważa się za najciężej pracującą osobę i każdy bezdzietny nie ma prawa nawet mówić, że jest zmęczony choćby pracował po 16h dziennie. Nie raz już widziałem scenę gdzie gość po całym dniu fizycznej roboty ledwo zdążył wejść do domu, a żona od razu z pretensjami i tekstem "może byś się w końcu zajął tymi dziećmi".

Inna kwestia jest taka, że jednak są rzeczy istniejące tylko w relacjach i jak ktoś długo albo od zawsze jest singlem to w jakiś sposób widać po nim, że mu czegoś brakuje. To tylko teoria, nie wiem czy tak jest ale możliwe, że ja też się do tego zaliczam. Może jakoś po mnie widać, że mi brakuje tej bliskości zarówno fizycznej jak i emocjonalnej.