Czy z dnia na dzień można się tak po prostu odkochać? - Netkobiety.pl

Witajcie.
Potrzebuje jakiegoś wsparcia.
Do tej pory nie mogę dojść do siebie.
Facet zostawił mnie po sześciu latach dla innej, czego w życiu bym się nie spodziewała zwłaszcza po nim. Wzór- od zawsze. Pomocny, rodzinny, życzliwy, kochający. 4 lata razem mieszkaliśmy, wprowadziłam się do niego. Mieliśmy wspólne plany, marzenia, nawet chcieliśmy wyjechać z Polski.
Przez lata było dobrze. Był bardzo przywiązany do mojej rodziny, co dzisiaj jest rzadkością.
Pół roku temu gdzieś ta sielanka zniknęła. Ostatnie miesiące okazały się dla naszego związku ciężkim okresem. Ja miałam kłopoty w pracy, przez co musiałam dłużej zostawać, wszystko było na mojej głowie, zwaliło mi się tyle obowiązków, ze cały czas żyłam pod wpływem stresu. Do tego doszły jeszcze problemy z moim bratem alkoholikiem, który wcinał nam się w życie, o czym dalej nie chcę pisać, bo to długa historia. On był zawsze zazdrosny o mojego Adama z czego tworzyły się konflikty.
Tego czasu byłam bardzo nerwowa. Robiłam awantury o rzeczy, które były mało istotne, miałam pretensje o to, ze buty zle leżały w przedpokoju, sama zaczęłam ignorować obowiązki domowe a przede wszystkim jego, bo nie miałam dla niego czasu, cały czas zajęta sobą, praca i wszystkim innym dookoła.
Adam był przy mnie, wspierał mnie, nie dawał się wyprowadzić z równowagi jednak później powoli miał dość mojego zachowania, co zauważyłam i starałam się naprawić sytuację. Częściej bywałam w domu, częściej się uśmiechałam, starałam się nie przejmować tak bardzo tym wszystkim i próbować poprawić sytuację w naszym związku.
Wszystko zaczęło się jakoś odbudowywać. Pogodzilismy się, więc przez jakiś czas było dobrze jak mi się wydawało, wyjasnilismy sobie wiele nieporozumień. Później Adam coraz częściej zaczął jeździć z firmy na szkolenia handlowe do Warszawy, gdzie pobyt był najczęściej dwu lub trzydniowy w ciągu tygodnia, także widywalismy się rzadko.
Po którymś już z kolei jego powrocie zauważyłam, że jest między nami jakas dziwna bariera. On już nie wracał taki stęskniony jak dawniej, rzadziej okazywał mi uczucia a na dodatek za bardzo nie chciał rozmawiać. Zauważyłam, że się trochę oddalal, ale myślałam, że może mamy znowu ciche dni.Ciężko nawet o tym pisać...dwa tygodnie przed świętami mnie zostawił...przyszedł do domu któregoś wieczora i oznajmił mi, ze zakochał się w innej, zle mu z tym, ze mnie oszukuje i nie chce dłużej mnie krzywdzic, ale nie układało nam się, od pewnego czasu, powiedział, że to nie z mojej winy tylko z jego, ze nie miał na to wpływu, tak się stało i powinniśmy się rozstać, może te 6 lat czegoś go nauczyło, tym bardziej nie wyobraża sobie w tej sytuacji siedzieć razem przy wigilijnym stole, bo to by było niewłaściwe.  Dowiedziałam się przy okazji, ze to menagerka hotelu, do którego jeździli podczas szkoleń, z którą regularnie się wtedy widywał. Jestem po prostu załamana jak łatwo można przekreślić 6 lat, czy to naprawdę nic nie znaczy? Pozna się kogoś i wszystko mija? Bo miałam przejściowe problemy, z którymi nie było mi łatwo się uporać, ale to nie jest powód.
całe święta przesiedzialam w domu  praktycznie płacząc w poduszkę, w pracy wzięłam wolne. Rodzina i przyjaciele w szoku, ze tak postąpił. Najgorsze jest to, ze nawet nie próbował wcześniej ze mną rozmawiać o swoich wątpliwosciach, nic poprawić tylko wypowiedział wprost słowa, które tak bardzo mnie zabolały. Teraz czuje się winny i zaoferował mi swoją pomoc w znalezieniu mieszkania, ponieważ kiedyś z niezależnych ode mnie przyczyn musiałam sprzedać swoje.  Nie zależy mi już na jego pomocy,  nawet nie chcę go widzieć, mam straszny żal za to, co mi zrobił. Kochałam go i nadal tak jest, nie sądziłam, że można przyjść któregoś dnia i tak po prostu powiedzieć komuś, ze to koniec, nie ma czego naprawiać ani po co się starać. Można zadać sobie pytanie czy cokolwiek znaczyło się dla tej osoby przez te kilka lat, co jest bardzo przygnębiające.
Powiedział, że nie chce bym czuła do niego nienawiść, nie chce też całkowicie urywac ze mną kontaktu, ale też nie chce niczego naprawiać.(tego nie powiedział, ale ja to tak odbieram) ..nie wiem co mam o tym myśleć, jestem w rozsypce. Odkąd wprowadzilam się do rodziców nie mogę sobie miejsca znaleźć. Nie rozumiem jak można tak z dnia na dzień wszystko zakończyć
Czy jest ktoś w podobnej sytuacji?