Jak nauczyć się przebaczać? - Netkobiety.pl

Wiara i Nadzieja

O wypraszam sobie, byłam w Częstochowie i Toruniu i w Ar-Rijad we wszystkich tych miejscach byli sami (no prawie) słudzy boży.

Tytuł wątku jest dobry "Jak nauczyć się..." - jak wspomniałam wcześniej, z tym się człowiek nie rodzi. Bo oprócz pierwiastka duchowego (większego lub mniejszego), w każdym człowieku jest coś oczywistego: obrona przed krzywdą, chęć przetrwania, pragnienie własnego szczęścia.
Powtórzę; dla mnie ideałem wybaczania jest Jezus, który wybaczył krzywdzicielom niemającym żadnych skrupułów ("Ojcze wybacz im bo nie wiedzą co czynią").
Osoby z.... pierwiastkiem duchowym .... mogą się uczyć właśnie od Boga wybaczania. Pozwólcie, że zapodam kilka cytatów z Biblii:

Iz. 1,18
Ja, jedynie Ja, mogę przez wzgląd na siebie zmazać twoje przestępstwa i twoich grzechów nie wspomnę.

Iz. 43,25
Niech bezbożny porzuci swoją drogę, a przestępca swoje zamysły i niech się nawróci do Pana, aby się nad nim zlitował, do naszego Boga, gdyż jest hojny w odpuszczaniu!

Jer. 33,8
A gdy stoicie i zanosicie modlitwy, odpuszczajcie, jeśli macie coś przeciwko komu, aby i Ojciec wasz, który jest w niebie, odpuścił wam wasze przewinienia.

"Po owocach ich poznacie"

Totalnie nie czaję, jak można się UCZYĆ przebaczać. Moim zdaniem to, czy komuś wybaczę, czy nie, zależy od tej osoby. Jak ktoś nie zrobił nic, żeby to przebaczenie dostać, to niby czemu mam wybaczać? To by było niesprawiedliwe wobec tych, którzy się postarali.

I żeby była jasność - dla mnie NIECHOWANIE URAZY NIE JEST TOŻSAME Z WYBACZENIEM. Ja mogę nie kisić w sobie żalu do kogoś, nie rozpamiętywać, ale jednocześnie nie chcieć mieć z kimś nic wspólnego. Dla mnie to żadne wybaczenie. Wybaczenie to jest wtedy, kiedy mówię "ok, jest już dobrze między nami".

Dla mnie to żadne wybaczenie.

To tak jakbyśmy się przyjaźniły, ja bym Cię obraziła a Ty byś mi powiedziała "Oczywiście, wybaczam ci, a teraz won, nie chcę cię znać ani widzieć na oczy". Gdzie tu niby wybaczenie?

Ja nie wybaczam, dopóki nie uznam, że już wszystko ze mnie odeszło - cała nieufność, złość, żal, pretensja. Że może być tak jak dawniej. Np. przyjaciółce całą paletę świństw wybaczyłam po ponad 2 latach.

No i znowu - dla mnie mylisz NIECHOWANIE ZŁOŚCI i WYBACZENIE. Jak nie kiszę w sobie urazy, to z niczym się nie męczę - ktoś mnie zranił a ja wykopałam go ze swojego życia, skreśliłam i nie myślę o nim. Nie chcę go znać, nada, null. A jak mu wybaczam, to znaczy, że przyjmuję go ponownie, nie mam żalu, nie wypominam, nie ufam mniej etc.

To Wasze wybaczanie to chyba takie w stylu Jahwe, który mówi "Wybaczam ci synu, won do piekła na wieczne potępienie." ;-)

Ale możesz kontrolować czy powiesz "wybaczam ci" czy nie.
Jak mówisz wybaczam, a potem się okazuje wypominasz, nie ufasz i wychodzi to przy każdej okazji, to wybaczenie było pustym słowem.

Jak ktoś MOŻE wybaczyć, to nie musi się starać.

Ładnie brzmi, ale dla mnie nijak ma się do realnego świata.

I pokój w sercu.

Widocznie każdy wybaczanie rozważa inaczej i czego innego w tym względzie potrzebuje, by poczuć się lepiej