Człowiek godny potępienia - kiedy wolno nam potępiać? - Netkobiety.pl

Śmierci milionów ludzi była, jest i jeszcze wielokrotnie będzie koniecznością. Można zmienić tylko ideologiczne sztandardy pod którymi leje się krew. Wszystko wynika z ludziej natury, z niepomyślnej sytuacji jaką było powstanie człowieka. Pojedyncze koncepty są tylko kurtyną za którą ukrywa się nasza mdła natura.
Można to zatrzymać zabijając wszystkich ludzi. To powstrzymałoby te zdarzające się co pewien czas eksterminacje.

".... szczególnie niebezpieczna idea w ludzkich sercach. ja bym to nazwała nie ideą, a nadzieją. Ty jej nie masz?>

To nie jest kwestia wiary.
Za każdym razem, budząc się obok spiącej kobiety, patrzyłem na nią. Jestem kimś, kto uczynił z patrzenia, z aktu obserwacji, swoją główną czynność. Widziałem kształt jej ramion i pleców. Obserwowałem jak jej piersi unoszą się w rytmie powolnych i spokojnych oddechów. To była moja chwila zachwytu. Moja ziemia obiecana.
Zawsze pojawiało się wówczas przeczucie, graniczące z pewnością, że to wszystko jest tylko fatamorganą, iluzją, kłamstwem i gorzkim żartem. Miałem wrażenie jakiegoś strasznego błędu, który pojawił się u samego początku świata. Czegoś niewybaczalnego, nieprzebłaganego co doprowadzi do tego, że to wszystko, łącznie z tą chwilą, którą przeżywam, zniknie i rozpłynie się w jakiejś ponurej, kleistej rzeczywistości.
Nie pamiętam już i nie chcę pamiętać tych ramion, pleców i rytmu ich oddechów. Wspomnienie ich uśmiechu i dobrego słowa jest czymś mdłym jak uśmiech i kpina mechanicznego klauna.
U samego zarania miłosnych uniesień pojawia się zawsze przeczucie ich nieuchronnego końca. Nigdy nie miałaś tego wrażenia-przeczucia-pewności końca?

Miłość jest kłamstwem. Jeśli nawet nie jest kłamstwem, co postulujesz, to jest kiczowatym zbytkiem. Ludzie, którzy się jej oddają, są pozbawienii wyczucia i taktu skoro pozwalają sobie na taki luksus w obliczu cierpień innych.

Po tylu tysiącach lat mieć nadzieję, to tyle co zarzygiwać siebie kompletną nawinością. Staram się jej pozbywać jak najszybciej. Nie chcę dopuścić, żeby przesiąknąć jej wstrętnym, słodkawym zapachem.

Nie czeka nas tutaj nic niezwykłego i trwałego. Stoimy w przedsionku nicości. Czekamy na martwy sen.

Mów za siebie tylko

Wszystko bardzo ładnie napisane.

Zostanie to nam odebrane-wszystko. Minął dni, na drzewach liście zaczną schnąć, potem opadną i zgniją. Nasza pamięć ulegnie dysocjacji. Stanie się fragmentaryczna i niewyraźna. Pamiętasz jeszcze zeszłoroczne liście? Sądzisz, że w ogóle warto pamiętać?
Kto dziś pamięta o Francois Villonie? O jego przesłaniu? O wielkiej melancholii końca całej epoki?

Zbytni pozytywizm.
Wyjaśni to osobom ułomnym społecznie, nieszczęśliwym i samotnym, które nie potrafią sie odnaleźć w tym gównianym świecie. Są grubi, brzydcy, zamknięci i przestraszeni. Kto będzie chciał podjąć się pracy nad szarą, samotną materią, dzieląc z nią cierpienie? Nikt się nimi nie zainteresuje. Powinni żyć bez nadziei.
Inni są zbyt głupi i prymitywni.
Jest garstka szczęśliwców, którzy budują zamki na piasku.
Skąd wiesz, że takie zjawisko w ogóle istnieje? Piszesz na podstawie własnych doświadczeń? Czy to tylko domysły?

Nic nie jest w stanie mnie ukoić bardziej niż fakt, że z każdą sekundą moje ciało ulega coraz większej degredacji. Procesy kataboliczne zaczynają zamierać i powoli następuje dekompozycja całego układu jakim jestem. Gasnę i wkrótce pogrzebię resztkę tego czym jestem. Bez męczącego zmartwychwstania i życia przez wieki na łasce kalekich bogów.

Problem polega na czym innym: Ładne pisanie jest mamiące, jest jak propaganda. W ten sposób Hitler może założyć maskę Adele, pięknie śpiewać, a ponieważ większość ludzi nie rozumie tekstów śpiewanych w obcym języku, nikt nie zauważy że Hitler vel. Adele śpiewa o mordowaniu Polaków, i ludzie będą bić brawo. Na język można też patrzeć w zupełnie inny sposób. Odrzucić ładunek emocjonalny i narzucony nam w toku edukacji wizerunek pewnych słów i wyrażeń jako pięknych, a skoncentrować się na czystej treści i patrzeć na każde zdanie jak na równanie matematyczne, w którym można rozpoznać czy jest ono poprawne i jaki da wynik. To że ty demokratycznie i pluralistycznie masz swoje poglądy, nie zmieni tego o czym pisze herezjarcha.

Paradoks to z definicji sprzeczność pozorna, czyli sprzeczność która sprzecznością nie jest, lecz wydaje się nią być dla ułomnego obserwatora. To że nie wierzymy w Boga, nie znaczy że nie dopuszczamy oddziaływanie tego tworu jako bytu myślnego. Wiara w Boga ma gigantyczne implikacje psychospołeczne i często są one bardzo szkodliwe.