Warto myśleć pozytywnie, cieszyć się z każdego dnia, choć czasem.... - Netkobiety.pl

Przeczytałam Twojego posta ze łzami w oczach... I chciałabym napisać coś "mądrego", jakoś to skomentować ale nie wiem czy dam radę... Widzisz, chyba tak po prostu jest. Nie wiemy jak to jest być kimś innym. Mamy swoje ciała, swoje umysły, żyjemy w różnych wymiarach. Dla kogoś samotność jest tragedią, dla innej osoby niezdany egzamin, czyimś marzeniem jest dostać się na studia do dużego miasta, podczas gdy osoba która tam mieszka nie potrafi docenić że ma uczelnie pod domem i narzeka... Czy wreszcie poważne sprawy... Rozwody, zdrady, choroby, czyjaś nagła śmierć. Przy tym wszystkim jesteśmy egoistami, w mniejszym lub większym stopniu. Takimi nas natura stworzyła, to nam pozwala przetrwać. W pewnym sensie wszyscy jesteśmy samotnikami których interesuje głównie własne życie.
Myślę że każdy kto się zmaga z chorobą zadaje TE SAME pytania co Ty. I każda z nas czasami krzyczy "Spójrz na mnie! Ja mam gorzej!!!"
Osobiście szanuję i cieszę się z faktu że nic poważnego mi nie dolega, ale no właśnie... Jak każdy mam swoje, inne problemy. Prawie codziennie ktoś mi się wyżala z własnych problemów. Koleżanka dzwoni że tęskni za swoim narzeczonym, chociaż właśnie się z nim widziała parę chwil wcześniej. Pocieszam, ale myślę "zazdroszczę", ja swojego chłopaka zobaczę za jakiś czas. Nie za godzinę, dzień, tydzień, ale kilka miesięcy... Ale ktoś samotny może mi powiedzieć "przynajmniej kogoś masz! Nie marudź, będzie dobrze"... I w ten sposób można w nieskończoność... Widzisz, możemy krzyczeć doceńmy, ratujmy, kochajmy, szanujmy, cieszmy się... Ale czasami jest trudno zmierzyć się właśnie z pierdołami które nas otaczają...
Jesteśmy kamieniami milowymi w dziejach historii... Każde z nas przemija w końcu. Myślę że najważniejsze w życiu to móc kochać. Kochać rodziców, przyjaciół, partnera... Móc poznać co to znaczy. Dążyć do tego aby wypełniać życie dobrem... A nie zemstą, złem, podstępem... Czerpać wnioski i nie poddawać się. Banalne, ale po burzy zawsze wygląda światło...
Paradoksem jest to że pisze o tym wszystkim, ale i tak nie wiem co czujesz. Znam pojęcie "choroba", "ból", ale wciąż nie czuję tego co Ty... Ponieważ, no właśnie... Nie będę Tobą...

Miej siłę i jeśli już zauważyłaś to piękno którego inni nie widzą, bądź dumna że masz ten skarb. :*

Dziękuje Antoninaa  za Twojego posta... Wiesz, ja sama czasem siebie katuje stwarzając sobie na siłę problemy, które są niczym w porównaniu do spraw rzeczywiście ważnych. Niby tego nie chcę, ale tak często zdarzało mi się czepiać mojego chłopaka, który jest bardzo dobrym człowiekiem, o różne błahostki tracąc w ten sposób nasz cenny czas i spokój. Nie chcę tego, bo wiem, że nie warto. Ciężko jednak czasem powstrzymać swoje negatywne emocje, ugryźć się w język i cieszyć tym co jest... Trzymaj się kochana :*

Tosia, a ja Cię doskonale rozumiem i wiem w jakiej jesteś sytuacji...
Sama miałam to szczęście, że dowiedziałam się o chorobie w wieku 15 lat. Wtedy widziałam, że moja mama płakała po rozmowie z lekarzem. Ale ja byłam dzieckiem i nie myślałam "dlaczego ja". Myślałam, że to bardzo romantycznie umrzeć będąc nastolatką

Kiedyś było łatwiej pogodzić się z sytuacją. Wtedy się nie bałam ani ewentualnej śmierci, ani bólu. Z bólem się "zaprzyjaźniłam" - były okresy, że towarzyszył mi każdego dnia przez wiele tygodni lub miesięcy. Czasem wkurzało mnie to, że staruszki mnie wyprzedzały biegnąc do autobusu a mi on uciekał... Teraz jest inaczej. Mam dziecko, więc myśl o śmierci lub jakiejś niedołężności z powodu choroby mnie przeraża. Ja chcę jeszcze 20 lat...

Tosia, wbrew pozorom takie osoby jak my dostały pewien dar od losu. Ludzie się dziwią skąd we mnie tyle radości i optymizmu. A ja po prostu umiem cieszyć się wszystkim i doceniać każdy dzień. To jest właśnie to co piszesz - dziwię się czasem, że ludzie załamują się z powodu drobiazgów, rozgrzebują niepowodzenia, kłócą się bez sensu. Czasem w przychodni u lekarza patrzę ze zdziwieniem na staruszki, które ubolewają, że "coś im w kolanie strzyka". Myślę wtedy "kobieto, jak ja bym chciała dożyć takiego wieku w jakim jesteś i byłabym szczęśliwa, nawet gdyby mi w każdej kości strzykało" ...

Tosiu, trzymam za Ciebie kciuki i życzę powodzenia w walce z chorobą. I z samą sobą, żebyś się nigdy nie poddała. Ja walczę już prawie 15 lat. Czasem jest dobrze, czasem gorzej, czasem bardzo źle, ale ja wierzę, że jeszcze mój czas się nie skończył. Twój Tosiu też nie.

.Porusz jacy niezwykle post...Trudno zanieść odpowiednie słowa, ponad to, że :

Zbigniew Herbert ? Pan Cogito (Pan Cogito rozmyśla o cierpieniu)

    należy zgodzić się
    pochylić łagodnie głowę
    nie załamywać rąk
    posługiwać się cierpieniem w miarę łagodnie
    jak protezą
    bez fałszywego wstydu....

Z całego serca ,życzę ci wytrwałości!!! Dasz radę!!!

Dziękuje, Kochani jesteście :*

Tosiu piszesz bardzo mądrze. Gdyby każdy chory miał takie myślenie to życie byłoby o wiele piękniejsze. Pięknie to wszystko ujęłaś i masz rację. Dlaczego niektórzy ludzie nie korzystają z życia.? :*
Tosiu oby tak dalej i obyś nigdy nie zwątpiła w to, co tu napisałaś.