Romans kończący się rozwodem - nieodpowiedzialność czy konieczność - Netkobiety.pl

Daj spokój. Jest to specyfika tego forum. Każdy człowiek ma prawo do tego, aby dążyć do rozwoju i własnego szczęścia. Każdy.

Twoja historia mnie jakoś ujęła. Znam w swoim życiu taki przypadek. Jedyne co mogę ci poradzić, to musisz przebaczyć najpierw sobie. Musisz sobie wybaczyć i odpuścić obraz tego nieskazitelnego wyobrażenia o sobie jaki nosiłeś przez lata - nieskazitelny mąż, ojciec, członek rodziny. Czas po rozwodzie i dochodzenie do siebie też robi to swoje - to jest ogromne przeżycie i mijają miesiące zanim się człowiek otrząśnie. Może ci jeszcze zająć dodatkowy rok zanim staniesz na nogi. Niestety, jeśli się w porę nie obudzisz, to co się dzieje z tobą teraz zaważy na pomyślności nowego związku. W takiej relacji najpewniej podświadomie przerzucasz część winy, którą nosisz w sobie za rozpad małżeństwa, na obecną partnerkę. Ona czuje się niekochana, nie najważniejsza, jeszcze nie wiadomo jak ona sobie radzi emocjonalnie z tą sytuacją. Z tego co piszesz, kiepsko.

Być może rozpadnie ci się obecny związek, ale jeśli się naprawdę kochacie, to spróbujcie za jakiś czas. Tylko pamiętaj o swoim uleczeniu. Jutro też wstaje słońce i warto się starać każdego dnia. Powodzenia!

"Teraz, kiedy w rok po rozwodzie wszystko się ustabilizowało, kiedy syn zaakceptował sytuację, ja jestem w fatalnym stanie psychicznym, a moja przyszła (a może już nawet niedoszła?) partnerka w nie lepszym."

Czy możesz napisać, dlaczego jesteś w tak fatalnym stanie psychicznym? Czy tylko ze względu na wyrzuty sumienia, że zostawiłeś syna? Bo przecież sam piszesz, że on już zaakceptował tą sytuację. Skąd więc u Ciebie taki stan?
I dlaczego o nowej partnerce myślisz, że będzie już być może "niedoszła" ?
Czy chodzi tylko o rozliczenie z poprzednim związkiem i obwinianie siebie za jego rozkład? Czy też po prostu przestało się Wam (w nowym związku) już układać... a wszystko razem... pogubienie w tym wszystkim... trudność w ocenie tej sytuacji - spowodowało takie Twoje rozterki?

A ja mam kilka pytań dodatkowych zanim wyrażę swoją opinię:
1. Czy podzielałeś hobby, pasję, zainteresowania żony? Uczrstlniczyłeś w nich?
2. Dlaczego piszesz o swojej nowej partnerce jako możliwej byłej partnerce?
3. Czy twoje małżeństwo było wynikiem tzw. wpadki i jak długo byliście z żoną z sobą przed ślubem?
4. Jak żona zareagowała na rozwód, czy jest on skutkiem wyjścia na jaw zdrady, czy twojej inwencji?

Tak Horses, jest dokładnie tak jak piszesz...
pozostaje tylko pytanie - i dokładnie to dręczy autora - dlaczego ma aż takie załamanie psychiczne?? I to kilka lat po podjęciu decyzji o rozstaniu... a rok po rozwodzie...
Moim zdaniem ta historia ma drugie dno - o czym autor tu nie napisał...

Cyprian, czytając Twój opis, miałam wrażenie, że pisał go mój obecny partner. Poza drobnymi szczegółami wszystko się niemal zgadza...
Co do dysfunkcji... nie wiem jak to działa dokładnie, ale mój M wychował się w rozbitej rodzinie, właściwie z  dziadkiem. Wiele razy mówił, że rodzice się nim nie interesowali. Pragnął własnej, domu, dziecka... To wszystko zdobył, ale nie czuł się w małżeństwie dobrze, brakowało mu ciepła, czułości, uwagi - dokładnie tak jak to opisałeś. Odnalazł to przy mnie. Czasem mnie rozczula, że taki "stary"(a jest pewnie w Twoim wieku), duży facet potrzebuje po prostu przytulenia, trzymania za rękę.. rozmowy...

A więc szczęśliwe zakończenia takich spraw są możliwe, to bardzo pocieszające. Zazdroszczę Twojemu M i trzymam kciuki za Wasz związek. Ciekaw jestem jak on poradził sobie z dzieckiem/dziećmi i na ile było to możliwe dzięki wsparciu z Twojej strony.

Cyprian, w zyciu czasami mozna zaobserwować tez taka sytuację.
Po jakimś czasie ten nowy związek, mimo, ze udany, powszednieje i juz takich emocji nie wywołuje.
Z drugiej strony, szczególnie u mężczyzn, nastepuje tęsknota do dorastajacego dziecka i refleksja, ze przeciez tamto małżeństwo
wcale takie złe nie było, a z pewnością było w nim także dużo dobrych chwil.
Wtedy zaczynaja się nawet próby zblizenia do byłej zony, zaprzyjaźnienia się z nią. Czasami nawet obecna partnerkę zdradza się z była
Z  zycia wzięte.

Co do tęsknoty za dzieckiem to nie mam żadnych wątpliwości. Jest ona przyczyną znacznej części moich problemów. Ale zdrada obecnej partnerki z byłą żoną nie wchodzi tu w grę. I nawet nie chodzi o to, jak tamten związek wyglądał, ale o to, że po tych latach oszukiwania i kręcenia ja już myślę, że nigdy nie będę zdolny do jakiejkolwiek zdrady. Jestem o tym przekonany. Uczciwie trzeba przyznać, że zdrada dodaje życiu pikanterii, te wszystkie hotele, sekretne spotkania, własny kod porozumiewania się. Skłamałbym mówiąc, że nie jest to atrakcyjne dla faceta. Jest bardzo. Ale koszt emocjonalny jest ogromny.

Cyprianie, gubisz się w zeznaniach
Najpierw piszesz, że syn w końcu przyzwyczaił się do tego że tato nie będzie z nim mieszkał... że to zaakceptował...
później piszesz, że nie zaakceptował tego tak do końca (mimo, że masz z nim bardzo duży kontakt, o co ma do Ciebie pretensje nowa partnerka)...
teraz zaś piszesz, że syn mocno się buntuje...
...
poza tym - skoro masz 50 lat, to syn nie jest już chyba takim małych chłopcem, jakby wynikało z Twojego listu...
...
takie same sprzeczności piszesz odnoście swojej byłej żony...
...
moim zdaniem jesteś trollem, albo kręcisz, sorry... może Anastacja coś Ci więcej poradzi, ja znikam...

No właśnie, pomimo, że sama nie mam dziecka, wiedziałam, że to będzie najtrudniejszy "element" nowego życia - relacje z dzieckiem, że jeżeli ono się w tej sytuacji nie odnajdzie, albo ex żona będzie robiła problemy i nastawiała to dziecko przeciwko nam, to my nie będziemy szczęśliwi. Powiem Ci szczerze, że strasznie się obawiałam, że mnie nie zaakceptuje. Zwlekałam z chwilą kiedy miałam to dziecko poznać (przez prawie 3 lata naszej znajomości nie poznałam ani jego żony ani dziecka, dopiero po rozwodzie). Dużo rozmawialiśmy na ten temat, jak najlepiej to "rozegrać" by dziecko nie przeżyło szoku, ze nagle jakaś inna kobieta mieszka z tatą. Uznaliśmy, że wspólny wyjazd na ferie w większym gronie, będzie odpowiedni by się poznać na "neutralnym" gruncie. Były tez inne dzieci a my jeszcze (przynajmniej przed dzieckiem) nie byliśmy parą. Wiem, że chyba aż za bardzo byliśmy ostrożni, ale uznaliśmy, że takie powolne oswojenie będzie właściwe. No i jak widać się sprawdziło. Przynajmniej na razie, ale też dlatego że ex żona nie robi problemów, tylko sama układa sobie życie z innym.

Napisałem, że jestem świeżo po czterdziestce. Ta pięćdziesiątka to wiek, kiedy mój syn będzie mniej więcej pełnoletni. Wtedy będę mógł układać sobie życie dowolnie.

Syn zaakceptował sytuację. Mieszkałem oddzielnie od kilku miesięcy. Po wprowadzeniu się do mnie partnerki, akceptacja się załamała. Zaczął się buntować. Spędzam z nim dużo czasu, aby przekonać go, że nikt mu go nie odbiera. Idzie ciężko. Partnerka ma więc faceta, który lata wciąż za dzieckiem, a nie za nią. Co w tym jest nielogicznego?

Co to znaczy troll? Ktoś, kto bawi się na forum wymyślając problemy?
Jeśli tak, to nie jestem trollem.

Rozegraliście to podręcznikowo. Twój M miał wiele szczęścia trafiając na tak rozsądna partnerkę. A już myślałem, że takie rzeczy zdarzają się jedynie w powieściach, a w życiu niekoniecznie. Miło to czytać Aż chce się człowiekowi uśmiechnąć

Lifrinat, nie, niczego nie przekręcam. Cytuję dokładnie za autorem... dokładnie tak pisał... i dokładnie w takiej kolejności...
Podchodzę bardzo chłodno do tematu... uwierz... ale takie sprzeczności - budzą moje podejrzenia i tyle. Poza tym, co ma do tego moja historia i czemu się na nią powołujesz?? Chyba nie za bardzo jesteś do tego upoważniona...

To bardzo trudne pytanie. Od dawna je sobie zadaję. Poświęciłem mnóstwo czasu na poszukiwanie odpowiedzi - i sądzę, że zrobiłbym to raz jeszcze, ale z większym poszanowaniem moich potrzeb i planów. Trwanie i tak zakończyłoby się rozstaniem. Lepiej chyba wcześniej. Jestem przekonany, że to musiało się wydarzyć. Potrzebny był jakiś powód/pretekst, sam nie wiem jak to nazwać.

Z tego co napisałeś może wynikać, że syn z partnerką nie przypadli sobie do gustu. Twój syn ma około 10 lat, w tym wieku chyba jeszcze nie potrafi wyjaśnić, dlaczego jego zachowanie się zmieniło, ale jeżeli poczuł zagrożenie, to musiał być ku temu wyraźny powód.
Partnerka była świadoma, że wiąże się z mężczyzną mającym syna i poświęcającemu mu dużo czasu. Twoje relacje z synem nie mogą być relacjami w waszym trójkącie, a jej zadaniem jest jak najbardziej ułatwić Ci kontakty z synem, a nie żadąć, żebyś za nią ganiał i ograniczał czas poświęcony synowi na jej korzyść.

Szczerze Ci życzę, żebyś nie musiał podejmowac decyzji, kto jest dla Ciebie ważniejszy. Zazwyczaj wtedy tracą dzieci.

Wszystkie zmiany, z którymi musiał sobie poradzić Twój syn były dla niego potwornie trudne. Pisałeś, że z czasem zaakceptował fakt, że nie mieszkacie juz razem. Ale to musiało trwać. Teraz, kiedy już być może jakoś się z tym pogodził, przyzwyczaił następuje kolejna zmiana, czyli wprowadzenie się Twojej partnerki i dziecko znów czuje się zagrożone. Ty to widzisz i starasz się reagować poświęcając mu jak najwięcej czasu, żeby nie czuł się odrzucony. I to znów musi trwać.  A Ty jesteś już prawdopodobnie bardzo zmęczony a dodatkowo rozdarty pomiędzy dzieckiem a nową partnerką, która sama nie mając dzieci być może nie do końca "czuje" odpowiedzialność, którą Ty odczuwasz. Musicie być na siebie bardzo uważni i delikatni, żeby w tym wszystkim ne zgubić siebie nawzajem. I potrzebujecie wszyscy czasu, czasu i jeszcze raz czasu. A dziecko potrzebuje Ciebie i to bardzo dobrze, że starasz się przebywać z nim jak najwięcej.

Być może dziecko buntując się w taki dziecinny sposób chce wymusić powrót ojca do mamy?
Mysli, ze robi dobrze. Trzeba z dzieckiem rozmawiać.

Piszesz, że z żona długo się znaliście, mieszkaliście razem przed ślubem, pobraliście bez presji, to jak to się stało, że nie zauwaźyłeś, że ona nie ma pasji, że zbyt mało w niej ciepła, którego chciałbyś otrzymywać od swojej kobiety, że nie jest na tyle mądrą żeby zaspakajać twoje intelektualne potrzeby?

Czego tobie brakowało w związku opisałeś dość obszernie. Braki żony również wylistowałeś. Ale sobie nie masz do zarzucenia zbyt wiele. W swoich oczach jesteś ideałem, któremu życie tylko potoczyło się niezgodnie z planami.
A może to jednak tobie czegoś brakuje?
W swoim pierwszym poście napisałeś, że romansują osoby z "dysfunkcjami" i wydaje się, że jesteś dość blisko właściwego określenia, bo romamsują osoby z "deficytami".
Radzę poszukać przyczyn takiego stanu rzeczy, ale ostrzegam, że to będzie trudne, bo wymaga spojrzenia na siebie z innej perspektywy. Jak już spojrzysz na siebie takim, jakim jesteś naprawdę a nie jakim chciałbyś, aby ciebie widziano, to przestaniesz od swojej relacji wymagać tego, że rozwiąże ona twoje osobiste problemy, bo pozwalisz sobie je zwyczajnie mieć. W codziennym życiu istotne jest, żeby być sobą zainteresowanym i znac siebie samego oraz zrezygnować z wizji, że wszystko będzie piękne.
Takiej osobie, która idealizuje własną osobę i nie widzi własnego udziału w relacji, w tworzeniu atmosfery, w rozwiązywaniu problemów, będzie bardzo trudno zbudować satysfakcjonujący związek. Zawsze będzie COŚ uwierać.

Pytanie zostało sformułowane bardzo tendencyjnie, bo wymusza na - w miarę ogarniętym czytelniku - jednoznaczną odpowiedż. To zwykła manipulacja, ale niech tam.
Odpowiem tak: Dorosły człowiek podejmuje świadome wybory i dojrzałe decyzje. Dojrzałość polega m.in. na tym, że bierze się pełną odpowiedzialność za swoje zachowania i reakcje. Jeśli coś mi nie wyszło, nikogo za to nie obwiniam. Nie przenoszę odpowiedzialności za swoje zachowania na bliskie mi osoby (bo ona to nie chciała tego i tamtego).
Bo moje reakcje i moje zachowania to wyłącznie moja sprawa. Nawet jeśli z późniejszej perspektywy wybory i decyzje wydają sie niewłaściwe, to bogatszy o refleksję i wnioski rozwiązuję zaistniałą sytuację najbardziej bezboleśnie dla wszystkich.
Cyprian, nie jesteś i nie byłeś na nic skazany, niczego nie musiałeś, ale nie wolno tobie nikogo obwiniać za konsekwencje twoich (nie obawiam się tutaj użyć określenia NIEDOJRZAŁYCH) wyborów i decyzji obwiniać
Myślę, że gdybyś zrezygnował z wprowadzania bezpośrednio po rozstaniu do życia twojego dziecka swojej nowej partnerki i gdybyś poświęcił czas wyłącznie jemu i jego sprawom, to wasza relacja nie ucierpiałaby po rozwodzie. Albo wcale tej relacji wcześniej tak silnej nie mieliście, jak tutaj to opisałeś.
W mojej ocenie również zachowanie twojej partnerki jest NIEDOJRZAŁE, skoro dorosła kobieta nie jest w stanie zrozumieć delikatności sytuacji pomiędzy dzieckiem a rodzicem po rozwodzie i wzmaga napięcie, to doprawdy nie widzę tutaj ani odrobiny ciepła i mądrości, o którym wspominałeś. Ja bym się uważnie przyjrzał twojej nowej wybrance, bo być może trafiłeś z deszczu pod rynnę, kolego.

O jakim skarbie piszesz, o jakiej cierpliwosci?  - Ona do teraz jest mezatka, kto tu na kogo czeka?

Mezatka ktora mieszka z kochankiem, zwykla s... nic wiecej,
do tego jeszcze zaborcza i latwa...   
a poza tym ma jakies pasje, inne hobby poza wciskaniem dupska w cudze malzenstwo?

Co do syna to moze jeszcze predzej pozostac wspomnieniem, niz jakas kochanica ktora byc moze wroci do meza, albo poleci do innego ktory bedzie potrzebowal ,,prawdziwej kobiety"

Praktyke juz ma, dzieci nie (hmm... ciekawe dlaczego?).

Cyprian, nie powinieneś się zadręczać. Dzieci w tym wieku zaczynają mieć swoje życie, a chłopcy szczególnie - moje dziecko w tym wieku zaczęło przechodzić niezły bunt. Był bardziej uciążliwy i nieznośny niż w wieku 16-18 lat. Myślę że powinieneś mu jakoś fajnie organizować czas i za bardzo się nie przejmować. Podziwiam Twoją partnerkę. Byłam w podobnej sytuacji i nie wytrzymałam. Po czteroletniej huśtawce i braku konkretnej decyzji ze strony faceta zerwałam kontakt. Sama wcześniej się rozwiodłam.  On parę razy próbował odnowić znajomość ze mną. Mówi mi non stop że jest nieszczęśliwy, że sobie nie radzi, że to wszystko go przerasta, ale żadnej decyzji nie podejmował. Po prostu żył i żyje z dnia na dzień. Ma bardzo podobne życie małżeńskie do Twojego. Ale ten brak zdecydowania z jego strony mnie wykańczał. Gdy zaczęliśmy się spotykać był świetnym facetem, gdy kończyliśmy znajomość był wiecznie zmęczony, wykończony itp. Stwierdziłam że tak być nie może, że może to moja wina, że go już tylko unieszczęśliwiam. Myślę że mówił prawdę, że nie radził sobie z perspektywą życia bez dzieci. Także nie niszcz tego co masz, bo za chwilę może być za późno, ciesz się życiem i za dużo nie myśl. Staraj się żyć w zgodzie ze sobą i szanuj swoją partnerkę bo takimi wątpliwościami możesz w niej wywołać poczucie winy za całą sytuację. A tak chyba nie jest.

Cyprian, a co to znaczy
"zrobiłbym to raz jeszcze, ale z większym poszanowaniem moich potrzeb i planów"
Bo kiedy to przeczytałam, to pomyślałam, że może oceniasz, że wydarzyło się to wszystko za szybko, że Twoja partnerka tego oczekiwała, naciskała a Ty uległeś, ale teraz piszesz, że jednak dość długo to trwało i był to raczej proces niż rewolucja.

A ja tak sobie teraz mysle, czy aby przypadkiem dziecko nie jest buntowane przez matke. Moze nie bezposrednio, ale moze byla zona wyraza sie w nieprzychylny sposob o Twojej partnerce przy dziecku lub do niego.

Nie masz absolutnie żadnych podstaw do wyciągania takich wniosków. Życie jest często złożone i nie tak proste jak w serialach. Poza tym wypowiedź jest wulgarna i nie wnosząca nic do dyskusji. Rozumiem, że u jej podłoża jest jakieś Twoje osobiste przeżycie? Nie moja to jednak sprawa i nie chcę nic więcej wiedzieć. Jej zainteresowaniami można obdzielić kilka osób

To ABSOLUTNIE nie jest Twoja sprawa.
Podaruj sobie udział w dyskusji, jeśli potrafisz posługiwać się takim tylko językiem.

Nie,  nie, chodzi mi właśnie o to, że za bardzo starałem się załatwić wszystkie sprawy byłej żony, uporządkować wszystko co się dało, mieszkać jak najdłużej się dało i siłą rzeczy zaniedbywać moją nową partnerkę. Wydawało mi się, że jestem taki szlachetny, a tymczasem krzywdziłem kogoś innego.

Może to przedłużanie spowodowało jakiś jej brak pewności siebie w związku, a to przekłada się w jakiś całkowicie podświadomy sposób na jej relacje z Twoim synem. Może nie ma jeszcze poczucia bezpieczeństwa, może ponieważ tak troszczyłeś się o byłą już teraz żonę spowodowało pojawienie się w nowej partnerce jakiś obaw o to, że możesz do żony chcieć wrócić. To troszkę takie teoretyzowanie, ale próbuję znaleźć przyczyny, dla których nie układają się jej relacje z Twoim synem. A w jakim wieku jest Twoja partnerka.

Nawet nie podświadomy, ona zdaje sobie sprawę tego, że obwinia go o tak długotrwały proces mojego odchodzenia. Do do powrotu pewnie też masz rację, ale to akurat jest niemożliwe. Ma 39.

Być może będzie Ciebie czekała rywalizacja pomiedzy nowa partnerką , a synem o Twoje uczucia.
Dziecko można  zrozumieć, ją trudniej. Podobno rozmowa dużo może.
Po Twoim wpisie powyzej widać, że rywalizacja już jest. Każde z nich chce Ciebie na wyłączność.

Chciała, ale nie mogła - nie ze swojej winy. Teraz uważa, że jest zbyt późno i jest tym sfrustrowana. To trochę na zasadzie - i chciałabym i boję się.

to nie jest łatwa sytuacja
ty porządkowałeś życie, żeby twój syn nie ucierpiał
a jej uciekał czas na decyzję o ewentualnym dziecku...
a teraz jeszcze musi sprostać temu, że ciebie nadal absorbują problemy z synem
myślała zapewne, że teraz wasza wspólna przyszłość będzie na pierwszym planie
jestem mamą i nie dziwię się, że nie wyobrażała sobie jak to będzie
ja też zanim nie miałam dzieci nie wyobrażałam sobie nawet 1% z tego jak wygląda to w praktyce

Dużo już tutaj powiedziałeś o twojej sytuacji. Jeśli będziesz chciał załatwić wszystkie sprawy naraz (relacja partnerka-ty, partnerka-dziecko, ty-dziecko, ty-dziecko-ex-zona, ty sam i kwestia motywacji, no i jeszcze dochodzi o wsparcie obecnej partnerki w jej frustracjach i bolączkach), nie dasz rady. Zacznij od metody małych kroczków - czyli każdego dnia staraj się zrobić coś z planu. Jest też powiedzenie: jeśli coś przez dłuższy czas nie działa - zmień strategię .

Poza tym...., przecież mądrość życiowa/dojrzałość bierze się właśnie z doświadczenia. Nikt nas nie uczy w szkole jak trzeba się zachowywać podczas rozwodu, wychowywania potem dzieci itp. To trzeba przeżyć. Dziś z perspektywy, zresztą jak sam piszesz, trochę inaczej byś to rozegrał. I to jest zrozumiałe . Nie wyrzucaj tak sobie, po prostu to przejdz.

Powiem jeszcze od siebie dwie rzeczy, pierwsza - nowa partnerka może nie zdać egzaminu. Ale nie wiń jej za to. Wyobrażenia o życiu jakie mamy często z hukiem obalają się w zderzeniu z rzeczywistością. Może myślała, że jest mądra, wyrozumiała i cierpliwa i da radę w relacji macocha-twój syn. Ale może jej się to nie udać. Musisz ją też zrozumieć, może poświęciła dla ciebie dużo, może nie może pogodzić się z tym, że nie będzie już nigdy mieć własnego, rodzonego dziecka, może myślała podświadomie, że po rozwodzie będziesz cały jej (wiesz, to może odgrywać się na poziomie podświadomym i nie koniecznie ona nawet o tym wie). Więc być może nie uda się jej stanąć na wysokości zadania i nie będzie dla ciebie wsparciem. Może z tego powodu się rozstaniecie. Ale..., to tylko problemy. Poznajemy siebie w relacji z drugim człowiekiem i to tam sprawdzamy dopiero kim jesteśmy (to co myśleliśmy o sobie vs. rzeczywisty system przekonań i wartości). Po drugie - już nie wiem co chciałam powiedzieć . Ale..., za jakiś czas wyjdzie słońce, trzeba mieć po prostu dobre nastawienie, nadzieję. Jak się kochacie, to dacie rady. Może teraz nie wyjdzie, może się rozstaniecie, ale po chwili odsapnięcia znów będziecie razem. Na to też nie ma scenariusza i nie radzę wtłaczać się w schematy typu: z tą też mi nie wyszło, boże, ale jestem beznadziejny. Czasami trzeba się rozstać na jakiś czas, zburzyć wszystko, aby na nowo coś zbudować. W nowej formie. Życzę wam dużo cierpliwości, wyrozumiałości .

Taaa, a miało być tak pięknie....
Cyprian twój plan na życie był piękny, wręcz idealny.
Dla mnie ten twój egoizm wcale nie był taki mały. Chciałeś poukładać wszystkim życie na około, żeby tobie w końcu było dobrze.
A tu okazuje się, że wszyscy reagują nie tak jak miało być i sobie nie radzisz, bo plan przewidywał wersję " i żyli długo i szczęśliwie".

Taki standardowy romans jak twój zawsze pięknie wygląda jak jest w ukryciu, jak się kradnie chwile dla siebie, jak się dodaje pieprzyku emocjom w motelu pod miastem.
Gdy już przestaje być tajemnicą i wyłazi na światło dzienne pokazuje swoje prawdziwe oblicze. Ta proza życia zabija to co było najfajniejsze.
Na randki z kochanką przecież dziecka nie brałeś. Kochanka znała go z opowiadań, a gdy stał się "realny" zrobiło się za bardzo poważnie i z mglistych opowiadań, dziecko stało się jej przeszkodą na wyłączne bycie z tobą.
Nie każda kobieta chce wychowywać cudze dziecko, nie każda chce w ogóle mieć dzieci. Nic w tym złego.
Złe jest to, że ty przez swoje "ja chcę, bo jestem nieszczęśliwy" fundujesz mu kolejną traumę. Za chwile wejdzie w wiek dojrzewania, to się będzie dopiero działo.
Ty wiesz, że zrobiłeś źle, dlatego sumienie cie gryzie.

Tyle ode mnie. Nie będę cie poklepywać po ramieniu, bo dla mnie każda zdrada to ohydztwo do potęgi i żadne tłumaczenia nie wchodzą w grę, by ja usprawiedliwić. Jak byłeś tak nieszczęśliwy to najpierw bierze się rozwód, a potem nowa kobieta. Tak jest uczciwiej  i wobec byłej żony i wobec samego siebie.

Jeżeli ktoś uważa za uczciwość zdradę... to może i tak.