Maz mnie nienawidzi... - Netkobiety.pl

Dzień dobry, wszystkim Paniom na tym forum. Wiele razy byłam bliska wypłakania sie na forum internetowym, ale jakoś nie mogłam sie zebrać na odwagę...Dzisiaj poczułam, ze jeśli nie wyrzucę z siebie tego całego żalu, nie dam rady...
Historia jakich wiele, miało byc normalne szczęśliwe życie z mężem u boku...Poznaliśmy sie 3 lata temu, byłam wtedy na wyjeździe służbowym w Indiach, a on był przewodnikiem w Goa, popularnej miejscowości turystycznej. Ja byłam po nieudanym związku z alkoholikiem, a On...zupełne przeciwieństwo mojego byłego: spokojny, uśmiechnięty, pogodny, uczynny, życzliwy dla wszystkich. Zakochalam sie, mimo moich trzydziestu lat, jak nastolatka. Do tej pory liczyła sie dla mnie tylko praca, to praca żyłam i w pracy widziałam sens życia. Gdy go poznałam, zaczęłam dostrzegać inne kolory życia, tak mi sie przynajmniej wtedy wydawało. Wzajemnie sie odwiedzaliśmy w swoich krajach, pózniej był szybki ślub i jego przeprowadzka do Polski. Po krotkim czasie maz z cudownego człowieka zamienił sie, mozna by rzec, w nieczulego psychopate. Zaczęło sie od tego, ze zrobił sie dla mnie zimny, jak lod. Przestał okazywać mi jakakolwiek czułość, jakiekolwiek uczucia. Im bardziej sie starałam byc dla niego miła i czuła, tym bardzie On mnie odpychal...Coraz bardziej czułam pogardę z jego strony, zaczął powtarzać, ze jestem beznadziejna, ze nie jestem kobieta, ze mam beznadziejna rodzine, ze nie umiem żyć, ze tylko w życiu praca mi sie udała - muszę podkreślić, ze odkąd sie poznaliśmy pracuje max 8 godzin dziennie, On pracuje za to duzo mniej, ma bardzo duzo wolnego czasu. Czułam, ze On popada w coraz większa frustracje, co w połączeniu z alkoholem powodowało, ze stawał sie coraz bardziej agresywny. Brakowało mi miłości, bliskości, rozmowy, uśmiechu z jego strony, tym bardziej, ze ze swoją rodzina z Indii potrafił rozmawiać na Skypie godzinami. Śmiał sie z nimi, żartował...jak ja im wtedy tego zazdrościłam...Bierność, nieczułość i wyzwiska zamieniły sie w przemoc, zwłaszcza w połączeniu z alkoholem. Byłam w szoku...zaczęłam go usprawiedliwiać, ze jest na emigracji, z dała od rodziny i przyjaciół, ze jest sfrustrowany tym, ze jest praktycznie na moim utrzymaniu, ze jest tu zdany zupełnie na mnie, ze zostawił dla mnie dotychczasowe życie. Przemoc stawała sie coraz bardziej brutalna, a ja zamiast go znienawidziec za to, co mi robił, szukałam winy w sobie, przecież w końcu to już drugi związek, który mi sie nie udaje...paradoksalnie jest mi go zal w całej tej sytuacji, ze sobie nie radzi, ze ucieka sie do agresji. Proponowałam terapie, bezskutecznie...Twierdzi, ze znisczylam mu życie, ale jednocześnie nie chce wracać do Indii. Mowi, ze teraz nie ma do czego już wracać...żyjemy naprawdę na wysokim poziomie materialnym, jeździmy często na zagraniczne wakacje, niczego nam nie brakuje, maz wysyła co miesiąc pieniądze do Indii, ale traktuje mnie jak swojego wroga...wykorzystuje to, ze go kocham, wykorzystuje moja słabość...Mowi, ze mam beznadziejne życie, ze nic ciekawego nie robię, ale gdy ja próbuje pożyć swoim życiem staje sie zazdrosny, w zasadzie o każdego mojego znajomego. Sam za to często imprezuje i wraca późno. Mogłabym  pisać i pisać o zawiłościach naszego związku jeszcze dluuugooo...ale nie chce przynudzac. Dodam tylko, ze zdarzaja mu sie tez dobre momenty, jest towarzyski, ludzie go lubią, ma wielu znajomych w Polsce. Ale ja jestem już zmęczona jego pogarda i agresja względem mnie...Nigdy nie podejrzewalabym, ze tak sie dam komukolwiek omotac...