Jak nauczyć się przebaczać? - Netkobiety.pl

ja przede wszystkim wiem jedno-wybaczyć się da, ale tak trudno jest zapomnieć... ludzie nie doceniają siebie nawzajem i coraz trudniej jest się odnaleźć.. wydaje mi się że wiele zalezy od człowieka, ja często pierwsza wyciągam rękę.. i potem ktoś beztrosko ją odtrąca.. wtedy brakuje sił.. jednak wiem że życie jest zbyt krótkie na żal i smutek.. warto walczyć o drugą osobę, bynajmniej dla faktu ukojenia sumienia, i tego że nie pozwoliło się tak sobie po prostu komuś odejść albo pozostać w naszym życiu ale już w innej relacji..

Seleno wspułczuję ci i w 100% rozumiem.Nie wiem jaką ty sytuację wybaczyłaś,jak cię zraniła ta osoba do której wyciągnełaś rękę a ona ją odrzuciła?Ja jestem w podobnej sytuacji.Zostałam zdradzona przez męża,poszedł do łóżka z inną kobietą,powiedziałam mu że jestem w stanie mu to wybaczyć bo bardzo go kocham,choć to bardzo boli i nie wiem jak nad tym zapanować.Czasami myślę by odejść.a więć wyciągnęłam do niego rękę a on jak widzę i czuję odrzucił ja bo nie stara się naprawić tego co zrobił.To trudne,ale mam nadzieje że w końcu coś do niego dotrze,choć myślę,że to walka z wiatrakami!!!

przebaczenie i owszem-przyjdzie z czasem, prędzej czy później ale co z zapomnieniem?? nawet gdy się wybaczy nie da się zapomnieć, odciąć od przeszłości.. od tego co raniło i wbiło sztylet w serce-i nie ważne czy chodzi o przyjaźń, miłość czy zwykłą znajomość, bo zawsze boli tak samo..

nic na siłę.. człowieka nie da się zmienić jeśli sam tego nie zapragnie.. ważne by żyć w zgodzie z własnym sumieniem.. które podpowiada nam co mamy robić i jak to robić, czasem wbrew woli czy zdaniu innych ludzi..

Oczywiście Selenko,że łączyło i nadal go kocham,a to czy on tego żałuje nie wiem bo nie powiedział mi o tym,tylko że wie o tym ze bardzo mnie skrzywdził.ale mimo wszystko nie stara się tego naprawić ,mam wrażenieże jestem mu chyba już obojetna,choć mi mówi że to nie jest tak że on nic do mnie nie czuje.Ale w mojej głowie kłębią mi się myśli jak on mi mógł to zrobić.Przed oczami widzę ich razem choc w rzeczywistości tego nie widziałam.Jak mógł dotykać innej kobiety,pieścić ją,kochać się przytulać i całować.Jak z tym walczyć,jak to przegryść i dalej życ??

Kochane, jestem mężczyzną. Uważam, że jeśli ktoś zdradzi, to musi ponieść konsekwencje, musi pokazać skruche, żal, i odpracować to co uczynił, mam tu na myśli męża Kasimruczek1.
Jestem osobą, która zraniła, i która była zraniona. Kiedyś podróżowałem na łodzi która była zbudowana z elementów które zebrałem w życiu, ale w ważnym dla mnie czasie, doświadczyłem huraganu, i ta łódź okazała się nie dość dobrą, i rozbiłem się o wielkie fale, Dzięki Bogu przeżyłem, trzymając się resztek łodzi, elementów, które były dobre, trafiłem na zieloną wyspę, i tam dużo rozmyślałem nad sobą, i badając mądrości min. Chrystusa, wziąłem się za budowę Nowej Łodzi, takiej, która będzie odporna choćby na Potop, aż opuściłem wyspę, i powróciłem na wody, teraz chociaż wciąż doskonaląc budowę, w tym co do tego gdy ktoś dopuści się grzechu, gdy ktoś np. zdradzi, co jest obrzydliwe, i ktoś taki kto zdradzi powinien być wdzięczny Bogu, że przyszedł ziom Chrystus i wprowadził do ludzi Przebaczanie, i ja Dziękuje, bo sam tego potrzebowałem, i zajebiaszczo, ALE jak Chrystus pokazał powinność: Wyraźnie jest to przedstawione, że Chrystus Przebaczał, ale DOPIERO WTEDY GDY ten ktoś uniżył się, i prosił o przebaczenie, nie inaczej. I ja z tą zasadą zgadzam się, tak powinno być dla słuszności, żeby ten kto zgrzeszył, i jeśli zależy temu komuś na przebaczeniu jemu jego winy, musi szczerze pokazać Pokorę, Uniżenie, musi pokazać że Żałuje, inaczej nie ma sensu. Takie rozwiązanie uważam za Odpowiednie.

Kasiumruczek1 polecam Medytację techniką Vipassana. Jest to Ogromna rzecz, Cudowna rzecz, Dzięki której człowiek może nauczyć się Przebaczać, i uwolnić się z bolesnych wspomnień, i nie tylko. Aby do tego przystąpić polecam książkę Czcigodnego Henepola Gunaratana dostępną na stronie

(ponieważ nie mogę jeszcze wstawiać linków, co wydaje mi się ograniczające, wstawiłem link czyniąc odstępy pomiędzy znakami). Powodzenia

Edycja:Usunięcie linku

ponowne złamanie pkt 7 regulaminu
7. Nie zamieszczaj na forum linków do innych forów, linków do zdjęć, reklam lub filmów pornograficznych. Nazwa Twojego profilu nie może mieć formy linku do strony internetowej, nie może być nazwą własną produktu lub firmy. Stopka nie może zawierać aktywnych linków prowadzących na inne strony internetowe, chyba, że są to prywatne, niekomercyjne strony użytkowników (w żaden sposób nie obrażające użytkowników tego forum)

Bożena

Nie jest powiedziane,że jak ktoś raz popełni błąd-zrobi to kolejny raz.Wiem,to z własnego doświadczenia.Jeżeli się jest dobrym człowiekiem,to naprawimy ,to co zepsułyśmy i postaramy się żyć lepiej,uczciwiej. Uczymy się przez całe życie.A błądzić -rzecz ludzka.Proszę daj mu szansę.Jeżeli oczywiście cokolwiek do niego czujesz.

Każdemu powinno się dać czas,szansę na poprawę.

a co jak osobie której sie wybaczyło i nic z tego nie wywnioskowała?nic sobie z tego nie zrobiła??po prostu zraniła ja przebaczyłam i dalej jest tak jak jest i dalej rani .. żadnej nauki po tym co sie zrobiło... niektórzy by powiedzieli odpuść itd.. a ja dalej wierze że ludzie sie zmienią że będzie ok..ehh chyba czas sie z tym po prostu pogodzić że tak będzie innego rozwiązania nie widze(?) i przez to czuję sie wszystkiemu winna ja..chyba za miękkie serce mam i inni to wykorzystują a ja nie potrafię być dla innych nie miła każdemu pomogę w miarę możliwości..ale tak jak gdzieś już pisałam "kto pomaga i ma miękkie serce powinien mieć i twardą dupę"

ale to sie wlecze i wlecze a ja że osobo wrażliwa nie umiem sobie z tym poradzić bo cały czas wierze że będzie ok a tu za chwile znów zawiedziona. dodam że to osoba bliska(rodzina) nie da sie jej i całej tej sytuacji obejść bokiem

Moje serce też  zostało zranione ale wybaczyłam i to nie ja żyję z winą na duszy .

ja nauczyłam się przebaczać, bo dziei temu zyje mi sie znacznie łatwiej...
przebaczyłam rodzicom ze byli alkoholikami, przebaczylam im ze przez nich mialam utrudniony start w dorosle zycie, ze teraz nie potrafie czasami poradzic sobie sama ze soba... przebaczylam to ze musze sie nimi zajowac czasami bo nikt inny im nie zostal....
przebaczylam bylym przjaciolkom za ktore kiedys je uwazalam a zrobily  mi wielka krzywde, przebaczylam ludziom ktorym pomoglam a ktorzy tego nie docenili..... czytam duzo artykułów psychologicznych i ucze sie nie zyc w gniewie, staram sie przebaczac wszystko zeby nie zyc w poczuciu zalu i wyrzutów sumienia...
ale ludzie nie potrafią docenic magii przebaczenia, wolą się obrażać i zyc w gniewie...  ale ja wiem ze warto przebaczac, przynajmniej ja czuje sie tym znacznie lepiej.... i przebaczyłąm wielu osobom ktore nawet o tym nie wiedzą....

i chcialabym prosic o wybaczenie osoby ktorym ja wyrządziłam krzywde , nie zpremedytacji tylko dlatego ze tak poprostu wyszlo... ale nie potrafie...

ja mam podobnie, tyle tylko ze u mnie chodzi o byłą przyjaciółke, ale u ciebie widze jest to znacznie bardziej złożona historia....

Powoli uczę się przebaczać,dojrzewam....Mnie wybaczono,zatem i ja muszę.To konieczny proces z przejścia ze stanu smutku,bólu-do normalności,tj uśmiechu,radości.Szanuję ludzi,bo tak mnie uczono.Ponoć dobro wraca do człowieka,staram się uczciwie żyć.
Proszę nie gniewajcie się na siebie...szkoda na to czasu i nadal za krótkiego -życia.
Przebaczenie,to trudna sztuka,ale możliwa i oczyszczająca nas wewnętrznie-duchowo.

Chciałabym odnowić temat bo uważam go za ważny.

Czy przebaczacie? Jak przebaczacie?

Hm... oczywiście nie trzeba być ani osobą religijną, ani wierzącą by spotkać się z zagadnieniem przebaczania; doświadczyć tego 'zjawiska' Aczkolwiek uważam, że przebaczanie dość solidnie uderza w... coś takiego jak sumienie.
Gdy myślę o przebaczaniu, jakoś od razu przychodzi mi na myśl Bóg, Jezus.... być może Autorce tego wątku również przebaczenie kojarzy się z życiem duchowym, życiem wewnętrznym.

To generalizowanie.
A, no i "religijni" tak, może i tak. Natomiast ludzie szczerze kochający Boga ... hm.... raczej poszukują higieny duchowej poprzez wybaczanie między innymi.

Gdy to co mówią jest w zgodzie z tym co robią, a to, co robią jest podyktowane jasnymi intencjami.
Gdy nie czujesz od takiego człowieka poczucia wyższości, pychy, braku pokory, braku.... miłości.
Znam takich ludzi. Jest to mniejszość spośród ludzi, których znam, ale są. Mam nadzieję, że mogą powiedzieć to samo o mnie. Chociaż....

Ale wybaczania również człowiek się uczy. To nie jest tak, że od dziecka masz tak ugodowy charakter, że ktoś cię dźgnie nożem, czy zatłucze ci matkę, ty mu z miejsca wybaczysz.
Wybaczanie ma swoje próby; inaczej nie byłoby wybaczaniem a co najwyżej pogodzeniem z losem.
Wybaczanie to można powiedzieć: potraktowanie siebie samego pod włos, pójście pod prąd, gdy chciałbyś na skróty, załatwić to inaczej.

Nie musisz widzieć w tym niczego boskiego. Ja wiem jednak, że gdyby nie Bóg i Jego miłość, nie byłabym w stanie żyć bez goryczy i żalu.

Świetnie to ujęłaś

Ja wiem, że to Bóg daje mi siłę do przebaczenia. Jakiś czas temu czytałam o badaniach pewnego amerykańskiego profesora, który udowodnił, że osobom, które potrafią przebaczyć żyje się o wiele łatwiej i są przy tym szczęśliwsi. Dla mnie to oczywistość, ale miło, że badania to potwierdzają.

Chyba nie brał tego pod uwagę przy badaniach, ale poszukam ich, bo to było w którymś z numerów Charakterów z zeszłego roku

Zresztą ja wcale nie uważam, że jest uzależnione od Boga, ale on daje do tego siłę według mnie. Czasem są takie sytuacje życiowe, że po ludzku nie da się przebaczyć.

Bardzo trudne i ciężkie pytanie.

Wiem na pewno ,wybaczyłam sobie. Przez większą częśc swojego życia to właśnie siebie obwiniałam za wszystko. Myślałam ,że to ja jestem głównym powodem zła ,które mnie spotykało. Nawet sama to sobie wmówiłam,że  gdyby nie to ,lub tamto ,to wszystko byłoby inaczej.
Dzisiaj wiem ,że to nieprawda, nie miałam szans życ inaczej, nie wśród tych ludzi .Ja nawet nie wiedziałam o tym ,że można inaczej. Każde moje odkrywanie tych lepszych stron życia było dla mnie dosłownie, jak szok.
Nie powiem,że osiągnęłam już wszystko ( nie chodzi tu o nic materialnego) i nadal uczę się szukac tych lepszych stron życia.
Nigdy nie będę ideałem, ale staram się iśc do przodu , staram się pozbywac zła ,które jeszcze mnie w życiu spotyka.
Nie jestem już tą osobą co kiedyś, nie jestem w stanie znosic krzywdy ze strony drugiego człowieka. Kiedyś to było pestką , dzisiaj mój wewnętrzny głos podpowiada mi -dośc.

Jest osoba, której na dzień dzisiejszy przebaczyc nie potrafię. Pomijając moją matkę , bo tutaj całkowicie też nie potrafię określic ,co to dla mnie znaczy.
Nie wiem ,jak przebaczyc, jeśli ktoś nie wyraził nawet odrobiny skruchy. TU nie chodzi przecież o drobnostkę , tylko o całokształt mojej osoby, całe moje pogmatwane życie.
I powiem szczerze, kiedyś wmawiałam sobie,że jest ok, było, minęło. Przecież jestem wierząca , przecież nawet sam Jezus wybaczał.
Potem nawet sama psycholog pomagała mi się z tym uporac. Mam życ tak, jakby on już nie żył, mam go w myślach już pochowac.
Gryzło mnie to długo, nawet byłam z tym u spowiedzi,że nie potrafię wybaczyc. Ksiadz prosił mnie o modlitwę ,o dar wybaczenia. Modliłam się , ale to wszystko we mnie zostało.  Sumienie zostało uśpione , nie wiem, czy i kiedy to się jeszcze zmieni.

Catwoman, dla mnie jesteś bardzo wartościową osobą

Chyba lepiej nie można tego ująć...

Tak właśnie jest. Łatwo coś spieprzyć, a naprawianie to cały proces. Jednak to, co napisałaś: "ważne jest TU i TERAZ" - Jutro nie jest obiecane nikomu.

Najtrudniej było mi przebaczyć rzeczy, których nie żałował krzywdziciel.

Na przebaczenie trzeba zasłużyć. Nie widzę nic złego w tym, że się nie przebaczyło temu kto nie żałuje złego czynu.

Cat ,tylko zasadniczą różnicą w momencie ,gdy to my potrzebujemy przebaczenia, jest ogrom zła .
Przebaczenie mnie miałoby się bez porównania  do rozmiaru krzywdy ,którą wyrządzono MI .

Dążysz do doskonałości, podziwiam Cię.

Rozumiem wszystko co piszesz, gdzieś to krąży koło mnie, ale nie może dotrzec.

"Nie mogłam dłużej stawiać się wyżej niż Bóg." W tym momencie poczułam to samo ,ale to budzi lęk.

TwilightSparkle odpowiem za siebie o ile mogę się nazywać wg Twojej definicji "oświeconą duchowo"
Nie wiem. Wybaczyłam wiele, bo tak łatwiej jest mi żyć. Skrywany żal gryzie jak robak od środka a przeszłości i tak już się nie zmieni. Skoro można wybrać zdrowie psychiczne, czemu nie?

Ja się pytam czy jesteś w stanie wybaczyć absolutnie wszystko każdą winę i żyć dalej jakby to wszystko nigdy się nie wydarzyło.

Aby przebaczyć trzeba wyzbyć się negatywnych uczuć, przestać pragnąć zemsty, uwierzyć, że każdy ma taki los jak mieć powinien. Trzeba pamiętać wszystko i niczego nie starać się zapomnieć. Nie wyciągać ręki o ile się nic złego samemu nie zrobiło. Los (Bóg) sam wynagradza lub karze za moralne/niemoralne postępowanie w ciągu kilku lat (a nie dopiero po śmierci).

Nie jestem przekonany, że zdrada jest krzywdą wymierzoną w stronę męża/żony. Zdrada dzieje się poza związkiem i jest to nielojalność, złamanie przysięgi, ale w wymaganie takiej lojalności (seksualnej) jest dyskusyjne w kwestii moralnego postępowania.

Chętnie poznam losy i poczucie szczęścia tego pedofila.