Od pewnego czasu mam problem, nikomu o tym nie mowie bo wole tlumic to w sobie, ostatnio jak probowalam porozmawiac o tym z mama ale mnie wysmiala i powiedziala ze sobie to wymyslilam... Mam 21 lat. Nie wiem skad sie to wzielo ale chyba od momentu kiedy zerwal ze mna chlopak. wszystko zaczelo sie na mnie zwalac, chwilowy brak pracy, zerwanie, choroba bliskiej osoby, pogrzeby itd. nie mam w nikim oparcia, mam przyjaciolki dwie, ale jedna wyjechla do chlopaka, a druga niby widujemy sie prawie codziennie ale nie chce jej zadreczac swoimi problemami, ona ma swojego faceta i jest szczesliwa.
od jakichs 4 tyg mam jakies dziwne lęki, mam dziwne sny po ktorych sie budze i potrafie nie spac przez cala noc albo rano budzi mnie strach, trzese sie i nie moge dlugo uspokoic. czesto przy tym bardzo mocno bije mi serce. nie moge jesc, zaczelam z nerwow bardzo duzo palic. przypominaja mi sie rozne sytuacje z przeszlosci, nie moge normalnie zyc, mam trudnosci z wykonywaniem codziennych zajec bo zadaje sobie pytanie, po co? przeciez nie mam dla kogo. wiem ze to glupie myslenie ale nie mam nad tym kontroli. czesto chce mi sie plakac. wydaje mi sie ze juz nic sie nie zmieni, nic mi nie wychodz, zamiast lepiej jest co raz gorzej chociaz sie staram, jak spotkalam sie ze znajomymi to po 2 godz wrocilam z placzem do domu bo mialam jakiegos dola. unikam towarzystwa bo wole siedziec sama.od paru dni jest juz naprawde zle bo doszly do tego ból glowy i bol brzucha. jestem strasznie zalamana, kazdy ma swoje zycie a ja sie pogubilam teraz i nie wiem co z tym zrobic
- Violetka9
- Na razie czysta sympatia
- Nieaktywny
- Emer22
- Niewinne początki
- Nieaktywny
To Ci powie tylko lekarz bo nikt tutaj-chyba że jest tutaj lekarz nie postawi ci diagnozy.Ale z mojego doświadczenia wynika,ze prawie na pewno masz objawy nerwicy lękowej.Wszystkie te przejścia przykre i trudne na dodatek obniżyły Ci nastrój.To nie musi być od razu depresja.Moim zdaniem Twój problem jest taki,ze nie masz w swoim otoczeniu życzliwej osoby która Cię wysłucha ze zrozumieniem pocieszy i nie wyśmieje.Masz jakąś blokadę na zwierzanie się przyjaciółce,bo ona "jest szczęśliwa"-przyjaciel jednak ten prawdziwy jest także na niepogodę a nie tylko wtedy kiedy jest super.Wobec tego to nie jest przyjaciel tylko koleżanka.Rozejrzyj się czy jest ktoś komu ufasz i możesz sie wypłakać bo moim zdaniem tego potrzebujesz.A dusisz wszystko w sobie.
- Suzan_444
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Hej , posłuchaj. Tak jak wyżej jest napisane , to czy cierpisz na depresję czy nie , taką diagnozę może postawić czy tylko lekarz. Według mnie masz po prostu obniżony nastrój. Dusisz to wszystko w sobie i stąd takie problemy. Zmień nastawienie a wszystko będzie wyglądać inaczej. I co najważniejsze , pogadaj z kimś bliskim , z kimś , komu ufasz.
Jeśli chcesz zgłoś się do specjalisty. Zrób jak uważasz , byle by było lepiej 
.
