Nie wierzę w Boże przebaczenie - Netkobiety.pl

Bóg zawsze przebacza, tylko czasem my nie chcemy jego przebaczenia. Dlaczego Ty go nie chcesz przyjąć? Jak czegoś żałujemy to Bóg to wie. On jest naszym ukochanym Tatą, który chce dla nas jak najlepiej, myślisz, że tak po prostu by nas skazał na wieczne męki i potępienie? Zbawienie zapewnił Ci już Jezus na krzyżu, przyjmij je tylko i żyj tak, jak On mówi.
Takie straszenie piekłem jest trochę drogą na skróty dotarcia do zbłąkanych owieczek, żeby nawróciły się za strachu. A jak już się nawrócą, to wtedy można im wspomnieć o Bożym miłosierdziu... Nie wiem czy to właściwa droga, ale wiem, że niektórzy ją praktykują.

Z punktu widzenia katolickiego: Żeby zmazać sam grzech, należy iść do spowiedzi. te skutki czynu o których wspomniałaś, pozostawiają ślad i dlatego jest czyściec. Jednak on jest takim przygotowaniem do nieba.

Ciekawe, o których fragmentach piszesz? Nie mylisz przypadkiem "odwrócenie/braku konsekwencji czynów" z "brakiem przebaczenia"?

Dlaczego?

Nie przejmuj się, ja mam podobnie..

Witam,

Watpliwosc poruszona w temacie dopadla mnie jakis czas temu, dlatego tez m.in. postanowilam wybrac sie na pielgrzymke. Pomyslalam sobie, ze warto wybrac sie przynajmniej na jedna i zobaczyc jak to jest. Bylam onegdaj na poczatku liceum i ze znajoma "dostalysmy przydzial" do grupy maryjnej. Bylysmy zielone w temacie pielgrzymek i nikt nam nie zdradzil tajnikow, jak okazalo, tej dosc specyficznej grupy. W trakcie trasy pielgrzymkowej pomyslalam sobie : musialam niezle nagrzeszyc ;-) Grupa skladala sie w glownej mierze, ze starszych osob, ktore odmawialy modlitwy non-stop, podczas kiedy grupy studentow w innych grupach radosnie przygrywaly na gitarkach. Wykorzystalam okolicznosc obecnosci ksiezy, w celu dyskusji nt. sakramentu spowiedzi. Niektorzy z moich znajomych relacjonowali moment po spowiedzi jako rodzaj pozbycia sie balastu, ja takich odczuc nigdy nie mialam (moze moj balast byl niewielki ;-)). Staram sie w zyciu postepowac tak, by nie miec wyrzutow sumienia, wg. zasad moralnych, nie czyniac nikomu tego, czego sama nie chcialabym, zeby mi ktos uczynil. Nie czulam nigdy potrzeby zrzucania mojego balastu na istote wyzsza, ani tez obecnosci "posrednikow" do rogrzeszenia siebie. Jesli mialam cos na sumieniu, wolalam sobie prowadzic prywatne konwersacje, bez swiadkow. Pielgrzymka byla dla mnie ogromnym przezyciem, mimo, ze nigdy nie uwazalam siebie za praktykujaca katoliczke. Udalam sie na nia z intencja. Szczegolnie moment dotarcia do Czestochowy byl ujmujacy, jak mieszkancy witali pielgrzymow z entuzjazmem i radoscia. Odczulam niesamowita solidarnosc pielgrzymow, byli niezwykle mili, a przyjmujacy pielgrzymow mieszkancy wsi goscinni. Nie slyszalam, zeby ktokolwiek na cokolwiek narzekal, pomimo -/+ kontuzji czy pecherzy na stopach, atmosfera byla niesamowicie przyjazna i pozytywna. O dziwo ludzie bawili sie, spiewali, modlili bez udzialu srodkow odurzajacych, alkoholu, nie zauwazylam rowniez zawistnych spojrzen i obgadywania, jak kto sie ubral, ani jaki ma kolor wlosow. Chetnie wybralabym sie kiedys na pielgrzymke jeszcze raz, jednak moje zdanie nt. spowiedzi sie nie zmienilo, a moje stanowisko odnosnie wiary sporo ewoluuowalo od tamtych czasow.

Pozdrawiam

Elefant, to idź może do innej parafii. No ja bardzo rzadko na takie kazania trafiam na szczęście A do spowiedzi najlepiej do zakonników albo tam gdzie są dyżury spowiedników, wtedy na spokojnie wszystko się odbywa.
Moim zdaniem Ty po prostu nie wierzysz w to, że Ci Bóg wybaczył cokolwiek zrobiłaś w życiu. I nie wiem jaki jest tego powód, ale to jest główny problem.

Elefant- nie przejmuj się żadnym bogiem tylko zacznij normalnie żyć. Jeśli chcesz żyć moralnie tylko w bojaźni przed ewentualna karą z nieba to żal mi Ciebie i nie wierzę w szczerość Twojej wiary. Człowiek może być dobry, empatyczny i tolerancyjny nie ze względu na wiarę tylko ze względu na własne człowieczeństwo ,ze względu na " wewnętrzny kompas " który nim kieruje. Bóg nie ma tu nic do rzeczy. Żyjemy moralnie nie dlatego że boimy się kary. Żyjemy moralnie dlatego że coś w środku nas mówi nam że tak trzeba. Nie oczekuj podziękowań i nie obawiaj się kary. Żyj swoim życiem. Żyj godnie...

Przemo77 dobrze mówi, tu się z nim akurat zgadzam. Problem jest tylko jeden: każdy moralność widzi trochę inaczej, każdy ma trochę inne sumienie, każdy z nas czasami "lubi" się tłumaczyć i zaprzeczać sobie (a może nawet nie zdaje sobie z tego do końca sprawy). Łatwiej by nam było gdyby moralność była jednak jedna, ostateczna, niezaprzeczalna. Niestety jest inaczej. Może jest tak dlatego (mówię to jako katoliczka), że mamy tę wolną wolę i można ją różnie sobie "przetworzyć".

Elefant, przecież Bogu chodzi o to, żebyśmy chcieli, a nie musieli być dobrymi ludźmi, to i on się wtedy będzie cieszył, bo to oznacza, że kochamy siebie, bliźnich, a w konsekwencji i jego.

W kościołach i na lekcjach religii powinno więcej mówić się o miłosierdziu, współczuciu, nie krzywdzeniu innych ludzi, szanowaniu siebie i innych, a nie o mękach piekielnych i różnych karach. To już jakąś manipulację przypomina...

Dlaczego jesteś taki ostry? Ja ci nie mówię, że Bóg jest (bo nie mogę ci tego udowodnić), więc czemu tak ci przeszkadza to co piszę o Bogu? To jest forum, więc mogę mówić wszystko pod warunkiem, że nikogo nie obrażę, a przecież tego nie robię.

A mówiłeś wcześniej coś o dobru, empatii i tolerancji, o tym czymś w środku... I teraz trochę o tym zapomniałeś.

Postaraj się tak nie zwracać na nich uwagi, myśl o bardziej pozytywnych rzeczach, po prostu się tak nie nakręcaj. Przecież masz swój rozum i chyba jesteś w stanie sama niektóre rzeczy ocenić, czy są one dobre czy złe, ważne żebyś nikogo świadomie nie krzywdziła czy coś w tym stylu. Może zacznij np. od czytania jakiś pozytywnych książek (nieważne jakich) lub rozmawiaj o rzeczach, które sprawiają ci radość i co tam jeszcze chcesz.

Brak ufności w Bożą sprawiedliwość i miłosierdzie, to grzech śmiertelny.

To prawda, jest mi bardzo ciężko, zwłaszcza że, wbrew temu, co sądzą na tym forum niektórzy, nie jestem typem zakonnicy zamkniętej w klasztorze karmelitanek bosych. Mam swoje zainteresowania, upodobania, np. bardzo lubię filmy lub książki przygodowe, takie np. o poszukiwaniu zaginionych skarbów, jakieś ciekawostki historyczne, także te na temat religii, zwłaszcza innych odłamów chrześcijaństwa (luteranizm, kalwinizm). Też się w głębi obawiam, że to też jakieś przewinienie, takie czytanie książek, dociekliwość, lecz naprawdę lubie to robić. Przeżywam prawdziwy konflikt wewnętrzny.

Dowcipniś z Ciebie adamajkis - napisz jeszcze coś zabawnego

Jeśli poczułaś się obrażona to przepraszam . Nie było moją intencją Cię obrażać. Chodziło mi tylko o to żebyś nie traciła czasu na bezsensowne ,nic nieznaczące dywagacje o bogach. Mówiłem wcześniej o dobrze które bierze się z nas samych i nie ma nic wspólnego z żadnym bogiem.

Nikt nie jest nieskończenie dobry, bo wówczas byłby Bogiem i nikt nie jest nieskończenie zły, wówczas byłby uosobieniem zła.

Ok, rozumiem. Wiesz, ja nie chcę żeby nasza rozmowa była toczona w negatywnej atmosferze, raczej na zasadzie: wymieniamy się może sprzecznymi poglądami, ale czegoś się uczymy/douczamy, np. takiej akceptacji odmiennych poglądów.

U mnie z Bogiem to jest tak: jestem katoliczką, ale sama przyznaję, że niektóre słowa PŚ i KK są co najmniej bezsensowne. Taki kogel-mogel. A stąd szerokie pole do manipulacji...

A ta uprzywilejowana grupa (współczesna) o której mówiłeś to nawet prawdziwie katolicka nie jest, tylko manipuluje Pismem Świętym i mówi w większości o rzeczach złych, zamiast pozytywnych. Ale wiem, że zdarzają się wyjątki wśród takiej grupy, co tak łatwo nie oceniają i nie przyklejają innym ludziom łatek.

Zgadzam się, że dobro powinno brać się z nas samych, ale ja akurat nie wykluczam tu Boga obok siebie (tym się różnimy) i póki co z tej wiary nie zrezygnuję, zobaczy się jak to będzie w dalszym życiu. Nagle przecież tak z siebie nie przestanę wierzyć, to raczej niemożliwe.

Ciężko mi przyjąć do wiadomości, że Bóg może wybaczyć. Widzę w nim takiego władcę, który karze bez przerwy. Zwłaszcza, że swoje lata już mam. Przecież w tym wieku się poszukuje, także jeśli chodzi o religię, zadaje różne pytania, czy to też jest grzechem? Czy każda wątpliwość jest grzechem? I to taka, która powstała na skutek lektury Biblii i chodzenia do kościoła. Pojawiają się u mnie w głowie różne pytania, na które nie znajduję odpowiedzi. Cały czas mam wrażenie, że Bóg mnie już przekreślił, chociaż nie mogę tego zweryfikować, tak mi się wydaje.

To jeszcze raz przeczytaj fragment o dobrym łotrze, który Ci przytoczyłam oraz ten o wybaczeniu cudzołożnicy.
Nie, wątpienie jest rzeczą ludzką, ale wątpliwości należy rozwiewać a nie w nich tkwić
NA PEWNO Cię nie przekreślił.

Skąd wiesz, że NA PEWNO mnie nie przekreślił i nie powie mi "Idź precz ode mnie w ogień wieczny przygotowany diabłom"?
PS Wiadomo, że seks jest grzechem. Tym bardziej drżę z przerażenia, bo spodobał mi się jeden kolega. Nie chodzi o to, że chcę go wykorzystać, ale zrobił na mnie wrażenie, i gdzie ucieknę?!

A po co wg Ciebie Syn Boga umierał na krzyżu? Jak pokazać, że się kogoś bardzo kocha? Oddanie życia, to jeszcze dla Ciebie mało? Co jeszcze Bóg ma zrobić?

Nie przekreślił cię, bo ciągle jesteś na tym ziemskim świecie i masz szansę swoim postępowaniem zasłużyć na życie wieczne.

Nie zawsze.

Samo uczucie nie jest grzechem, liczy się to co się z tym uczuciem zrobi i w jakich okolicznościach.

A właśnie że nie zawsze.

Według Biblii i naszego Kościoła (katolickiego):
1) seks przedmałżeński i pozamałżeński - grzech
2) seks małżeński - to nie grzech, pod warunkiem, że nie jest to:
- seks oralny - ale pieszczoty oralne mogą być - pod warunkiem, że należą do gry wstępnej, ale nie kończą się orgazmem
- seks analny
- seks grupowy

Poza tym nie wolno się masturbować, odbywać stosunku przerywanego i stosować antykoncepcji.

Czyli nie wszystko jest zabronione. Mogą być najrozmaitsze pozycje seksualne z zachowaniem powyższych zasad.

Uważam, że nie jest to żaden grzech. Ani trochę. Jesteśmy ludźmi i różne rzeczy/osoby nam się podobają, to jest coś naturalnego i oczywistego. Nie przejmuj się więc, że jakiś facet przypadł ci do gustu (bardziej dziwne by było gdyby żaden cię nie zainteresował), nie ma co z tego powodu panikować - żadna kara cię z tego powodu nie spotka. Wierzysz mi czy nie?

Same uczucia też nie są grzechem, tylko ważne jest co z nimi zrobimy.

No to spoko, nic złego się nie dzieje. Poznawaj nowych ludzi, ciesz się życiem, myśl pozytywnie.

Czy ty wierzysz w Boga i czy wyznajesz jakąś konkretną religię?

W przedszkolu? Nie żartujesz? Czy ty masz jakiś wybitny iloraz inteligencji, że tak wcześnie zaczęłaś czytać Biblię i materiały o seksie?

No ja też nie chcę, żeby na życiu ziemskim się skończyło. Co do Boga, poszukaj jakiś rzeczy pozytywnych o nim.

Poczytaj jego inne książki, dla dorosłych.

Jeszcze ciekawsze, że był ateistą.

Biblię też mogą czytać wszyscy.

Jak w NT.

W NT jest napisane, że zawsze trzeba przebaczać i kierować się ideałami, nie tylko warto.

No tak, standard "bądź doskonały jak doskonały jest Bóg" jest wysoki ....

Nie będę dyskutował z szaleństwem budowania całej ideologii na podstawie jednego wersu. Idąc Twoim tokiem rozumowania, Jezus zwracał się  do siebie i swojej matki? Jestem przekonany, że tak nie było.

Elefant,chcialabym sie wypowiedziec i Ci troche pomoc.Wybacz nie czytalam wszystkich twoich postow,ale smialo moge powiedziec co cie dreczy gdyz jeszcze 2 lata temu mialam podobne problemy.Mnostwo pytan w glowie bez odpowiedzi.Ale to dobrze ze sie zastanawiasz, ze cos jest nie tak,ze to wszystko w co wierzysz nie trzyma sie kupy.Wiem i wierze juz teraz ze Boze wybaczenie JEST i BEDZIE dane ludziom,ale trzeba tego chciec.Ludzie zawsze wzywaja BOGA o pomoc u progu jakiegos nieszczescia,albo jak juz naprawde nie potrafia sobie z czyms poradzic,a dlaczego nie wspominaja PANA,jak im jest dobrze,jak im niczego nie brakuje.Nie potrafia dziekowac za nic,a pozniej oczekuja gwiazdki z nieba.Ale to tak na marginesie.Wracajac do tematu.Zastanawialam sie zawsze(jak Ty rowniez),dlaczego mam sie spowiadac z moich grzechow dla obcego faceta.Przeciez ksiadz jest czlowiekiem jak ja.Skad ksiadz moze wiedziec jaka pokute zadac do odmowoenia,skoro to moze wiedziec tylko sam BOG.Dlaczego musze opowiadac wszystkie wstydliwe i krepujace grzechy komus obcemu,skoro moge prosic o wybaczenie PANA(bo nie musze MU opowiadac grzechow,ON wszystko WIE).
Kazdy odpowiada za swoje grzech i nie mozna wziasc na siebie grzechow innych,ani tak samo nie mozna winic kogos za swoje grzechy.(Prawda ze sprawiedliwe)To na co sobie zapracujemy w taki sposob bedziemy sadzeni.Oczywiscie potrzebujemy przebaczenia,bo jestesmy tylko ludzmi.Tylko Bog jest Perfekcyjny,Nieomylny i przez to taki Wspanialy.Dlatego potrzebujemy Boga jak powietrza.Jak bys chcial kontynuowac temat to daj znac.