śmierć, pogrzeb- człowiek - Netkobiety.pl

Dziękuję, że odpisałaś. Dziękuję za słowa pocieszenia, gdyż ten ból nie chce opuścić mojego serca. Dla wielu ten problem może wydać się błahy, śmieszny, bo to przecież tylko dziadek. Ale jednak mój dziadziuś, był ze mną całe życie....
Jeśli o Ciebie chodzi- rozumiem. Teraz rozumiem co się dzieje w środku człowieka, który straci kogoś bliskiego. Przyjmij moje szczere wyrazy współczucia. Pomagaj Tej narzeczonej Twojego Wuja, na pewno jest jej to baaardzo potrzebne! Módl się też za Niego i Twojego dziadka, bo tego teraz najbardziej potrzebują. Sama za mojego będę sie starała jak najczęsciej pomodlić, aby Bóg przyjął Go do siebie i żeby już był na wieki szczęśliwy... Teraz tylko tak możemy Im pomóc.

Święte słowa... Mój chłopak nie potrafi mi pomóc, tuż po pochowaniu wykrzyczał się na mnie w samochodzie, miał wielkie pretensje i do dziś nawet się nie odezwał. On stracił ojca i mówił, że wie jak się zachować i co powiedzieć takiej osobie, która straciła kogoś bliskiego. Dał klasę, rzeczywiście pokazał jak trzeba się zachować. Zabolało mnie jego zachowanie, ale tym sobie mniej głowę zawracam, ważniejszy jest dla mnie mój dziadziuś... Który nigdy nie pozwoliłby, żebym cierpiała bardziej, niż by widział.
Bardzo podoba mi się Twój opis, Kami90. Nic się nie powtórzy, nigdy! To jest straszne dla mnie, to słowo nigdy. Dzisiejszego dnia nie dogoni też nawet i 1000.000.000 koni...

Patrzę, że nie tylko ja się mam z facetami... Wiesz, moj od soboty do dziś nadal milczy, więc myślę, że nie będzie to miało dłużej sensu. No nic, to temat na inny wątek. Dziękuję Ci za to, że odpisałaś. Pomogłaś mi przeżyć wczorajszy wieczór! :****

niestety człowiek rodzi się i żyje by potem umrzeć.

moim zdaniem, to nie może być tak, że zamknę oczy i ... no właśnie, nawet nie będę wiedziała, że umrę? koniec filmu?
nie wierze.
na pewno coś nas czeka!
może śmierć, pozornie smutna, jest wybawieniem i szczęśliwcy po "drugiej stronie" już to wiedza?:)

chyba wiem o jakiej stronie mówisz, przeglądałam ją ale się jeszcze nie odważyłam, może ktoś skorzysta?

najbardziej denerwuje mnie robienie zdjęć na pogrzebach, jakby  to była atrakcja a potem radość z oglądania! naprawdę mnie  to irytuje!

Co to za głupota , poznac date śmierci, a po co Ci wiedziec kiedy umrzesz? Każdy z nas ma swój czas i tylko Bóg wie kiedy wezwie nas do siebie.

Też nie lubię pogrzebów, chyba nikt nie lubi. Mam wrażenie, że ludzie robią zdjęcia żeby mieć 'pamiątkę' z ostatniej drogi zmarłego. Ja mam zupełnie inne podejście do tego, przeżywam to inaczej. Nie uważam, że czarny kolor jest obowiązkowy przez rok, czy jakiś tam inny ustalony przez kościół czas. Żałobę i smutek nosi się w sercu a nie dla innych ludzi. Nie chodzę do kościoła, nie spowiadam się księżom, znajduje sobie miłe miejsce na łące, w lesie lub gdy jestem sama w domu i z Nim rozmawiam, z Bogiem. Nie klepię machinalnie nieprzemyślanych formułek typu 'Ojcze nasz' itp. Ja zadaję Jemu pytania, mówię co czuję, co jest dobrze a co źle, co chciałabym zmienić, czasem proszę. Mój syn jest ochrzczony, ale nie mam zamiaru posyłać go na religię w szkole, ani zmuszać niczego jeszcze nie rozumiejącego dziecka to sakramentu komunii i kolejnych. Nie boję się 'co ludzie powiedzą', mimo że mieszkam w niedużym mieście, i każdym każdym się interesuje. Mój syn, kiedy będzie na to gotów, i będzie rozumiał w pełni co przyrzeka, komu i dlaczego - to sobie wybierze drogę jaką zechce podążać. Kościół jako instytucja jest mi bardzo daleka, bo Bóg jest wszędzie.

Natomiast do autorki wątku mam pewną radę, nie możesz cały czas myśleć o tej bliskiej osobie, wystarczy że zrobi Ci się ciepło na sercu kiedy o niej pomyślisz. Przecież chcesz i wierzysz w to że jest teraz szczęsliwa. Nie zakłócaj jej tego swoją ciągłą tęsknotą i smutkiem. Niestety każdy z nas kiedyś odejdzie z tego świata, taka jest kolej rzeczy i nic tego nie zmieni. Musisz być silna i żyć dalej. Wspominaj swojego ukochanego dziadka, niech uśmiech pojawia się na Twojej twarzy, pomyśl jak to było jak byłaś dzieckiem i siedziałaś mu na kolanach, jak kupował Ci cukierki w tajemnicy przed mamą. Z pewnością masz takie swoje i tylko swoje momenty. Takiego dziadka pamiętaj - uśmiechniętego, szczęsliwego, pełnego życia.

To prawda taka jest kolej rzeczy . Ale nigdy nie zrozumiem dlaczego ludzie zabijają własne dzieci jak czytam w necie lub słyszę w tv to mnie szlag bierze jak tak można .

Tez mnie to irytuje ale czasami ludzie potrafią tak się zachować . Jedna dziewczyna u nas moja dawna znajoma też robiła fotki na pogrzebie mojego brata i i najgorsze w tym wszystkim jej matka miała wypite i się kłóciły nie wiem o co pózniej się dowiedziałam o takim zajściu . Od mojej mamy strony też ktoś robił zdjęcia czy nawet jej własna siostra dzień pózniej kamerowała cmentarz własnej matki brak słów .