Wiara to logika - Netkobiety.pl

Przedstawiony przez Ciebie materiał  nie prowokuje  do  dyskusji,  moze  5-10%  czytających to forum  zaryzykuje  dyskusje w tym temacie i na tym pozoimie,i to nie za  względu na  poziom intelektualny ale  ze  wzgledu na  obszerość i szczegółowośc tematu,    odnosze  wrażenie że nie  zależy Ci na dyskusji tylko na zaprezentowaniu  swojej  wyższości  i dominacji  i na wręcz onieśmieleniu czytelników Ale wracając  do meritum  tego co napisałeś  podsumije  to  taką moją refleksją , gdybm miał się opierać na logice  dawno przestałbym wierzyć .......

Nie do końca zgadzam się z Tango. Może rzeczywiście forma w jakiej przedstawiłeś nurtujące Cię zagadnienie jest mało przejrzysta.:) Jednak wbrew pozorom udało mi się wydobyć z treści sens. Nie zgadzam się z Twoim aksjomatem jakoby  "To co uznajemy za wiarę, zawsze jest jakąś logiką, opartą na tym, co czujemy wewnętrznie, że jest prawdziwe." Po pierwsze filozofia sceptycyzmu, jest mi dość bliska, mimo że nie w całości. Po wtóre, logika intuicjonistyczna oparta o "dowód" a nie wartościowanie. "Pierwotna świadomość przez cały czas istnieje, była i jest, wszędzie i w niej mieszczą się również wszelkie inne struktury świadomości, takie jak istoty. "- Arystoteles - "Tabula rasa". Empiryzm metodologiczny kontra natywizm, który reprezentujesz jak mi się wydaje. To mój punkt widzenia. Ponadto mam wrażenie, że nawet przez chwilę nie zakładasz etyki w/g Kanta jako "matrycy" o której wspominasz. Raczej optujesz na rzecz Bartha i na tej płaszczyźnie prowadzisz swoje rozpatrywania. O snach......pozwolisz, że się już nie wypowiem. Ale gratuluję analiz, wbrew pozorom, nie jest to takie popularne. Pozdrawiam

Jednak mój poprzednik nie miał racji, posądzając Cię o bufonadę.:) Miło wiedzieć. Polecam Ci odszukanie "haseł". Możliwe że Ci się bardzo przydadzą do weryfikacji pewnych tematów, które drążysz. Jednocześnie mam nadzieję, że nie spowoduje to "indoktrynacji" Twojej percepcji. Fajnie wiedzieć, że istnieją ludzie zastanawiający się nad pewnymi sprawami, które większość przyjmuje jako "oczywiste" bez zagłębiania się w ich zasadność. Najczęściej jeszcze stosując "Bóg tak chciał". To bardzo wygodne.:)

Oczywiście że ma to treść  chciałem napisać  tylko że  dyskusja na ten  temat  po prostu  bedzie przejrzysta  dla bardzo małego forum  ludzi Tak naprawde można wywołać  polemika  na  kilku płaszczyznach

wiec jakie są Twoje  źródła  tych przemysleń ?

Wtedy gdy mówimy o nauce empirycznej

Wniosek jest nieuprawniony, ponieważ konsekwencja istnienia jakiejś świadomości w danym czasie, może występować gdy ta świadomość uległa już zniszczeniu: np. skutki działania Hitlera po 45 roku. Pomysł że świat wyglądał jak wyglądał po 45 roku, bo nadal działał w nim geist Hitlera, jest po prostu szalony. Owszem, mógł przetrwać nawet sposób myślenia Hitlera w mózgach ludzi których urobił, ale nie ma żadnych przesłanek by twierdzić że Adolf przeżył swoją śmierć w sposób o który chodzi przeciętnemu zwolennikowi życia pozagrobowego.

Nieskończoność może być parametrem czasu, a początek i koniec nie mają tu nic do rzeczy bo mogą określać pewien zakres nieskończoności

Wyszedł ci oksymoron

Nie musi bo różnice są postrzegalne także bez czynnika procesualnego, np. gdy wyobrażamy sobie siatkę trójwymiarowej przestrzeni o jakichś ograniczonych wymiarach. Różnica pomiędzy kształtem przestrzeni w różnych jej miejscach jest widoczny, pomimo braku postrzegania czasu, więc argument upada. Nie wydaje mi się też aby świadomość opierała się na postrzeganiu różnic, muszę się nad tym zastanowić. Moim zdaniem świadomość polega na tym że w ogóle coś postrzegam i zauważam że to coś postrzegam.

Powiedzmy, tylko co z tego że jest taka struktura logiczna? Sieci neuronalne to właśnie struktury logiczne, odkryto je dawno temu. Najlepsze jest to, że możemy już sztucznie wymodelować działanie pojedynczego neuronu, zarówno jako maszyny wirtualnej jak i urządzenia sprzętowego. Problem polega na tym że nie możemy wytworzyć i połączyć odpowiednio ze sobą 100 miliardów takich neuronów, bo tyle mniej więcej mamy w mózgu. Wiemy natomiast że te ilości są różne u różnych ludzi i że różne połączenia dają różne efekty. Dlatego pomimo zgrubsza podobnej budowy mózgów, mamy na świecie idiotów i geniuszy.

Nie kupuję tego. Najpierw czynisz założenie że istnieje pierwotna świadomość, a potem twierdzisz że świadomość różnicy pomiędzy wyłącz ,a załącz to pierwotna świadomość. Niby jak? Powiedzmy że 1 to jakiś byt ,a 0 to niebyt którego nie ma bo być nie może (gdyby niebyt był, to by była logiczna sprzeczność). To (powiedzmy) dowodzi najwyżej jakiegoś bytu, ale nie widzę tu czynnika świadomościowego.

Tak właśnie działa religia. Jest pełna sprzeczności logicznych które obchodzi dodając alternatywne rzeczywistości, albo ignoruje ustawiając dogmat (bo tak ma być i kuniec)

I co to ma wspólnego z wiarą?

Z tym bym się akurat zgodził. Chora logika oparta w najlepszym razie na budyniu, to jest właśnie "wiara" w wydaniu popularnym.

Ta definicja nam nic nie daje.
Np. potrafię pogodzić posiadanie wiedzy wrodzonej z jej empirycznym pochodzeniem. I co teraz? Nadal nic nie wiadomo.

A cóż to znaczy ja się pytam? Owszem, użyteczna społecznie musi być, bo inaczej traci jakikolwiek sens. Po co komu wciskać budyń teologiczny gdyby on nie ratował statku religii przed bombardowaniem czystego rozumu?

Rzeźbimy w budyniu... Nie wiem a propo czego ten cytat, ale np. dekalogu istnieje właśnie zakaz ozdób i ceremonii, tam gdzie padają słowa "nie czyńcie obrazów tego co na niebie i nie oddawajcie im czci"

Uprawianie filozofii za pomocą Wikipedii i wyrwanych z kontekstu cytatów jest jak opracowywanie Ogólnej Teorii Wszystkiego metodą picia wódki.

W tym punkcie mogę z rozbrajającą szczerością stwierdzić że nie rozumiem Twojej koncepcji.

Muszę to przetrawić. Z przestrzenią chodziło mi o to że ona jest do pomyślenia bez elementu procesualnego, bez czasu i w takiej formie mogą być dostrzegalne różnice pomiędzy różnymi jej punktami. Rozumowałem wówczas w ten sposób że ograniczasz świadomość do postrzegania różnic w czasie, a postrzegać różnice można bez udziału czasu.

Teraz ja muszę spytać: Jak to? Najpierw miałem problem bo nie widziałem miejsca na świadomość w sytuacji gdzie mamy do czynienia tylko z zerem i jedynką (powiedzmy, że nie bardzo się orientuję jak rozumiesz słowo "świadomość"), natomiast teraz polemizując z tym co napisałeś: Taka świadomość istnieje np. w filozofii starożytnej. Grecy mieli na ogół ustalony wniosek że byt bytuje wiecznie. Jest to jeszcze bardziej kategoryczne stwierdzenie niż "istniej przez cały czas", ponieważ w języku greckim ani nie było pojęcia "jest" o zabarwieniu procesualnym, a także dlatego że byt musiał bytować wiecznie, niezależnie od czasu żeby rachunek logiczny się zgadzał. W Greckim ujęciu BYT bytuje, natomiast nie-BYT to coś, czego w ogóle w żaden sposób nie ma. Najciekawsze jest to, że Grecy doszli do tego właśnie na podstawie świadomości różnicy między bytem oraz tym że nie-bytu nie ma. Zauważyli że skutek musi być różny od przyczyny, bo inaczej mówienie o skutki i przyczynie traci jakikolwiek sens. Jedynym antagonistą bytu jest nie-byt. Sęk w tym że nie-bytu nie ma, bo gdyby był to byłby bytem ,a tymczasem bytem jest byt ,a nie nie-byt. Byt nie mógł powstać z nie-bytu bo nie-bytu nie ma, więc nie miał z czego powstać. Z kolei nie-byt też nie może powstać z bytu bo byt musiałby stać się tym czego nie ma. A to nielogiczne. Zabawne jest to, że ta Grecka teoria logiczna jest zaskakująco aktualna w świetle najnowszych badań empirycznych nad cząstkami elementarnymi. Okazuje się że prawdopodobnie każda masa, energia, a nawet przestrzeń, ma swoje cząstki które jedynie zmieniają się w przejawach, natomiast na pewnym poziomie powiększenia, tam gdzie nie ma już przejawów, są tylko podstawowe cząstki, pojęcie czasu traci dla nich sens. Teoria Grecka jest także naturalnym przeciwnikiem chrześcijaństwa które wprowadza pojęcie "stworzenia z niczego". Grecy takie stwierdzenie uważali za błąd logiczny.

Ja przez chorą logikę, rozumiem sytuację kiedy rachunek powinien dać nam wartość 1 ,a wychodzi 0. Nieodłącznie przypomina mi to zjawisko choroby psychicznej, np. schzofrenii kiedy człowiek postrzega nieistniejące realnie osoby. Stąd nazwałem taką logikę, chorą logiką. Przykładem chorej logiki jest dla mnie np. creacio ex nihilo bo z zera nagle wychodzi 1.

Nie mogę się z tym zgodzić. Po pierwsze, zachodzi ryzyko że będziemy wymyślać coś co już ktoś wymyślił, wiec tracimy czas. Po drugie, skąd mamy wiedzieć jakich błędów unikać skoro nie korzystamy z doświadczeń poprzedników?

Moim zdaniem, dorobek wcześniejszych myślicieli może tylko pomóc, zaś głębszy sens mojego życia niekoniecznie mnie też interesuje. Właściwie sens życia to temat który w filozofii pojawił się stosunkowo późno. Poza tym ludzki mózg potrzebuje materiału do namysłu ,a w trakcie jego obrabiania wyrabia sobie nowe połączenia neuronalne, które umożliwiają mu przeprowadzanie niemożliwych wcześniej operacji i eksperymentów myślowych.

Które to podsumowanie bywa błędne, albo wyrwane z kontekstu zaciemnia obraz. Jest wiele systemów filozoficznych które są uchwytne dopiero po zapoznaniu się całością nauki pisanej oraz niepisanej filozofa. Nawet wycinek systemu zawarty w jednej książce, bywa nieuchwytny bez komentarza drugiej. Odrobinę znam się na filozofii, i muszę stwierdzić że szczątkowe informacje z Wikipedii, często bardziej zaciemniają poglądy filozofa, niż je wyjaśniają. Wyrwane z kontekstu zdania, w ogóle często wydają się nie mieć sensu. Np. zdanie "Anglia jest wyspą" wydaje się banalną informacją geograficzną. Tak się jednak składa, że powstały miliardy pism z zakresu myśli politycznej, które są de facto komentarzem do tego, tylko pozornie banalnego, zdania.

Jeśli to w czymś pomoże, ja to sobie wyobrażam tak: Mamy chociażby najprostszą siatkę komputerową obrazującą jakąś płaszczyznę. Ta siatka nie określa żadnego czasu, powiedzmy że bytuje. Nawet w takim stanie, widać że jedna linia tej siatki znajduje się w innym miejscu niż inna jej linia albo jest do jednej ustawiona prostopadle, a do innej równolegle. Są więc postrzegalne różnice które bytują poza czasem, a przynajmniej, nie muszą zmieniać się w czasie żeby była widoczna różnica. A skoro nie zmieniają się w czasie i mamy tylko tę siatkę, to pojęcie czasu traci sens w tych rozwiązaniach, można je wyrzucić. Inną rzeczą jaką można zauważyć w takiej siatce jest np. to że ma ona określone wymiary i poza tymi wymiarami już siatki nie ma. A nawet gdyby siatka miała niekreślone wymiary to widoczna jest różnica między siatką i nie-siatką, pomimo że tej ostatniej nie ma. I właśnie dlatego ta różnica jest widoczna, bo siatka jest, a nie-siatki nie ma.

Mnie się wydaje że to by było tylko subiektywne odczucie bycia Hilerem, wynikające stąd że jeden z możliwych szablonów myślenia, wystąpił u Hitlera i odtąd może być przez nas określany jako styl myślenia Hitlera, ale ten sam styl mógł się pojawić już wcześniej np. u pana Józka z Koziej D. Choć oczywiście istnieją pewne zasady które spowodowały że postał taki a nie inny Hitler albo Ty czy ja, jedną z tych zasad jest zapewne m.in. prawo termodynamiki. Deterministycznie, zasady początkowe musiały spowodować taki a nie inny obrót zdarzeń. Indeterministycznie, to tylko przypadek. Wszechświat wydaje się deterministyczny, za wyjątkiem elementu kwantowego, który na dzień dzisiejszy wydaje się być przypadkowy (choć może to tylko wina naszej nieudolności postrzegawczej). Wydaje się więc że te struktury powstały jako jedne z ewentualnych możliwości, płynących z zasad podstawowych. Oczywiście w tym momencie można przenieść rozważania na same te zasady początkowe...

Na takiej zasadzie, ja gram w szachy bez czytania podręcznika.

1000 lat nie starczy, ale dorobek poprzednika po pierwsze może mieć wartość inspirującą, a po drugie daje fundament z którego ewentualnie można próbować przejść dalej. Zdublowanie się w 100% i tak w takim przypadku jest trudne do osiągnięcia, bo nawet gdyby myśleć w najbardziej precyzyjnych językach i nimi się komunikować (a polski czy angielski są bardzo nieprecyzyjne) to nawet precyzyjny język filozoficzny nie gwarantuje nigdy identycznego zrozumienia drugiej osoby. W końcu język nie powoduje precyzyjnego odtworzenia struktury i procesów elektryczno-chemicznych mózgu rozmówcy. Ma to walory ujemne, jak i dodatnie, bo np. przypadkowo można na ten sam pomysł spojrzeć w inny sposób. W każdym razie, dubel nie występuje, a jest pewna podstawa którą i tak byśmy musieli jakoś zdobyć. Osobiście często widuję sytuację, kiedy jest spór o jakiś problem, niekoniecznie filozoficzny, a tymczasem lepsze opisy i rozwiązania zostały już w przeszłości przez kogoś zaproponowane i można z nich skorzystać. Spójrzmy też na to w inny sposób. Jeżeli stosunkowo krótka teoria logiczna, wraz z traktatem konfrontującym ze sobą poprawny oraz niepoprawny sposób myślenia, i pewien pomysł na arche wszeświata oparty znowu na prostej logice, były dorobkiem życiowym filozofa który prawie że nie miał poprzedników, to wydaje się że szybciej jest skorzystać z jego rozwiązań i jego następców, zamiast znowu poświęcać kilkadziesiąt lat na wymyślenie jednego prostego rozwiązania, które w dodatku może się albo nie różnić od już wymyślonego, albo być podobnym ale zawierać pewien błąd który jest dosyć oczywisty z punktu widzenia rozwiązania już opracowanego. Z doświadczenia wydaje mi się że namysł z drugim człowiekiem jest bardziej efektywny niż namysł samodzielny, a drugi człowiek może równie dobrze być tutaj trupem, to nie ma większego znaczenia. W zasadzie, chcąc zachować "czystość" swojego rozumowania, nie powinieneś z nikim rozmawiać.

Porównam to do przykładu z dominem. Załóżmy że jesteś kostką domina, która przewraca się na następną kostkę. Przewracasz się, bo wcześniej walnęła w Ciebie inna kostka, ,a w tamtą jeszcze inna. Cała reakcja wynika stąd że pierwotna zasada ustawiła kostki w taki sposób żeby przewracały siebie nawzajem, oraz uruchomiła reakcję i żadna kostka, nawet nieskończenie daleko od pierwszej, nie może zachować się inaczej niż określiły to pierwotne zasady. Ponieważ jako kostka patrzysz tylko w jednym kierunku (masz jedną stronę z kropkami) to widzisz że popychasz następną kostkę, ale nie widzisz że zostałeś popchnięty. Stąd może Ci się wydawać że popchnąłeś następną kostkę bo taka była twoja wola, nie zdajesz sobie sprawy z tego że twoja reakcja została zdeterminowana przez pierwotną zasadę i nie mogłeś zachować się inaczej. Cały wszechświat wydaje się deterministyczny bo istnieją w nim pewne prawa które mówią że jak to walnie w to, to wyjdzie z tego to a to i tak dalej. Wszystkie prawa fizyki, chemii, itd. mają ściśle określone zależności i działają niezależnie od tego czy już je znamy czy nie i czy prawidłowo je opisujemy. Więc dla przykładu, walnięcie komety w Ziemię albo twoja chęć na kawę, zostały zdeterminowane przez zasady pierwotne. Jedyny wyłom czynią tutaj kwanty które wydają się być jedyną rzeczą zachowującą się w sposób przypadkowy. Naukowcy stawiają tezę że istnienie kwantów może być jedyną przesłanką do poglądu, że istnieje prawdziwa wolna wola. Chociaż w sumie, mnie to zastanawia czy przypadkowości zachowania kwantów nie dałoby się uznać też za jakąś zasadę. Taką że zasadą jest to, że w tym przypadku jej nie ma. Ale to się w sumie zgadza, bo jeżeli nie można by wykazać związku pomiędzy zdarzeniem ,a przyczyną, z powodu przypadkowości kwantu to wtedy determinizm ginie bo nie można znaleźć ścisłej zależności pomiędzy zasadą ,a którymś jej praskutkiem. Tylko pytanie brzmi, czy kwanty rzeczywiście działają przypadkowo, czy po prostu nie potrafimy zaobserować reguł ich zachowania. Tutaj się już kończy moja znajomość tematu nie podejmuję o tym nic głosić.

Powiedzmy ze ma pewne walory ale jest nieefektywne.

Powiedzmy, tylko że dodatkowa satysfakcja nie rekompensuje mi niezadowolenia z mizernych efektów, nie jestem przekonany do dreptania w miejscu.

Mogę takie wnioski wyciągnąć i na podstawie starej teorii, weryfikując ją po swojemu. Poza tym, najlepsze ogólne teorie opierają się upływowi czasu.

Tak, tylko że dobry martwy polemista z reguły przewiduje moje wątpliwości z góry i ma na nie odpowiedź. Tam gdzie jej nie ma, tam mamy pole do popisu ,a jak jest to można się zastanowić samemu. Żywy człowiek też może się mylić.

Nie zgadzam się. Po pierwsze nie widzę wartości emocji dla przykładu przy określaniu czy jakiś rachunek jest tautologią. Po drugie, wystarczy zwracać uwagę co się z nami dzieje gdy czytamy książkę, albo poobserwować kogoś kto czyta lub właśnie coś przeczytał. Emocje są takie same jak przy rozmowie, nawet jeżeli autor jest martwy od stuleci. Jedyna słabość przekazu pisanego polega na braku komunikatów niewerbalnych, dlatego Platon odnosił się z pewnym lekceważeniem do nauki pisanej, choć sam pisał sporo, ale jego system jest niekompletny bez odtworzenia nauki niepisanej na podstawie dzieł jego uczniów.

Ja wierzę, że po śmierci jesteśmy w stanie osądzić nasze własne życie i wtedy albo musimy ponownie przybrać ciało, aby przeżywać emocje i uczyć się życia, albo nie musimy już tego robić. Życie to taka nauka bycia dobrym. Forma reinkarnacji, która kończy się, gdy dojdziemy do pewnego poziomu rozwoju duchowego.

Wierzę, że każdy ma sumienie, które mówi mu co jest dobre a co złe. Ten kto generuje szczęście potem otrzymuje od losu nagrody. Ten kto czyni krzywdę sam cierpi w ciągu kilku lat nieszczęścia. Niektórzy w momencie urodzenia mają do zapłacenia tego typu rachunki.

Witam Panów:) Bardzo się cieszę, że dyskusja przybrała na sile. Obserwuję ją uważnie. Gdyby nie natłok obowiązków, bardzo chętnie bym się przyłączyła. Niestety, temat wymaga skupienia na które mnie teraz nie bardzo "stać".:) Jednak....nie mogę się powstrzymać od zasugerowania w całokształcie mojego mizernego wtrącenia. A co.......jeżeli rozpatrujemy tutaj najzwyczajniejsze projekcje umysłu. Świadomość? a co jeśli to " film kręcony przez małżeństwo neuronów i synaps". A po śmierci? Świadomość na tym samym poziomie co przed przyjściem na świat? Ktoś pamięta coś z tego okresu? A może to tylko wielkie niepogodzenie tzw. humanów, na to, że jesteśmy tu tylko przejazdem? Uzurpacja zwyczajna. Jeśli zapachniało cynizmem, ( a priori ) przepraszam. Ale my humany tak mamy. Rozpatrywanie naszego udziału i obecności we wszechświecie to nasz modus operandi.;)

Musiałabym napisać "słońce". Tak mój Facet zwraca się do mnie gdy chce mi powiedzieć"nie rozumiesz....". I niestety tak zwracam się do Ciebie "słońce"....nie rozumiesz. Chodzi mi o świadomość przed.....nie o dzieciństwo. Świadomość zanim.......

Wydaje mi się że coś rozumiem z tego co mówisz o świadomości ale nie przypada mi ta teoria do gustu. Nie lubię dodawać do systemu elementów które nie są potrzebne żeby on działał. Mogę opisać ludzką świadomość jako osobliwą aktywność struktur logicznych (w rozumieniu analogicznym do działania zespołu tranzystorów komputera), która jest jednym ze skutków reguł fizycznych wszeświata, a której cechy wrodzone jak np. ciekawość to wynik klasycznego ewolucjonizmu który zakłada że rozprzestrzeniają się struktury które wykazały cechy dostosowane ,a te niedostosowane wymarły, przy czym jak wiadomo, rozwój ewolucjonistyczny działa na chybił trafił. Generowana jest pewna pula organizmów o indywidualnych cechach które ad hoc na poligonie testowym życia sprawdzają się, lub nie. Przy tym mam teoretycznie możliwość naszkicowania koncepcji życia w pewnym sensie wiecznego dla pojedynczego człowieka razem z jego cechami osobowościowymi, w oparciu tylko o czysty materializm, jeżeli przyjmę starożytny pomysł że wszechświat może się restartować nieskończoną ilość razy. Ale nawet gdy budując taką materialistyczną teorię, dopuszczę dla ludzi życie wieczne, to nadal nie potrafię zapewnić im jestestwa w taki sposób na jakim im zależy, ponieważ spekuluję że materia i energia są w stanie przetrwać kolaps wszechświata, ale ponieważ kolaps rozbija ich strukturę, to informacja tego kolapsu nie przetrwa, bo zniszczone zostają struktury które tę informację przechowują.

Moim zdaniem te bronią się dobrze, tylko gdy są czysto filozoficzne i nie mówią o Bogu chrześcijańskim. Najtrwalsze są dla mnie starożytne ontologie, do pewnego stopnia epistemologie i w wielkiej mierze, rozważania lingwistyczne.  Może to moja niewiedza, ale jakoś nie znam żadnej teologii chrześcijańskiego Boga która broniłaby się dobrze bez użycia wybiegów, które z punktu widzenia nauki lub filozofii są po prostu nie do zaakceptowania.

Różnica polega na tym, że filozofia potrafi dyskutować i z nową filozofią, i z teologią, i z nauką i trzymać się ich standardu, natomiast np. religia chrześcijańska radzi sobie z nauką i filozofią w ten sposób, że mówi "my mamy inny system" albo "my uważamy że się tylko wam wydaje" i polemika staje się niemożliwa, bo nie ma takiego systemu który dało by się obalić jeżeli on przyznaje sobie prawo do zmiany reguł albo danych podstawowych w każdej chwili.

Ale co to ma do rzeczy? Nie ma nic gorszego niż oburzający się dyskutant. Nie pojmuję jaką rolę ma do spełnienia słowo "kocham cię" w rachunku E=mc2

Nie mogę się z tym zgodzić. Jeżeli czytam np. "Anię z Zielonego Wzgórza" czy kontynuacje tej książki, to mogę odnieść perypetie miłosne bohaterów do własnego życia ale np. w przypadku pytania o granice wszechświata w jakiejś ontologii, jest to co najmniej trudne do wykonania.

Prawdę powiedziawszy, guzik wiem o Kancie, chociaż ostatnio trochę o nim słuchałem ale już nic nie pamiętam. Może jestem filozofem z umysłu, ale z duszy artystą i ślęczenie przy książkach, na dłuższą metę doprowadza mnie do szału. Przekonywano mnie kiedyś że filozofię najlepiej się poznaje, gdy się zaczyna od początku, bo cała reszta to przypisy. W toku uzasadnień, uznałem to za prawdopobne i ponieważ nowożytni są cholernie zagmatwani, siedzę cały czas w starożytnych bo są dostatecznie bogaci i skomplikowani żeby latami przy nich siedzieć ,a rozwiązania mają bardzo ciekawe.

To jest nawet słuszna uwaga, problem polega jednak na tym że w toku studiów nad materiałem i kontekstem kulturowym, da się dojść o co mogło chodzić, a problem o którym mówisz występuje w jakimś stopniu nawet w rozmowie Józka z Mietkiem, o tym kiedy Łyżwa pojechał do Koziej Wólki. Rano. I co to znaczy rano? Zaraz trzeba doprecyzowywać. Najgorzej jest wtedy gdy dyskusja idzie o sprawy skomplikowane a dyskutant ma nie pokolei w głowie i skacze z wątku na wątek, nie chcąc ustalać wpierw znaczenia pojęć podstawowych, a jeszcze gorzej jest jak emocje dojdą do głosu i zacznie się wściekać. W przypadku książki, nawet gdy autor był złośliwy i kiepsko pisał, jest czas na dojście o co biega, choćby wskazówki były rozsiane na przestrzeni 1000 stron tekstu. Poza tym język wypływa na sposób myślenia i podejścia do problemu. A język polski czy angielski, ma w ogóle ubogi słownik filozoficzny i trzeba go uzupełniać jeżeli nie o słowa obce, to o ich znaczenie które jest wprost nieprzekładalne. Jeżeli więc zajmujemy się na poważnie pomysłami ludzi sprzed 2000 lat, to wręcz zmuszeni jesteśmy do rozszerzania naszych perspektyw postrzegania.

Tylko że w tak przedstawionym rachunku tego muzułmanina, religia jest elementem zbędnym.

Padło jeszcze sformułowanie "to co przeczytałem, nawet jeśli pobieżnie, przypomina mi rzeźbienie w g...."
I właśnie dlatego że pobieżnie! Kontekstu zabrakło wynikającego ze zrozumienia i znajomości systemu, oraz kontekstu poprzedników. Kiedy w Korei europejski profesor ma wykład z filozofii, to Koreańczycy walą drzwiami i oknami bo wiedzą że brakuje im kontekstu.