hmm...29 lat i sama - Netkobiety.pl

aniazzielonegowzgorza napisał/a:

Muszę też przyznać, że mam bardzo romantyczne wyobrażenie o miłości (mój nick mówi sam za siebie:)).

A już myślałem, że ten nick wiąże się z hmm... fryzurą...

No, tak po tym jak ufarbowałam się na zielono, nie miałam zbyt wielu adoratorów
- Ania z Zielonego Wzgórza

Witajcie, wiem, że temat mojego posta brzmi nieco desperacko. Ale cóż... tak w sumie jest odrobinę. No więc tak jak w temacie mam 29 lat i wciąż jestem sama. Nie wiem, dlaczego nie udaje mi się poznać jakiegoś sensownego mężczyzny (a mieszkam w dużym mieście;)), który po bliższym poznaniu zdecydował by się na jakąś cieplejszą relację. Na pewno pojawią się pytania, jaka jestem? Ważny;) jest wygląd zewnętrzny, otóż czuję się ładna. Nie piszę tego z próżności, ale obiektywnie mogę tak stwierdzić, ze nie odstaję od przeciętnych dziewcząt. Staram się ładnie ubierać, w zależności od nastroju (raz na sportowo raz w sukienki). Nie przykładam jednak więcej wagi do ubioru niż to konieczne (mogę się obyć bez nowej sukienki.... no chyba, ze jest po prostu niesamowita ). Mam chyba nienajgorszy charakter, na który składają się zarówno zalety jak i wady. Uważam się za osobę życzliwą innym, spokojną, cierpliwą. Z wad to nie lubię pracy fizycznej i jestem uparta. Lubię żartować, cenię sobie poczucie humoru. Dużo się uśmiecham, mam przyjaciółkę. Lubię wychodzić gdzieś z koleżankami (na kawę, do kina, na basen itp.). Nie jestem głupia, lubię wciąż się czegoś dowiadywać, czytać Ale tez nie uważam, że zawsze mam rację, potrafię się przyznać do błędu. Tak najgorzej chyba ze mną nie jest, bo znajomi próbują mnie swatać (czyli nie jestem chyba partią za która będą się wstydzić;)), ale niestety nic z tego nie wychodzi. Może to nieśmiałość? Z kobietami mam dobre relacje i nie wstydzę się nawiązywać z nimi kontaktu, natomiast mężczyźni mnie trochę peszą, może w tym problem. Choć nawet jeśli się zbiorę na odwagę i próbuję ich zagadać, nic z tego nie wychodzi poza zdawkowymi uprzejmościami.
Może też nie umiem podtrzymać znajomości? Muszę też przyznać, że mam bardzo romantyczne wyobrażenie o miłości (mój nick mówi sam za siebie:)). To tez nie ułatwia sprawy, bo wielu mężczyzn nie chce być rycerzami, zapominają jak traktować kobiety, zabiegać o nie. Dlaczego to wszystko jest takie trudne?

aniazzielonegowzgorza napisał/a:

No, tak po tym jak ufarbowałam się na zielono, nie miałam zbyt wielu adoratorów
- Ania z Zielonego Wzgórza

Bo powinnaś po zmianie image'u na Woodstock pojechać i zapewniam, że nie mogłabyś się od zainteresowanych opędzić...

To co napisałaś, to Twój obraz siebie. A w tej materii istotne jest to, jak inni postrzegają Ciebie. Może popytaj znajomych facetów?

Kobiety są ale facetów nie ma Ja sama niedawno sie rozstałam z takim "porządnym". Tez mam 29lat, a niedługo bedzie 30 i też spowrotem trafiam do grona singlów. Lepiej byc samemu niż z kims kto rujnuje nam swiat, ale z drugiej strony samotnie Chyba cierpliwości trzeba.. Z tego co opisałaś to jestem bardzo podobna do Ciebie;)

Kobiety są ale facetów nie ma

nie ma, tak samo jak kobiet

Jak tak teraz na to patrzę to uświadomiłam sobie, że przebywam i zawsze tak było w dość kobiecym gronie (typowo kobiecy kierunek, praca wśród kadry żeńskiej i nawet liceum z tylko 4 chłopakami w klasie...).

takiwiatr napisał/a:

aniazzielonegowzgorza napisał/a:

Jak tak teraz na to patrzę to uświadomiłam sobie, że przebywam i zawsze tak było w dość kobiecym gronie (typowo kobiecy kierunek, praca wśród kadry żeńskiej i nawet liceum z tylko 4 chłopakami w klasie...).

I chyba tu jest pies pogrzebany. Skąd dzielni rycerze mają wiedzieć, że tak zacna białogłowa jest do wzięcia, skoro ona tak skutecznie się przed nimi ukrywa?

W końcu są rycerzami. A to do czegoś zobowiązuje.

Właśnie! że tak się elokwentnie wyrażę. A i Wielbicielu Lidiji B. cieszę się, że moje problemy sercowe (a raczej ich brak) przysporzyły Ci okazji do dobrego humoru i... lubię Chorwację, kto wie może tam wrócę i kiedyś nauczę się tego języka;)

Wielbiciel Lidiji Bacic napisał/a:

takiwiatr napisał/a:

I chyba tu jest pies pogrzebany. Skąd dzielni rycerze mają wiedzieć, że tak zacna białogłowa jest do wzięcia, skoro ona tak skutecznie się przed nimi ukrywa?

W końcu są rycerzami. A to do czegoś zobowiązuje.

Wcześniej chyba źle wprowadziłam adres mailowy, także nie dostałam żadnej wiadomości.

takiwiatr napisał/a:

aniazzielonegowzgorza napisał/a:

Jak tak teraz na to patrzę to uświadomiłam sobie, że przebywam i zawsze tak było w dość kobiecym gronie (typowo kobiecy kierunek, praca wśród kadry żeńskiej i nawet liceum z tylko 4 chłopakami w klasie...).

I chyba tu jest pies pogrzebany. Skąd dzielni rycerze mają wiedzieć, że tak zacna białogłowa jest do wzięcia, skoro ona tak skutecznie się przed nimi ukrywa?

W końcu są rycerzami. A to do czegoś zobowiązuje.

Wielbiciel Lidiji Bacic napisał/a:

takiwiatr napisał/a:

I chyba tu jest pies pogrzebany. Skąd dzielni rycerze mają wiedzieć, że tak zacna białogłowa jest do wzięcia, skoro ona tak skutecznie się przed nimi ukrywa?

W końcu są rycerzami. A to do czegoś zobowiązuje.

Przypominam, że w wyposażeniu standardowego rycerza są takie rzeczy jak koń, zbroja itp. a nie radar

Spokojnie, ja mam 28 lat i tez jestem sama

I mam podobne odczucia tak jak Ty. Wg mnie w dzisiejszych czasach bardzo dużo ludzi jest samych, wbrew pozorom...

Cześć, doskonale Cię rozumiem, mam 29 lat i jestem sama, ale nic na siłę. Mam wrażenie że wszystkie moje znajome mają kogoś a jak nie to zaraz będą mieć a ja niestety nie. Czasem sobie myślę, że dziewczyny typu "biedne sierotki zaopiekuj się mną " maja większe powodzenie a dziewczyny, które sporo przeszły przepracowały i czują się że sobą dobrze, są pewni swojej wartości i wiedzą czego chcą od życia i jakiego poszukują mężczyzny to mają problem ze znalezieniem. Nie rozumiem gdzie tu logika, ale może właśnie takich kobiet się boją faceci

Witajcie, wiem, że temat mojego posta brzmi nieco desperacko. Ale cóż... tak w sumie jest odrobinę. No więc tak jak w temacie mam 29 lat i wciąż jestem sama. Nie wiem, dlaczego nie udaje mi się poznać jakiegoś sensownego mężczyzny (a mieszkam w dużym mieście;)), który po bliższym poznaniu zdecydował by się na jakąś cieplejszą relację. Na pewno pojawią się pytania, jaka jestem? Ważny;) jest wygląd zewnętrzny, otóż czuję się ładna. Nie piszę tego z próżności, ale obiektywnie mogę tak stwierdzić, ze nie odstaję od przeciętnych dziewcząt. Staram się ładnie ubierać, w zależności od nastroju (raz na sportowo raz w sukienki). Nie przykładam jednak więcej wagi do ubioru niż to konieczne (mogę się obyć bez nowej sukienki.... no chyba, ze jest po prostu niesamowita ). Mam chyba nienajgorszy charakter, na który składają się zarówno zalety jak i wady. Uważam się za osobę życzliwą innym, spokojną, cierpliwą. Z wad to nie lubię pracy fizycznej i jestem uparta. Lubię żartować, cenię sobie poczucie humoru. Dużo się uśmiecham, mam przyjaciółkę. Lubię wychodzić gdzieś z koleżankami (na kawę, do kina, na basen itp.). Nie jestem głupia, lubię wciąż się czegoś dowiadywać, czytać Ale tez nie uważam, że zawsze mam rację, potrafię się przyznać do błędu. Tak najgorzej chyba ze mną nie jest, bo znajomi próbują mnie swatać (czyli nie jestem chyba partią za która będą się wstydzić;)), ale niestety nic z tego nie wychodzi. Może to nieśmiałość? Z kobietami mam dobre relacje i nie wstydzę się nawiązywać z nimi kontaktu, natomiast mężczyźni mnie trochę peszą, może w tym problem. Choć nawet jeśli się zbiorę na odwagę i próbuję ich zagadać, nic z tego nie wychodzi poza zdawkowymi uprzejmościami.
Może też nie umiem podtrzymać znajomości? Muszę też przyznać, że mam bardzo romantyczne wyobrażenie o miłości (mój nick mówi sam za siebie:)). To tez nie ułatwia sprawy, bo wielu mężczyzn nie chce być rycerzami, zapominają jak traktować kobiety, zabiegać o nie. Dlaczego to wszystko jest takie trudne?